ตอนที่ 8

สายตาของซันลดต่ำลง มองริมฝีปากบางที่ยังคงบวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูกเขาบดขยี้ เขาตั้งใจใช้เรื่องเมื่อคืนมาข่มขู่ หวังจะเห็นท่าทีลุกลนหรือความอับอายจากผู้หญิงจอมหยิ่งคนนี้

“ว่าไง” ซันกระซิบเสียงพร่า จงใจโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน “ติดใจจนอยากโดนทำโทษบนโต๊ะนี่อีกรอบหรือไง ถึงได้ยึกยักไม่ยอมเซ็น ร้องครางชื่อฉันซะเสียงหวานขนาดนั้น ไม่ยักรู้ว่าเหรัญญิกสโมฯ จะร่าน...”

“ถือซะว่าทำทานให้หมา”

ประโยคสั้นๆ แต่อานุภาพทำลายล้างสูงลิบหลุดออกจากปากพายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งการสั่นเครือ ไร้ซึ่งความลังเล

ซันชะงักงัน คำพูดที่เตรียมจะถากถางต่อถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เขาเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองกำลังประมวลผลประโยคที่เพิ่งได้ยิน

“เธอ... ว่าไงนะ”

พายเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่กำลังสับสน “ฟังภาษาคนไม่ออกเหรอคะคุณซัน ฉันบอกว่าเรื่องเมื่อคืน ถือซะว่าทำทานให้หมาข้างถนนที่มันกำลังติดสัดก็แล้วกัน”

“พาย!!”

เสียงตวาดลั่นก้องไปทั่วห้อง ซันฟิวส์ขาดในเสี้ยววินาที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนจนเห็นได้ชัด อีโก้ความเป็นจ่าฝูง ความภาคภูมิใจในฐานะผู้ชายที่ใครๆ ก็ต้องยอมสยบ ถูกผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้าขยี้ทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี

หมางั้นเหรอ? ยัยนี่กล้าเปรียบเทียบเซ็กส์ที่ดุเดือดเร่าร้อนของเขา เป็นแค่การโยนเศษเนื้อให้หมาจรจัดกินเนี่ยนะ

“ปากดีนักนะมึง!”

ซันพุ่งอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหมายจะคว้าแขนเธอ แต่พายไวกว่า เธอผุดลุกขึ้นยืนแล้วถอยร่นไปด้านหลังก้าวหนึ่ง มือเล็กคว้าแฟ้มสีน้ำเงินขึ้นมากอดไว้แนบอกเป็นเกราะกำบัง

“จะทำไม จะใช้กำลังรังแกฉันอีกรอบเหรอ” พายเชิดหน้าท้าทาย แม้ในใจจะแอบเต้นระรัวกับท่าทีคุกคามของเขา แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงออกถึงความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิด “เอาสิ เอาเลย คราวนี้ฉันจะแหกปากร้องให้คนทั้งตึกแห่กันเข้ามาดูเลย ว่าประธานค่ายอาสาวิศวะหน้าตัวเมียแค่ไหนที่ใช้กำลังบังคับผู้หญิงเพื่อแลกกับเงินอนุมัติค่าย”

ซันชะงักหมัดที่กำแน่นค้างอยู่กลางอากาศ หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ เขาอยากจะบีบคอแม่คนอวดดีนี่ให้แหลกคามือ อยากจะจับเธอกดลงบนโต๊ะแล้วกระแทกความดิบเถื่อนสั่งสอนให้หลาบจำว่าใครกันแน่ที่อยู่เหนือกว่า

แต่คำขู่ของเธอทำให้สติของเขาถูกดึงกลับมา ถ้ามีคนมาเห็นเข้าจริงๆ ค่ายอาสาของเขาพังพินาศแน่ๆ และไอ้พวกเพื่อนในลานเกียร์คงได้ด่าเขายันลูกบวชที่ทำให้เสียชื่อเสียงคณะ

ทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ สายตาของซันวาวโรจน์ไปด้วยไฟแค้น ขณะที่สายตาของพายก็เย็นเหยียบราวกับน้ำแข็งที่พร้อมจะแช่แข็งทุกอย่าง

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงนาฬิกาข้อมือของพายดังเตือนเวลา 08:50 น. ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลง หญิงสาวละสายตาจากคนตรงหน้า ก้มลงหยิบแล็ปท็อปและสมุดโน้ตขึ้นมาถือไว้ในแขนอีกข้างที่ไม่ได้กอดแฟ้ม

“ใกล้เวลาประชุมแล้ว” พายปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการ ก้าวเดินออกจากหลังโต๊ะทำงานอย่างมั่นคงแม้ขาจะยังปวดระบม เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากซันเพียงก้าวเดียว ปรายตามองคนตัวโตที่ยังยืนกำหมัดแน่นด้วยหางตา

“จะเอาไหมเงินน่ะ” เธอถามเสียงเรียบติดจะรำคาญ “ถ้าอยากได้ ก็ทำตัวให้มันมีอารยธรรม แล้วเดินตามเข้าห้องประชุมมา ถ้ามัวแต่ยืนแยกเขี้ยวอยู่ตรงนี้ ฉันจะถือว่าวิศวะสละสิทธิ์การรับงบประมาณ”

พูดจบ พายก็เดินเชิดหน้าผ่านร่างสูงใหญ่ของซันไปอย่างไม่แยแส ทิ้งกลิ่นน้ำหอมปรับผ้านุ่มจางๆ เอาไว้ให้คนข้างหลังดูต่างหน้า

ซันยืนนิ่งอยู่กับที่ หันไปมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินลิ่วๆ ออกจากห้องสโมฯ ไปอย่างฉุนเฉียว มือหนายกขึ้นเสยผมอย่างหัวเสียจนมันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม เขาเตะขาโต๊ะทำงานของเธอเต็มแรงเพื่อระบายความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในอก

“โธ่เว้ย! ยัยตัวแสบ มึงเจอกูแน่!”

จ่าฝูงแห่งวิศวะโยธาสบถลั่น ก่อนจะจำใจก้าวเท้ายาวๆ เดินตามผู้หญิงที่เขาเพิ่งตราหน้าว่าเกลียดที่สุดในชีวิตไปยังห้องประชุม แม้ในใจจะรุ่มร้อนดั่งไฟสุม แต่ลึกๆ แล้ว ซันกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... แววตาดื้อรั้นที่ไม่ยอมจำนนของยัยเด็กบัญชีคนนั้น มันช่างดึงดูดและท้าทายสัญชาตญาณนักล่าของเขาอย่างรุนแรงแบบที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้มาก่อน