อาถรรพ์รัก7ปี(2)

"มีเรื่องอะไรที่พิมต้องรู้หรือเปล่าคะ" เธอถามคนทั้งสองเมื่อเห็นว่าบทสนทนานั้นกำลังพูดถึงตัวเองอยู่

"พิมครับ พี่แนะนำให้พิมรู้จักนะ นี่พี่กร พี่ชายของพี่เอง พี่กรครับนี่พิมโรสภรรยาของผมครับ" เมืองเหนือแนะนำให้คนทั้งสองได้รู้จักกันแล้วหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ขมวดคิ้วนิดหน่อย นั้นเพราะว่าที่เธอรู้จักครอบครัวของสามีมา เมืองเหนือมีพี่น้องแค่สองคนเท่านั้น นั่นคือเมืองหนาวและเมืองน่าน แต่คนที่ชื่อกรนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย อีกทั้งในวันแต่งงานก็ไม่เคยเห็นมาปรากฏตัวอยู่

"พี่ชาย...แท้ ๆ เหรอคะ" หญิงสาวถามย้ำอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ไม่เข้าใจแต่นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้นชักสีหน้าใส่เล็กน้อยแสดงความไม่พอใจที่น้องสะใภ้มาถามคำถามอะไรแบบนี้อย่างไม่มีมรรยาท ทั้งที่เขาก็รู้ดีว่าคนบ้านนี้ไม่ค่อยต้อนรับเขาเท่าไรแต่ก็ไม่ควรพูดสิ่งที่คิดออกมาทั้งหมดก็ได้

"พี่กรเป็นพี่ชายคนละแม่กับพวกพี่ครับ แต่ก็เป็นลูกของคุณพ่อเหมือนกัน" เมืองเหนือที่เห็นบรรยากาศไม่ค่อยดีแล้วจึงได้อธิบายให้กับภรรยาได้เข้าใจเพราะกลัวว่าพี่ชายของเขาจะไม่สบายใจไปมากกว่านี้

กรเป็นลูกชายคนโตของเจ้าสัวชัยยะก่อนที่จะหย่าจากภรรยาเก่าเธอก็ขอเอาลูกมาเลี้ยงและขอเงินเลี้ยงดูเป็นรายเดือนซึ่งเจ้าสัวชัยยะก็ส่งเสียสองแม่ลูกนั้นเป็นอย่างดีไม่เคยให้อดอยากหรือลำบากอะไร จนกระทั่งกรเรียบจบมัธยมมารดาของเขาก็เสียชีวิตจึงได้คิดกลับมาขอพึ่งใบบุญของคนเป็นพ่อ ทว่าตอนนั้นเจ้าสัวชัยยะก็แต่งงานใหม่และมีลูกชายถึงสามคนจึงไม่สะดวกให้กรมาอยู่ที่บ้านในฐานะลูกชายคนโตได้

สุดท้ายด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเขาก็ใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมายอยู่ไปวัน ๆ แถมยังมีเรื่องไม่เว้นแต่ละวันจนเดือดร้อนมาถึงเมืองเหนืออย่างเช่นตอนนี้

"สวัสดีค่ะพี่กร" พิมโรสยกมือไหว้คนตรงหน้าด้วยความนอบน้อม ความจริงเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากถ้าบอกว่าเป็นพี่ชายของสามีเธอก็ยินดีต้อนรับ และเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของหญิงสาวแล้วกรก็มีสีหน้าดีขึ้นที่อย่างน้อยก็ไม่มีคนดูถูกเขาเหมือนกับที่บ้านใหญ่

"ครับ" ตอบรับสั้น ๆ และหันไปมองน้องชายเพื่อกดดันให้เขาพูดในสิ่งที่ต้องการออกไป

"พิมครับ คือว่า..."เมืองเหนือมีท่าทีอึกอักเล็กน้อยเพราะว่าไม่รู้เรื่องนี้สมควรพูดออกไปหรือเปล่า

"พี่มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ"

"พี่จะขอให้พี่กรมาอยู่กับเราได้ไหมครับ พอดีว่าพี่กรมีปัญหานิดหน่อยเลยต้องการที่พักด่วนเลย" หญิงสาวทำหน้าไม่เข้าใจอีกครั้ง เพราะว่าเอาจริง ๆ ทรัพย์สินของสามีเธอนั้นออกจะมากมายไม่เห็นความจำเป็นที่จะให้คนคนนี้เข้าอยู่ที่บ้านเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าพวกเขามีบ้านเพียงหลังเดียวเสียหน่อย ก็เลือกสักหลังแล้วยกให้พี่ชายต่างแม่ไปก็สิ้นเรื่อง

"แล้วแต่พี่เหนือเลยค่ะ พิมยังไงก็ได้" ถึงจะสงสัยมากขนาดไหนแต่เธอก็เลือกที่จะตามใจคนเป็นสามี เพราะว่าไม่อยากเอามาเป็นเรื่องราวอะไร อีกอย่างเธอก็เชื่อใจเขามากเพราะเมืองเหนือไม่ทำเรื่องที่ไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว

"ขอบคุณมากนะน้องสะใภ้"

หลังจากนั้นกรก็ขอตัวกลับไปเก็บของและเตรียมตัวเพื่อมาอยู่ที่บ้านของเมืองเหนือตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้ ทว่าสามวันให้หลังเข้าไปแล้วก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าพี่ชายของเขานั้นจะเข้ามาที่บ้านตามที่บอกทำให้เมืองเหนือแปลกใจเป็นอย่างมาก เขารู้สึกเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจึงได้ชวนน้องชายอย่างเมืองหนาวไปดูที่บ้านให้รู้เรื่องเพราะว่าโทรติดต่อไปก็ไม่มีคนรับสายกระทั่งปิดเครื่องไป

