Novel-novel oleh Umamii.

ค่ำคืนวันศุกร์ ณ ร้านเหล้ากึ่งผับชื่อดังหลังมหาวิทยาลัย สถานที่ประจำที่แก๊งวิศวะมักจะมาสิงสถิตเพื่อปลดปล่อยความเครียดจากการเรียนและการทำกิจกรรม บรรยากาศภายในร้านอัดแน่นไปด้วยนักศึกษาและเสียงดนตรีสดที่กำลังบรรเลงเพลงป็อปร็อกจังหวะสนุกสนาน แสงไฟนีออนสีสลัวสาดส่องไปทั่วบริเวณ โต๊ะวีไอพีมุมสุดของร้านซึ่งเป็นทำเลทอง ถูกจับจองโดยสมาชิกแก๊ง ‘7’Days’ แก๊งที่ทรงอิทธิพลที่สุดของคณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้สมาชิกแก๊งมากันเกือบครบ ขาดก็แต่ ‘จ่าฝูง’ อย่างซัน ที่ไลน์มาบอกในกลุ่มตั้งแต่หัวค่ำว่า ‘กูมีนัดสำคัญ เดี๋ยวตามไป พวกมึงจองโต๊ะสั่งเหล้ารอเลย วันนี้กูเลี้ยงเอง’“ไอ้ซันมันไปไหนของมันวะ ปรกติถ้ามีปาร์ตี้มันต้องมาถึงเป็นคนแรกๆ ไม่ใช่เหรอ” มาร์สบ่นอุบพลางกระดกเบียร์เย็นจัดเข้าปาก “หรือว่ามันแอบไปซุ่มทำโปรเจกต์ลับอะไรอีก”“โปรเจกต์ลับอะไรของมึง” ฟรายที่นั่งอยู่ข้างๆ หัวเราะหึๆ “คนอย่างไอ้ซันตอนนี้ นาทีนี้ มันมีโปรเจกต์เดียวแหละที่สำคัญกว่าชีวิต คือโปรเจกต์ง้อเมียไงมึงจำไม่ได้เหรอ ป่านนี้คงกำลังนั่งคุกเข่าอ้อนวอนขอความรักอยู่หน้าสโมสรมั้ง”“กูว่าไม่หรอก” เธิร์สที่น

เวนส์ขยับแว่นตา มองพายด้วยสายตาชื่นชม “พายนี่เก่งจริงๆ นะ รู้ไหมว่าตั้งแต่อยู่แก๊งเดียวกันมา ฉันไม่เคยเห็นไอ้ซันมันคลั่งรักใคร หรือยอมก้มหัวให้ใครขนาดนี้มาก่อนเลย พายนี่แหละคนแรกและคงจะเป็นคนเดียวของมันจริงๆ”“ใช่ๆ” มันเดย์พยักหน้าหงึกๆ เอื้อมมือมาจับมือพายอย่างเป็นกันเอง “แล้วก็นะพาย... ต่อจากนี้ไป เธอไม่ต้องกลัวว่าซันมันจะรังแกหรือทำตัวงี่เง่าใส่เธออีกแล้วนะ พวกเราสาวๆ แก๊ง 7’Days ขอประกาศรับรองอย่างเป็นทางการว่า ยินดีต้อนรับพายเข้าสู่แก๊งของเราในฐานะ ‘แฟน’ ของซันอย่างเต็มตัว!”มันเดย์และเวนส์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน“ถ้าไอ้ซันมันกล้าทำตัวเป็นหมาบ้าใส่อีก หรือมันแอบไปเหล่หญิงที่ไหน...” แซทเทิลพูดพลางปรายตาไปมองซันที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนอยู่ “พายทักไลน์มากระซิบบอกพวกเราได้เลยนะ พวกเราสามคนนี่แหละจะรวมหัวกันกระทืบมันให้จมดินเลยคอยดู!”“เห้ยๆ กูได้ยินนะเว้ย!” ซันที่หูผึ่งรีบหันมาโวยวาย “พวกมึงนี่จะมาเสี้ยมให้เมียกูกบฏตั้งแต่แรกเริ่มเลยหรือไงวะ! พาย เธออย่าไปฟังพวกมันนะ ฉันรักเดียวใจเดียว ซื่อสัตย์เป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว”พายหัวเราะร่วนออกมาอย่างมี

