ตอนที่ 9

บรรยากาศในห้องประชุมองค์การนักศึกษาเช้านี้เย็นเยียบเสียจนตัวแทนคณะต่างๆ พาประสานมือถูแขนตัวเองไปมา ทั้งที่อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศก็ตั้งไว้ที่ยี่สิบห้าองศาเซลเซียสตามปกติ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งข้ามโต๊ะประชุมตัวยาวระหว่าง ‘เหรัญญิกสโมสรฯ’ กับ ‘ตัวแทนคณะวิศวกรรมศาสตร์’ ต่างหากที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่กลางพายุหิมะที่พร้อมจะเกิดแผ่นดินไหวได้ทุกเมื่อ

บนหน้าจอโปรเจกเตอร์ฉายภาพไฟล์เอกสาร Excel แสดงรายการเบิกจ่ายงบประมาณค่ายอาสาของวิศวะที่ถูกแก้ไขมาใหม่ ตัวเลขทุกช่องถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แต่คนที่นั่งหัวโต๊ะอย่างพายกลับยังคงจ้องมองมันด้วยสายตาจับผิดราวกับเครื่องสแกนเนอร์

“เหล็กเส้นข้ออ้อย SD40 ขนาดสิบสองมิลลิเมตร จำนวนแปดสิบเส้น…” พายไล่สายตาอ่านรายการบนหน้าจอ ก่อนจะละสายตามามองคนตัวโตที่นั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม “ราคาประเมินในใบเสนอราคาตกอยู่ที่เส้นละสองร้อยแปดสิบบาท ซึ่งสูงกว่าราคากลางของตลาดวัสดุก่อสร้างในไตรมาสนี้ถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ทำไมถึงแพงขนาดนี้คะ”

ซันที่นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองดวงหน้าจิ้มลิ้มหลังกรอบแว่นด้วยความหมั่นไส้

“นี่คุณเหรัญญิกครับ ค่ายพวกผมไปสร้างศาลาเอนกประสงค์ให้เด็กประถมนะ ไม่ใช่สร้างเพิงหมาแหงน” ซันตอบด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์ “โครงสร้างมันต้องแข็งแรง ทนทาน พวกผมเลยเลือกใช้เหล็กโรงใหญ่ที่มี มอก. เต็ม ไม่ใช่เหล็กเบาเกรดบีตามร้านโชห่วยทั่วไป ราคามันก็ต้องสูงกว่าราคากลางที่พวกคุณเอามานั่งเทียบเป็นธรรมดา หรืออยากให้ผมซื้อเหล็กถูกๆ ไปสร้าง แล้วพอหลังคาถล่มลงมาทับเด็ก ค่อยให้สโมสรจ่ายค่าทำขวัญแทนล่ะครับ”

คำตอบสวนกลับฉอดๆ ของจ่าฝูงวิศวะทำให้ตัวแทนคณะอื่นลอบกลืนน้ำลายลงคอ แต่พายกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เธอพิมพ์บางอย่างลงในแล็ปท็อปเสียงดังแต๊กๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนแนบเอกสารรับรองมาตรฐานวัสดุจากทางร้านมาเป็นเอกสารอ้างอิงด้วยค่ะ ป้องกันการถูก สตง. มหาวิทยาลัยตรวจสอบย้อนหลัง” พายเงยหน้าขึ้น “แล้วเรื่องปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ประเภทที่หนึ่ง…”

ซันลอบขบกรามแน่นเมื่อเห็นว่ายัยเด็กบัญชียังคงเล่นบทโหดไม่เลิก ตั้งแต่เริ่มประชุมมาเกือบยี่สิบนาที พายซักไซ้เขาแทบจะทุกรายการตั้งแต่ราคาเหล็ก ยันค่าข้าวกล่องของคนงาน ท่าทางวางมาดเป็นนางพญาคุมกฎของเธอทำให้ซันหงุดหงิดจนแทบบ้า ยิ่งนึกถึงคำพูดถากถางเมื่อเช้าที่ว่า ‘ถือซะว่าทำทานให้หมา’ เส้นเลือดที่ขมับของเขาก็เต้นตุบๆ ด้วยความโกรธแค้น

