9 พระราชทานรางวัล

9

พระราชทานรางวัล

สายลมอ่อนพัดผ่านชายผ้าม่านภายในเรือนกลางของสกุลหลี่ กลิ่นชาดอกเหมยลอยคลุ้งอยู่ทั่วให้บรรยากาศที่สงบและอบอุ่น

นางจางซื่อ มารดาของหลี่เจี้ยนยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ พลางยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาของนางสะท้อนความปลื้มปิติออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“เจี้ยนเอ๋อร์ คราวนี้เจ้าคงได้สร้างชื่อให้ตระกูลเราจริงๆ องค์หญิงสามพระราชทานกระบี่ที่ตีจากฝีของของช่างหลวงให้ด้วยตนเอง นับว่าเป็นเกียรติยศที่หายากยิ่งนัก”

หลี่เจี้ยนประคองถ้วยชาที่เย็นลงครึ่งหนึ่งไว้ในมือ เขายกยิ้มบางตามมารดา แต่แววตากลับไม่ได้เปล่งประกายยินดีอย่างที่ควรจะเป็น

กระบี่ที่ตั้งอยู่บนขาตั้งไม้หอมตรงหน้าเปล่งแสงสะท้อนอ่อนๆ จากแสงตะวันยามบ่าย ลายแกะสลักบนด้ามช่างงดงามสมกับเป็นของจากในวังหลวง แต่สำหรับเขาแล้วน้ำหนักของมันกลับไม่ต่างจากหินก้อนใหญ่ที่ถ่วงหัวใจให้จมลงเรื่อยๆ

เพราะภาพที่ยังฝังอยู่ในห้วงความคิด มิใช่พระพักตร์ขององค์หญิงผู้ประทานของรางวัลแก่เขา แต่เป็นสตรีนางหนึ่งในชุดขาว ที่ตกลงไปในสระพร้อมกับองค์หญิงในวันนั้นต่างหาก

เขาหลับตาลงชั่วครู่ ภาพวันนั้นค่อยๆ กลับมาชัดเจนในห้วงความทรงจำ

วันนั้นคือวันทำบุญใหญ่ที่อารามกวงอัน มีทั้งขุนนาง ขันที ข้าราชสำนัก และบุตรสาวตระกูลใหญ่ต่างมาร่วมงาน องค์หญิงสามจ้าวอวี้หง เสด็จมาถวายเครื่องสักการะด้วยพระองค์เอง งานนั้นจึงถูกจัดอย่างมโหฬารมีเหล่าทหารองครักษ์คอยรักษาความปลอดภัยตลอดทั้งงาน

หลี่เจี้ยนในชุดเครื่องแบบองครักษ์ฝ่ายตรวจการที่ถูกเรียกมาช่วยงานนี้เช่นกันยืนประจำการอยู่บริเวณทางเดินด้านทิศตะวันตก หน้าที่ของเขาคือคอยเฝ้าพื้นที่รอบสระบัวเพื่อไม่ให้ผู้คนเข้าใกล้เกินไป เพราะเป็นเขตที่จัดเตรียมไว้สำหรับองค์หญิง

ในขณะกำลังตรวจตรา เขาก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านตรงหน้า

หญิงสาวในชุดขาวสะอาดสะอ้าน ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างเรียบง่าย ท่าทางของนางสงบสง่าและอ่อนโยนราวกับน้ำในสระ ดวงหน้าของนางมิได้แต่งแต้มสีสัน แต่ผิวที่ขาวเนียนราวหิมะกลับทำให้ใบหน้าเรียบๆ นั้นโดดเด่นยิ่งนัก แววตาของนางเต็มไปด้วยความนิ่งสงบอย่างคนที่ผ่านการขัดเกลามาเป็นอย่างดี

ในตอนนั้น หลี่เจี้ยนเพียงคิดว่านางอาจเป็นนางกำนัลจึงหันไปถามองครักษ์อีกคนที่อยู่ไม่ไกล

“นางผู้นั้นเป็นใคร”

องครักษ์ผู้นั้นเหลือบมองตามสายตาเขาแล้วตอบเสียงเรียบ

“ได้ยินว่าเป็นลูกศิษย์ของในอารามนี้ แต่ก็มีภูมิหลังไม่ธรรมดา...ว่ากันว่าเป็นคุณหนูอีกคนของแม่ทัพเซี่ย แม่ทัพแดนบูรพา”

ตอนนั้นหลี่เจี้ยนถึงกับชะงัก

“แม่ทัพเซี่ยที่มีบุตรีชื่อเซี่ยเหมยหรงน่ะหรือ”

“ใช่ คุณหนูเซี่ยเหมยหรงผู้นั้นแหละ แต่คนที่ท่านเห็นไม่ใช่นาง เป็นลูกอีกคนหนึ่ง...ว่ากันว่าเป็นบุตรของอนุภรรยาจึงไม่ค่อยมีใครรู้จัก”

คำพูดนั้นทำให้หลี่เจี้ยนรู้สึกแปลกใจ เขาเคยพบเซี่ยเหมยหรงมาก่อนในงานเลี้ยงในวัง หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบ ยิ้มเก่ง รู้จักวางตัวอย่างคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่หญิงสาวในชุดขาวตรงหน้านั้นกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งเรียบง่าย สง่างาม และมีบางสิ่งที่ลึกลับจนชวนให้มองอย่างไม่อาจละสายตา

และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็เผลอแอบมองนางอยู่ห่างๆ ไม่รู้กี่ครั้งยามมีโอกสาส

จนกระทั่งเมื่อองค์หญิงสามและสตรีชุดขาวคนนั้นตกลงไปในสระบัว เขาไม่ทันคิดแม้แต่วินาทีเดียว ร่างของเขากระโจนตามลงไปโดยสัญชาตญาณ

ทว่าเขาย่อมต้งช่วยสตรีที่สูงศักดิ์กว่าขึ้นมาก่อนอยู่แล้ว ดังนั้นภาพสุดท้ายที่เห็นตอนหันไปหาเพื่อคิดจะช่วยคือใบหน้าของสตรีในชุดขาวที่แหงนขึ้นมองเขา ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายสะท้อนแสงแดด ราวกับบัวขาวที่ผลิบานในน้ำ

เมื่อองค์หญิงถูกช่วยขึ้นฝั่ง ผู้คนต่างกรูกันเข้ามาชื่นชมเขาในฐานะผู้ช่วยพระองค์ไว้ แต่หลี่เจี้ยนกลับมองหาสตรีอีกนางอย่างร้อนรน นางเพียงค้อมศีรษะให้เขาเบาๆ แล้วถูกคนพากลับเข้าอารามไปโดยไม่กล่าวสิ่งใด

และตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่ได้เห็นนางอีกเลย

ภาพนั้นฝังลึกอยู่ในใจจนแม้เวลาผ่านไปหลายวันก็ยังไม่จาง

และแล้วเสียงของมารดาดึงเขากลับมาจากห้วงความคิด

“เจี้ยนเอ๋อร์ เจ้าเงียบไปอีกแล้ว คิดสิ่งใดอยู่รึ”

หลี่เจี้ยนเงยหน้าขึ้น เห็นมารดาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าแฝงความกังวล

“แม่รู้ว่าเจ้าเป็นคนไม่ชอบออกหน้า แต่โอกาสเช่นนี้หาได้ยาก องค์หญิงสามพระราชทานของรางวัลด้วยพระองค์เอง หากเจ้าฉลาดสักหน่อยก็ควรหาโอกาสไปเข้าเฝ้าพระองค์บ้าง หรืออย่างน้อยๆ ก็พูดจากับขันทีหรือคนสนิทขององค์หญิงไว้บ้างก็นับว่าไม่เสียหาย”

น้ำเสียงของนางจางซื่อเต็มไปด้วยความหวัง เขารู้ดีว่ามารดาไม่ได้หมายความในทางร้าย ตลอดชีวิตของนางต้องต่อสู้เพียงลำพังหลังบิดาเขาจากไป มารดาย่อมอยากเห็นบุตรชายได้ดี มีเกียรติในราชสำนักเหมือนคนอื่น แต่เขาก็เพียงยกยิ้มบางๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้ารู้แล้วขอรับท่านแม่”

“รู้แล้วก็ดี แม่ได้ยินว่าองค์หญิงโปรดคนมีฝีมือด้านการต่อสู้ เจ้าเองก็เป็นหนึ่งในคนที่พระองค์ทรงกล่าวชม วันหน้าอาจจะถูกเรียกเข้าวังไปรับใช้ก็ได้ ดังนั้นก็อย่าทำตัวห่างเหินกับพระองค์นักล่ะ”

“ขอรับ”

เพียงคำตอบสั้นๆ แต่มารดาก็ดูพอใจนัก

หลี่เจี้ยนรอจนมารดาลุกออกไปจากห้อง ก่อนจะมองไปยังกระบี่บนขาตั้งอีกครั้ง แสงจากกระบี่สะท้อนบนผนังไม้เป็นลวดลายคล้ายคลื่นน้ำ เขายกมือแตะที่ปลายฝักเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

“การเข้าใกล้ราชวงศ์...มิได้มีแต่สิ่งดีเสมอไป”

ในวังมีแสงสว่างเจิดจ้า แต่ใต้เงานั้นก็มีความมืดที่หนาวเหน็บไม่แพ้กัน เขาเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งขุนนางที่ทะเยอทะยานเกินควร ทั้งคนที่ถูกใช้เป็นหมากในการไขว่คว้าอำนาจ

อีกทั้งตอนนี้คนที่ยังประทับตรึงอยู่ในหัวใจของเขาก็มิใช่สตรีสูงศักดิ์เฉกเช่นองค์หญิง

แม้แต่ตอนนี้เมื่อหลับตาลง ภาพของหญิงสาวในชุดขาวคนนั้นก็ยังชัดเจนอยู่ดี

เขานึกถึงรอยน้ำที่เกาะบนขนตาของนาง และแววตาอ่อนโยนที่มองมา เขารู้ดีว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตนเองเวลานี้อันตรายไม่ต่างจากการเข้าใกล้ราชสำนัก

แต่บางสิ่งก็ไม่อาจห้ามได้

หลี่เจี้ยนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับมารินชาดื่ม แล้วหันมองไปทางหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนพื้นไม้เป็นสีส้มอ่อน พลางคิดในใจว่าความสงบเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นาน เพราะในราชสำนัก ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ได้ตลอดไปไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศ หรือความพึงพอใจของผู้คนก็ตามและบางทีเรื่องราวดีๆ ในวันนี้ อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นก่อนที่พายุใหญ่จะมาถึงเท่านั้น