อาถรรพ์รัก7ปี(3)

เบื้องหน้าของทั้งสองเป็นร่างไร้วิญญาณที่ห้อยอยู่ตรงราวบันไดชั้นลอยของบ้าน สภาพที่ผ่านเวลามาไม่ต่ำกว่าสองวันหรืออาจจะเป็นสามวันนับตั้งแต่ที่เขาหายตัวไป กลิ่นเหม็นที่คละคลุ้งเมื่อตอนที่ลงมาจากรถนั้นก็คงมาจากสาเหตุนี้ ภาพที่เห็นมันไม่ค่อยน่ามองเท่าไรต้องยอมรับว่ามันค่อนข้างน่าสะเทือนใจอยู่มากเลยทีเดียว ขนาดเมืองหนาวที่ไม่ค่อยอยากจะญาติดีกับกรเองก็ยังตกใจขนาดนี้

"พี่กร! พี่กร!!" เมืองเหนือรีบวิ่งเข้าไปหาร่างของพี่ชายตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังห้อยอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง

"พี่เหนือเดี๋ยวพี่ อย่าเข้าไป" ทว่าเมืองหนาวเข้ามารั้งเอาไว้ได้ทัน เพราะว่าต่อให้เขาไปช่วยตอนนี้แล้วอย่างไรมันก็ไม่ทันแล้วอยู่ดี ทางที่ดีคือต้องโทรเรียกตำรวจเพื่อมาเก็บรายละเอียดและหาสาเหตุการตายที่แท้จริง

"แต่ว่าพี่กร"

"โทรแจ้งตำรวจก่อนเถอะพี่" เมืองหนาวว่าเช่นนั้นเมืองเหนือก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกทันที ไม่นานนักเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงแล้วก็ทำตามขั้นตอนเมืองหนาวใช้โอกาสนั้นโทรบอกข่าวให้กับครอบครัวที่เหลือและเมืองน่านน้องชายคนสุดท้ายยังก็ตามมาพร้อมกับชัยยะผู้เป็นพ่อ

"อึก! พ่อ พี่กรเขา..."

"อืม ไม่เป็นไรนะ กรเขาไปสบายแล้วแหละ แกก็อย่าเสียใจไปเลยเหนือ" ชัยยะปลอบลูกชายที่กำลังร้องไห้เพราะว่าสูญเสียพี่ชายไปแบบไม่มีวันหวนกลับ ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าเขาใจร้ายหรือว่าไม่เสียใจที่มารู้ข่าวเช่นนี้ หากเพียงแต่เขานั้นรู้ดีว่าอะไรคือเกิดแก่เจ็บตายและชีวิตของคนที่อยู่ก็ต้องดำเนินต่อไปเท่านั้นเอง

หลังจากที่ผลการชันสูตรออกว่าสาเหตุการเสียชีวิตคือคอหักและตำรวจลงแน่ชัดแล้วว่าเป็นการฆ่าตัวตายทุกคนก็ไม่ไม่ดีใครติดใจกับเรื่องนี้อีก เพราะว่าได้พบจดหมายลาตายที่ระบุถึงปัญหาชีวิตที่เจอและความน้อยเนื้อต่ำใจของเขาที่มีต่อชัยยะผู้เป็นพ่อ และหนี้สินรุมเร้าที่ไม่อาจสะสางได้ก็เกิดการคิดสั้นขึ้นมา งานศพจัดอย่างเงียบเหงาที่วัดแถบชานเมืองและเผาในเวลาสามวันเท่านั้น

"ขอโทษนะคะ คุณใช่คุณเมืองเหนือหรือเปล่าคะ" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อหันไปมองก่อนพบว่าเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยรูปร่างดีราวกับดาราคนหนึ่งก็ไม่ปาน

"ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ" เมืองเหนือเดินเลี่ยงมาเล็กน้อยเพราะว่าจุดที่เขาอยู่นั้นเสียงดังจากพระที่กำลังสวดดังมากไม่อาจได้ยินเสียงของหญิงสาวได้ชัดเจน

"คือว่าฉันชื่อเคสนะคะ..."

"อ่า ครับ"

.

.

"พี่เหนือคะ มาทานข้าวกันเถอะค่ะ" พิมโรสเอ่ยเรียกสามีของตัวเองที่นับตั้งแต่งานศพของพี่ชายต่างแม่ก็เอาแต่ขลุกตัวเองอยู่ในห้องทำงาน และนั่งเหม่อลอยอยู่เป็นประจำ เธอไม่เข้าใจเช่นกันว่าเขานั้นมีความรู้สึกอย่างไรกันแน่เพราะว่าการสูญเสียครั้งนี้ทำให้เมืองเหนือเสียศูนย์ไปไม่น้อย งานการอะไรที่เคยทำอยู่ก็เริ่มจะผลักภาระให้กับน้อง ๆ และเลขาฯแทน

"พิมทานก่อนเลยครับ เดี๋ยวพี่ตามลงไปทีหลัง พี่ยังไม่หิวน่ะ" เขาตอบกลับมาเช่นนั้นก็ทำเอาคนฟังถอนหายใจยาวยืด เพราะว่าเธอได้ฟังคำนี้มาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ทว่าตอนนี้พิมโรสรู้สึกว่าควรต้องทำอะไรสักอย่าง

สองขาวเรียวเดินเข้าไปในห้องทำงานของสามีที่กำลังนั่งจ้องรูปถ่ายของพี่ชายผู้ล่วงลับก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

