ตอนที่ 2 ภารกิจแรก

ซ่งถิงเฟยตื่นมาอีกครั้งหลังจากหลับไปนานหกชั่วยาม อาหยวนที่เห็นว่าเจ้านายตื่นก็ยิ้มอย่างตื่นเต้น หากไม่ใช่ว่าเขาพลิกตัวไปมาขณะที่นอนหลับ ตนคงนึกว่าเขาป่วยหนักจนยากจะฟื้น

“ข้าหลับไปนานเท่าใด” เขาถามขณะที่ถูกประคองขึ้นให้ลุกนั่ง

“หกชั่วยามขอรับ ตอนนี้ก็เป็นยามเหม่า[1]พอดี”

ซ่งถิงเฟยพยักหน้า สิ่งที่เรียกว่าระบบคงเป็นความฝันของเขาเอง ส่วนความทรงจำของชายที่ชื่อจางเถานั้น เขายังรู้สึกประหลาดใจอยู่ ในขณะที่ความทรงจำของตนเองเขากลับจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด

“จริงสิอาหยวน เดิมทีข้าเป็นคนเช่นไร”

“บ่าวพูดได้หรือขอรับ” บ่าววัยสิบเจ็ดก้มหน้าไม่กล้าตอบ

“พูดมาเถอะ ข้าอยากรู้ความจริง เผื่อความทรงจำจะกลับคืนมาบ้าง เอาความจริงนะ” เขากล่าวเสียงเรียบ

“คุณชายเป็นบุรุษเสเพล การงานไม่ทำ ตำราไม่อ่าน ขี้หลี้ขี้อวด คุณหนูบ้านไหนก็หลีกหลบ ท่านคอยเป็นคนขี้ประจบเหล่าสตรีงาม โดยเฉพาะคุณหนูโจวที่ท่านกำลังตามเกี้ยว ยังไม่นับใช้เงินเติบมือ แล้วก็....”

“พอๆ ข้ารับตัวเองไม่ได้” เขายกมือขึ้นห้าม นี่ตนไม่มีข้อดีเลยหรือ

“แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนในจวนก็รักท่าน ท่านป๋อก็รักท่านและตามใจมาตั้งแต่เด็ก ซื่อจื่อเองก็เอ็นดูน้องชายอย่างท่าน ออกหน้าให้เสมอ ยิ่งฮูหยินนั้นไม่ต้องพูดถึง รักและตามใจท่านมาตั้งแต่ไหนแต่ไร”

“ข้าเป็นแบบนั้นแท้ๆ แต่ก็ยังได้รับความรัก ต่างจากอีกคน ทำดีแทบตาย สุดท้ายก็...” เขากำลังเปรียบเทียบชีวิตนี้กับอีกชีวิตในความทรงจำ

จากนั้นจู่ๆ เขาก็ปวดศีรษะ มือสองข้างยกขึ้นกุม ภาพความทรงจำบางอย่างหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอก

เสียงไอแห้งๆ แผ่วเบาดังออกจากห้องเล็กที่ถูกกันไว้ด้านหลังเรือน จางเถานั่งอยู่ข้างเตียง มือบีบหลังมือของมารดาแน่น ก่อนจะคลายออกแล้วตัดสินใจออกไปตามหมอด้วยตัวเอง แต่ก็ถูกสาวใช้ขวางเอาไว้

“ข้าให้คนไปตามหมอนานแล้ว แต่ไม่มาเสียที ข้าจะออกไปตามเอง”

สาวใช้ไม่หลบสายตาไม่แสดงความเห็นใจแม้เสี้ยวเดียว “ฮูหยินให้หมอตรวจอาการไข้ของนายท่านอยู่ หมอยังมาไม่ได้ ฮูหยินให้คุณชายอยู่ดูแลไปก่อน”

“ท่านพ่อเพียงมีไข้เล็กน้อย แต่แม่ของข้าป่วยหนัก..”

