Novel-novel oleh Umamii.

“แง้! ไม่เอา! ทัชจะเอาไดโนเสาร์! ทัชไม่กินข้าว!”เสียงร้องไห้จ้าสลับกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งตึงตังไปทั่วเพนต์เฮาส์สุดหรู ดังก้องกังวานต้อนรับเช้าวันใหม่ที่แสนจะวุ่นวาย ‘น้องทีทัช’ เด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบเศษที่กำลังอยู่ในวัยกำลังซนและพลังงานล้นเหลือ กำลังวิ่งหนีผู้เป็นพ่อพร้อมกับกอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ตัวโปรดไว้แน่น ไม่ยอมมานั่งที่โต๊ะอาหารเช้าแต่โดยดี“ทีทัชครับ มาหาปะป๊าเร็วลูก กินข้าวไข่ตุ๋นก่อนเดี๋ยวปะป๊าพาไปเล่นประกอบหุ่นยนต์นะ”ภาพของรองประธานกรรมการบริหารหนุ่มสุดเนี้ยบแห่งอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน บัดนี้อยู่ในสภาพที่ทำเอาพนักงานบริษัทมาเห็นคงต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เตชินในชุดกางเกงสแล็กสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกพับแขนขึ้นลวกๆ ปลดกระดุมคอออกสามเม็ดเพื่อระบายความร้อน มือข้างหนึ่งถือชามข้าวเด็กลายเป็ดน้อย ส่วนอีกมือถือผ้ากันเปื้อน วิ่งไล่ต้อนลูกชายตัวแสบไปรอบโซฟาตัวใหญ่ด้วยสภาพเหงื่อตกในขณะที่สมรภูมิระหว่างพ่อกับลูกกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ร่างของว่าที่คุณแม่ลูกสองก็กำลังนั่งหน้ามุ่ย น้ำตาคล

เสียงเกลียวคลื่นสีเทอร์ควอยซ์กระทบเสาไม้ของวิลล่าหรูส่วนตัวกลางทะเลมัลดีฟส์ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอขับกล่อมบรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ให้แสนจะผ่อนคลายและโรแมนติก สายลมเอื่อยพัดผ่านบานประตูหน้าต่างที่เปิดกว้าง หอบเอากลิ่นอายความสดชื่นของมหาสมุทรอินเดียเข้ามาภายในห้องพัก ทว่าบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่ม ร่างบอบบางของ ‘นลิน’ กลับกำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปด้วยความเคร่งเครียดที่ขัดกับบรรยากาศการฮันนีมูนอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวถอนหายใจยาวพรืด ขณะเลื่อนเมาส์ปิดหน้าต่างแดชบอร์ดสรุปยอดขายบนเว็บนิยาย หลังจากนั่งวิเคราะห์กลยุทธ์การตั้งราคาอีบุ๊กและเช็กยอดดาวน์โหลดของผลงานเรื่องที่ผ่านมาจนเป็นที่น่าพอใจแล้ว นลินก็เปิดไฟล์เอกสารหน้าเปล่าขึ้นมาเพื่อเตรียมโครงเรื่องสำหรับนิยายเรื่องใหม่... ทว่าเคอร์เซอร์ที่กะพริบวิบวับอยู่บนหน้าจอกลับว่างเปล่าพอๆ กับจินตนาการในหัวของเธอตอนนี้นิยายเรื่องใหม่ของนามปากกา ‘ลานิน’ เธอตั้งใจจะเขียนแนวออฟฟิศโรมานซ์ที่มีความแซ่บและเผ็ดร้อนยิ่งกว่าเดิม โดยวางพล็อตให้เป็นความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างท่านประธานจอมโหดผู้เย็นชา กับเลขาฯ สาวส

สายลมโชยอ่อนพัดพาความเย็นสบายและกลิ่นหอมของดอกกุหลาบสีขาวที่ประดับประดาอยู่ทั่วบริเวณสวนพฤกษศาสตร์ส่วนตัวของคฤหาสน์อัครโภคิน บรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ที่แสงแดดทอประกายสีทองอ่อนๆ อบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ งานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและเรียบง่าย ตามความต้องการของเจ้าสาว ไม่ได้เชิญแขกเหรื่อระดับวีไอพีหรือนักธุรกิจนับพันคนเหมือนงานแต่งงานทั่วไปของมหาเศรษฐี แต่มีเพียงครอบครัว ญาติสนิท และเพื่อนฝูงที่รักใคร่คุ้นเคยกันจริงๆ เท่านั้นที่มาร่วมเป็นพยานในวันสำคัญนี้ภายในห้องพักรับรองที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องแต่งตัว เจ้าสาวคนสวยกำลังยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ นลินในวัยย่างสามสิบปี ดูงดงามหมดจดในชุดแต่งงานผ้าไหมออร์แกนซ่าสีขาวบริสุทธิ์ ดีไซน์เปิดไหล่เผยไหปลาร้าสวยงาม กระโปรงทรงเอไลน์ทิ้งตัวพริ้วไหวดูเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความหวานละมุน ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ประดับด้วยเทียร่าดอกไม้คริสตัลเล็กๆ ที่ส่องประกายล้อแสงไฟ“สวยมากเลยยัยลิน สวยจนฉันอยากจะร้องไห้เลยเนี่ย” พรีม เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนเจ้าสาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางใช้กระดาษท

นับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่องลูกน้อยในครรภ์ถูกเปิดเผยกลางงานแจกลายเซ็น ชีวิตของนลินก็แทบจะถูกยกระดับขึ้นเป็น ‘ไข่ในหิน’ ระดับพรีเมียมที่ได้รับการทะนุถนอมดูแลอย่างสูงสุดจากว่าที่คุณพ่อป้ายแดงเตชินแทบจะย้ายฐานบัญชาการจากชั้น 35 ของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน มาตั้งอยู่ที่ห้องรับแขกบ้านของนลิน ชายหนุ่มหอบแฟ้มเอกสารมานั่งเซ็นไปพลาง คอยปอกผลไม้และชงนมอุ่นๆ ให้ว่าที่คุณแม่ไปพลาง อาการคลั่งรักที่ว่าหนักหนาสาหัสแล้วในอดีต บัดนี้กลับทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าเมื่อเขากำลังจะได้เป็นพ่อคนเวลาล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งเดือนเต็ม อายุครรภ์ของนลินก้าวเข้าสู่เดือนที่หก หน้าท้องของหญิงสาวนูนป่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจนไม่สามารถปกปิดด้วยเสื้อผ้าโอเวอร์ไซซ์ได้อีกต่อไป ร่างกายที่อวบอิ่มขึ้นตามสรีระของคุณแม่ตั้งครรภ์ ทำให้เตชินยิ่งหวงแหนและแทบจะไม่ยอมให้เธอขยับตัวทำอะไรที่หนักเกินไปเลยแม้แต่น้อยเย็นวันศุกร์อันแสนเงียบสงบ จู่ๆ พรีม เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งฝ่ายบุคคลคนเก่งของบริษัท ก็บุกมาหาเธอถึงที่บ้านพร้อมกับชุดเดรสคลุมท้องเปิดไหล่สีขาวมุกที่ตัดเย็บอย่างประณีต“ลุกขึ้นมาแต

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ระยะเวลาห้าเดือนเต็มที่นลินก้าวออกมาจากอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน เพื่อทุ่มเทให้กับเส้นทางนักเขียนอย่างเต็มตัว เป็นห้าเดือนที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงมากมาย ทั้งความสำเร็จในหน้าที่การงาน และ... ความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายที่กำลังก่อกำเนิดชีวิตใหม่ณ ลานกิจกรรมอีเวนต์ฮอลล์ของห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางกรุงเทพมหานคร บรรยากาศเนืองแน่นไปด้วยฝูงชนและนักอ่านนับร้อยชีวิตที่มารอต่อคิวกันตั้งแต่ห้างยังไม่เปิด ป้ายแบ็กดรอปขนาดใหญ่เบื้องหลังเวที ปรากฏภาพปกนิยายสีสันสวยงามพร้อมกับตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขียนว่า ‘งานเปิดตัวหนังสือและแจกลายเซ็น เล่ห์รักท่านประธานร้าย โดย นามปากกา ลานิน’ผลงานเรื่องใหม่ของเธอเรื่องนี้ กลายเป็นปรากฏการณ์ที่สั่นสะเทือนวงการนิยายรักโรแมนติก ยอดพรีออเดอร์ถล่มทลายจนสำนักพิมพ์ต้องสั่งตีพิมพ์ซ้ำตั้งแต่สัปดาห์แรก แฟนคลับมากมายต่างตกหลุมรักคาแรกเตอร์ ‘ท่านประธานเตชินท์’ ที่ทั้งเผด็จการแต่ก็คลั่งรักนางเอกแบบสุดหัวใจ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า พระเอกในนิยายเรื่องนี้ มีตัวตนอยู่จริงและกำลังนั่

คฤหาสน์อัครโภคินอันโอ่อ่าและเงียบสงบในยามสาย บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นส่วนตัวของคุณท่านแห่งตระกูล ผู้ซึ่งเป็นบิดาของเตชิน อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเงียบสงบ หลังจากผ่านวิกฤตสุขภาพและอาการโคม่ามาได้ ร่างกายของคุณท่านก็ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นตามลำดับจนสามารถกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้แล้วบนโซฟาบุหลุยส์ข้างเตียงผู้ป่วย คุณหญิงดาริกากำลังนั่งปอกผลไม้ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิดและกังวลใจ ข่าวการประกาศกร้าวของเตชินกลางที่ประชุมผู้ถือหุ้นเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ยังคงเป็นเรื่องที่ทำให้หล่อนรู้สึกเสียหน้าและโกรธเคือง แต่ในขณะเดียวกัน ผลงานการบริหารที่ก้าวกระโดดของลูกชายก็ทำให้หล่อนไม่อาจหาข้ออ้างใดมาคัดค้านความสามารถของเขาได้อีก“คุณดาริกา ทำไมพักนี้หน้าตาดูหมองๆ ไปล่ะ มีเรื่องอะไรให้คิดหนักงั้นหรือ” เสียงแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นของสามีเอ่ยทักขึ้น คุณท่านที่นั่งพิงหมอนใบโตอยู่บนเตียง ลอบสังเกตภรรยามาหลายวันแล้วคุณหญิงดาริกาชะงักมีดปอกผลไม้ ถอนหายใจยาว “ก็เรื่องตาเตชินนั่นแหละค่ะคุณ ดื้อรั้นไม่ยอมฟังใคร ประกาศหักหน้าฉันกลางที่ประชุมเพื่อปกป้องผู้หญิงไม่มีห

