เกิดใหม่หนีครอบครัว

พอได้สติกลับมา ฉันก็จ้องมองไปที่น้องสาวนิ่ง ๆ“ขอโทษทีนะ ทางบริษัทมีงานด่วนเข้ามา ฉันต้องไปต่างจังหวัดเดี๋ยวนี้เลย”น้องสาวรีบคว้ามือฉันไว้ทันที ขอบตาเริ่มแดงก่ำด้วยความน้อยใจ“พี่คะ โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันมีแค่ปีละครั้งเอง พี่ไม่อยากอยู่ด้วยกันบ้างเหรอ?”เผยฉินเยว่มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนวาดรูปเป็นประจำ เวลาที่อยู่บ้านก็น้อยอยู่แล้ว โอกาสอยู่ด้วยกันก็ยิ่งน้อยไปอีกเมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของเธอ พ่อก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา“น้องสาวแกยอมลดตัวลงมาอ้อนวอนขนาดนี้แล้ว แกจะมาเรียกร้องความสนใจอะไรนักหนา?”ส่วนแม่ก็เข้าไปกอดเธอด้วยความสงสาร โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉันเลยสักนิด“มีแค่ฉินเยว่นี่แหละที่ยอมคบกับคนอย่างแก งานบ้าบออะไรของแก ขนาดวันเกิดยังต้องไปต่างจังหวัด?”งานของฉันไม่ได้ดูหรูหราอะไรนักหรอก พูดให้แย่หน่อยก็แค่คนขายเสื้อผ้าช่วงที่ลำบากที่สุดในตอนนั้น ฉันต้องไปรับของตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นั่งเฝ้าหน้าร้านทั้งวันแต่กลับไม่มีลูกค้าสักคนโชคดีที่ต่อมาได้รับโอกาสจากกระแสอีคอมเมิร์ซ กิจการจึงค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นฐานะทางบ้านก็เริ่มดีขึ้นตามไปด้วยเผยฉินเยว่ทำปากเบะขณะซุกต

พอได้สติกลับมา เขาก็แค่นเสียงเย็นชาใส่ฉัน“ของขวัญวันเกิดผมว่าคุณก็ไม่สมควรได้รับหรอก เอาไปให้เผยฉินเยว่เพื่อขอโทษเธอซะ!”เขาคงคิดว่าฉันไม่รู้ แต่ความจริงคือเขาไม่เคยเตรียมของขวัญอะไรให้ฉันเลยแม้แต่ชิ้นเดียวตอนนี้ก็แค่ถือโอกาสทำตามน้ำไปเท่านั้นในสายตาของเขา ฉันเป็นแค่คนโง่ที่หลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือไงเขาทำท่าร้อนรนรีบวิ่งออกจากประตูไปส่วนฉันได้รับข้อความจากเพื่อนสนิท【เรียบร้อย เจอกันอีกสามวันข้างหน้า】……ในงานนิทรรศการภาพวาดของเผยฉินเยว่ ฉันมาถึงช้ากว่ากำหนดมองจากระยะไกล เห็นเธอกับฉิวฮ่าวยืนอยู่ต่อหน้านักข่าว ราวกับคู่รักที่เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยกเมื่อนักข่าวซักถามถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เผยฉินเยว่ก็หน้าแดงก่ำโดยไม่ตอบอะไรส่วนฉิวฮ่าวมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมนักข่าวร้องอ้ออย่างเข้าใจพ่อกับแม่ยืนจ้องมองพวกเขาจากไม่ไกลนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีพอฉันเข้าไปใกล้ เสียงของแม่ก็ดังขึ้น“พวกเขาดูเหมาะสมกันจริงๆ!”“นั่นสิ ฉิวฮ่าวดีขนาดนี้ ฉันดูออกเลยว่าเขาเองก็มีใจให้เผยฉินเยว่ เขาแต่งงานกับเผยเสี่ยวหว่านน่าเสียดายจริงๆ”แม่พูดอย่างเสียดาย“

