บทที่ 1 อาถรรพ์รัก7ปี

คุณเชื่อเรื่องอาถรรพ์รัก 7 ปีหรือเปล่า?

นั่นแหละคือสิ่งที่พิมโรสกำลังพบเจออยู่ หลายคนเคยอิจฉาคู่รักที่รักกันมาตั้งแต่วัยเรียนมหาวิทยาลัย กระทั่งเรียนจบได้ไม่ถึงสองปีก็ประกาศแต่งงานและจัดงานอย่างยิ่งใหญ่จนคนอิจฉาทั้งประเทศ

ช่วงแรกก็หวานหยดย้อยตามประสาคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามัน ทว่าด้วยอายุที่ต่างฝ่ายต่างเติบโตขึ้นก็มีเรื่องมากมายให้ต้องคิดและต้องทำ ระหว่างที่กำลังเติบโตเวลาก็ผ่านไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก็เพิ่งมารู้ตัวว่าความรักที่มีให้กันมันไม่ได้หวานชื่นเหมือนวันแรก ๆ แล้ว...

"ที่รักครับ อยู่ไหนครับ" เสียงชายหนุ่มที่ตะโกนเรียกภรรยาในตอนที่มาถึงบ้านอย่างหมดเรี่ยวแรง ก็เพราะว่างานการที่คั่งค้างอยู่นั้นสะสมมากจนไม่อาจปลีกตัวให้กลับบ้านได้ รู้ตัวอีกทีก็ทิ้งเวลามาเกือบอาทิตย์แล้วที่เขาต้องนอนค้างที่บริษัท

"คะ กลับมาแล้วเหรอคะพี่เหนือ พิมอยู่นี่ค่ะ" หญิงสาวที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นสามีก็รีบเดินเมารับกระเป๋าและเสื้อคลุมสูทตัวแพงที่ไม่รู้ว่าสามีของเธอนั้นสวมมันมากี่วันแล้ว

"คิดถึงจังเลยครับ" เขาว่าพร้อมกับมือหนาโอบที่เอวบางพร้อมฉวยโอกาสหอมที่แก้มเนียนของภรรยาไปเสียฟอดใหญ่

"อื้ออ พี่เหนือน่ะ ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะเดี๋ยวพิมทำอาหารไว้ให้" เธอว่าแต่ก็ยอมให้อีกคนลวนลามได้ตามใจอย่างคนที่คุ้นชินมือกันมานาน

"ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวพี่มานะ" ก่อนจะไปยังสูดดมความหอมที่แก้มเนียนอีกข้างไปอีกฟอดใหญ่อีกครั้งก่อนจะปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระแล้วเดินออกจากตรงนั้นขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน

คนตัวเล็กส่งยิ้มบางให้กับแผ่นหลังกว้างของสามีที่แบกภาระต่าง ๆ ของทั้งตัวเองและของเธอเอาไว้กระทั่งลับสายตาก่อนจะหันเดินเข้าครัวไปทำสิ่งที่บอกกับอีกคนเอาไว้

พิมโรส หรือ พิม เป็นลูกสาวของข้าราชการครูสองท่านที่รักและแต่งงานกันพร้อมกับมีเธอมาเป็นพยานความรักของทั้งสอง เธอก็เลือกรับราชการครูตามอาชีพของพ่อแม่กระทั่งเมื่อห้าปีก่อนมีการกราดยิงในโรงเรียนทำให้บิดาและมารดาของเธอเสียชีวิตอย่างสมเกียรติเพราะเอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้แก่เด็ก ๆ และนั่นทำให้ชีวิตของพิมโรสมีเพียงแค่เมืองเหนือสามีอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวนับแต่นั้นมา

ตื้อ ดื่ออ

ชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาพร้อมกับได้ยินเสียงเรียกเข้าจากมือถือ เขาหยิบมันขึ้นมามองก่อนจะเห็นว่าคนที่โทรเข้ามานั้นเป็นใครก็ถึงกับถอนหายใจยาวเหยียด ถึงจะชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็เลือกที่จะกดรับมันจนได้

"ครับ"

"ถึงบ้านแล้วใช่ไหม"

"ครับ ถึงแล้วล่ะ แล้วทางนั้นเป็นยังไงบ้างครับ" เขาตอบกลับปลายสายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ตอนนี้เขามีบางเรื่องที่ปกปิดภรรยาเอาไว้และไม่รู้เลยว่าจะบอกเรื่องนี้กับอีกคนอย่างไรดี

"ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ ตกลงว่าจะคุยกับเขาเมื่อไร ทางนี้รอไม่ไหวแล้วนะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้งเพราะว่ารู้สึกลำบากใจเหลือเกินที่อีกคนเอาแต่กดดันให้เขาต้องทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการเช่นนี้

"รู้แล้ว กำลังหาโอกาสคุยอยู่นี่ไง รอหน่อย" ชายหนุ่มเดินไปทิ้งตัวลงที่เตียงกว้างก่อนจะพูดคุยกับปลายสายอยู่นานสองนานกระทั่งว่าเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจรู้ได้