“ช่างแม่งพ่อตาแล้วโว้ย! โดนยิงพรุ่งนี้ก็คุ้มวะ!” โซนคำรามลั่นในลำคอ ชายหนุ่มตวัดท่อนแขนแกร่งรวบร่างบอบบางของมันเดย์ขึ้นอุ้มจนตัวลอย หญิงสาวหวีดร้องเบาๆ ก่อนจะหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจเมื่อแขนแกร่งอุ้มเธอเดินตรงดิ่งไปยังห้องนอนที่เปิดไฟสลัวทิ้งไว้ โซนโยนร่างของเธอลงบนเตียงคิงไซส์สีเข้มอย่างไม่ออมแรง ก่อนจะตามลงไปทาบทับ กักขังยัยตัวแสบไว้ภายใต้สรีระที่สูงใหญ่กว่า นัยน์ตาคมกริบที่เคยกดข่มความรู้สึกเอาไว้ บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะและความหิวกระหายที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มพิกัด “ดื้อนักนะ... อุตส่าห์หนีแล้ว ยังจะมาเข้าถ้ำเสือถึงที่แบบนี้ อย่ามาร้องขอชีวิตทีหลังก็แล้วกัน!” “ใครกันแน่ที่จะต้องร้องขอชีวิต” มันเดย์เชิดหน้าท้าทาย มือเล็กเอื้อมไปดึงท้ายทอยของเขาให้โน้มลงมาหา โซนไม่รอช้า เขาประกบริมฝีปากบดขยี้ความอวดดีนั้นอย่างเร่าร้อนที่สุด รสจูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและความโหยหาถูกส่งผ่านเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำ ริมฝีปากดูดดึงและพัวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มือหนาหยาบกร้านลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสตัวบาง ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องเสื้อคาร์ดิแกนและชุดเด

หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ นั่นคือระยะเวลาที่ ‘โซน’ เจ้าหมาป่าแห่งคณะวิศวะ ต้องใช้ชีวิตอย่างแห้งเหี่ยวและทรมานแสนสาหัสราวกับอยู่ในช่วงจำศีล นับตั้งแต่วันที่ ‘ว่าที่พ่อตา’ บุกมาเปิดศาลเตี้ยถึงคอนโดของมันเดย์ และประกาศกฎเหล็กห้ามเขานอนค้างอ้างแรมด้วยกันอย่างเด็ดขาด โซนก็กลายสภาพเป็นลูกหมาเชื่องๆ ที่ต้องทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ชายหนุ่มรับส่งแฟนสาวไปเรียน ติวหนังสือด้วยกัน แวะกินข้าวเย็น และต้องรีบขับรถมาส่งเธอที่ล็อบบี้คอนโดก่อนพระอาทิตย์ตกดินราวกับซินเดอเรลล่าที่กลัวเวทมนตร์จะเสื่อมสลาย เวลาสี่ทุ่มครึ่ง ภายในห้องชุดสไตล์ลอฟต์ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำเทาของโซน บรรยากาศช่างเงียบเหงาและอ้างว้าง ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดกางเกงวอร์มสีเทาเพียงตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดรอยสักและมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบ กำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงคิงไซส์ปูผ้าปูสีเข้ม ชายหนุ่มพลิกตัวไปมาอย่างงุ่นง่าน มือหนายกสมาร์ตโฟนขึ้นมาเลื่อนดูรูปถ่ายคู่ของเขากับมันเดย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แม่งเอ๊ย... คิดถึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วโว้ย” โซนสบถคำรามในลำคอ โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างเตียงแล้วยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก การเคยชินกับการมีร่างนุ่มนิ่มหอมๆ ให้กอดทุกค

“ไม่เลิกค่ะ! ยังไงหนูก็ไม่เลิกเด็ดขาด!” มันเดย์สวนกลับทันควัน เสียงหวานที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แข็งกร้าวและดื้อดึงที่สุดในชีวิต เธอมองหน้าพ่อกับแม่ผ่านม่านน้ำตา “หนูโตแล้วนะคะ หนูคิดเองได้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี โซนไม่เคยดึงหนูให้ต่ำลง มีแต่จะช่วยผลักดันกันไปข้างหน้าต่างหาก!” “มันเดย์! นี่ลูกกล้าเถียงพ่อกับแม่เพื่อผู้ชายคนนี้เหรอ!” คุณพ่อลุกขึ้นยืนชี้หน้าลูกสาวด้วยความโกรธจัด ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะลุกลามบานปลายจนกู่ไม่กลับนั้นเอง... โซนที่นั่งนิ่งรับฟังคำด่าทอมาตลอด ก็เอื้อมมือใหญ่ของเขาไปกอบกุมมือเล็กๆ ของมันเดย์ที่กำลังสั่นเทาเอาไว้แน่น ชายหนุ่มออกแรงบีบเบาๆ เพื่อเรียกสติและส่งผ่านความอบอุ่นไปให้เธอ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ประจันหน้ากับผู้พิพากษาทั้งสองด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีอาการลุกลี้ลุกลน มีเพียงความแน่วแน่และดื้อดึงในแบบฉบับของเจ้าหมาป่าที่ไม่ยอมก้มหัวให้ความพ่ายแพ้ “ผมเข้าใจครับว่าพ่อกับแม่กำลังโกรธ และผมยอมรับผิดทุกอย่างที่ทำตัวไม่เหมาะสม” น้ำเสียงทุ้มห้าวของโซนดังทะลุความตึงเครียดขึ้นมา “แต่ถ้าพ่อกับแม่จะบังคับให้ผมเลิกกับมันเดย์... ผมคงทำให้ไม่ได้ค