ซันเดินจูงมือพายฝ่าฝูงชนจนมาถึงโต๊ะวีไอพีของแก๊ง 7’Days เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการดึงเก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างเขาออกให้พายนั่งอย่างสุภาพอ่อนโยน ก่อนที่ตัวเองจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง แขนแกร่งวาดพาดไปบนพนักพิงเก้าอี้ของพายอย่างแสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่บรรยากาศที่โต๊ะเงียบกริบไปหลายวินาที ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไร ทุกคนเอาแต่จ้องมองมือของซันที่ยังคงกอบกุมมือของพายเอาไว้ใต้โต๊ะไม่ยอมปล่อยพายรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เธอพยายามจะชักมือกลับด้วยความเขินอายเมื่อถูกเพื่อนร่วมแก๊งของเขาจ้องมองราวกับเป็นตัวประหลาด แต่ซันกลับกระชับมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนจะปรายตามองเพื่อนๆ ทีละคน“มองเหี้ยอะไรกันพวกมึง มองซะตาจะหลุดออกมานอกเบ้าแล้ว” ซันเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “มองได้ แต่อย่ามองนาน กูหวง เมียกูขี้อาย พวกมึงทำเขาเกร็งไปหมดแล้วเห็นไหม”คำว่า ‘เมียกู’ ที่หลุดออกมาจากปากของซันอย่างเต็มภาคภูมิ ทำเอาพายหน้าแดงแปร๊ดจนลามไปถึงใบหู เธอหันไปหยิกเข้าที่หน้าขาของซันอย่างแรงใต้โต๊ะด้วยความหมั่นไส้“โอ๊ย! หยิกฉันทำไมเนี่ยพา

พายหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งสะท้านเมื่อปลายลิ้นสากตวัดไล้ลงบนจุดอ่อนไหวกลางกายสาว ซันไม่สนใจคำประท้วง เขาปรนเปรอเธออย่างดีที่สุด ใช้ปากและลิ้นหยอกเย้ากับความนุ่มหยุ่นนั้นอย่างช่ำชองและเอาใจใส่ ดูดดึงความหวานล้ำอย่างไม่รู้เบื่อ ทุกจังหวะที่เขามอบให้มันเต็มไปด้วยความรักและความต้องการที่จะทำให้เธอมีความสุขที่สุดจนพายต้องขยุ้มกลุ่มผมของเขาแน่นความเสียวซ่านตีตื้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด พายหอบหายใจแรง ร่างกายกระตุกเกร็งปลดปล่อยความสุขสมออกมาอย่างเต็มที่ สายน้ำรอบกายกระเพื่อมไหว ซันผุดลุกขึ้นจากผิวน้ำ สบตาเธอด้วยแววตาที่หยาดเยิ้มไปด้วยไฟราคะและความรักที่เปี่ยมล้นเขาประคองร่างของพายให้ขยับขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้าง ก่อนจะค่อยๆ จ่อส่วนหัวที่แข็งขืนและปวดหนึบเข้าที่ช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะของเธอ“ฉันจะเข้าไปแล้วนะ... คนดี” ซันกระซิบขออนุญาต ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อนในอดีตพายพยักหน้าหน้าแดงซ่าน ซันจับสะโพกมนกดลงมาหาตัวช้าๆ สอดแทรกความร้อนรุ่มเข้าไปภายในกายเธออย่างนุ่มนวลและค่อยเป็นค่อยไป ไม่มีการกระแทกกระทั้นอย่างป่าเถื่อนเหมือนครั้งก่อนๆ มีเพียงการสอดประสานที่ลึก