"พี่แน่ใจเหรอว่าจะให้มันเข้ามาอยู่ที่บ้านด้วยน่ะ" เมืองหนาวเอ่ยถามพี่ชายตัวเองอย่างไม่เข้าใจในความคิด เพราะว่าเขาไม่เห็นด้วยเป็นอย่างมากที่จะเอาคนแบบนั้นเข้ามาอยู่ที่บ้านด้วยเลย ยิ่งบ้านหลังนั้นเป็นเรือนหอของเมืองเหนือกับพี่สะใภ้ด้วยแล้วก็ยิ่งไม่สมควร

"เรียกพี่เขาให้ดี ๆ หน่อยหนาว เขาเป็นพี่ชายของพวกเรานะ" ชายหนุ่มเอ่ยปรามน้องชายตัวเองด้วยน้ำเสียงเข้มทำเอาคนที่นั่งอยู่เบาะข้างหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

"นั่นแหละ พี่แน่ใจเหรอว่าจะให้เขาเข้ามาอยู่ด้วยน่ะ ทำไมไม่ยกบ้านหลังอื่นให้ไปก็สิ้นเรื่อง อีกอย่างคนแบบนั้นอยู่ที่ไหนก็สร้างความเดือดร้อนไปทุกที่นั่นแหละ" ความจริงแล้วเมืองหนาวเป็นคนที่อคติกับกรมากที่สุดแล้วเพราะรู้สึกว่าคนคนนี้จะเข้ามาเพื่อหวังสมบัติของบ้านไม่ได้เข้ามาเพราะว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวจริง ๆ

"อย่าพูดแบบนี้ให้พี่ได้ยินอีกนะหนาว" เมืองเหนือพูดคำเดียวก็ทำเอาคนข้าง ๆ ไม่อยากจะคุยกับเขาอีกต่อไปแล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวยืดเพราะว่าครอบครัวของเขาไม่ยอมรับในการมีอยู่ของกรเท่าไร มีเพียงแค่เขาคนเดียวที่รู้สึกสงสารพี่ชายมาก เพราะว่าเขาไม่ได้เติบโตมาอย่างมีพร้อมทุกสิ่งอย่างเช่นเขากับน้อง ๆ ไม่ได้รับความรักอย่างเต็มที่และทำให้หลงเดินทางผิด ทว่าอย่างน้อยกรก็ยังเป็นพี่ชายที่มีพ่อคนเดียวกันกับพวกเขาตลอดไป นั่นคือเรื่องจริง เขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะให้การช่วยเหลือกรทุกครั้งที่ได้รับการร้องขอ

"หลังนี้หรือเปล่านะ" เมืองเหนือพูดในตอนที่รถมาจอดตรงหน้าบ้านหลังที่เขาคิดว่าเป็นของกร

"จะใช่เหรอทำไมไฟไม่เปิดเลยเหมือนไม่มีคนอยู่มาหลายวันแล้วด้วย" เมืองหนาวว่าพร้อมกับมองเข้าไปก่อนจะพบว่าประตูมันไม่ได้ปิดเอาไว้ทั้งที่ดึกดื่นขนาดนี้ "แต่ประตูไม่ได้ปิดนี่"

"เราลงไปดูกันเถอะหนาว" ทันทีที่ประตูรถเปิดออกกลิ่นบางอย่างก็ลอยเข้ามาแตะที่จมูกของทั้งคู่จนทำให้รู้สึกไม่ดีและเริ่มมีอาการคลื่นเหี่ยนอยากจะอาเจียนไปเสียเดี๋ยวนั้น

"กลิ่นเชี่ยไรวะเนี่ย เหม็นฉิบหาย อยู่กันเข้าไปได้ยังไงวะ" เมืองหนาวว่า

"อย่าเพิ่งบ่นเลยรีบเดินเข้าไปดูก่อนเถอะ" ถึงจะรู้สึกเหมือนไม่ต่างกันแต่เมืองเหนือกลับรู้สึกว่าอยากเข้าไปดูด้านในก่อนมากกว่า

ทั้งสองค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินที่มีหญ้าปกคลุมจนมองแทบไม่เห็นว่ามันเคยเป็นทางเดินมาก่อน เมืองหนาวเดินไปทำเสียงฮึดฮัดไปแสดงความไม่พอใจที่ต้องมาอยู่ตรงนี้ ส่วนเมืองเหนือนั้นยิ่งเข้าใกล้ตัวบ้านเท่าไร ก็ยิ่งใจไม่ดีมากขึ้นเท่านั้น...

เขาเดินเข้ามาหยุดที่ประตูหน้าบ้านก่อนจะมองเข้าไปด้านในและเห็นบางสิ่งที่เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เห็น หัวใจเต้นรัวแรงพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างเขาจ้องมองภาพตรงนั้นอย่างเต็มตาและเห็นทุกรายละเอียดทั้งหมดตรงหน้า

"พี่กร!!!" เมืองเหนือเรียกชื่อพี่ชายตัวเองเสียงดังลั่นทำให้เมืองหนาวที่เดินตามมาทีหลังตกใจจนต้องรีบตามเข้ามาดู

"เชี่ย!!!"