ความเงียบสงัดภายในห้องชุดสุดหรูของมันเดย์ในเวลานี้ ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้นหัวใจจนแทบระเบิด ทันทีที่คำสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘ผมเป็นแฟนของมันเดย์เองครับ’ หลุดออกจากปากของผู้ชายร่างยักษ์หน้าตาดุดันที่เพิ่งเดินออกจากตู้เสื้อผ้า สติสัมปชัญญะของคุณแม่ที่เคยเยือกเย็นก็ขาดผึงลงในพริบตา อาการช็อกสุดขีดจู่โจมคนเป็นแม่จนหน้ามืดวิงเวียน คุณแม่ยกมือขึ้นทาบอก ซวนเซไปด้านหลังจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนเบาะโซฟา ภาพลูกสาวสุดที่รักผู้เป็น ‘แม่พระ’ แสนดี ผู้เปรียบดั่งผ้าขาวที่พับไว้อย่างเรียบร้อย อยู่ในกรอบระเบียบมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับมีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาซุกซ่อนอยู่ในห้องนอน แถมผู้ชายคนนั้นยังสวมเสื้อยืดสีดำ รูปร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้าม คิ้วบาก นัยน์ตาดุดัน และมีรอยสักโผล่พ้นแขนเสื้อให้เห็น... นี่มันไม่ใช่แฟนหนุ่มสไตล์ลูกคุณหนูหรือหมอหน้าใสแบบที่คุณแม่เคยวาดฝันไว้เลยสักนิด แต่นี่มันตัวอันตรายระดับวีไอพีชัดๆ “มะ... แม่คะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ดมยาดมก่อนค่ะ!” มันเดย์หน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างโซฟา พยายามจะพัดลมและส่งยาดมให้คุณแม่ด้วยมือที่สั่นเทา “ไม่ต้องเลยมันเดย์ ถอยไ

Rrrr… Rrrr… Rrrr!! เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือจังหวะเพลงร็อกอีดีเอ็มหนักหน่วง แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาจากทิศทางของ... ตู้เสื้อผ้าบิลต์อิน! ความเงียบสงัดระดับสุญญากาศเข้าปกคลุมห้องชุดสุดหรูในทันที เสียงริงโทนดังก้องกังวานทะลุบานประตูไม้ออกมาอย่างชัดเจน ชนิดที่ต่อให้หูตึงก็ยังได้ยิน มันเดย์อ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างไปรอที่ยมโลกแล้ว เสียงริงโทนดังอยู่ประมาณสิบวินาทีก่อนจะถูกตัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว (ฝีมือโซนที่เพิ่งคลำหาปุ่มปิดเสียงเจอในความมืด) แต่ความพินาศได้บังเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว คุณแม่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยใจดีและมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเย็นเยียบจนน่ากลัว คุณแม่ยกแขนขึ้นกอดอก จ้องหน้าลูกสาวสุดที่รักด้วยสายตาคาดคั้นและกดดันขั้นสุด “ในห้องมีใครอยู่ มันเดย์...” น้ำเสียงของคุณแม่เฉียบขาดและดังกังวาน “ให้เขาออกมาเดี๋ยวนี้!” “มะ... แม่คะ... คือว่า...” มันเดย์หน้าซีดเผือด ขอบตาร้อนผ่าวและเริ่มมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมา เธอรู้ดีว่าพ่อแม่คาดหวังในตัวเธอมากแค่ไหน การซุกซ่อนผู้ชายไว้ในห้องนอ

“แม่!! เดี๋ยวก่อนนนน!!” เสียงหวีดร้องระดับแปดหลอดของมันเดย์ดังลั่นห้องชุดสุดหรู ร่างบอบบางที่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนยังยืนตัวสั่นเป็นลูกนก บัดนี้กลับพุ่งทะยานด้วยความเร็วแสงดุจซูเปอร์ฮีโร่ เข้าไปกางแขนขวางหน้าบานประตูตู้เสื้อผ้าบิลต์อินเอาไว้สุดชีวิต แผ่นหลังเล็กๆ แนบชิดติดกับบานประตูไม้ราวกับใช้กาวตราช้างติดไว้ หอบหายใจแฮ่กๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองผู้เป็นแม่ที่ชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศห่างจากที่จับประตูเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร คุณแม่เลิกคิ้วสูง มองท่าทีลุกลี้ลุกลนขั้นสุดของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนด้วยความประหลาดใจ “เป็นอะไรไปลูก ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้น แม่แค่จะเปิดตู้เสื้อผ้าเอาคาร์ดิแกนมาใส่เอง” “ขะ... ข้างในมันรกมากค่ะแม่! รกแบบ... รกสุดๆ ระเบิดลงเลยค่ะ!” มันเดย์แถสดๆ ร้อนๆ ลิ้นแทบจะพันกัน สมองระดับหัวกะทิกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาข้ออ้างที่ฟังดูมีเหตุผลที่สุด “คือหนู... หนูเพิ่งรื้อตู้เสื้อผ้าเมื่อคืนนี้เองค่ะ กะว่าจะคัดเสื้อผ้าเก่าๆ เอาไปบริจาค ตอนนี้ข้างในมีแต่เสื้อผ้ากองสุมท่วมหัว ถ้าแม่เปิดตอนนี้ เสื้อผ้ามันต้องถล่มลงมาทับแม่แน่ๆ ค่ะ! หนูอายแม่ด้วยน่ะค่ะ อย่าเพิ่งเปิดเลยนะคะ!”

ณ คอนโดมิเนียมของซันปัง!ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมกับความเงียบที่ปกคลุม พายเดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่น วางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาอย่างแรง หญิงสาวยืนกอดอกหันหลังให้เขา ไหล่เล็กสั่นน้อยๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ข้างในมันคือความรู้สึก ‘หึง’ อย่างรุนแรงที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน…“เมียจ๋า... เค้าอธิบายได้นะ” ซันเดินเข้าไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อน “เค้าไม่ได้เล่นด้วยเลยนะตัว เค้าพยายามปฏิเสธแล้ว ยัยนั่นเดินเข้ามาเอง เค้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ”“ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะ!” พายสะบัดตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยแดงระเรื่อ “ตัวรู้ตัวไหมว่าตัวเองหล่อขึ้นแค่ไหน แล้วทำไมต้องใส่เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมโชว์แผงอกไปนั่งให้ผู้หญิงคนอื่นมองด้วย เค้าหวงรู้ไหม! หวงจนอยากจะเดินเข้าไปหยุมหัวผู้หญิงคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”ซันชะงักงัน นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม ความกลัวตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความดีใจจนแทบเนื้อเต้น“นี่ตัว... หึงเค้าเหรอ?” ซันถามเ