“ซัน... ดูทีวีไปสิ มืออะอยู่เฉยๆ ได้ไหม” พายปรามเสียงเบา พยายามจับมือหนาเอาไว้“ทีวีมันไม่เห็นน่าดูเท่าเธอเลยนี่” ซันกระซิบข้างใบหู ลมหายใจร้อนรดรินจนพายขนลุกซู่ ไม่พูดเปล่า มือหนายังคงขยับเลื่อนสูงขึ้นไปกอบกุมความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราเซียลูกไม้ นวดคลึงความนุ่มหยุ่นนั้นเบาๆ ผ่านเนื้อผ้า สลับกับใช้นิ้วโป้งเขี่ยยอดอกที่เริ่มชูชันตอบสนองสัมผัสอย่างห้ามไม่ได้“อ๊ะ... ซัน...” พายครางเครือในลำคอ พยายามจะจับมือเขาออก แต่อีกมือหนึ่งของซันกลับเลื่อนมาวางแหมะอยู่บนหน้าขาอ่อนที่โผล่พ้นกระโปรงพลีท ลูบไล้เรือนร่างเนียนนุ่มลากผ่านต้นขาด้านใน บีบเค้นเบาๆ ปลุกปั่นอารมณ์ปรารถนาจนพายต้องหนีบขาเข้าหากันด้วยความเสียวซ่าน“ตัวเธอหอมจังพาย... หอมจนฉันไม่มีสมาธิจะดูอะไรแล้ว” ซันซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ดูดเม้มเบาๆ จนเกิดรอยสีระเรื่อ ฝ่ามือทั้งสองข้างทำหน้าที่ปรนเปรอจุดยุทธศาสตร์ของหญิงสาวจนร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวย เอนซบเขาอย่างหมดทางสู้พายเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจแรงขึ้นเมื่อความร้อนรุ่มเริ่มก่อตัว ซันขยับมือบีบเค้นหน้าอกหน้าใจหนักสลับเบาอย่างช่ำชอง ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล

รถจี๊ปคันเก่งแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถวีไอพีของคอนโดมิเนียมหรู ซันดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างเบาะคนขับ วันนี้บรรยากาศระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันไม่มีความตึงเครียด ไม่มีการตั้งแง่ หรือกำแพงแห่งความหวาดระแวง มีเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวหลังจากที่ ‘หนังสือขออนุมัติเป็นแฟน’ ได้รับการเซ็นยินยอมและการันตีสถานะอย่างเป็นทางการซันเดินอ้อมมาเปิดประตูให้พาย มือหนาหยาบกร้านจับจูงมือเล็กของเหรัญญิกสาวเดินเข้าลิฟต์ไปจนถึงห้องพักสไตล์ลอฟต์ที่คุ้นเคย ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ซันก็รวบเอวบางเข้ามากอดหลวมๆ จากด้านหลัง คางแกร่งเกยลงบนลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อน ผิดกับมาดจ่าฝูงวิศวะหน้าโหดอย่างสิ้นเชิง“หิวไหม... ตั้งแต่เย็นมัวแต่เคลียร์งานเคลียร์ใจ ยังไม่ได้กินอะไรกันเป็นชิ้นเป็นอันเลยนี่” ซันกระซิบถามเสียงนุ่ม “ในตู้เย็นมีของสดอยู่นะ หรือว่าอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม เดี๋ยวฉันกดสั่งเดลิเวอรี่ให้”พายลูบแขนแกร่งที่โอบกอดเอวเธออยู่เบาๆ รู้สึกท้องร้องประท้วงขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเขาพูดถึงของกิน “หิวนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่อยากรอเดลิเวอรี่แล้ว ดึกป่านนี้กว่

