บทที่ 2

2

          ใบหน้าที่ดูสะสวยน่ารักขาวใสไร้มลทินนี้ใบหน้าที่ทำให้ณาดาเกิดความรู้สึกหลงใหลเมื่อได้เห็นเป็นครั้งแรก ถึงมันไม่ใช่ใบหน้าของเธอแต่ตอนนี้มันกลายเป็นของเธอเป็นที่เรียบร้อย

          ระหว่างที่นั่งอยู่ในห้องนอน ณาดากำลังคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้ดี หากออกจากห้องนี้ไปแล้วมันจะเป็นอย่างไร อันตรายหรือเปล่า คิดแล้วคิดอีกมันก็เลยทำให้เธอมีความกล้าที่จะเผชิญหน้า ไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไรแต่จะอยู่เฉยโดยที่ไม่ทำอะไรเลยก็คงจะทำอย่างนั้นไม่ได้

          ร่างอันบอบบางค่อยๆ คืบคลานลงจากเตียงนอนแล้วยืนขึ้นเพื่อจะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่ทว่า ขณะที่ก้าวขาข้างซ้ายณาดาก็ล้มลงกับพื้นทันที

          “โอ๊ย เจ็บจังเลย”

          ดูเหมือนว่าขาข้างซ้ายของเธอนั้นจะไม่มีความรู้สึกแต่อย่างใด ร่างกายของเธอคนนี้คงจะมีปัญหาเรื่องสุขภาพหรือไม่ก็ร่างกายผิดปกติมาตั้งแต่เกิด นั่นหมายความว่า ขาที่ไร้ความรู้สึกนี้เธอคงจะพิการมาตั้งแต่เกิดอย่างแน่นอนที่สุด เพื่อความแน่ใจณาดาจึงดันร่างตนเองขึ้นมายืนหยัดอีกครั้ง แต่ทว่า เธอไม่สามารถก้าวเดินได้เพราะขาของเธอไร้ความรู้สึก นี่เป็นความจริงที่เธอเป็นคนพิการ แล้วในห้องนอนของเธอก็มีไม้ค้ำยันรักแร้วางอยู่ด้วย

          ณาดาใช้ไม้ค้ำยันรักแร้เพื่อให้ตนเองเดินออกไปจากห้องนอน แต่สำหรับคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้มันก็เป็นเรื่องยากที่ต้องใช้มันเหมือนกัน

          “เราต้องใช้มันให้ชินกับร่างกายนี้”

          เมื่อเปิดประตูออกจากห้อง เบื้องหน้าของณาดาก็พบกับห้องว่าง มีสิ่งของมากมายวางอยู่หลายชิ้น แล้วก็มีครัวสำหรับทำอาหาร มีโต๊ะเก้าอี้นั่งกินข้าวสำหรับคนสองคน แล้วก็มีบันไดเดินขึ้นไปซึ่งน่าจะเป็นบันไดขึ้นไปชั้นสองของบ้านหลังนี้ นั่นหมายความว่า นี่คงจะเป็นบ้านของเธออย่างไม่ต้องสงสัย แต่ทว่า ไม่มีวี่แววของคนในบ้านนอกจากตัวเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น แล้วคนอื่นหายไปไหน

          “ไม่อยู่กันเหรอ โอ๊ย”

          ขณะที่แลมองดูภายในบ้าน ณาดาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมากะทันหันจนเธอล้มลงกับพื้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้เป็นสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ เหตุผลก็เพราะว่า ขณะที่ปวดหัวอย่างรุนแรงก็มีความทรงจำของใครบางคนเข้ามาในหัวเหมือนกับการส่งข้อมูลของคอมพิวเตอร์อะไรอย่างนั้นอย่างต่อเนื่องอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดเธอก็หายปวดหัวพร้อมกับได้รู้เห็นเหตุการณ์ของความทรงจำนั้น แล้วความทรงจำที่ได้รับมันก็เป็นความทรงจำของหญิงสาวคนที่เธอเข้ามาอยู่ในร่าง แล้วเธอคนนี้ก็มีชื่อเรียกว่า

          “ซินหยาง เธอคือเจ้าของร่างนี้”

          .

          .

          .