บรรยากาศยามค่ำคืน ณ ร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบ้านหลังที่สองของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ยังคงคึกคักเหมือนเดิม เสียงดนตรีสดจังหวะสนุกสนานผสมผสานกับเสียงพูดคุยเฮฮา โซนวีไอพีชั้นสองมุมสุดซึ่งเป็นทำเลทอง ถูกจับจองโดยกลุ่มแก๊ง ‘7’Days’ ที่มากันครบทีม ทั้งฝั่งหนุ่มๆ อย่าง มาร์ส ฟราย เธิร์ส และฝั่งสามสาวสายลุย มันเดย์ เวนส์ แซทเทิล แน่นอนว่าตรงกลางวงมีร่างสูงใหญ่ของ ‘ซัน’ จ่าฝูงไร้พ่ายนั่งอยู่ด้วยตั้งแต่ซันเปลี่ยนสถานะมาเป็นคนคุ้นเคยที่อยู่ใน ‘สมุดบัญชีรัก’ ของเหรัญญิกสาวคณะบัญชีอย่าง ‘พาย’ ออร่าความหล่อและความสะอาดสะอ้านของเขาก็พุ่งทะลุปรอท จากที่เคยใส่เสื้อยืดย้วยๆ กางเกงยีนส์ขาดๆ ตอนนี้พายจัดการจับเขาแต่งตัวใหม่ด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม พับแขนขึ้นลวกๆ ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักที่ท่อนแขน บวกกับทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดี ทำให้จ่าฝูงวิศวะที่เคยดูเถื่อนๆ กลายเป็นหนุ่มหล่อแบดบอยที่ดูแพงขึ้นมาทันตาเห็นและนั่น... คือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย“ไอ้ซัน มึงรู้ตัวป่ะว่าตั้งแต่เมียมึงจับแต่งตัวใหม่ สาวๆ โต๊ะข้างล่างมองมึงตาเป็นมันเลยว่ะ” ฟรา

พูดจบ ซันก็ฝังใบหน้าลงไปตวัดปลายลิ้นสากไล้เลียติ่งเนื้อเกสรสีสดอย่างแม่นยำ“อ๊าาา!! ซัน! อื้ออ... เค้าเสียว ไม่ไหวแล้ว!”พายกรีดร้องลั่น ร่างกายสะดุ้งโหยงเมื่อถูกจู่โจมด้วยความเสียวซ่านขั้นสุด ซันใช้ริมฝีปากและเรียวลิ้นปรนเปรอเธออย่างช่ำชองและเอาแต่ใจ เขาดูดดึงความนุ่มหยุ่นนั้นราวกับกำลังดื่มด่ำน้ำหวานที่อร่อยที่สุดในโลก สลับกับการใช้ปลายนิ้วสอดแทรกเข้าไปภายในช่องทางรักที่คับแคบ ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเพื่อเบิกทาง“อืมม... แฉะหมดแล้วเมียจ๋า” ซันเงยหน้าขึ้นมามองผลงานของตัวเอง น้ำหวานใสเปรอะเปื้อนอยู่ที่มุมปากหยักของเขา ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่จนพายแทบจะบ้าตายพายหอบหายใจแฮ่ก ร่างกายบิดเร่าไปมา สติสัมปชัญญะกระเจิดกระเจิงไปหมด “ตัว... เข้ามาเถอะ... เค้าต้องการตัวแล้ว อ๊า!”คำเชิญชวนที่แสนยั่วยวนทำเอาเส้นความอดทนของซันแทบขาดผึง แต่จ่าฝูงจอมเจ้าเล่ห์กลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาผุดลุกขึ้นนั่งแล้วจัดการขยับพลิกตัว เปลี่ยนทิศทางสลับฝั่งกับคนใต้ร่าง“ใจเย็นสิครับเมียจ๋า เค้าเพิ่งจะชิมกำไรไปนิดเดียวเอง ตัวไม่อยากชิม ‘ต้นทุน’ ของเค้าบ้างเหรอ”

สมุดบัญชีปกดำที่เต็มไปด้วยความทรงจำร่วงหล่นลงบนเบาะโซฟาหนังอย่างเงียบเชียบ ทว่าไม่มีใครในห้องนี้สนใจมันอีกต่อไป เมื่อความสนใจทั้งหมดถูกหลอมรวมอยู่ในอ้อมกอดและริมฝีปากที่กำลังแนบชิดกันอย่างดูดดื่มจูบที่เริ่มต้นด้วยความหวานละมุนเพื่อถ่ายทอดความรัก ค่อยๆ แปรเปลี่ยนอุณหภูมิให้ร้อนแรงขึ้นตามสัญชาตญาณที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ซันบดเบียดกลีบปากหยักลงบนริมฝีปากนุ่มของพายอย่างโหยหา เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากอย่างช่ำชอง เขาไม่ได้ตะกรุมตะกรามหรือบังคับขู่เข็ญเหมือนในอดีต แต่เป็นการชักนำที่เต็มไปด้วยชั้นเชิงและความเว้าวอนจนพายแทบจะหลอมละลายคาอกกว้าง“อืมม... ซัน...” พายครางเครือในลำคอ แขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่งแน่นขึ้น สอดปลายนิ้วเข้าขยุ้มกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายความหวามไหวซันค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองใครต่อใครด้วยความแข็งเกล้า บัดนี้ทอประกายหยาดเยิ้มและเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน เขาก้มลงจุมพิตที่ปลายจมูกรั้นของคนบนตักเบาๆ“เมียจ๋า...” ซันกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส “เค้าสัญญาแล้วนะว

