ตอนที่ 5 พิสูจน์หลักฐาน

ข่าวการร้องทุกข์หน้าพระราชวังถูกเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจางจิ้งยวนจะปิดหูแค่ไหนก็ไม่อาจหนีพ้น

ในห้องหนังสือของสกุลจาง เขานั่งตัวแข็ง เหงื่อผุดตามไรผมแม้ยามค่ำ ความสงบที่เคยยึดถือเป็นเกราะของตนกลับแตกเป็นเสี่ยงๆ

บ่าวคนสนิทกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่น “คุณชาย ศาลต้าหลี่ประกาศจะตรวจสอบใหม่ คาดว่าจะมีการทดสอบลายมือ หาก…”

“หยุดพูด! ข้าไม่ผิดจะให้ใครมาขุดคุ้ยได้อย่างไร” จางจิ้งยวนตวัดสายตาคมกริบมองด้วยความไม่พอใจ

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่มือข้างหนึ่งของเขากลับสั่นจนมองเห็นชัด เขารู้ดีบทความที่ได้ตำแหน่งจอหงวนคือสิ่งที่จางเถาเขียนทั้งหมด การลอกลายมือให้คล้ายกันนั้น เขาเคยฝึก แต่ไม่เคยแน่ใจว่าจะรอดสายตาเหล่าผู้ตรวจได้

ร่างสูงลุกพรวด มือปัดหนังสือบนโต๊ะตกกระจาย ใบหน้าซีดจนแทบไร้เลือด

“ไม่ได้ ข้าต้องทำให้มือเขียนไม่ได้ ถ้าเขียนไม่ได้ก็ไม่มีใครรู้ว่าลายมือจริงเป็นเช่นใด” เขามองมีดตัดกระดาษบนโต๊ะ ยื่นมือถือขึ้นมา บีบด้ามจับแน่น ความหวาดกลัวในตาของเขาทำให้ใบหน้าเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว

“คุณชายคิดจะทำสิ่งใดขอรับ อย่าทำเลยนะขอรับ”

จางจิ้งยวนเหมือนหูดับ ไม่ได้ยินอะไร ไม่ฟังเสียงบ่าวที่กำลังพูดข้างหู

และตอนนั้นเอง เขาวางมือซ้ายลงแล้วปักมีดลงไปเต็มแรง เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา ทาบลงบนแผนงานที่วางอยู่บนโต๊ะ

“คุณชาย!” บ่าวตกใจจนร้องเสียงหลง

จางจิ้งยวนสีหน้าเจ็บปวดแต่กลับยิ้มเย็น “ดี บาดแผลลึกพอจะใช้เป็นข้ออ้างว่าข้าไม่อาจเขียนบทความเพื่อเทียบลายมือได้ แล้วยังสามารถอ้างต่อไปอีกว่าลายมือไม่เหมือนเดิมเพราะอาการบาดเจ็บนี้”

เขายกมือที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นดู เหมือนกำลังมองเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยปิดบังความผิด

“แต่… เอ่อ..” บ่าวก้มหน้าลง ก่อนจะรีบเอ่ยเสียงสั่น

“แต่คุณชายถนัดมือขวาขอรับ”

จางจิ้งยวนนิ่งงัน เพราะความร้อนใจขาดสติทำให้เขาทำไปโดยขาดการยั้งคิด

“สารเลว ไยเจ้าไม่ห้ามข้า” เขาโวยวายกลบเกลื่อนความอับอายที่ผิดพลาด ก่อนจะวางมือขวาไว้บนโต๊ะแล้วปักมีดลงกลางฝ่ามือ คราวนี้มือทั้งสองข้างอาบไปด้วยเลือด และโทสะที่ตนเองทำร้ายตัวเองถึงสองครา

“พรุ่งนี้ข้าจะนำแผนงานของจางเถาที่เคยเขียนไว้ไปให้ศาลต้าหลี่ตรวจว่าเป็นสิ่งที่ข้าเคยทำมานานแล้ว ใช้เทียบลายมือกับบทความ แล้วยังเป็นการอวดผลงานของข้า” ดวงตาของเขาสว่างวาบ ราวคนกำลังจมน้ำและคว้าได้ฟางเส้นสุดท้าย

แต่ไม่มีใครรู้ว่าแผนทั้งหมดนี้กำลังจะถูกอีกคนปิดทางรอด

อีกด้านของเมืองหลวงฝั่งตะวันออก ในห้องตำราของจวนป๋อ ซ่งถิงเฟยนั่งหลังตรง กำลังก้มหน้าลากพู่กันอย่างตั้งใจ

