Masuk“ฟังภาษาคนไม่ออกเหรอคะคุณซัน ฉันบอกว่าเรื่องเมื่อคืน ถือซะว่าทำทานให้หมาข้างถนนที่มันกำลังติดสัดก็แล้วกัน”
Lihat lebih banyak"งบโครงการนี้ไม่อนุมัติค่ะ ฟอนต์ผิด บิลไม่ครบ รบกวนไปทำมาใหม่!"
คำประกาศิตของ ‘พาย’ เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาคณะบัญชีจอมเนี้ยบ เปรียบเสมือนการประกาศสงครามกับ ‘ซัน’ ประธานค่ายวิศวะโยธาจ่าฝูงผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร การปะทะฝีปากและเชือดเฉือนกันด้วยกฎระเบียบทำให้ทั้งคู่เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้ พายมองว่าเขาคือไอ้เถื่อนไร้สมอง ส่วนซันก็มองว่าเธอคือยัยเด็กบัญชีจอมจุ้นจ้านที่น่ารำคาญที่สุดในโลก
ด้วยความหมั่นไส้บวกกับทิฐิที่สูงปรี๊ด จ่าฝูงผู้ไม่เคยยอมใครจึงตัดสินใจสั่งสอนความเย่อหยิ่งของยัยเด็กบัญชี ด้วยการ ‘จับกด’ เพื่อสั่งสอนและหวังจะทำลายศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ!
แต่มันควรจะเป็นแค่การแก้แค้นแบบวิน-วิน เกมจบแล้วทางใครทางมัน...
แต่เรื่องมันกลับตาลปัตร เมื่อสัมผัสที่ตั้งใจจะใช้ทำร้าย กลับกลายเป็นสารเสพติดชั้นดีที่ทำให้วิศวะเถื่อนอย่างเขา ‘ติดใจ’ รสชาติความหอมหวานของเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น!
♥♥♥
“ไปคอนโดฉันไหม...” ซันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ราวกับกำลังชวนไปกินขนม “ไป-เอา-กัน”
ประโยคเชิญชวนที่ตรงไปตรงมาและดิบเถื่อนไม่มีการอ้อมค้อม ทำเอาพายเบิกตากว้าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมารวมกันที่ใบหน้าจนร้อนฉ่าไปหมด
“ไอ้คนบ้า!” พายแหวใส่ ยกมือขึ้นตีต้นแขนแกร่งของเขาไปหนึ่งที “พูดจาอะไรน่าเกลียด ไม่อายปากหรือไงฮะ!”
ซันไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงตีเท่ามดกัด เขายกแขนข้างนั้นขึ้นพาดกับพนักพิงเบาะของพาย โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนหญิงสาวต้องเอนตัวหนี รอยยิ้มยียวนแบบฉบับจ่าฝูงวิศวะผุดขึ้นที่มุมปาก
“ทำไม ต้องให้อ้อมค้อมว่าไปดูแมวที่ห้องไหมงี้เหรอ ไม่เอาอะ เสียเวลา” ซันยักคิ้วกวนๆ สายตาหลุบมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาพายแทบอยากจะมุดแทรกแผ่นดินหนี “หรือไม่ไป? แต่ฉันคิดถึงหอยเธอว่ะ”
“ท... ทะลึ่ง!!”
พายด่าเสียงหลง หน้าแดงเถือกไปจนถึงใบหู เธออยากจะเปิดประตูรถแล้วกระโดดหนีลงไปเดี๋ยวนี้ แต่ลึกๆ แล้ว... ร่างกายของเธอกลับร้อนวูบวาบเมื่อได้ยินคำพูดหยาบโลนที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอย่างรุนแรงนั้น
“สรุปว่าไง จะให้ไปส่งคอนโดเธอ หรือจะไปคอนโดฉัน” ซันถามย้ำ เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว
พายกัดริมฝีปากล่างแน่น สองมือบีบสายกระเป๋าสะพายจนยับยู่ยี่ สมองฝั่งเหตุผลตะโกนบอกให้ปฏิเสธ แต่ก้อนเนื้อในอกซ้ายกลับเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง หญิงสาวเบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้มแทบไม่พ้นลำคอ
“...ก็ขับไปสิ ทางไหนก็ขับไป”
♥♥♥
เกลียดนักรักซะให้เข็ด ❌
เกลียดนักเอาซะให้เข็ด ✅
♥♥♥
ซัน (อาทิตย์ อัครวุฒิ) - พระเอก
ประธานค่ายวิศวะโยธา ปี 3 จ่าฝูงแห่งแก๊ง ‘7 Days’ (ตัวแทนวันอาทิตย์) ดิบ เถื่อน อารมณ์ร้อน ปากไม่ตรงกับใจ และเกลียดงานเอกสารเป็นที่สุด
พาย (พายอา) - นางเอก
เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาคณะบัญชี ปี 3 เจ้าระเบียบ เนี้ยบ ทำงานเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว ภายนอกดูเย็นชาและมีกำแพงสูงปรี๊ด แต่จริงๆ แล้วซ่อนความอ่อนโยนและเซ็กซี่เอาไว้จนจ่าฝูงวิศวะไปไหนไม่รอด
♥♥♥
เรื่องนี้อยู่ในเซ็ตแก๊ง 7'Days Eng. เซ็ตนี้เน้นแซ่บๆ นัวๆ 18+ นะคะ (ลงสลับกับแก๊ง 4-CORE)
การรวมตัวกันของนักศึกษาวิศวะต่างสาขา ที่มีวันเกิดครบทั้ง 7 วัน
ประกอบด้วย 4 หนุ่ม 3 สาว ได้แก่
Sunday - ซัน วิศวะโยธา : จ่าฝูงสายดุ ดิบเถื่อน [เกลียดนักรักซะให้เข็ด]
Monday - มันเดย์ วิศวะสิ่งแวดล้อม : แม่พระแอบแซ่บ [Coming soon]
Tuesday - มาร์ส วิศวะเครื่องกล : บ้าพลัง แรงดีไม่มีตก [Coming soon]
Wednesday - เวนส์ วิศวะคอมพิเวตอร์ - สาวขี้เล่น สายยั่วออนไลน์ [Coming soon]
Thursday - เธิร์ส วิศวะอุตสาหการ : หนุ่มเนิร์ด แด๊ดดี้สายคอนโทรล [Coming soon]
Friday - ฟราย วิศวะการบิน : เพลย์บอยร้อยลีลา [Coming soon]
Saturday - แซทเทิล วิศวะไฟฟ้า : ราชินีตัวแม่ สายแซ่บบนเตียง [Coming soon]
❌ไม่มีนอกกายนอกใจ❌
♥♥♥
❌คำเตือนก่อนอ่าน❌
NC 18+ มีฉากบรรยายความสัมพันธ์ทางกายอย่างลึกซึ้ง
มีการใช้คำหยาบคาย ภาษาวิบัติเพื่ออรรถรส และคำพูดที่รุนแรงในบางช่วงของตัวละคร (ตามสไตล์วิศวะสายบวก)
ความสัมพันธ์เริ่มต้นจากความไม่ชัดเจนและการใช้อารมณ์ ก่อนจะพัฒนาไปสู่ความรักที่มั่นคงและมีการเติบโตของตัวละครอย่างชัดเจน
แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสีส้มอบอุ่นสาดส่องกระทบเรือนร่างของคนสองคนที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์สีเทาเข้ม ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระจายไปทั่วห้อง ทว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนากลับอบอวลไปด้วยมวลความร้อนจางๆ จากไฟราคะที่เพิ่งมอดดับลงซันขยับกายเล็กน้อย แขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามลากดึงร่างเล็กของพายเข้ามาแนบชิดอกกว้าง หลังจากกิจกรรมอันยาวนานและลึกซึ้งบนโต๊ะอาหารหินอ่อน ชายหนุ่มก็ช้อนอุ้มเหรัญญิกสาวที่หมดเรี่ยวแรงเข้าอย่างทะนุถนอม ผิดกับความป่าเถื่อนในตอนแรกอย่างสิ้นเชิงพายไม่ได้ขัดขืน เธอซุกใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปราศจากแว่นสายตาลงกับแผงอกอุ่นระอุของเขาอย่างอ่อนแรง สองมือเล็กวางทาบอยู่บนลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เริ่มคงที่ นิ้วเรียวเผลอเขี่ยเบาๆ บนผิวเนื้อคล้ำแดดอย่างลืมตัว ผิวหลังของเธอสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านที่คอยลูบไล้ขึ้นลงตามแนวสันหลังอย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่ทำให้หัวใจดวงน้อยรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดความเงียบโรยตัวลงมาขจัดความวุ่นวายทลายสิ้น มีเพียงเสียงลมหายใจสอดประสานและเสียงเครื่องปรับอากาศ บรรยากาศในตอนนี้
ซันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าหวานจิ้มลิ้มตรงหน้าอย่างตั้งใจฟัง“ที่ฉันต้องเป๊ะ ต้องเนี้ยบขนาดนั้น เพราะฉันรู้ว่าโครงสร้างงบประมาณมันสำคัญพอๆ กับโครงสร้างตึกที่นายสร้างนั่นแหละ” พายอธิบาย น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาตามสัญชาตญาณเด็กบัญชี “เงินแสนห้าหมื่นบาทมันคือเงินส่วนรวม ถ้าใบเสร็จไม่ครบ บิลเงินสดไม่มีหัว ตรวจสอบไม่ได้ แล้วเกิดวันหนึ่งฝ่ายตรวจสอบของมหาวิทยาลัยหรือ สตง. บุกเข้ามาตรวจย้อนหลัง คนที่จะโดนเล่นงานคนแรกไม่ใช่ฉันหรอกนะซัน… แต่เป็นนายในฐานะประธานค่ายที่เซ็นชื่อรับเงินไป”พายช้อนสายตาขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมดุของเขาตรงๆ“ฉันไม่อยากให้ความตั้งใจดีของค่ายวิศวะ ต้องมามีมลทินเพราะเรื่องเอกสารไม่โปร่งใส ฉันไม่อยากให้หัวหน้าที่ทุกคนเคารพอย่างนาย ต้องมาซวยทีหลังเพียงเพราะความมักง่ายเรื่องกระดาษไม่กี่แผ่น ที่ฉันบี้นาย ที่ฉันบังคับให้นายไปตามใบเสร็จมาให้ครบ เพราะฉันต้องการสร้าง ‘เกราะป้องกัน’ ให้นายต่างหากล่ะซัน เพื่อที่เวลาใครมาตรวจงานของนาย เขาจะได้ชี้หน้าด่านายเรื่องทุจริตไม่ได้แม้แต่บาทเดียว”คำพูดของพายเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบกำแพงอคติฝั่งวิศวะของซันจนเกิด
บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถจี๊ปคันเก่งเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะสบายๆ ที่เปิดคลอเอาไว้ แสงไฟจากถนนยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ กระทบกับเสี้ยวหน้าคมของคนที่กำลังจับพวงมาลัยพายนั่งพิงเบาะรถ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เมื่อชั่วโมงก่อน ซันไปดักรอเธอที่หน้าห้องสโมสรนักศึกษาจริงๆ ตามที่พูดไว้ เขาไม่ได้ทำตัวคุกคามหรือบังคับขู่เข็ญ แต่แค่เดินเข้ามาหยิบกระเป๋าของเธอไปถือหน้าตาเฉย แล้วบอกสั้นๆ ว่า ‘ไปกินข้าวกัน หิวแล้ว’มื้อค่ำที่ร้านอาหารบรรยากาศดีหลังมหาวิทยาลัยผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่มีใครชวนทะเลาะ ซันคอยตักกับข้าวให้เธอเงียบๆ สลับกับการกวนประสาทด้วยมุกตลกหน้าตาย มันเป็นความเรียบง่ายที่พายไม่เคยคิดฝันว่าจะได้สัมผัสจากผู้ชายห่ามๆ คนนี้“อิ่มไหม” ซันเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ สายตายังคงมองตรงไปที่ถนน“อืม อิ่มสิ ร้านนี้อร่อยดี” พายตอบรับเบาๆ หันกลับมามองคนขับซันหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนเส้นที่ไม่ได้มุ่งหน้าไปทางคอนโดของพาย หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเส้นทางที่คุ้นตาว่ามันมุ่งหน้าไปทางโซนคอนโดม
มันเป็นจูบที่ค่อยเป็นค่อยไป ริมฝีปากหยักกดซับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง ฟันคมขบเม้มเบาๆ เพื่อขออนุญาต เมื่อพายเผยอปากรับ ปลายลิ้นร้อนก็สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวาน รสชาติของยาสีฟันกลิ่นสตรอว์เบอร์รีผสมกับกลิ่นมินต์จากลมหายใจของเขา ชวนให้สติของพายหลุดลอย“อื้อ...” พายครางในลำคอ แขนเรียวสอดเข้าไปโอบรอบลำคอแกร่ง ลูบไล้ไปตามเส้นผมที่เปียกหมาดของเขาซันผละริมฝีปากออกช้าๆ เลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่เขาคุ้นเคยแต่มันกลับหอมกว่าปกติเมื่ออยู่บนตัวเธอ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียไปตามแนวไหปลาร้า ขณะที่มือหนาค่อยๆ เลื่อนมาที่ปมผ้าขนหนูบริเวณหน้าอก“ฉันบอกแล้วใช่มั้ย... ว่าคิดถึง”เสียงแหบพร่ากระซิบชิดผิวเนื้อ ก่อนที่นิ้วแกร่งจะกระตุกปมผ้าขนหนูออกอย่างง่ายดาย ผ้าสีขาวร่วงหล่นลงไปกองที่เอวคอด เผยให้เห็นความอวบอิ่มที่เปลือยเปล่าท้าทายสายตา ซันกลืนน้ำลายลงคอ นัยน์ตาคมเข้มหรี่ลงด้วยแรงอารมณ์มือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมความนุ่มหยุ่นนั้นเต็มสองมือ ปลายนิ้วหยาบกร้านเคล้นคลึงและสะกิดยอดอกสีระเรื่อที่กำลังชูชันรับ