ทว่าเมื่อเปิดหน้าแรกออก ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงภายในสมุดบัญชีเล่มนั้น ไม่ได้มีตารางรายรับรายจ่าย ไม่ได้มีตัวเลขน่าปวดหัว แต่มันคือ ‘สมุด Scrapbook’ ที่ถูกตกแต่งด้วยความพยายามอย่างถึงที่สุดของลูกผู้ชายสายเถื่อนหน้าแรกถูกเขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงินลายมือขยุกขยิกของซันว่า ‘หมวดหมู่: ต้นทุนหัวใจ’ ด้านล่างของข้อความนั้น มี ‘โพสต์อิทสีเหลืองแผ่นแรก’ ที่เขาเคยเขียนฝากข้าวกล่องหมูทอดทงคัตสึมาให้เธอ แปะเอาไว้อย่างทะนุถนอมพายมือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดหน้าถัดไป...หน้าสองเขียนว่า ‘หมวดหมู่: ค่าเสื่อมราคา (ที่ยอมจ่าย)’ สิ่งที่แปะอยู่คือ ‘ตั๋วหนังสองใบ’ จากการเดตอย่างเป็นทางการครั้งแรกของพวกเขา ที่วันนั้นซันยอมแต่งตัวเนี้ยบใส่เสื้อเชิ้ตไปดูหนังรักโรแมนติกที่เขาเกลียดแสนเกลียดจนหลับคาโรงหนัง แต่ก็ยังเก็บตั๋วหนังเอาไว้หน้าต่อๆ ไปเต็มไปด้วยร่องรอยความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... มีทั้ง ‘กระดาษทิชชูร้านกาแฟ’ ที่พายเคยเผลอวาดรูปล้อเลียนหน้าซันตอนเขากำลังเผลอ ‘พลาสเตอร์ยา’ ลายกา

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนนับตั้งแต่วันที่ ‘จ่าฝูงวิศวะ’ อย่างซัน ก้าวเข้ามาประกาศสถานะความเป็นเจ้าของเหรัญญิกสาวสุดเนี้ยบกลางร้านเหล้า ฤดูกาลของมหาวิทยาลัยผลัดเปลี่ยนจากช่วงเวลาแห่งการสอบที่เคร่งเครียด เข้าสู่ช่วงปลายภาคเรียนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการเฉลิมฉลองความสัมพันธ์ระหว่าง ‘ซัน’ และ ‘พาย’ ไม่ได้เป็นความลับหรือสิ่งทึมเทาที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้คำว่า ‘วิน-วิน’ อีกต่อไป ทั้งคู่กลายเป็นคู่รักที่โด่งดังที่สุดในมหาวิทยาลัย การจับคู่กันระหว่างความดิบเถื่อนสายบวกของวิศวะโยธา และความเจ้าระเบียบเย็นชาของคณะบัญชี ดูเหมือนจะเป็นส่วนผสมที่ขัดแย้ง แต่กลับลงตัวอย่างน่าประหลาดใจแน่นอนว่าการคบกันของคนที่มีนิสัยต่างกันสุดขั้วไม่ใช่เรื่องง่าย ในช่วงแรก พวกเขายังคงมีการปะทะคารมกันบ้าง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ ‘วิธีการ’ ในการแก้ปัญหาซันเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ฟังที่ดีขึ้น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ร้อนดั่งไฟของตัวเอง เมื่อใดที่รู้สึกว่าความโกรธกำลังจะปะทุ เขาจะเลือกเดินหนีไปสงบสติอารมณ์ แทนที่จะสาดคำพูดทำร้ายจิตใจใส่เธอเหมือนในอดีต เขากลายเป็นผู้ชายที่มีเหตุผล มีวุฒิภาวะ และรู้จักที่จะเอ

บรรยากาศในศาลาเปลี่ยนทันที คำว่า “ของขวัญ” ในวังหลัง…หมายถึงหลายอย่าง ทั้งเครื่องประดับ ทั้งคน ทั้งยา สายตาหลายคู่หันกลับไปมองเหม่ยซินโดยอัตโนมัติ เพราะทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่า ใครคือคนที่ชอบส่งยาบำรุงไปตำหนักอื่นในคราบคำว่า ‘หวังดี’เหม่ยซินนิ่งไปเสี้ยววินาที แต่ก็ยังรักษารอยยิ้มไว้ได้“อิงอวี้” นางหัวเราะเบา ๆ “เจ้าพูดอะไร ข้าฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย”“ไม่เข้าใจก็ดีแล้วเพคะ” จีน่าตอบ “เพราะบางเรื่อง…ถ้าเข้าใจเร็วเกินไป อาจทำให้ต้องนอนหลับไม่สนิทในตำหนักตัวเอง”ทุกคนเงียบ…เงียบแบบที่แม้แต่เสียงลมพัดผ่าน ก็ยังได้ยินชัดในความเงียบนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ จากมุมศาลา เป็นเสียงของสนมลำดับกลาง ๆ คนหนึ่งที่ปกติไม่เคยโผล่ขึ้นมามีบทบาท“ข้าว่า…” นางกล่าวเสียงเบา “ต่อให้มีข่าวลือว่าเสียนเฟยเล่นตัวใส่ฝ่าบาท แต่ทุกคนก็เห็นว่าช่วงนี้ฝ่าบาทยังเสด็จไปตำหนักเสียนเฟยอยู่บ่อย ๆ แสดงว่า…คนที่พระองค์เชื่อ คงไม่ใช่ข่าวลือข้างนอกหรอกเพคะ”คำพูดนั้นเหมือนกำปั้นนิ่ม ๆ ที่ต่อยใส่ข่าวลือของเหม่ยซินไปหนึ่งที หลายคนพยักหน้าคล้อยตาม เพราะความจริง…ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า ฮ่องเต้ยังเข้าหาอิงอวี้อย่างเปิดเผยเหม่ยซินสบตา