"พิมรู้นะคะว่าพี่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ว่า...พี่ต้องใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะคะ รับผิดชอบชีวิตตัวเองให้ดีก่อนไม่อย่างนั้นพี่กรคงจะเสียใจที่รู้ว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ต้องเป็นอย่างนี้" คนฟังหันหน้ามามองหญิงสาวที่พูดประโยคนั้นด้วยแววตาวูบไหว

เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอจมกับความเสียใจครั้งนี้มากไปจนกระทั่งภรรยามาเรียกสติแบบนี้ เขานี่เป็นหัวหน้าครอบครัวที่แย่มากจริง ๆ ที่ทำให้คนในครอบครัวและภรรยาเป็นห่วงได้ ทั้งที่ควรจะเป็นเสาหลักแท้ ๆ

"พี่ขอโทษนะครับที่ทำให้พิมเป็นห่วง เราลงไปทานข้าวกันเถอะครับ" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะมายืนเคียงข้างคนเป็นภรรยาและยังกดจูบที่หน้าผากมนไปเสียครั้งหนึ่งก่อนจะเตรียมตัวพากันออกไปข้างนอกเพื่อทานข้าวที่พิมโรสเตรียมเอาไว้ให้

ตื้อ ดื่อออ

ทว่ายังก้าวไปไม่ทันพ้นประตูห้องทำงานเลยด้วยซ้ำก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือของเมืองเหนือดังขึ้น ชายหนุ่มยกมันขึ้นมาดูก่อนจะเห็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้แต่เขากลับรู้ดีว่ามันเป็นเบอร์ของใคร

"พี่ไปรับสายก่อนเถอะค่ะ" พิมโรสที่เห็นท่าทางลังเลและลำบากใจของสามีก็เอ่ยให้เขาไปรับสายก่อน ส่วนเธอก็เดินนำลงไปที่ชั้นล่างอย่างว่าง่าย ในใจของเธอนั้นไม่ได้มีความรู้สึกระแวดระวังหรือรู้สึกสงสัยในตัวของสามีตัวเองเลยสักนิด

"ครับ...อะไรนะ เดี๋ยวพี่รีบไปครับ" คนที่รับสายพูดคุยกับปลายสายได้ไม่ทันไรก็รีบวิ่งแซงหน้าภรรยาตัวเองที่ยังเดินไม่ถึงชั้นล่างไปอย่างรีบร้อนท่ามกลางความไม่เข้าใจของพิมโรส

"อ้าว! พี่เหนือจะรีบไปไหนคะ" อีกคนไม่แม้แต่จะตอบคำถามเธอเลยด้วยซ้ำและยังวิ่งออกจากบ้านไปโดยไม่สนใจเธออีก "พี่เหนือไม่ทานข้าวแล้วเหรอคะ พี่เหนือ!!"

คนตัวเล็กนึกสงสัยว่ามีงานอะไรที่ด่วนมากถึงขนาดที่ทำให้สามีของเธอนั้นต้องรีบรุดออกจากบ้านไปโดยไม่บอกกล่าวเธอเช่นนี้ แต่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าชนวนของความสงสัยนั้นมันกำลังก่อตัวขึ้นในไม่ช้า...

.

.

"พี่เหนือยังไม่กลับมาอีกเหรอเนี่ย" สายตาหวานมองที่นาฬิกาแขวนผนังแสดงเวลากว่าห้าทุ่มแล้ว แต่สามีของเธอนั้นก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาแต่อย่างใด พิมโรสนั่งรอสามีตัวเองตั้งแต่กลางวันกระทั่งตอนนี้

"โทรตามสักหน่อยดีไหมนะ" เธอถามตัวเองอย่างชั่งใจ ถ้าเป็นปกติเธอก็ไม่อยากจะโทรตามสามีเท่าไรนักหรอก หากแต่เป็นตอนนี้ตอนที่จิตใจของเมืองเหนือไม่ได้ปกติเหมือนก่อนจึงรู้สึกเป็นห่วงอย่างเลี่ยงไม่ได้

สุดท้ายแล้วมือเรียวก็กดโทรออกไปยังเบอร์ของเมืองเหนือ ในตอนแรกก็ติดแต่ไม่มีคนรับก่อนจะถูกตัดสายทิ้งและติดต่อไม่ได้อีกเลย

"ทำไมถึงตัดสายทิ้งนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า" พิมโรสรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง แต่เธอนั้นจำได้ดีว่าเวลาที่มีเรื่องอะไรติดต่อสามีไม่ได้ เธอก็มักจะโทรเข้าหาเมืองหนาวน้องชายคนรองของบ้าน หากแต่ตอนนี้เป็นเวลาห้ามทุ่มกว่าแล้วจะโทรไปหาอีกคนก็รู้สึกเกรงใจ "ทำยังไงดีนะ"

คนตัวเล็กนั่งรอชายหนุ่มอยู่อีกพักใหญ่กระทั่งว่าไม่อาจทนต่อความง่วงไหวก็เลือกที่จะเดินขึ้นไปนอนบนห้อง ไม่ใช่ว่าไม่เป็นห่วงแต่คิดว่าคงไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นติดต่อกันแบบนั้นอย่างแน่นอน เป็นไปได้ว่าสามีของเธออาจเพียงแค่งานติดพันก็เท่านั้นเอง