          ความทรงจำของหญิงสาวที่มีชื่อว่าซินหยางได้ส่งข้อมูลความทรงจำเข้ามาในหัวของคนเข้ามาแทนที่อย่างณาดา เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างไร แต่นั่นก็ทำให้เธอได้รับรู้ถึงความจริงของซินหยางคนเก่า

          “ความทรงจำของซินหยาง”

          ซินหยาง เธอเป็นลูกสาวคนโตของบ้านซิน หากไม่นับรวมเธอเข้าไปด้วยแล้วก็จะมีพ่อแม่และน้องสาวอายุห่างกับเธอเพียงแค่ 3 ปี  เธอเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยน่ารักแต่อ่อนแอและป่วยเป็นโรคหลายโรคด้วยกัน แล้วที่แย่ไปกว่านั้นขาข้างซ้ายของเธอพิการไร้ความรู้สึกมาตั้งแต่เด็กจนมาถึงตอนนี้ก็ทำให้เธอไม่สามารถเดินตามปกติเหมือนคนทั่วไปได้

          พอเธอเข้าสู่ช่วงอายุ 25 ปีบริบูรณ์ พ่อแม่ของซินหยางก็ได้บังคับให้เธอแต่งงานกับชายหนุ่มคนหนึ่งของครอบครัวบ้านเหอ เขามีชื่อว่าเหอไท๋ ซึ่งก็คือสามีของเธอ ซินหยางรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าครอบครัวเธอนั้นไม่ชอบที่เธอเป็นคนพิการและป่วยเป็นโรค เพราะซินหยางทำให้ตระกูลอับอายขายขี้หน้าและเสียชื่อเสียงที่มีลูกสาวขาพิการ เธอก็เลยไม่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวสักเท่าไหร่ คนที่ได้รับความอบอุ่นมีเพียงน้องสาวเท่านั้น นั่นทำให้เธอน้อยใจและเสียใจที่คนเป็นพ่อเป็นแม่รักลูกไม่เท่ากัน เมื่อมีโอกาสขับไล่ให้ออกไปจากบ้านก็เลยใช้วิธีการบังคับให้แต่งงานกับคนอื่นโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รักสามีคนปัจจุบัน แต่ถึงอย่างนั้นสามีที่แต่งงานกับเธอด้วยหรือก็คือเหอไท๋ เขาดูแลเอาใจใส่ซินหยางเป็นอย่างดีจนกลายเป็นบ่อเกิดความรัก

          หลังจากซินหยางเข้ามาในฐานะภรรยาในบ้านเหอไท๋ได้ไม่นาน เธอก็ป่วยหนักจนไม่สามารถเดินหรือขยับตัวไปไหนได้ ต่อให้มีไม้ค้ำยันรักแร้ก็ไม่มีแรงที่จะพยุงตัวให้เคลื่อนไหวได้เลย เธอเอาแต่นอนอยู่ภายในห้องคนเดียวจนมาถึงวาระสุดท้ายของชีวิต เธอจากไปโดยไม่ได้บอกกล่าวเหอไท๋ เพราะเขาต้องออกไปทำงานทุกวัน หาเช้ากินค่ำเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องและดูแลคนป่วยอย่างเธอมาโดยตลอด พอเธอตายไป สามีของเธอก็คงจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ไม่ต้องคอยมาเสียเวลามาดูแลคนป่วยอย่างเธออีก

          ซินหยางจากด้วยน้ำตาเศร้าหมอง

          นี้เป็นความทรงจำของซินหยางคนเก่าที่ซินหยางคนใหม่อย่างณาดาได้รับรู้เรื่องราวของเธอทั้งหมด มันเป็นเรื่องที่เศร้ามากที่ไม่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัว แถมยังผลักไสไล่ส่งเธออีก คนเป็นพ่อเป็นแม่เขาทำกับลูกตนเองแบบนี้เหรอ คิดแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที

          “ซินหยาง เธอไม่ต้องห่วงอะไรอีกต่อไปแล้ว ต่อจากนี้ไปฉันจะสานต่อในร่างของเธอเอง”

          หลังจากนั้นไม่นาน สามีของเธอก็กลับมาที่บ้าน

          ...