ตอนบ่าย มีการประชุมเล็ก ๆ ระหว่างสนมจากตำหนักต่าง ๆ ที่ศาลากลางสวน อ้างว่าเป็นงานดื่มชา ชมดอกไม้ แต่ทุกคนรู้ดี...ยิ่งช่วงวังหลังเริ่มวุ่น ‘งานดื่มชา’ ก็คืองานสอดส่องหน้ากันดี ๆ นี่เองจีน่าไปถึงพร้อมเสี่ยวหลัน ถูกนั่งจัดตำแหน่งไว้ด้านหนึ่งของวง ไม่ใกล้เหม่ยซิน แต่ก็ไม่ไกลพอจะไม่เจอดวงตาอีกฝ่ายเหม่ยซินในชุดปักลายหงส์สีอ่อน ยิ้มหวานเหมือนเคย ดวงตาเรียวยาวของนางมีประกายอ่อนโยนแบบคนดี แต่จีน่าตอนนี้…มองออกแล้วว่านั่นแค่ ‘เปลือก’“เสียนเฟยอิงอวี้มาถึงแล้ว” เจ้ากรมวังหญิงกล่าวเสียงดัง แต่ท่าทางสุภาพ “พวกเรากำลังดื่มชากันอยู่เชียว”เหม่ยซินหันมาทางจีน่า รอยยิ้มหวานจัดจนเหมือนน้ำผึ้งจะหยดออกมาจากมุมปาก“อิงอวี้ ข้ามองหาเจ้าอยู่พอดี” นางกล่าว “ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นเจ้ามาเดินเล่นในสวนเลย หรือว่ามัวแต่เหนื่อย…จนไม่มีแรงออกจากตำหนักแล้ว”ผู้หญิงหลายคนหัวเราะเบา ๆ คำว่า “เหนื่อย” ที่เหม่ยซินใช้…ทุกคนในที่นี้ตีความได้คำเดียว…เหนื่อยจากเตียงมังกรจีน่าแกล้งยิ้ม เดินไปนั่งในตำแหน่งของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน“เหนื่อยก็จริงเพคะ” เธอตอบเสียงเรียบ “แต่โชคดีที่ฝ่าบาททรงเมตตา ทำให้หม่อมฉันยังมีแรงมานั่งดื่มชาก

เสียงลมตอนสายพัดผ่านยอดหลังคากระเบื้องสีคราม คล้ายจะบอกว่าอีกวันหนึ่งในวังหลวงเริ่มต้นขึ้นแล้ว…อีกวันหนึ่งที่จีน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนคมมีดบาง ๆ ที่พร้อมบาดเท้าได้ทุกเมื่อเช้าวันนี้ เธอนั่งกินโจ๊กข้าวหอมอยู่ในศาลาหน้าตำหนัก เสี่ยวหลันคอยตักกับข้าวให้ ส่วนเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ด้านหลังเหมือนปกติ แต่กลิ่นในอากาศ…ไม่เหมือนเดิม“เจ้าได้กลิ่นไหม เสี่ยวหลัน” จีน่าถามพลางคนน้ำแกงไปมา “กลิ่นเหม็นอะไรไม่รู้…ลอยอยู่เต็มวังเลย”เสี่ยวหลันชะงัก “กลิ่น…อะไรหรือเพคะ”จีน่ายิ้มบาง ๆ “กลิ่นนินทาไง”ไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าก็วิ่งมาอย่างลนลาน นางกำนัลตัวเล็กจากห้องครัวรีบคุกเข่าลงหน้าศาลา หอบหายใจ“ท่านเสียนเฟยเพคะ…!” เสียงนางสั่น “ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ที่ลานซักผ้าเมื่อครู่…มีคนพูดถึงท่าน”เสี่ยวหลันกับเสี่ยวไป๋หันมามองหน้ากันแวบหนึ่ง แววตาแข็งขึ้นทันทีจีน่าโยนช้อนลงถ้วยอย่างเบา ๆ “พูดต่อสิ”นางกำนัลตัวเล็กเม้มปาก “พวกนางบอกว่า…ช่วงนี้ท่านเสียนเฟยทำตัว ‘เล่นตัวใส่ฝ่าบาท’ เพคะ บอกว่าฝ่าบาทเสด็จมาหาบ่อย แต่ท่านกลับป่วยบ้าง เหนื่อยบ้าง แกล้งหลับบ้าง ถึงขั้นว่า…ทำให้ฝ่าบาทต้องกลับตำหนักหลั