ยังพูดไม่ทันจบสาวใช้ผู้นั้นก็พูดแทรก “ฮูหยินบอกให้รอ คุณชายอย่าได้ทำให้ข้าลำบากใจเลย”

เขากัดฟันแน่นจนเลือดคาวในปากเอ่อขึ้น ทว่าตนเป็นเพียงลูกอนุแม้จะโกรธแค้นเพียงใดก็ทำอะไรไม่ได้

จางเถาเดินกลับไปนั่งคุกเข่าข้างมารดา ก้มหน้าน้ำตาไหลไม่หยุด “ท่านแม่ ข้าผิดเอง ข้าน่าจะทำได้ดีกว่านี้ ข้าควรทำให้ท่านมีชีวิตดีขึ้น แต่สุดท้าย…”

มารดาของเขายิ้มอ่อน แต่รอยยิ้มนั้นก็แผ่วราวจะหายไปทุกเมื่อ

“แค่เจ้ามาเกิดเป็นลูกแม่ แม่ก็พอใจแล้วเถาเอ๋อร์” หลังคำพูดนั้นไม่นาน ลมหายใจเบาบางของมารดาก็ขาดหายไป จางเถานิ่งราวกับโลกทั้งใบดับแสงลงตรงหน้า ความเจ็บปวดของการเป็นบุตรชายของอนุในเรือนรองที่ต้องทนดูมารดาของตนเองตายไปต่อหน้า มันทำให้เขาใจสลาย

สองวันหลังฝังมารดา จางเถายืนอยู่หน้าประตูเรือนพักของตน ข้างกายมีเพียงห่อของเล็กๆ ไม่กี่ชิ้น

เขาตั้งใจจะทิ้งทุกอย่าง ทิ้งชื่อเสียงที่ตนสร้างให้ผู้อื่นครอบครอง ทิ้งความเจ็บปวดทุกหยาดหยด เพราะสาเหตุเดียวที่เขายังอยู่คืออยากให้มารดามีชีวิตสงบสุข แต่เมื่อมารดาจากไป เขาไม่มีเหตุผลใดให้อยู่ที่จวนแห่งนี้อีกต่อไป

เขาหันหลังไป ไม่ต้องการแม้แต่ล่ำลา แต่จังหวะที่เขากำลังจะเดินออกไปจากจวน เสียงฝีเท้าหนักและเสียงเอ่ยเข้มขรึมดังจากด้านหลัง

“น้องรอง เจ้าจะไปไหน”

จางจิ้งยวนยืนอยู่ สีหน้าราบเรียบ ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนยิ้ม แต่ในดวงตาเย็นชา ขายาวเรียวเดินเข้ามา ทุกก้าวของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออก

“ข้าจะไปอยู่ชนบท คงไม่กลับมาเมืองหลวงอีกแล้ว”

“เจ้าไปไม่ได้หรอก เจ้าไปแล้วแม่เจ้าจะอยู่กับใคร”

จางเถาเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่น “พี่ใหญ่ ท่านกำลังพูดอะไร”

จางจิ้งยวนยกปลายนิ้วขึ้นลูบคางน้องชายเบาๆ

ท่าทางสนิทสนม แต่เย็นจนจางเถาขนลุกซู่

“รู้หรือไม่ บางครั้งคนที่รู้ความลับมากเกินไป ก็จำเป็นต้องหายไป”

ดวงตาจางเถาสั่นระริก ลมหายใจขาดห้วง

“พี่ใหญ่ ท่านจะ..” คำพูดสุดท้ายติดอยู่ในคอ เมื่อจางจิ้งยวนโอบไหล่น้องชายดังเคย แต่แรงโอบนั้นแน่นจนเจ็บเหมือนถูกเหล็กบีบ

ใบหน้าพี่ชายโน้มเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงแผ่ว แต่เย็นชาไร้ความเป็นคน

“ลาก่อน เถาเอ๋อร์ ข้าขอบคุณเจ้าจริงๆ ที่ทำให้ข้าได้เป็นจอหงวน และแผนงานของเจ้าที่จะทำให้ข้ารุ่งโรจน์ แต่จากนี้ไป ข้าไม่ต้องการเจ้าแล้ว”

เสียงนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่จางเถาได้ยิน ก่อนที่จะถูกพี่ชายใช้มีดสั้นแทงเข้าที่ช่องท้องซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง ขณะที่มืออีกข้างโอบเขาเอาไว้

