ตอนที่ 5 : อุปสรรคก่อนเข้าหอ

ตอนที่ 

[5]

อุปสรรคก่อนเข้าหอ

 

 

 

“ฮูหยินน้อยถึงแล้วขอรับ เชิญลงจากเกี้ยวเถิด”

เสียงห้วนกระด้างของคนหามเกี้ยวดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหลินซวงเยี่ยนยังไม่ขยับตัวเสียที ทว่าหลินซวงเยี่ยนกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองกับความไร้มารยาทนั้น นางเพียงแค่ยื่นมือให้ยวนยวนประคองลงจากเกี้ยวอย่างสง่างาม

แม้จะมีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบดบังทัศนวิสัย แต่นางก็ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ซ่านมาจากประตูจวนเติ้งกั๋วกงอันโอ่อ่า ไม่มีเสียงประทัดต้อนรับ ไม่มีเสียงดนตรีมงคล มีเพียงบ่าวไพร่ที่ยืนเงียบกริบราวกับรอต้อนรับนักโทษ

“เชิญฮูหยินข้ามกระถางไฟเพื่อปัดเป่าสิ่งอัปมงคลเจ้าค่ะ” แม่สื่อที่มารอรับหน้าประตูเอ่ยขึ้น

หลินซวงเยี่ยนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ทว่าทันทีที่ปลายเท้าของนางกำลังจะก้าวข้ามกระถางไฟที่ลุกโชนไปด้วยถ่านแดงฉาน นางก็พลันสังเกตเห็นผ่านช่องว่างใต้ผ้าคลุมว่า ขอบกระถางไฟใบนั้นถูกวางหมิ่นเหม่เสียจนผิดปกติ หากนางทิ้งน้ำหนักก้าวข้ามไปตามแรงลม ถ่านไฟร้อนระอุเหล่านั้นย่อมต้องคว่ำรดชุดเจ้าสาวของนางเป็นแน่

‘หึ กลั่นแกล้งกันด้วยวิธีตื้นเขินเช่นนี้หรือ’

ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ แทนที่จะก้าวข้ามไปตรง ๆ หลินซวงเยี่ยนกลับตวัดปลายรองเท้าปักลายหงส์สะกิดเข้าที่ขอบกระถางเบา ๆ อย่างมีชั้นเชิง

กึก!

กระถางไฟที่ทำท่าจะคว่ำพลันพลิกกลับมาตั้งตรงอย่างมั่นคง เสียงถ่านไม้แตกปะทุดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างบอบบางก้าวข้ามไปได้อย่างสง่างามและปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน บ่าวไพร่ที่ยืนรอดูเรื่องสนุกต่างพากันลอบมองหน้ากันด้วยความผิดคาด

“นำทางไปที่โถงพิธีเถิด” หลินซวงเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจ

เมื่อเดินเข้ามาถึงโถงใหญ่ บรรยากาศก็ยิ่งกดดันหนักหน่วง ภายในโถงมีผู้คนยืนเรียงรายอยู่สองฝั่ง เบื้องหน้าคือ เติ้งกั๋วกง และ ฮูหยินกั๋วกง ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน และที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก คือร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่ง

บุรุษผู้นั้นสวมชุดมงคลสีแดง ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับเย็นเยียบและดุดันราวกับพญามัจจุราชเขา เขาคือ เติ้งเซี่ยหนาน กั๋วกงซื่อจื่อ สามีของนางสินะ

หลินซวงเยี่ยนลอบมองผ่านผ้าคลุมหน้า แม้จะเห็นเพียงราง ๆ แต่นางก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังไม่พอใจอย่างยิ่งยวดที่ถูกบิดามารดาบังคับให้มาร่วมพิธีกราบไหว้ฟ้าดินในวันนี้

“เริ่มพิธีได้” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเติ้งกั๋วกงดังขึ้น

“คำนับฟ้าดิน... คำนับบิดามารดา... สามีภรรยาคำนับกัน... ส่งตัวเข้าหอได้”

เสียงขานพิธีดังขึ้นตามลำดับ หลินซวงเยี่ยนหันหน้าเข้าหาเติ้งเซี่ยหนาน นางค้อมศีรษะลงอย่างอ่อนช้อย ทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับยืนนิ่งตระหง่าน ไม่ยอมแม้แต่จะค้อมศีรษะตอบรับ รังเกียจเดียดฉันท์กันอย่างโจ่งแจ้งจนแขกเหรื่อในโถงต่างพากันลอบซุบซิบ

สุดท้ายพิธีการก็จบลงอย่างรวดเร็วและน่าอึดอัด ฮูหยินกั๋วกงปรายตามองลูกสะใภ้หมาด ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก “ส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอได้”

“เชิญทางนี้เจ้าค่ะฮูหยินน้อย บ่าวจะอาสานำทางท่านไปที่ห้องหอเอง” สาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มผู้หนึ่งก้าวออกมารับหน้าด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร

หลินซวงเยี่ยนพยักหน้า พยายามมองหายวนยวน แต่ดูเหมือนว่าจะหายไปแล้ว สุดท้ายจึงได้เดินตามสาวใช้ผู้นั้นไปโดยลัดเลาะออกจากโถงใหญ่ ผ่านสวนหินและระเบียงทางเดินที่คดเคี้ยว ยิ่งเดินลึกเข้าไป แสงโคมไฟก็ยิ่งน้อยลงจนแทบจะมืดสนิท บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนน่าขนลุก

จู่ ๆ สาวใช้ที่เดินนำหน้าก็หยุดชะงัก นางทำท่าค้นหาบางอย่างในแขนเสื้อก่อนจะเบิกตากว้าง “ตายจริง! บ่าวลืมกุญแจเรือนหอไว้ที่ห้องเก็บกุญแจเจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยโปรดรอตรงนี้สักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ บ่าวจะรีบวิ่งไปนำมาให้เจ้าค่ะ”

พูดจบโดยไม่รอฟังคำตอบ สาวใช้ผู้นั้นก็รีบวิ่งจ้ำอ้าวหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หลินซวงเยี่ยนยืนเคว้งคว้างอยู่กลางระเบียงทางเดินที่ไร้ซึ่งผู้คน

หลินซวงเยี่ยนยืนนิ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น

‘ลูกไม้เก่า ๆ แต่ก็ยังอุตส่าห์นำมาใช้’

ฟุ่บ! 

ฟุ่บ!

ยังไม่ทันที่นางจะขยับตัว เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่สามคนในชุดบ่าวไพร่พุ่งพรวดออกมา พร้อมกับกระสอบผ้าหยาบในมือ หมายจะคลุมหัวและจับตัวเจ้าสาวไปจัดการตามคำสั่ง

ทว่าหลินซวงเยี่ยนกลับไม่สะทกสะท้าน นางหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างตวัดออกไปด้านหน้าอย่างแรง พร้อมกับสาดผงยาสีขาวละเอียดยิบเข้าใส่หน้าของชายฉกรรจ์ทั้งสามคนอย่างแม่นยำ

“อึก! แคก ๆ!”

ชายทั้งสามสูดดมผงยาสลบเข้าไปเต็มปอด ร่างกายกำยำพลันอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก ล้มตึงลงไปกองกับพื้นระเบียงเสียงดังตุบ สลบเหมือดไปในพริบตา!

หลินซวงเยี่ยนปัดมือเบา ๆ อย่างไม่แยแส “คิดจะเล่นงานข้า คงต้องไปฝึกมาใหม่สักสิบปีนะ”

นางเลิกสนใจร่างไร้สติเหล่านั้น แล้วหันหลังเดินก้าวไปตามทางเดินอันมืดมิด อาศัยสัญชาตญาณค่อย ๆ คลำทางเดินลัดเลาะไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมองเห็นเรือนหลังใหญ่ที่มีโคมไฟมงคลสีแดงแขวนประดับอยู่เพียงแห่งเดียวในบริเวณนั้น

เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็พบภายในห้องถูกตกแต่งด้วยผ้าแพรสีแดงและแสงเทียนสว่างไสว ทว่ากลับไร้เงาของเจ้าบ่าว

เขายังไม่มา

และคงจะไม่มา

หลินซวงเยี่ยนเดินไปนั่งลงบนเตียงไม้สลักลวดลายวิจิตรอย่างใจเย็น นางไม่ได้ถอดผ้าคลุมหน้าออก เพียงแค่นั่งรออย่างเงียบ ๆ ในหัวพลางประเมินสถานการณ์

‘ดูเหมือนว่าจวนแห่งนี้จะไม่ได้สงบสุขอย่างที่ใคร ๆ คิด คนที่วางแผนเรื่องกระถางไฟ ทิ้งนางไว้กลางทาง และส่งคนมาทำร้าย หากไม่ใช่ฝีมือของผู้ที่มีอำนาจในจวน ก็คงเป็นศัตรูที่แฝงตัวอยู่’

แอ๊ด... 

ปัง!

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ทันใดนั้นบานประตูห้องหอก็ถูกผลักออกอย่างแรงและกระแทกปิดลงเสียงดังลั่น

ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ของเติ้งเซี่ยหนานก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยความเร็ว กลิ่นสุราคละคลุ้งแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่ากลิ่นสุรา คือรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากดวงตาคมคู่นั้น!

ยังไม่ทันที่หลินซวงเยี่ยนจะได้เอ่ยปากทักทาย ร่างของเขาก็พุ่งเข้าประชิดตัวนาง ผลักนางหงายหลังลงไปบนเตียงอย่างแรงจนจุกเสียด

ตุบ!

มือหนาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของนาง ก่อนจะออกแรงบีบอย่างไม่ออมแรง