ตอนที่ 7

07:00 น.

อากาศยามเช้าหลังฝนตกหนักเมื่อคืนควรจะทำให้รู้สึกสดชื่น ทว่าสำหรับ ‘พาย’ มันกลับเป็นเช้าที่หนักอึ้งที่สุดในชีวิตนักศึกษา หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องทำงานของสโมสรนักศึกษาด้วยสภาพที่ดูภายนอกเรียบร้อยไร้ที่ติเหมือนเช่นทุกวัน เสื้อนักศึกษาพอดีตัวถูกติดกระดุมขึ้นมาจนถึงเม็ดบนสุด กระโปรงพลีทความยาวกรอมเท้าถูกนำมาใส่แทนกระโปรงทรงเอตัวเก่งเพื่อซ่อนรอยช้ำจางๆ ที่ต้นขา แว่นตากรอบใสอันใหม่ถูกหยิบมาสวมแทนอันเก่าที่ร้าวจากการถูกปัดตกพื้นเมื่อคืน

ทันทีที่ปิดประตูห้อง พายก็พรูลมหายใจยาวออกมา ความปวดหนึบที่ช่วงล่างแล่นปราดขึ้นมาจนเธอต้องนิ่วหน้า ทุกย่างก้าวที่เดินไปที่โต๊ะทำงานคือการตอกย้ำความทรงจำอันน่าอดสูที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

สภาพห้องสโมฯ ตอนนี้ถูกจัดเก็บเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เธอใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการตามเก็บเศษกระดาษ เช็ดคราบหมึก และลบคราบ ‘ร่องรอย’ บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนสะอาดเอี่ยม โต๊ะที่เคยเป็นสถานที่ทำงานอันทรงเกียรติของเหรัญญิก ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวทุกครั้งที่มองเห็น

พายทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือเล็กเอื้อมไปดึงแฟ้มพลาสติกสีน้ำเงินของคณะวิศวะที่วางอยู่มุมโต๊ะมาเปิดดู

เอกสารข้างในถูกแก้ไขเรียบร้อยแล้ว แผนงาน PDCA ถูกพิมพ์มาใหม่อย่างละเอียดและเป็นระบบ มีการแนบใบเสนอราคาและใบกำกับภาษีอย่างถูกต้องครบถ้วน ลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยในใบปะหน้าทำให้พายเดาได้ไม่ยากว่าไม่ใช่ผลงานของไอ้คนเถื่อนพรรค์นั้นแน่ๆ คงเป็นเพื่อนในกลุ่มของเขาที่จัดการให้

ตามหลักการแล้ว เอกสารชุดนี้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอแค่จรดปากกาเซ็นชื่อลงไป ทุกอย่างก็จบ

แต่ถ้าเธอเซ็นให้เขาง่ายๆ มันก็เท่ากับว่าเธอยอมศิโรราบให้กับ ‘วิธีสกปรก’ ของเขา

‘พรุ่งนี้เช้า... อย่าลืมเซ็นด้วยล่ะ ยัยเด็กบัญชี’

เสียงกระซิบแหบพร่าและสัมผัสหยาบโลนที่ฝากไว้บนร่างกายยังคงตามหลอกหลอน พายกำหมัดแน่น เธอโกรธเขาที่ใช้กำลังบังคับเธอ แต่ที่น่าโมโหกว่าคือการที่ร่างกายทรยศของเธอดันไปตอบสนองสัมผัสนั้นอย่างน่าไม่อาย

“คิดว่าเอาตัวเข้าแลกแล้วฉันจะยอมปล่อยผ่านง่ายๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะไอ้หมาบ้า”

หญิงสาวปิดแฟ้มดังปั๊บ ดันมันออกไปให้พ้นสายตา ก่อนจะเปิดแล็ปท็อปเพื่อเริ่มทำงานอย่างอื่นเตรียมตัวสำหรับการประชุมเช้านี้ เธอคือพาย เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาจอมเนี้ยบ เรื่องงานคือเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวคือเรื่องส่วนตัว เธอจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดแค่คืนเดียวมาทำลายมาตรฐานการทำงานของตัวเองเด็ดขาด

---

08:30 น.

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่โถงทางเดินหน้าห้องสโมฯ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต

ซันเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าสดชื่นผิดกับเมื่อวานลิบลับ วันนี้เขาสวมเสื้อช็อปตัวใหม่สะอาดสะอ้าน รอยช้ำที่มุมปากจากการโดนเธอตบเมื่อคืนดูจางลงไปบ้าง ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างเล็กซึ่งนั่งหลังตรงพิมพ์งานอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่

มุมปากของจ่าฝูงวิศวะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกริ่ม เขาก้าวเข้ามายืนหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของพาย จงใจวางมือทั้งสองข้างลงบนพื้นโต๊ะตรงตำแหน่งเดียวกับที่เขายกตัวเธอขึ้นไปนั่งเมื่อคืน

“มาเช้าดีนี่” ซันเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ใบหน้าเรียบตึงของเธอ ลงมาถึงคอเสื้อที่ติดกระดุมมิดชิด “ปิดซะมิดเชียว กลัวใครเห็นรอยหรือไง”

พายหยุดพิมพ์งาน เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านเลนส์แว่น นัยน์ตาสีเข้มไม่มีแววของความเขินอายหรือหวาดกลัวอย่างที่ซันคาดหวัง มันมีแต่ความเย็นชาและว่างเปล่าจนซันแอบขมวดคิ้ว

“มีธุระอะไร” พายถามเสียงเรียบ

“ก็มาทวงงานสิ” ซันเคาะนิ้วลงบนแฟ้มสีน้ำเงินที่วางอยู่มุมโต๊ะ “เอกสารแก้ให้หมดแล้ว ถูกระเบียบเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว แถมค่าจ้างก็จ่ายล่วงหน้าไปแล้วอย่าง ‘ถึงใจ’ ด้วย เมื่อไหร่จะเซ็น”

คำพูดหน้าด้านๆ ของเขาทำให้พายต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์อยากหยิบตลับหมึกปาใส่หน้าหล่อๆ นั่น เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือไว้บนตัก

“ฉันยังไม่ได้ตรวจ”

“อะไรนะ!” ซันชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปทันที “แฟ้มก็วางอยู่ตรงหน้า จะบอกว่าตั้งแต่เช้ายังไม่ได้เปิดดูเนี่ยนะ พาย อย่ามาเล่นแง่กับฉันนะเว้ย ถ้าเก้าโมงเช้าไม่ได้เงินเบิกจ่าย ทุกอย่างคือพังหมด!”

“นั่นมันเรื่องของคุณ ไม่ใช่เรื่องของฉัน” พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก “ระเบียบการเบิกจ่ายระบุไว้ชัดเจนว่าต้องนำเอกสารเข้าที่ประชุมเพื่อพิจารณาอนุมัติร่วมกัน ฉันไม่มีสิทธิ์เซ็นอนุมัติเงินหลักแสนโดยพลการ รอเข้าที่ประชุมวาระพิเศษตอนเก้าโมงตรง ถ้าที่ประชุมให้ผ่าน ฉันถึงจะเซ็นให้”

ซันกรามกระตุก เขากระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนแฟ้มเอกสารสะดุ้ง

“เธอแกล้งฉันใช่มั้ย!” ชายหนุ่มตะคอก โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ “เมื่อคืนตกลงกันแล้วไงว่าถ้าเอกสารเรียบร้อย เธอจะเซ็นให้เลย จะดึงเรื่องให้มันยุ่งยากเพื่ออะไรวะ หรือว่า... อยากให้ฉัน ‘ทบทวน’ ความจำให้ใหม่ฮะ”