“จิตของนางยังไม่หายไปไหน” อาจารย์เสิ่นตอบ “เพียงแต่หลบลงไปลึกมาก เหมือนคนที่กำลังหลับในห้วงน้ำ หากเจ้าเปลี่ยนเส้นทางของชะตานี้ได้ วันหนึ่งนางจะได้หลับอย่างสงบ ไม่ใช่หลับในฐานะคนที่ถูกเรียกว่า ‘สนมราคะจัด’ แต่เป็นหญิงที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทำร้าย…แล้วมีคนมาช่วยชดใช้แทน”จีน่ารู้สึกว่าคำว่า “ชดใช้” กลับมาอีกครั้งในคืนนี้เธอหัวเราะในลำคอ “งั้นสรุปคือ…ข้าเป็นทั้ง ตัวเปลี่ยนชะตา ตัวชดใช้กรรม และภรรยาคอยจับหางเสือไม่ให้มันคลั่ง รวมในหนึ่งแพ็กเกจเลยสินะคะ”อาจารย์เสิ่นยกมือไหว้ขมับเล็กน้อย “เจ้าพูดในแบบของเจ้า…ก็ใช่”เธอมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะสูดหายใจยาว ปล่อยลมหายใจออกมาช้า ๆ“ก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงเธอหนักแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ในเมื่อข้ามาแล้ว ในเมื่อใช้ร่างนี้แล้ว ในเมื่อหัวใจข้ากำลัง…ผูกกับเสือเถื่อนนั่นทีละนิดอยู่แล้ว ข้าก็จะลองดู”มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย “แต่บอกไว้ก่อนนะคะ…ข้าไม่ใช่นางเอกสายเย่อหยิ่ง ที่จะพูดว่า ‘ข้าจะไม่รักเขา!’ แล้วทำหน้าแข็งใส่ ข้ากลัวอยู่เหมือนกัน กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาคลั่งจนไม่มีหัวใจ…คนแรกที่จะเจ็บ ก็คือข้าเอง”อาจารย์เสิ่นพยักหน้า “การรู้ว่าตัวเองกลัว…ดีกว่าทำตัวไม่กลัวแ

จีน่ากลืนน้ำลาย ใช่…เธอสัมผัสได้จากคืนที่เขากอดเธอแน่นเกินควร จากแววตาเขายามฝันร้าย จากท่าทางเขาเวลาเงียบแล้วจู่ ๆ ดูเหมือนไม่เหลืออะไรให้ยึดจับ“มันคืออะไรคะ” เธอถามเบา ๆ “ข้าสัมผัสได้ว่าเขามีอะไรบางอย่างไม่เหมือนคนธรรมดา แต่ยังเรียบเรียงไม่ออก”อาจารย์เสิ่นเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ“คือพลังมืดที่ถูกอัดแน่นอยู่ในร่างของเขา”จีน่าขนลุกเกรียว “พลัง…มืด?”“ใช่”เขาเดินถอยไปเล็กน้อย โบกมือข้างหนึ่งเบา ๆ หมอกขาวรอบตัวทั้งคู่พลันเปลี่ยนสี กลายเป็นเงาเทา ๆ หม่น ๆ ลอยวนอยู่รอบ ๆ เหมือนฝุ่นควันจากกองไฟที่ดับไม่สนิท“ในวันที่เขาขึ้นเป็นฮ่องเต้” อาจารย์เสิ่นเอ่ย “เขาต้องแลกอะไรไปหลายอย่าง ทั้งเลือด ทั้งความรัก ทั้งความไว้ใจ ในความมืดของราชสำนัก มีสิ่งหนึ่ง…มองเห็น ‘แผล’ ของเขา จึงเลือกจะซึมเข้าไปอยู่ในร่างของเขา”จีน่ารู้สึกหนาวทั้งที่ไม่มีลม “สิ่งนั้นคือ…”“พลังมืดของความแค้น ความโดดเดี่ยว ความไม่เชื่อใจมนุษย์” เขาตอบ “มันไม่ใช่ปีศาจในรูปแบบที่เจ้าคิดหรอก แต่เป็นพลังที่เกิดจากความคิดและอารมณ์ของคนจำนวนมาก ที่หมักหมมอยู่บนบัลลังก์นี้มาหลายรัชศก จนกลายเป็น ‘เงา’ ที่พร้อมจะเกาะวิญญาณขอ

คืนนั้น…หลังหมอหลวงอวี่เหวินหมิงจากไป หลังความจริงเรื่อง ยาที่ทำให้อิงอวี้เสพติดสัมผัส ถูกเปิดโปง หัวใจของจีน่าก็อยู่ไม่สุขอีกต่อไป ทั้งความสงสารอิงอวี้ร่างเดิม ทั้งความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลัง ‘รับช่วงกรรม’ ต่อ ทั้งภาพใบหน้าฮ่องเต้เมื่อคืน…ตอนที่พูดว่าอยากได้หัวใจเธอมากกว่าตัวทุกอย่างปั่นรวมกันเป็นก้อนใหญ่ ๆ ในอก จนเธอนอนกลิ้งไปมาบนเตียง ชั่วครู่ก็หงาย ชั่วครู่ก็ตะแคง สุดท้ายก็เหนื่อยจนหลับไปในที่สุด แต่การหลับของเธอ…ในคืนนี้ ไม่ได้พาไปสู่ความว่างเปล่าอย่างที่คิด หากแต่พาไปสู่ ‘อีกที่หนึ่ง’ แทน---เธอรู้ตัวว่าตัวเองยืนอยู่กลางทะเลหมอกสีขาว ข้างใต้เท้า…ไม่มีพื้นชัดเจน แต่เธอกลับไม่ตก ด้านบน…ไม่มีท้องฟ้า ทุกอย่างเป็นพื้นที่ว่างสีขาวนวล นุ่มตา เหมือนอยู่ในฝันที่ไม่มีขอบเขต“ที่นี่…ที่ไหนอีกเนี่ย” จีน่าพึมพำ ลองก้มมองตัวเอง…ยังอยู่ในชุดนอนของสนม ผมยาวสลวยปลิวเบา ๆ โดยไม่มีลม ทุกอย่างนิ่ง…แต่ใจเธอเต้นแรงอย่างแปลก ๆในจังหวะที่เธอกำลังหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะเดินไปทางไหน หมอกข้างหน้าก็เกิดคลื่นบาง ๆ ขึ้น จากนั้นร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวออกมาจากความขาวนั้นชายชุดขาว…ผมยาวสีดำเกล้าหลวม ๆ ด้วย