เกลียดนักรักซะให้เข็ด

ปัง!เสียงตรายางปั๊มหมึกสีแดงกระแทกลงบนกระดาษดังสนั่นจนรุ่นน้องในห้องสโมสรนักศึกษาพากันสะดุ้ง ตัวอักษรสีแดงเข้มขนาดใหญ่ที่ประทับหราอยู่บนหน้าปกแฟ้มเอกสารเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ไม่อนุมัติ’“มุก เอาแฟ้มนรกนี่กลับไปคืนที่ตึกวิศวะที”พาย เหรัญญิกองค์การนักศึกษาสาวจากคณะบัญชี ปี 3 ยื่นแฟ้มเอกสารสภาพยับเยินส่งให้รุ่นน้องด้วยใบหน้าเรียบตึง แว่นตากรอบใสที่สวมอยู่ไม่ได้ทำให้ดวงตาเฉียบคมของเธอดูซอฟต์ลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันยิ่งขับให้เธอดูเป็นลุคสาวเจ้าระเบียบที่ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าหือ“เอ่อ… ตีกลับอีกแล้วเหรอคะพี่พาย นี่รอบที่สามแล้วนะคะ พวกพี่วิศวะเขาไม่วีนแตกเอาเหรอ” มุกรับแฟ้มมาถือไว้แบบกล้าๆ กลัวๆ“จะวีนก็เรื่องของเขา สโมสรนักศึกษาไม่ได้มีหน้าที่มานั่งอนุมัติเศษกระดาษที่ทำลวกๆ แบบนี้” พายกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยหน่าย “เธอเปิดดูข้างในสิ บิลเงินสดซื้ออุปกรณ์ก่อสร้างเจ็ดพันบาท แต่ใช้ลายมือเขียนเอา ไม่มีแม้แต่ชื่อร้านค้า ไม่มีหัวบิล ไม่มีหมายเลขผู้เสียภาษี แล้วตรงส่วนของแผนงาน โครงการค่ายอาสาหลักแสน แต่เขียนหลักการ PDCA มาแค่บรรทัดเดียวว่า ‘ไปค่าย สร้างศาลา แล้วก็กลับ’

“แม่งเอ๊ย! ยัยเด็กแว่นนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ อธิการบดีหรือไง!”แฟ้มพลาสติกสีน้ำเงินที่หน้าปกมีรอยร้าวจากการถูกกระแทก ถูกโยนโครมลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างลานเกียร์ ซันทรุดตัวลงนั่งกระแทกหลังกับพนักพิง หงุดหงิดจนต้องยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหัวเสีย ท่ามกลางสายตาของเพื่อนสนิทหนุ่มในแก๊ง 7’Days ที่นั่งรวมหัวกันอยู่‘มาร์ส’ วิศวะเครื่องกลที่วิ่งตามซันไปที่ห้องสโมสรเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ส่ายหน้าไปมาพลางดูดกาแฟเย็นในมือ “มึงก็ใจร้อนเกินไปไอ้ซัน ไปทุบโต๊ะใส่เขาแบบนั้น ผู้หญิงที่ไหนเขาจะยอมเซ็นให้มึงวะ กูเห็นสายตายัยเหรัญญิกนั่นแล้วกูยังขนลุกเลย นิ่งชิบหาย นิ่งจนกูนึกว่ารูปปั้น”“ก็มันน่าโมโหไหมล่ะวะ ค่ายกูจะออกอยู่แล้ว เงินเป็นแสนเบิกไม่ได้เพราะบิลเงินสดไม่สวยเนี่ยนะ” ซันสบถ “พวกทำงานหน้าคอมวันๆ แม่งไม่รู้หรอกว่ากว่ากูจะไปตื้อร้านวัสดุก่อสร้างให้ยอมลดราคาเหล็กเส้นได้มันยากแค่ไหน แล้วจะให้กูไปบังคับอาแปะเจ้าของร้านออกใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบเนี่ยนะ ตลกฉิบหาย”‘เธิร์ส’ หนุ่มแว่นมาดนิ่งจากวิศวะอุตสาหการ ผู้เปรียบเสมือนมันสมองของกลุ่ม เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเจ้าปัญหาที่ซันโยนทิ้งไว้มาเปิ

เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่ง บรรยากาศภายในอาคารกิจกรรมนักศึกษาเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงเม็ดฝนที่เริ่มเปาะแปะกระทบกระจกหน้าต่างพายนั่งขยี้ตาตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า แสงจากหน้าจอแล็ปท็อปสะท้อนกรอบแว่นใสที่เธอสวมอยู่ บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่เต็มไปด้วยกองแฟ้มเอกสารและใบเสร็จรับเงินจากหลายคณะที่เธอยกมาตรวจทานล่วงเวลาเพื่อให้ทันรอบเบิกจ่ายของเดือนนี้ เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาไม่ใช่ตำแหน่งที่ทำกันเล่นๆ มันคือความรับผิดชอบที่ตามมาด้วยความเครียดสะสมเธอเพิ่งจะเซ็นอนุมัติแฟ้มสุดท้ายเสร็จ มือเล็กเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดมาจิบหมายจะเรียกความสดชื่นก่อนเก็บของกลับคอนโดแกร๊ก...เสียงลูกบิดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกถูกหมุนเปิดออก ตามด้วยแรงผลักที่กระแทกบานประตูจนเปิดกว้าง พายชะงัก ถ้วยกาแฟในมือชะงักค้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาเดินอาดๆ เข้ามาในห้อง‘ซัน’ อยู่ในชุดนักศึกษาที่ไม่เรียบร้อยนัก เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยออกนอกกางเกงยีนส์ ทับด้วยช็อปวิศวะที่คุ้นตา ผมของเขายุ่งเหยิงเปียกชื้นจากละอองฝนข้างนอก ดวงตาคมดุดันภายใต้คิ้วเข้มจ้องตรงมาที่เธอราวกับเสือที่กำลังล

07:00 น.อากาศยามเช้าหลังฝนตกหนักเมื่อคืนควรจะทำให้รู้สึกสดชื่น ทว่าสำหรับ ‘พาย’ มันกลับเป็นเช้าที่หนักอึ้งที่สุดในชีวิตนักศึกษา หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องทำงานของสโมสรนักศึกษาด้วยสภาพที่ดูภายนอกเรียบร้อยไร้ที่ติเหมือนเช่นทุกวัน เสื้อนักศึกษาพอดีตัวถูกติดกระดุมขึ้นมาจนถึงเม็ดบนสุด กระโปรงพลีทความยาวกรอมเท้าถูกนำมาใส่แทนกระโปรงทรงเอตัวเก่งเพื่อซ่อนรอยช้ำจางๆ ที่ต้นขา แว่นตากรอบใสอันใหม่ถูกหยิบมาสวมแทนอันเก่าที่ร้าวจากการถูกปัดตกพื้นเมื่อคืนทันทีที่ปิดประตูห้อง พายก็พรูลมหายใจยาวออกมา ความปวดหนึบที่ช่วงล่างแล่นปราดขึ้นมาจนเธอต้องนิ่วหน้า ทุกย่างก้าวที่เดินไปที่โต๊ะทำงานคือการตอกย้ำความทรงจำอันน่าอดสูที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนสภาพห้องสโมฯ ตอนนี้ถูกจัดเก็บเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เธอใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการตามเก็บเศษกระดาษ เช็ดคราบหมึก และลบคราบ ‘ร่องรอย’ บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนสะอาดเอี่ยม โต๊ะที่เคยเป็นสถานที่ทำงานอันทรงเกียรติของเหรัญญิก ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวทุกครั้งที่มองเห็นพายทรุดตัวลงนั่งบนเก

บรรยากาศในห้องประชุมองค์การนักศึกษาเช้านี้เย็นเยียบเสียจนตัวแทนคณะต่างๆ พาประสานมือถูแขนตัวเองไปมา ทั้งที่อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศก็ตั้งไว้ที่ยี่สิบห้าองศาเซลเซียสตามปกติ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งข้ามโต๊ะประชุมตัวยาวระหว่าง ‘เหรัญญิกสโมสรฯ’ กับ ‘ตัวแทนคณะวิศวกรรมศาสตร์’ ต่างหากที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่กลางพายุหิมะที่พร้อมจะเกิดแผ่นดินไหวได้ทุกเมื่อบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ฉายภาพไฟล์เอกสาร Excel แสดงรายการเบิกจ่ายงบประมาณค่ายอาสาของวิศวะที่ถูกแก้ไขมาใหม่ ตัวเลขทุกช่องถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แต่คนที่นั่งหัวโต๊ะอย่างพายกลับยังคงจ้องมองมันด้วยสายตาจับผิดราวกับเครื่องสแกนเนอร์“เหล็กเส้นข้ออ้อย SD40 ขนาดสิบสองมิลลิเมตร จำนวนแปดสิบเส้น…” พายไล่สายตาอ่านรายการบนหน้าจอ ก่อนจะละสายตามามองคนตัวโตที่นั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม “ราคาประเมินในใบเสนอราคาตกอยู่ที่เส้นละสองร้อยแปดสิบบาท ซึ่งสูงกว่าราคากลางของตลาดวัสดุก่อสร้างในไตรมาสนี้ถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ทำไมถึงแพงขนาดนี้คะ”ซันที่นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองดวงหน้าจิ้มลิ้มห