มองดูใบหน้าเรียบตึงและน้ำเสียงฉะฉานของเธอแล้ว ซันก็นึกอยากจะทำลายความเยือกเย็นนั้นทิ้งซะ เขาอยากจะรู้กนักว่าแม่สาวเจ้าระเบียบที่นั่งชูคออยู่ตรงนี้ จะทนเก็บอาการไปได้สักกี่น้ำ

สายตาคมดุเลื่อนต่ำลง สังเกตเห็นว่าวันนี้พายเปลี่ยนจากกระโปรงทรงเอเข้ารูปมาใส่กระโปรงพลีทความยาวกรอมเท้าแทน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของจ่าฝูงวิศวะ เมื่อสมองอันเจ้าเล่ห์คิดแผนการเอาคืนออก

ใต้โต๊ะประชุมตัวยาวที่ถูกคลุมด้วยผ้าปูโต๊ะสีทึบจนไม่มีใครมองเห็นด้านล่าง ซันค่อยๆ ขยับยืดขายาวๆ ของตัวเองออกไปข้างหน้า เขาจงใจสอดปลายรองเท้าผ้าใบสีมอมแมมของตนเข้าไปแตะกับปลายรองเท้าคัตชูส้นเตี้ยของคนฝั่งตรงข้ามเบาๆ

พายชะงักคำพูดไปเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่ปลายเท้า เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบชักเท้าหนีไปหลบอยู่ใต้เก้าอี้ของตัวเอง พลางปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ “เอ่อ… ในส่วนของปูนซีเมนต์…”

แต่ซันไม่ยอมหยุดแค่นั้น เขาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโปรเจกเตอร์ ค่อยๆ สอดเท้าของตัวเองออกจากรองเท้าผ้าใบอย่างเงียบเชียบ ปลายเท้าที่สวมถุงเท้าสีเข้มขยับรุกล้ำข้ามแดนเข้าไปหาเป้าหมายอีกครั้ง คราวนี้เขาสอดมันเข้าไปใต้ชายกระโปรงพลีทตัวยาวของพายโดยตรง

เฮือก!

พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนไหล่สั่น เมื่อปลายเท้าใหญ่โตสัมผัสโดนข้อเท้าเปลือยเปล่าของเธอ ความร้อนจากฝ่าเท้าของเขาทะลุผ่านถุงเท้าเนื้อบางมาสัมผัสกับผิวเนื้อเย็นเฉียบของเธอจนรู้สึกวูบวาบ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณเหรัญญิก” ซันแกล้งถามเสียงซื่อ แต่แววตาที่มองข้ามโต๊ะมากลับเต็มไปด้วยความท้าทายและเจ้าเล่ห์สุดๆ

“ปะ… เปล่าค่ะ” พายพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น มือเล็กลากเมาส์คลิกหน้าจอด้วยความยากลำบาก “ราคาปูน… ค่อนข้างสมเหตุสมผลแล้ว”

หญิงสาวพยายามหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นเพื่อป้องกันการรุกล้ำ แต่ซันกลับใช้ความแข็งแรงและช่วงขาที่ยาวกว่า สอดปลายเท้าแทรกผ่านกระโปรงเข้าไปเบียดสีกับน่องขาเนียนนุ่มของเธออย่างย่ามใจ

ฝ่าเท้าใหญ่ถูไถขึ้นลงอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ จากข้อเท้า เลื่อนสูงขึ้นมาที่หน้าแข้ง และค่อยๆ ลากไล้ไปตามแนวหลังน่อง สัมผัสสากระคายของถุงเท้าที่เสียดสีกับผิวเนื้อบอบบางทำให้พายขนลุกซู่ไปทั้งตัว