ซ่งถิงเฟยหายใจหอบแรง ความทรงจำและความเจ็บปวดแผ่ลามไปทั่วร่าง เขามั่นใจแล้วว่านี่คือการยืมร่างคืนวิญญาณ ร่างนี้คือซ่งถิงเฟยแต่ว่าความทรงจำทั้งหมดเป็นของจางเถา

‘ข้าคือจางเถา’ ความคิดนั้นพลันผุดขึ้นมา เขารู้ได้ทันทีว่าตนไม่ใช่เจ้าของร่างที่แท้จริง

[ภารกิจแรกเปิดใช้งาน]

“เสียงนั่นมาอีกแล้ว”

“เสียงอะไรขอรับ” อาหยวนถามพลางทำหน้างุนงง

[ไม่มีใครได้ยินระบบ นอกจากท่าน]

เมื่อสิ่งที่เรียกว่าระบบบอกเช่นนั้นซ่งถิงเฟยจึงเงียบไป ก่อนจะหันไปโบกมือไล่ บ่าวรับใช้หนุ่มจึงถอยออกไปอย่างงุนงง

“สิ่งที่เรียกตัวเองว่าระบบ เจ้าคือสิ่งใด” เขาถามอย่างจริงจัง หลังจากที่เมื่อวานยังงุนงงอยู่และไม่ทันตั้งตัว

[ระบบมีไว้ช่วยตัวละครจากอนาคตที่มาในนิยายย้อนยุค แต่กรณีของท่านที่เกิดในยุคนี้ ระบบนับว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่ ท่านจึงไม่เข้าใจว่าคือสิ่งใด]

ซ่งถิงเฟยพยักหน้า ทำความเข้าใจตามคำอธิบายของเจ้าสิ่งที่เรียกตัวเองว่าระบบ

[ระบบจะช่วยให้ท่านใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่นขึ้น มีภารกิจให้ทำ หากทำสำเร็จก็จะสามารถแลกรางวัลได้]

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าภารกิจแรกเริ่มต้น หมายถึงสิ่งใด”

[ตอนนี้ท่านคงรู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ ท่านคือจางเถาที่ยืมร่างคืนวิญญาณในร่างของซ่งถิงเฟย พระรองในนิยาย]

“อืม ข้ารู้แล้ว”

[ภารกิจหลักของท่านคือการเป็นขุนนาง]

“แต่การสอบจอหงวนเพิ่งจะผ่านพ้นไป กว่าจะมีการสอบเคอจวี่อีกก็อีกสี่ปีข้างหน้า”

[นอกจากว่าท่านจะสามารถหาหลักฐานว่าจอหงวนคนปัจจุบันไม่ได้เข้าสอบด้วยตนเอง ร้องเรียนให้มีการสอบใหม่อีกครั้ง]

“จะร้องเรียนได้อย่างไรเล่า ในเมื่อ....” พูดไม่ทันจบเขาก็หยุดไปสักพัก ก่อนจะถามระบบ

“เจ้าจะบอกว่าให้ข้าร้องเรียนในนามของคุณชายรองซ่งถิงเฟยอย่างนั้นหรือ”

[ถูกต้อง ซ่งถิงเฟยเข้าสอบเพราะถูกคุณหนูโจวหว่านล้อม แต่ผลสอบเขากลับได้อันดับสุดท้าย เป็นเรื่องน่าอับอายจนเป็นเรื่องน่าขันสำหรับเมืองหลวง]

จางเถาในร่างซ่งถิงเฟยนิ่งไป จางจิ้งยวนไม่สมควรได้รับตำแหน่งจอหงวน ยิ่งไม่สมควรนำแผนงานของเขาไปสร้างชื่อเสียง

“ดีที่ข้าเขียนแผนงานไปแค่หนึ่งในสี่ส่วน เพราะคิดว่าส่วนที่เหลือจะทยอยเขียนอย่างละเอียดในภายหลัง เขาเปิดดูไม่ครบก็ดีใจขนาดนั้น หวังจะเอาหน้าด้วยผลงานคนอื่น เช่นนั้นข้าก็จะทวงทุกอย่างที่ควรเป็นของข้าคืน”

เขามีความมุ่งมั่นในดวงตา ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาส เขาก็จะใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าที่สุด

********************

[1]  ยามเหม่า คือเวลาประมาณ 0.500-06.59 น.