หลังจากวันนั้น โทรศัพท์ของฉิวฮ่าวและพ่อแม่ ฉันไม่รับสายเลยแม้แต่สายเดียวฉันโฟกัสแค่งานแต่งอย่างเดียวในร้านเครื่องประดับ พนักงานมองดูชายหนุ่มที่ช่วยฉันลองสวมใส่เครื่องประดับทีละชิ้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยด้วยสายตาชื่นชม“คุณโชคดีจริงๆ เลยนะคะ ที่สามีตามใจคุณขนาดนี้!”ดวงตาหวานของเขาฉายแววภูมิใจ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่อย่างลึกซึ้งฉันรู้สึกเคลิบเคลิ้มเหมือนอยู่ในความฝันชั่วขณะชายหนุ่มข้างกายคนนี้คือสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉัน เจี่ยนจือโจวเมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อนสนิทนัดให้ฉันมาเจอกับเขาทันทีที่ฉันเห็นเขา ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา“ทำไมถึงเป็นคุณ!”ไม่นึกเลยว่าคนที่เพื่อนสนิทจะให้ฉันมาเจอ คือเจี่ยนจือโจว ประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทเฉินซินฉันเป็นตัวแทนจำหน่ายที่มียอดขายอันดับหนึ่งของบริษัทเฉินซินเมื่อปีที่แล้ว เคยเห็นประธานคนนี้ที่งานประชุมประจำปีของบริษัทครั้งหนึ่งตอนนั้นเขาเพิ่งรับช่วงต่อบริษัทจากที่บ้าน และกำลังปฏิรูปบริษัทอย่างจริงจังแบรนด์ใหม่ที่เขาทุ่มเทวางแผนนั้น ก็ตอบโจทย์กลุ่มเป้าหมายของแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่ฉันดูแลอยู่พอดีพวกเราคุยกันถูกคอมา

ในตอนที่ฉันคิดว่าได้พูดคุยทุกอย่างชัดเจนกับพวกเขาแล้ว วันที่ไปลองชุดแต่งงาน ภาพในกระจกก็สะท้อนให้เห็นร่างคุ้นตาหนึ่งฉิวฮ่าวรูปร่างซูบผอม เขาเดินโซเซเข้ามา ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย“เผยเสี่ยวหว่าน คุณไม่ได้หลอกผมใช่ไหม?”“ทำไมถึงใส่ชุดแต่งงานจริงๆ ล่ะ?”“เรายังไม่ได้เลิกกันเลยนะ คุณมีสิทธิ์อะไรไปแต่งงานกับคนอื่น!”ฉันหันกลับไปช้าๆ แล้วแค่นหัวเราะ“ฉิวฮ่าว คุณจะมาแสดงความรักอะไรตอนนี้?“ฉันว่าคนที่แสดงละครเก่งที่สุดก็คือคุณต่างหาก!”ฉันมองพ่อแม่ที่ยืนลังเลอยู่หน้าร้านไม่กล้าเข้ามา แล้วแค่นหัวเราะ“คุณกับเผยฉินเยว่นี่แหละ คู่ที่ฟ้าสร้างมาจริงๆ”ขอบตาเขาแดงก่ำทันที พุ่งเข้ามาจะคว้ามือฉัน“เผยเสี่ยวหว่าน คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า?”“ผมไม่เคยคิดอะไรกับเผยฉินเยว่เกินเลยนะ คนที่ผมรักมาโดยตลอดคือคุณต่างหาก!”ฉันเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แม่ก็เดินเข้ามา“เผยเสี่ยวหว่าน แกอาละวาดพอหรือยัง เรื่องแต่งงานจะมาทำเป็นเรื่องเล่นๆ ได้ยังไง?”“ถึงจะจดทะเบียนไปแล้ว ก็แค่หย่าซะก็สิ้นเรื่อง ฉิวฮ่าวเขาไม่ถือสาหรอก”ฉิวฮ่าวพยักหน้าหงึกๆ อยู่ข้างๆ“ลองฟังที่พวกคุณพูดสิ ไม่รู้สึกตลกบ้างเหรอ?”“ไม่ใช่ว