เกิดใหม่พร้อมระบบโกงชะตา

เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังสั่นในโพรงหู คล้ายผู้ใดกระซิบอยู่ข้างกาย เสียงนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความกังวล“คุณชายรอง คุณชายรองได้ยินบ่าวหรือไม่ขอรับ”เปลือกตาที่หนักราวหินค่อยๆ เปิดออกทีละชั้น ความเจ็บร้าวแล่นผ่านขมับเหมือนคมเข็มร้อยเล่ม เขาครางต่ำอย่างอดกลั้นดวงตาที่เพิ่งมองเห็นเลือนรางปรากฏใบหน้าของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดรอคอยด้วยสายตาระทึกเสี้ยวหน้าของบ่าวข้างกายเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ดวงตากลมแดงก่ำ มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่นซ่งถิงเฟยกะพริบตา แล้วหลับตาลงอีกครั้งเพราะความปวดร้าวที่ศีรษะ“คุณชายรองฟื้นแล้ว” บ่าวข้างกายรีบประคองศีรษะของเขา ใบหน้าตื่นลนแทบจะร้องไห้ซ่งถิงเฟยพยายามขยับริมฝีปาก แต่เสียงที่เปล่งออกมาขาดห้วง“เจ้า… เจ้าเป็นใคร”มือของเด็กหนุ่มสั่นระริก เหมือนถูกสายฟ้าฟาด“อะไรนะขอรับ คุณชายรอง… ท่านไม่รู้จักบ่าวแล้วหรือขอรับ บ่าวชื่ออาหยวน เป็นบ่าวคนสนิทของท่านมาตั้งแต่เด็ก”ก่อนที่ซ่งถิงเฟยจะตอบ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นจากประตู ผ้าม่านถูกรั้งออกทันทีหญิงวัยกลางคนในชุดแพรปักสีอ่อนพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด แต่ยามเห็นเขาลืมตาสายตานั้นก็อ่อนละมุนจนเกือบกลายเป็นน้ำตา“เฟยเ

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จ ร่างสูงโปร่งก็ยืนมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าที่กำลังจ้องมองกลับคือใบหน้าของซ่งถิงเฟย เจ้าของร่างที่วิญญาณของเขามาสวมร่างซ่งถิงเฟยรูปงามดั่งหยก ร่างกายสูงใหญ่ ต่างจากจางเถาที่ถูกเลี้ยงมาไม่ต่างกับคนรับใช้ บุตรชายที่เกิดจากอนุในตระกูลจางนั้นช่างต่ำต้อยนัก แต่เขาไม่เคยโทษมารดาของตน แต่เป็นเพราะตระกูลจางที่ไร้ความเมตตา โดยเฉพาะจางจิ้งยวนที่แสร้งทำดี แต่ทุกอย่างนั้นเป็นเพียงฉากบังหน้าเพื่ออาศัยผลประโยชน์จากตนทั้งสิ้น“ข้าจะใช้ชีวิตแทนท่านให้ดี” น้ำเสียงนั้นกล่าวออกมาเบาๆ ทว่ามั่นคง ต่อจากนี้ไปเขาคือซ่งถิงเฟย บุตรชายคนรองของจวนป๋อ แม้ไม่ได้เป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ป๋อต่อจากบิดา หากแต่ชีวิตก็ดีกว่าจางเถาหลายเท่านัก“แต่งตัวเสร็จแล้วขอรับ” อาหยวนที่จัดสายรัดเอวเสร็จก็ถอยออกไปยืนด้านหลังแล้วก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม“ทำหน้าอะไรของเจ้า”“ข้าไม่อยากให้คุณชายออกไปรับลม ท่านเพิ่งฟื้นจากการเจ็บป่วย อีกทั้งความจำของท่านก็...”“ใครบอกว่าข้าจะออกไปข้างนอก ข้าจะไปเรือนหลักเพื่อหารือเรื่องสำคัญกับท่านพ่อท่านแม่” น้ำเสียงนั้นราบเรียบและจริงจัง ต่างจากคุณชายเจ้าสำราญและเ