บรรยากาศในศาลาเปลี่ยนทันที คำว่า “ของขวัญ” ในวังหลัง…หมายถึงหลายอย่าง ทั้งเครื่องประดับ ทั้งคน ทั้งยา สายตาหลายคู่หันกลับไปมองเหม่ยซินโดยอัตโนมัติ เพราะทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่า ใครคือคนที่ชอบส่งยาบำรุงไปตำหนักอื่นในคราบคำว่า ‘หวังดี’เหม่ยซินนิ่งไปเสี้ยววินาที แต่ก็ยังรักษารอยยิ้มไว้ได้“อิงอวี้” นางหัวเราะเบา ๆ “เจ้าพูดอะไร ข้าฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย”“ไม่เข้าใจก็ดีแล้วเพคะ” จีน่าตอบ “เพราะบางเรื่อง…ถ้าเข้าใจเร็วเกินไป อาจทำให้ต้องนอนหลับไม่สนิทในตำหนักตัวเอง”ทุกคนเงียบ…เงียบแบบที่แม้แต่เสียงลมพัดผ่าน ก็ยังได้ยินชัดในความเงียบนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ จากมุมศาลา เป็นเสียงของสนมลำดับกลาง ๆ คนหนึ่งที่ปกติไม่เคยโผล่ขึ้นมามีบทบาท“ข้าว่า…” นางกล่าวเสียงเบา “ต่อให้มีข่าวลือว่าเสียนเฟยเล่นตัวใส่ฝ่าบาท แต่ทุกคนก็เห็นว่าช่วงนี้ฝ่าบาทยังเสด็จไปตำหนักเสียนเฟยอยู่บ่อย ๆ แสดงว่า…คนที่พระองค์เชื่อ คงไม่ใช่ข่าวลือข้างนอกหรอกเพคะ”คำพูดนั้นเหมือนกำปั้นนิ่ม ๆ ที่ต่อยใส่ข่าวลือของเหม่ยซินไปหนึ่งที หลายคนพยักหน้าคล้อยตาม เพราะความจริง…ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า ฮ่องเต้ยังเข้าหาอิงอวี้อย่างเปิดเผยเหม่ยซินสบตา

ตอนบ่าย มีการประชุมเล็ก ๆ ระหว่างสนมจากตำหนักต่าง ๆ ที่ศาลากลางสวน อ้างว่าเป็นงานดื่มชา ชมดอกไม้ แต่ทุกคนรู้ดี...ยิ่งช่วงวังหลังเริ่มวุ่น ‘งานดื่มชา’ ก็คืองานสอดส่องหน้ากันดี ๆ นี่เองจีน่าไปถึงพร้อมเสี่ยวหลัน ถูกนั่งจัดตำแหน่งไว้ด้านหนึ่งของวง ไม่ใกล้เหม่ยซิน แต่ก็ไม่ไกลพอจะไม่เจอดวงตาอีกฝ่ายเหม่ยซินในชุดปักลายหงส์สีอ่อน ยิ้มหวานเหมือนเคย ดวงตาเรียวยาวของนางมีประกายอ่อนโยนแบบคนดี แต่จีน่าตอนนี้…มองออกแล้วว่านั่นแค่ ‘เปลือก’“เสียนเฟยอิงอวี้มาถึงแล้ว” เจ้ากรมวังหญิงกล่าวเสียงดัง แต่ท่าทางสุภาพ “พวกเรากำลังดื่มชากันอยู่เชียว”เหม่ยซินหันมาทางจีน่า รอยยิ้มหวานจัดจนเหมือนน้ำผึ้งจะหยดออกมาจากมุมปาก“อิงอวี้ ข้ามองหาเจ้าอยู่พอดี” นางกล่าว “ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นเจ้ามาเดินเล่นในสวนเลย หรือว่ามัวแต่เหนื่อย…จนไม่มีแรงออกจากตำหนักแล้ว”ผู้หญิงหลายคนหัวเราะเบา ๆ คำว่า “เหนื่อย” ที่เหม่ยซินใช้…ทุกคนในที่นี้ตีความได้คำเดียว…เหนื่อยจากเตียงมังกรจีน่าแกล้งยิ้ม เดินไปนั่งในตำแหน่งของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน“เหนื่อยก็จริงเพคะ” เธอตอบเสียงเรียบ “แต่โชคดีที่ฝ่าบาททรงเมตตา ทำให้หม่อมฉันยังมีแรงมานั่งดื่มชาก