ปลายพู่กันไหลลื่นราวกระแสน้ำ ลายมือคมชัด เรียงเส้นหนักเบาแม่นยำ รอยยกพู่กันสม่ำเสมอเหมือนคนฝึกมานานหลายปี ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง สายตาสุขุมและมุ่งมั่นในการเขียนหลักฐานที่เขาตั้งใจเตรียมไว้เพื่อล้มจางจิ้งยวนโดยเฉพาะ

ประตูห้องตำราแง้มเบาๆ เสียงฝีเท้าคนคุ้นเคยเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง

ซ่งเถียนเวยยืนมองด้วยแววตาแปลกใจ ตั้งแต่เช้าก็เห็นน้องชายขลุกอยู่ในห้องตำราทั้งวัน

“ถิงเฟย เจ้าเขียนอะไรอยู่น่ะ” น้ำเสียงนั้นแฝงความห่วงใยเต็มเปี่ยม

ซ่งถิงเฟยไม่เงยหน้า ตอบคำถามของพี่ชายแต่สายตาจับจ้องทุกตัวอักษรที่เขียน

“เขียนสิ่งที่ต้องใช้เป็นหลักฐานขอรับพี่ใหญ่”

ซื่อจื่อจวนป๋อวัยยี่สิบสองก้าวเข้ามาใกล้ มองลายมือของน้องชาย ก่อนขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ

“นี่คือลายมือของเจ้าหรือ ทำไมถึงเรียบร้อยเช่นนี้ น้ำหนักพู่กันมั่นคงกว่าที่เคยเห็นมาก”

“ที่ผ่านมา ข้าเพียงไม่อยากแสดงความสามารถเท่านั้น ไม่อยากสอบแข่งขันเป็นขุนนาง แต่ตอนนี้ข้าคิดได้แล้วขอรับพี่ใหญ่ อยากเจริญรอยตามท่าน ทำเพื่อสกุลซ่งบ้าง” เขาวางพู่กันลงช้าๆ แล้วหันไปยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

คำพูดนี้ทำให้ซ่งเถียนเวยตะลึงไปชั่วขณะ ริมฝีปากเขาเปิดออก ก่อนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิ

“ดีเหลือเกินถิงเฟย… ข้ารู้ว่าเจ้ามีอะไรซ่อนอยู่เสมอ เพียงเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็พอใจแล้ว” เขายกมือตบไหล่น้องชายเบาๆ

ซ่งคนน้องก้มหน้าเล็กน้อย ความอบอุ่นจากพี่ชายตรงหน้าต่างจากพี่ชายอีกคนที่เคยฆ่าเขาโดยสิ้นเชิง ความแตกต่างนี้ยิ่งทำให้เขามุ่งมั่นไม่ยอมให้จางจิ้งยวนลอยนวล

“ข้าอยากให้วันที่สืบสวนมาถึงเร็วที่สุด จะได้พิสูจน์ความจริงต่อหน้าทุกคน”

“ไม่ต้องกังวล ข้าอยู่ข้างเจ้าเสมอ เชื่อว่าเจ้าไม่โกหกหาเรื่องให้ตระกูลเราต้องเสื่อมเสีย มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้”

ซ่งถิงเฟยเงียบไปครู่หนึ่ง เขาละสายตาจากกระดาษ แล้วหันไปมองพี่ชายด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

“ขอบคุณขอรับพี่ใหญ่”

********************

หลายวันผ่านไป ที่ศาลต้าหลี่บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน

จางจิ้งยวนยืนรอหน้าห้องไต่สวนด้วยสีหน้าสงบ สองมือพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว ลึกลงไปในดวงตากลับแฝงด้วยแววมั่นใจว่าตนเองจะพ้นผิด

ซ่งถิงเฟยเดินเข้ามายืนข้างๆ เขาเงยหน้ามองอดีตพี่ชายราวกับมองสิ่งสกปรกบนพื้น

“เจ้ากับข้าเคยไม่เคยพบกันแท้ๆ เหตุใดจึงแอบอ้างว่าข้าไปแย่งความดีความชอบจากเจ้า สอบไม่ได้แต่กลับร้องเรียนว่าถูกสับเปลี่ยนบทความที่เขียน ไม่กลัวถูกลงโทษหรือ” น้ำเสียงของจอหงวนหนุ่มเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและความไม่พอใจ

ซ่งถิงเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอกับท่าทีมั่นใจนั้น ก่อนที่ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“วันนี้คุณชายจางผอมลงกว่าวันที่สอบ วันนั้นข้าจำได้ว่าท่านผิวคล้ำและหยาบกร้านกว่านี้”

สีหน้าของจางจิ้งยวนเปลี่ยนวูบ แต่ยังคงเก็บอาการไว้

ระบบภายในหัวดังขึ้น

[ภารกิจ เอาชนะในศาลต้าหลี่ให้ได้ รางวัลคือสมุนไพรหายาก รากบัวเพลิง]