ข่าวการร้องทุกข์หน้าพระราชวังถูกเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจางจิ้งยวนจะปิดหูแค่ไหนก็ไม่อาจหนีพ้นในห้องหนังสือของสกุลจาง เขานั่งตัวแข็ง เหงื่อผุดตามไรผมแม้ยามค่ำ ความสงบที่เคยยึดถือเป็นเกราะของตนกลับแตกเป็นเสี่ยงๆบ่าวคนสนิทกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่น “คุณชาย ศาลต้าหลี่ประกาศจะตรวจสอบใหม่ คาดว่าจะมีการทดสอบลายมือ หาก…”“หยุดพูด! ข้าไม่ผิดจะให้ใครมาขุดคุ้ยได้อย่างไร” จางจิ้งยวนตวัดสายตาคมกริบมองด้วยความไม่พอใจแม้จะพูดเช่นนั้น แต่มือข้างหนึ่งของเขากลับสั่นจนมองเห็นชัด เขารู้ดีบทความที่ได้ตำแหน่งจอหงวนคือสิ่งที่จางเถาเขียนทั้งหมด การลอกลายมือให้คล้ายกันนั้น เขาเคยฝึก แต่ไม่เคยแน่ใจว่าจะรอดสายตาเหล่าผู้ตรวจได้ร่างสูงลุกพรวด มือปัดหนังสือบนโต๊ะตกกระจาย ใบหน้าซีดจนแทบไร้เลือด“ไม่ได้ ข้าต้องทำให้มือเขียนไม่ได้ ถ้าเขียนไม่ได้ก็ไม่มีใครรู้ว่าลายมือจริงเป็นเช่นใด” เขามองมีดตัดกระดาษบนโต๊ะ ยื่นมือถือขึ้นมา บีบด้ามจับแน่น ความหวาดกลัวในตาของเขาทำให้ใบหน้าเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว“คุณชายคิดจะทำสิ่งใดขอรับ อย่าทำเลยนะขอรับ”จางจิ้งยวนเหมือนหูดับ ไม่ได้ยินอะไร ไม่ฟังเสียงบ่าวที่กำลังพูดข้างหูและตอนนั้นเอง

ซ่งถิงเฟยกลับมาถึงจวนด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นแต่แผ่วเบา ราวกับทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงอัดอั้นที่ต้องควบคุมไว้ไม่ให้ปะทุออกมา เขาผลักประตูเข้ามาเพียงนิดเดียวก็เห็นคนทั้งครอบครัวกำลังรออยู่ในโถงใหญ่ลี่ซูหงรีบผุดลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ“เฟยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ” นางเดินเข้ามาคว้ามือเขาอย่างอ่อนโยน โล่งใจจากความกังวลตลอดทั้งวันซ่งเซ่าจือผู้เป็นบิดา แม้สีหน้าปกติสุขุม แต่ดวงตาก็ฉายความดีใจชัดเจน ส่วนซ่งเถียนเวยยกยิ้มจนดวงตาโค้ง“น้องรอง เจ้าพิสูจน์ความจริงได้แล้ว”“พี่ใหญ่ดูหน้าท่านสิ ยิ้มหน้าบานกว่าข้าเสียอีก” ซ่งถิงเฟยยิ้มบางๆ นี่คือสายใยของพี่น้องที่เขาไม่เคยได้รับแต่ยังไม่ทันที่จะพูดคุยกันต่อ พ่อบ้านก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมเสียงหายใจที่หอบเหนื่อยตามวัย“ท่านป๋อ มีคนจากราชสำนักมาพร้อมกับถือพระราชโองการมาด้วยขอรับ”ซ่งเซ่าจือกับลี่ซูหงหันมามองหน้ากันด้วยสายตาตื่นตระหนกและคาดหวังในเวลาเดียวกัน ซ่งเถียนเวยรีบจัดเสื้อคลุมให้น้องชายอย่างเรียบร้อย“เราออกไปเถอะ” ซ่งเซ่าจือพยักหน้าให้แก่ภรรยาและลูกชายทั้งสอง แล้ว

วันแรกที่ซ่งถิงเฟยเข้าเฝ้าในท้องพระโรง ขุนนางน้อยใหญ่ต่างแอบซุบซิบกันอยู่ด้านข้าง เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาแต่ก็เด่นชัดพอให้ได้ยิน“นั่นใช่ไหม อดีตคุณชายเสเพลสกุลซ่ง”“ข้าว่าคดีของเขาก็ประหลาดอยู่ ผลสอบก็พลิกเกินไป เหลือเชื่อจนน่าสงสัย”“หรือว่าจะมีใครแทรกแซงกันแน่”เสียงเหล่านี้ดังพอให้สามพ่อลูกตระกูลซ่งสั่นไหวด้วยความโกรธแต่ก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่แก้ต่าง จนเจ้ากรมอาญาที่ทำหน้าที่สอบสวนคดีออกมากล่าวเสียงหนักแน่น“คดีของซ่งถิงเฟยล้วนว่าตามหลักฐานทุกประการ มิได้มีสิ่งใดคลาดเคลื่อน” หลิวเจ๋อชวนกล่าวเสียงหนักแน่นแต่เสียงซุบซิบยังคงมีแววไม่เชื่อ จนกระทั่งฮ่องเต้ที่นั่งเหนือราชบัลลังก์ทอดพระเนตรลงมาด้วยสายตาเย็นเยียบ“หรือมีผู้ใดสงสัยพระราชโองการของเรา” คำเพียงประโยคเดียวกดบรรยากาศทั้งท้องพระโรงให้เงียบงันราวป่าช้า ทุกคนรีบคุกเข่าก้มหน้าลงทันที เสียงซุบซิบหายไปไม่มีเหลือจึงเปลี่ยนเรื่อง ทรงเอ่ยถึงราชกิจสำคัญเสียงขรึม“ปีนี้ฝนแล้งทั่วแดน ประชาราษฎร์เดือดร้อนหนัก มีผู้ใดจะออกความเห็