เสียงลมตอนสายพัดผ่านยอดหลังคากระเบื้องสีคราม คล้ายจะบอกว่าอีกวันหนึ่งในวังหลวงเริ่มต้นขึ้นแล้ว…อีกวันหนึ่งที่จีน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนคมมีดบาง ๆ ที่พร้อมบาดเท้าได้ทุกเมื่อเช้าวันนี้ เธอนั่งกินโจ๊กข้าวหอมอยู่ในศาลาหน้าตำหนัก เสี่ยวหลันคอยตักกับข้าวให้ ส่วนเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ด้านหลังเหมือนปกติ แต่กลิ่นในอากาศ…ไม่เหมือนเดิม“เจ้าได้กลิ่นไหม เสี่ยวหลัน” จีน่าถามพลางคนน้ำแกงไปมา “กลิ่นเหม็นอะไรไม่รู้…ลอยอยู่เต็มวังเลย”เสี่ยวหลันชะงัก “กลิ่น…อะไรหรือเพคะ”จีน่ายิ้มบาง ๆ “กลิ่นนินทาไง”ไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าก็วิ่งมาอย่างลนลาน นางกำนัลตัวเล็กจากห้องครัวรีบคุกเข่าลงหน้าศาลา หอบหายใจ“ท่านเสียนเฟยเพคะ…!” เสียงนางสั่น “ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ที่ลานซักผ้าเมื่อครู่…มีคนพูดถึงท่าน”เสี่ยวหลันกับเสี่ยวไป๋หันมามองหน้ากันแวบหนึ่ง แววตาแข็งขึ้นทันทีจีน่าโยนช้อนลงถ้วยอย่างเบา ๆ “พูดต่อสิ”นางกำนัลตัวเล็กเม้มปาก “พวกนางบอกว่า…ช่วงนี้ท่านเสียนเฟยทำตัว ‘เล่นตัวใส่ฝ่าบาท’ เพคะ บอกว่าฝ่าบาทเสด็จมาหาบ่อย แต่ท่านกลับป่วยบ้าง เหนื่อยบ้าง แกล้งหลับบ้าง ถึงขั้นว่า…ทำให้ฝ่าบาทต้องกลับตำหนักหลั

“จิตของนางยังไม่หายไปไหน” อาจารย์เสิ่นตอบ “เพียงแต่หลบลงไปลึกมาก เหมือนคนที่กำลังหลับในห้วงน้ำ หากเจ้าเปลี่ยนเส้นทางของชะตานี้ได้ วันหนึ่งนางจะได้หลับอย่างสงบ ไม่ใช่หลับในฐานะคนที่ถูกเรียกว่า ‘สนมราคะจัด’ แต่เป็นหญิงที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทำร้าย…แล้วมีคนมาช่วยชดใช้แทน”จีน่ารู้สึกว่าคำว่า “ชดใช้” กลับมาอีกครั้งในคืนนี้เธอหัวเราะในลำคอ “งั้นสรุปคือ…ข้าเป็นทั้ง ตัวเปลี่ยนชะตา ตัวชดใช้กรรม และภรรยาคอยจับหางเสือไม่ให้มันคลั่ง รวมในหนึ่งแพ็กเกจเลยสินะคะ”อาจารย์เสิ่นยกมือไหว้ขมับเล็กน้อย “เจ้าพูดในแบบของเจ้า…ก็ใช่”เธอมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะสูดหายใจยาว ปล่อยลมหายใจออกมาช้า ๆ“ก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงเธอหนักแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ในเมื่อข้ามาแล้ว ในเมื่อใช้ร่างนี้แล้ว ในเมื่อหัวใจข้ากำลัง…ผูกกับเสือเถื่อนนั่นทีละนิดอยู่แล้ว ข้าก็จะลองดู”มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย “แต่บอกไว้ก่อนนะคะ…ข้าไม่ใช่นางเอกสายเย่อหยิ่ง ที่จะพูดว่า ‘ข้าจะไม่รักเขา!’ แล้วทำหน้าแข็งใส่ ข้ากลัวอยู่เหมือนกัน กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาคลั่งจนไม่มีหัวใจ…คนแรกที่จะเจ็บ ก็คือข้าเอง”อาจารย์เสิ่นพยักหน้า “การรู้ว่าตัวเองกลัว…ดีกว่าทำตัวไม่กลัวแ