อีกด้านภรรยาคนสวยที่ทำกับข้าวเอาไว้จนเรียบร้อยเธอก็นั่งรอสามีลงมาทานข้าวที่ด้านล่างพร้อมทั้งเตรียมสื่อการเรียนการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้ไปด้วย อาชีพครูที่ใครก็ว่าเหน็ดเหนื่อยแท้จริงแล้วมันเป็นอย่างที่คนอื่นเข้าใจไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าข้าราชการครูทุกคนยอมที่จะเหนื่อยก็เพื่อได้เห็นเด็ก ๆ มีอนาคตที่สดใสเป็นค่าตอบแทนแล้ว

"หื้ม สามทุ่มแล้วเหรอเนี่ย" คนตัวเล็กเองก็ทำงานเพลินจนลืมกระทั่งเวลาเช่นกัน เธอเห็นว่าอาหารที่ทำเอาไว้มันก็เย็นชืดจนไม่น่าทานอีกต่อไป แต่สามีของเธอกลับไม่เห็นแม้แต่เงา พิมโรสถอนหายใจอีกครั้งก่อนตัดสินใจยกมันไปเก็บและเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อดูว่าสามีของเธอทำอะไรอยู่กันแน่ถึงปล่อยให้เธอรอนานขนาดนี้

แกร่ก!

ประตูบนหนาเปิดออกด้วยฝีมือของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของห้องอีกครั้งก่อนจะเดินไปเรื่อย ๆ กระทั่งเห็นว่าสามีตัวเองนั้นหลับไปเรียบร้อยแล้ว เธอถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปเอาผ้าห่มให้ และในจังหวะนั้นสายตาของเธอก็สังเกตเห็นมือถือที่อยู่ข้าง ๆ เธอหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเห็นว่ามันตัดสายไปก่อนแล้วจึงไม่ติดใจอะไรก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนทิ้งตัวลงนอนเตียงข้างกัน

.

.

"มาที่นี่ทำไม ผมยังไม่ได้คุยอะไรก็ภรรยาผมเลยนะ" เสียงเข้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อเห็นใครบางคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ปรากฏตัวต่อหน้า

"พี่เหนือคุยกับใครนะ" เสียงหวานเอ่ยบ่นเพียงเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินลงมาที่ชั้นล่างเพื่อดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ถึงทำให้สามีเธอนั้นอารมณ์เสียแต่เช้าเช่นนี้

"ทำไมฉันจะมาไม่ได้ ยังไงฉันก็ต้องเข้ามาอยู่ที่นี่อยู่แล้ว แกจะให้ฉันรอไปถึงเมื่อไร" สองขาเรียวก้าวอย่างมั่นคงเธอเห็นคนที่ยืนคุยกับสามีเธอแล้วก็นึกสงสัยขึ้นมาเพราะว่าเป็นคนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แต่ไม่รู้ทำไมเมืองเหนือถึงได้ดูเกรงอกเกรงใจอีกคนมากขนาดนั้น

"อะไรนะ พี่จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ผมอยู่กับภรรยาผมนะไม่ใช่อยู่คนเดียว" เมืองเหนือเอ็ดลั่นเพราะว่าเริ่มหมดความอดทนแล้ว ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นกลับไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังเดินมาที่ด้านหลัง

"แล้วยังไง ถ้าไม่อยู่ที่นี่จะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน นี่แกไม่คิดจะช่วยฉันจริง ๆ ใช่ไหม" คนไม่คุ้นหน้าเถียงกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์เช่นกัน

"พี่เหนือ...มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ" แต่ก่อนที่ทั้งสองจะคุยอะไรกันไปมากกว่านั้นก็ต้องชะงักเพราะว่าเสียงของหญิงสาวผู้มาใหม่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนทั้งสองได้อย่างดี

"พิม..."

"นี่ไง มาพอดีเลยก็คุยกันเสียสิ"

เมืองเหนือ หรือ เหนือ เป็นชายหนุ่มรูปงามที่ฐานะมั่งคั่งร่ำรวยเพราะว่าที่บ้านทำธุรกิจกันมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวดและส่งต่อมาถึงรุ่นเขา ทั้งที่น้อง ๆ อีกสองคนนั้นยังอยู่ในวัยเรียนและวัยกำลังตามหาความฝันเขาจึงเลือกเป็นพี่ชายที่ทำงานหนักให้น้อง ๆ ได้ทำตามสิ่งที่ชอบแทน ตั้งแต่เด็กจนโตเขาเติบโตมาด้วยความรักรอบกายเพราะว่ามีคนคอยช่วยแบกรับเรื่องราวต่าง ๆ ให้ทั้งหมดเขาถึงไม่เคยกลัวสิ่งใดแม้ว่าฟ้าจะถล่มลงมาก็ตาม แต่เมืองเหนือกลับเป็นคนที่อ่อนไหวเรื่องครอบครัวตัวเองเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงไม่มีใครเอาเปรียบเขาได้...นอกเสียจากคนในครอบครัวของเขาเอง...