8.2 ผูกวาสนารัก

8.2

ผูกวาสนารัก

ทว่าท่าทีขององค์หญิงกลับเก็บกดได้ง่าย เมื่อมีคนเข้ามาสอบถามอาการจำนวนมาก หรูเยียนจึงเลือกยืนอยู่เคียงข้างในตำแหน่งสามารถพูดคุยกันอย่างเป็นการส่วนตัวได้

“เป็นอย่างไรบ้างเพคะ รู้สึกหายตกใจแล้วหรือยัง” หรูเยียนเอ่ยถามด้วยความเอาใจใส่

องค์หญิงมองนางด้วยแววตาที่ยังคงอ่อนโยน

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจมากนะหรูเยียน”

หรูเยียนยิ้มอย่างเป็นมิตร ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม แกล้งกะพริบตาอย่างอ่อนเดียงสาและพูดแบบจงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน

“คุณชายคนเมื่อครู่ดูสง่าผ่าเผยเหมาะสมที่จะปกป้ององค์หญิงยิ่งนัก เมื่อครู่หม่อมฉันมองจากท่าทีที่เขาช่วยพระองค์ขึ้นมาจากน้ำแล้วก็ให้ความรู้สึกเหมือนได้เห็นคู่วาสนาที่เหมาะสมกันอย่างไรอย่างนั้นเลยเพคะ”

ดวงหน้าขององค์หญิงสามเปลี่ยนเป็นแดงเล็กน้อยอย่างไม่ทันคาดคิด หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นกว่าเก่าเพียงแค่ได้จินตนาการภาพชายหนุ่มในท่าทีเข้มแข็งยามประคองตนเองขึ้นมาจากสายน้ำ

“คู่วาสนาอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงทวนคำ พลางเอียงใบหน้าเล็กน้อย ดวงตาทอดมองไปยังทางออกของอารามที่ชายผู้นั้นได้จากไป เหมือนพยายามบันทึกภาพไว้ในความทรงจำ

หรูเยียนจึงค่อยๆ พูดต่อ หวังให้ถ้อยนั้นฝังลึกเข้าไปในหัวใจขององค์หญิง “คุณชายดูสง่างามและคงไว้ด้วยความสำรวม ข้าเห็นแล้วรู้สึกว่าเขาเหมาะสมกับการอยู่เคียงข้างพระองค์ยิ่งนักเพคะ”

องค์หญิงเม้มริมฝีปาก ดวงตาฉายประกายเปล่ง ปลั่ง พลางก้มลงมองมือที่กำพัดไว้จนแน่นเล็กน้อย

“เจ้าพูดเช่นนี้ด้วยความตั้งใจหรือเพียงแค่อยากล้อเล่นกับข้า”

“หม่อมฉันมิกล้าล้อเล่นในเรื่องเช่นนี้หรอกเพคะ”

หรูเยียนเอ่ยอย่างจริงจัง น้ำเสียงขึงขังที่ซ่อนอยู่ในความอ่อนหวานทำหน้าที่ได้ดี นางเห็นรอยแดงที่แก้มขององค์หญิงขึ้นสีอีกครั้ง ก็ยิ่งแน่ใจว่าแผนการของตนเดินไปในทิศทางที่ต้องการแล้ว

องค์หญิงถอนหายใจเบาๆ คล้ายถูกปลุกให้ตื่นจากความฝัน

“ข้าไม่ทันคาดคิดว่าการได้เห็นใครช่วยชีวิตตนเองเอาไว้ จะทำให้ข้ารู้สึก...พอใจเช่นนี้” องค์หญิงสามอมยิ้ม พลางยกมือขึ้นเกลี่ยผมที่ยังเปียกน้ำให้เรียบ

“แต่หลี่เจี้ยนนั้น...เจ้ารู้หรือว่าเขามีนิสัยอย่างไร”

หรูเยียนทำหน้าตาครุ่นคิด ภายในใจกลับกระหยิ่มยิ้มอย่างพอใจ

“หม่อมฉันอยู่แต่ในอาราม ไม่เคยคุ้นกับบุรุษคนใด แต่ก็มีความเชื่ออย่างแรงกล้าว่าหากคนสองคนได้พบกันในยามที่ฝ่ายใดตกที่นั่งลำบากและได้รับการช่วยเหลือ ชะตาเช่นนี้มักพันกันแน่น เสมือนด้ายแดงที่ผูกกันไว้ หากในภายหน้าพระองค์ทรงเห็นว่าเขาคุ้มค่าที่จะทำความรู้จักก็ย่อมเป็นความสัมพันธ์ที่เกื้อหนุนกันและกัน โดยไม่จำเป็นต้องรีบตัดสินใจเพคะ”

องค์หญิงทอดรมองหน้าหรูเยียน ดวงตาฉายประกายหวานขึ้นอย่างผิดไปจากเดิม ความเขินอายเล็กๆ ปรากฏชัดขึ้น

“หรือหากพระองค์โปรดเขามากขึ้น ความสนิทสนมระหว่างสองฝ่ายย่อมก่อเกิดอย่างแน่นอนเพคะ”

“แหม...เขาจะมาชอบข้าได้อย่างไร”

“เหตุใดจะต้องไม่ชอบเพคะ ในเมื่อองค์หญิงทั้งงดงามและอ่อนโยนถึงเพียงนี้ บุรุษใดที่ได้สนิทสนมด้วยย่อมเรียกได้ว่าการผูกพันนี้ แม้ตายอีกร้อยชาติก็มิแน่ว่าจะได้พานพบหรือไม่”

หรูเยียนวาดภาพในใจให้องค์หญิงเห็นว่า หลี่เจี้ยนเมื่อได้รับความโปรดปราน ย่อมทำให้ความผูกพันครั้งนี้แน่นแฟ้นขึ้น

องค์หญิงพยักหน้าอย่างช้าๆ ดวงหน้าแดงเรื่อขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าช่างพูดเก่งยิ่งนัก”

หรูเยียนเก็บรอยยิ้มนั้นไว้ในใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง

“การที่องค์หญิงจะคบหาสหายสักคนมิใช่เรื่องเสียหายเลยนะเพคะ ดีเสียอีก...หากสองหัวใจคิดตรงกัน องค์หญิงก็จะทรงมีความสุขเหนือผู้ใด หรือหากเป็นแค่มิตรภาพก็ถือว่าไม่เลวเลย”

องค์หญิงยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบ “เอาเถิด...ตอนนี้ข้ายังไม่คิดไปไกลขนาดนั้น ขอแค่วันนี้ให้เจ้าช่วยคิดว่าข้าควรส่งของขวัญใดไปตอบแทนความมีน้ำใจของเขาที่ช่วยเหลือข้าไว้ก็พอ”

“ได้เพคะ” หรูเยียนตอบ พลางคิดในใจอย่างแน่วแน่ว่า ยิ่งองค์หญิงโปรดหลี่เจี้ยนมากเพียงใด เส้นทางที่นางจะนำพาเซี่ยเหมยหรงไปสู่ความอับจนก็จะยิ่งสั้นลงเท่านั้น และนางเองจะค่อยๆ เดินตามแผนอย่างรอบคอบ จนวันหนึ่งผู้ที่เคยย่ำยีตนเองก็จะต้องคุกเข่าลงและรับกรรมต่อหน้านาง