จีน่ากลืนน้ำลาย ใช่…เธอสัมผัสได้จากคืนที่เขากอดเธอแน่นเกินควร จากแววตาเขายามฝันร้าย จากท่าทางเขาเวลาเงียบแล้วจู่ ๆ ดูเหมือนไม่เหลืออะไรให้ยึดจับ“มันคืออะไรคะ” เธอถามเบา ๆ “ข้าสัมผัสได้ว่าเขามีอะไรบางอย่างไม่เหมือนคนธรรมดา แต่ยังเรียบเรียงไม่ออก”อาจารย์เสิ่นเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ“คือพลังมืดที่ถูกอัดแน่นอยู่ในร่างของเขา”จีน่าขนลุกเกรียว “พลัง…มืด?”“ใช่”เขาเดินถอยไปเล็กน้อย โบกมือข้างหนึ่งเบา ๆ หมอกขาวรอบตัวทั้งคู่พลันเปลี่ยนสี กลายเป็นเงาเทา ๆ หม่น ๆ ลอยวนอยู่รอบ ๆ เหมือนฝุ่นควันจากกองไฟที่ดับไม่สนิท“ในวันที่เขาขึ้นเป็นฮ่องเต้” อาจารย์เสิ่นเอ่ย “เขาต้องแลกอะไรไปหลายอย่าง ทั้งเลือด ทั้งความรัก ทั้งความไว้ใจ ในความมืดของราชสำนัก มีสิ่งหนึ่ง…มองเห็น ‘แผล’ ของเขา จึงเลือกจะซึมเข้าไปอยู่ในร่างของเขา”จีน่ารู้สึกหนาวทั้งที่ไม่มีลม “สิ่งนั้นคือ…”“พลังมืดของความแค้น ความโดดเดี่ยว ความไม่เชื่อใจมนุษย์” เขาตอบ “มันไม่ใช่ปีศาจในรูปแบบที่เจ้าคิดหรอก แต่เป็นพลังที่เกิดจากความคิดและอารมณ์ของคนจำนวนมาก ที่หมักหมมอยู่บนบัลลังก์นี้มาหลายรัชศก จนกลายเป็น ‘เงา’ ที่พร้อมจะเกาะวิญญาณขอ

คืนนั้น…หลังหมอหลวงอวี่เหวินหมิงจากไป หลังความจริงเรื่อง ยาที่ทำให้อิงอวี้เสพติดสัมผัส ถูกเปิดโปง หัวใจของจีน่าก็อยู่ไม่สุขอีกต่อไป ทั้งความสงสารอิงอวี้ร่างเดิม ทั้งความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลัง ‘รับช่วงกรรม’ ต่อ ทั้งภาพใบหน้าฮ่องเต้เมื่อคืน…ตอนที่พูดว่าอยากได้หัวใจเธอมากกว่าตัวทุกอย่างปั่นรวมกันเป็นก้อนใหญ่ ๆ ในอก จนเธอนอนกลิ้งไปมาบนเตียง ชั่วครู่ก็หงาย ชั่วครู่ก็ตะแคง สุดท้ายก็เหนื่อยจนหลับไปในที่สุด แต่การหลับของเธอ…ในคืนนี้ ไม่ได้พาไปสู่ความว่างเปล่าอย่างที่คิด หากแต่พาไปสู่ ‘อีกที่หนึ่ง’ แทน---เธอรู้ตัวว่าตัวเองยืนอยู่กลางทะเลหมอกสีขาว ข้างใต้เท้า…ไม่มีพื้นชัดเจน แต่เธอกลับไม่ตก ด้านบน…ไม่มีท้องฟ้า ทุกอย่างเป็นพื้นที่ว่างสีขาวนวล นุ่มตา เหมือนอยู่ในฝันที่ไม่มีขอบเขต“ที่นี่…ที่ไหนอีกเนี่ย” จีน่าพึมพำ ลองก้มมองตัวเอง…ยังอยู่ในชุดนอนของสนม ผมยาวสลวยปลิวเบา ๆ โดยไม่มีลม ทุกอย่างนิ่ง…แต่ใจเธอเต้นแรงอย่างแปลก ๆในจังหวะที่เธอกำลังหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะเดินไปทางไหน หมอกข้างหน้าก็เกิดคลื่นบาง ๆ ขึ้น จากนั้นร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวออกมาจากความขาวนั้นชายชุดขาว…ผมยาวสีดำเกล้าหลวม ๆ ด้วย