ซ่งถิงเฟยชำเลืองขึ้นเล็กน้อย เริ่มคุ้นกับเสียงของระบบในหัวแล้ว แต่ทุกครั้งก็ยังอดทึ่งไม่ได้

เมื่อทั้งสองถูกเชิญเข้าไปด้านใน กรมพิธีการจัดโต๊ะและอุปกรณ์เขียนรอไว้เรียบร้อย

ผู้ตรวจสอบกล่าวเสียงดังฟังชัด

“เนื่องจากมีการร้องทุกข์ว่าผลสอบอาจมีความผิดพลาด จึงให้ทั้งสองเขียนลายมือต่อหน้าเจ้าหน้าที่ เพื่อตรวจสอบเทียบกับบทความที่ได้คะแนนสูงสุด”

ซ่งถิงเฟยหยิบพู่กันขึ้นด้วยท่าทางมั่นใจ ราวกับคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือ

ส่วนจางจิ้งยวนมือขวาของเขายังเต็มไปด้วยบาดแผล เขายกพู่กันขึ้น แต่แรงกำกลับสั่นเล็กน้อย

เจ้าหน้าที่เหลือบมองอย่างเห็นใจ แต่ก็ไม่พูดอะไร จอหงวนจางวางพู่กันลงแทนที่จะฝืนเขียน

“ข้าได้รับบาดเจ็บ ลายมือในตอนนี้ย่อมไม่เหมือนเดิม จึงขอส่งแผนงานต้นฉบับที่เขียนไว้ก่อนหน้า ให้ตรวจสอบเทียบแทน”

ซ่งถิงเฟยยกมุมปากขึ้นหนึ่งข้างทันที “หลบเลี่ยงการทดสอบงั้นหรือ รู้ว่าไม่สามารถเขียนออกมาได้ จึงสร้างข้ออ้างมาบังหน้า”

“ข้าจะหลบเลี่ยงไปเพื่ออะไร ในเมื่อข้ามีแผนงานลายมือของตนให้เทียบ เจ้ามากกว่าที่ต้องพิสูจน์ตนเองว่าลายมือตรงกับข้า”

ซ่งถิงเฟยนั่งนิ่ง ก่อนจะเริ่มบรรจงเขียนส่วนของตนต่อไปเพื่อพิสูจน์ความจริง ขณะที่ขุนนางของกรมพิธีการรับแผนงานของจางจิ้งยวนไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นตัวอักษรเป็นระเบียบและมีโครงสร้างมั่นคง สีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที

“ลายมือแบบนี้เป็นคนเดียวกันกับบทความที่ได้อันดับหนึ่ง แล้วแผนงานขจัดภัยแล้งนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก” ขุนนางผู้ตรวจสอบกล่าวอย่างชื่นชม

“ข้าหวังจะสอบเป็นขุนนาง ช่วยเหลือราษฎรของต้าซ่ง จึงเริ่มเขียนแผนงานนี้ก่อนจะสอบเคอจวี่ ไม่คิดเลยว่าจะได้นำมันมาเป็นหลักฐาน” จางจิ้งยวนยิ้มรับคำชื่นชมนั้น มั่นใจว่าอย่างไรตนก็ไม่มีวันถูกแย่งตำแหน่งจอหงวนอันดับหนึ่งนี้ไปได้

“ดี ข้าจะนำแผนงานนี้ถวายแก่ฝ่าบาท” ขุนนางวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เช่นนั้น ข้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์แล้ว ส่วนคุณชายรองจวนซ่งป๋อที่ใส่ความข้า จะต้องได้รับโทษที่ทำให้ตระกูลจางถูกเข้าใจผิดและเสื่อมเสียชื่อเสียง แม้จะตัดสินว่าข้าไม่ได้โกงการสอบ แต่ชื่อเสียงที่เสียไปแล้วก็ยากที่จะเอาคืน หากเขาไม่ได้รับโทษ เช่นนั้นตายไปข้าคงไม่มีหน้าไปพบบรรพบุรุษ” จอหงวนจางพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าเห็นใจ

“จะดีใจอะไร ข้ายังเขียนไม่เสร็จ ใต้เท้าหลิวก็ยังไม่ได้ตัดสินถูกผิด ไม่แน่ว่าคนที่ต้องถูกลงโทษอาจจะเป็นเจ้า” ซ่งถิงเฟยกล่าวเสียงเรียบ แววตาของเขายังคงสุขุม แม้ในสถานการณ์ที่ทุกคนคิดว่าอย่างไรจางจิ้งยวนก็เป็นผู้บริสุทธิ์

********************