บทที่ 3

3

          เหอไท๋หรือก็คือสามีของซินหยาง หลังจากกลับมาจากการทำงานเขาก็เห็นภรรยาในสภาพอิฐโรยนั่งอยู่กับพื้น ดูจากรูปการณ์แล้วเธอคงล้มลงนั่นแหละ เห็นอย่างนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาดูภรรยาของตนทันที

          “ซินหยาง”

          ณาดาหรือก็คือซินหยางคนปัจจุบัน เมื่อเห็นสามีสุดหล่อเหลาของตนเองวิ่งเข้ามาหาเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะเธอไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี ในความทรงจำของซินหยางคนเก่าจะเรียกสามีของตนเองว่า คุณสามีหรือไม่ก็ที่รัก ซึ่งเธอยังไม่ชินกับคำพูดพวกนี้สักเท่าไหร่

          “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

          “ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

          เหอไท๋รู้ดีว่าหากภรรยาของตนเป็นอะไรเธอมักจะไม่บอกให้เขาได้รู้ ถึงแม้จะว่าเจ็บแค่ไหนก็จะทำเป็นไม่รู้สึกอะไร นั่นก็เพราะว่าเธอไม่อยากให้สามีต้องเป็นห่วง แต่ด้วยความเป็นสามีและเป็นเสาหลักของบ้านเขาจึงตรวจดูร่างกายของภรรยาตนเองเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่แล้วก็ถูกมือของภรรยาปัดป้องเอาไว้ไม่ให้แตะต้องตัวไปมากกว่านี้

          “ฉันไม่เป็นอะไร”

          ซินหยางพูดก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนพร้อมกับใช้ไม้ค้ำยันรักแร้ดันขึ้นด้วยตัวคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นเหอไท๋ก็ยังช่วยภรรยาตนเองอยู่ดี เมื่อถูกตื้อขนาดนี้ซินหยางจึงยอมให้เขาช่วยตามที่เขาต้องการ

          “ขอบคุณนะคะ”

          หลังจากที่ซินหยางยืนหยัดขึ้นมาได้เธอก็ใช้ไม้ค้ำยันรักแร้เดินออกไปยังบ้าน สามีอย่างเหอไท๋ที่เห็นภรรยาตนเองเดินออกไป เขาก็เดินตามไปด้วย เกรงว่าภรรยาจะพลาดท่าล้มลงอีก

          บริเวณหน้าบ้านมีแคร่สำหรับเอาไว้นั่งเล่นอยู่ใต้ต้นมะม่วงขนาดใหญ่ แล้วต้นมะม่วงต้นใหญ่นี้ก็มีผลมะม่วงออกลูกดกเต็มไปหมด ซินหยางไม่เคยเห็นต้นมะม่วงออกลูกดกเยอะแยะเต็มตาขนาดนี้มาก่อน เห็นแล้วอยากทำมะม่วงน้ำปลาหวานกินมันตรงนั้นทันที แต่ท้องฟ้าที่เห็นตอนนี้คงจะทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะมันใกล้จะค่ำมืดแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีเวลาเหลือพอที่จะไปนั่งแคร่หน้าบ้านเพื่อปรับอารมณ์และความรู้สึกในตอนนี้

          เหอไท๋รู้สึกว่าภรรยาของตนเปลี่ยนไปอย่างกับเป็นคนละคนกัน แต่ที่เห็นก็ยังเป็นซินหยางภรรยาของเขาอยู่ดี เหอไท๋คิดว่าตนเองคงคิดมากเกินไป แต่พอเห็นภรรยาแข็งแรงขึ้นเขาก็ดีใจและมีความสุขมากแล้ว ทั้งที่เมื่อเช้ายังนอนป่วยแทบจะลุกขึ้นยืนไม่ไหว แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอสามารถยืนขึ้นและเดินได้อีกครั้ง ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้วที่ได้เห็นภรรยาสุดที่รักยืนหยัดได้ด้วยตนเอง

          “ซินหยาง มีอะไรอย่างนั้นเหรอ มานั่งตรงนี้เดี๋ยวยุงกัดเอานะ เข้าบ้านกันเถอะ”

          “ค่ะ คุณสามี”

          .

          .

          .

          เช้าวันรุ่งขึ้น เหอไท๋ก็ออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปทำงานตามปกติ ก่อนจะออกจากบ้านเขาได้ทำข้าวต้มเอาไว้ให้ภรรยาที่นอนอยู่ภายในห้องเอาไว้ เผื่อว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะได้กินทันที เพราะซินหยางทำกับข้าวไม่เป็น ที่ทำได้ก็มีงานบ้านทั่วไป แต่เหอไท๋ไม่อยากให้เธอทำอะไรทั้งนั้น เพราะว่าร่างกายของซินหยางไม่สู้ดี ถึงเขาจะไม่รู้เรื่องซินหยางคนเก่าตายไปแล้วก็เถอะ แต่ในสายตาของซินหยางคนใหม่มองว่าผู้ชายแบบนี้ยังมีอยู่บนโลกอีกเหรอ ไม่ว่าอะไรก็ทำแทนภรรยาทั้งหมด

          ข้าวต้มที่วางอยู่ข้างเตียงนอนได้ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลน่ากินอยู่ภายในห้อง ทำให้ร่างอันบอบบางของหญิงสาวตื่นจากความฝันขึ้นมาสู่ความเป็นจริง

          “สามีทำเอาไว้ให้เราเหรอ”

          ซินหยางพูดแล้วมองดูชามข้าวต้มพร้อมขี้ตาเต็มตื่น

          รสชาติข้าวต้มฝีมือของสามีนั้นอร่อยมาก เมื่อวานซินหยางเองก็ได้กินข้าวต้มเป็นอาหารมื้อเย็น เช้านี้ก็เป็นข้าวต้มอีกตามเคย แต่รสชาติอร่อยมันก็ไม่ได้ทำเธอรู้สึกเบื่อ อาจเป็นเพราะว่าร่างกายนี้ชินกับข้าวต้มที่เขาทำให้กินขณะที่เธอยังป่วยอยู่ก็ได้ ด้วยความเอาใจใส่นี้ทำให้ซินหยางคนใหม่รู้สึกชอบเหอไท๋สามีตนเองขึ้นมาบ้าง

          หลังจากกินข้าวและทำกิจวัตรประจำวันเสร็จเรียบร้อย ซินหยางก็ออกมานั่งที่แคร่หน้าบ้านเพื่อออกมาสูดบรรยากาศข้างนอกให้สดชื่น จะเอาแต่อยู่ในบ้านแล้วมันจะได้อะไรกันล่ะ

          ซินหยางที่นั่งอยู่แคร่หน้าบ้านก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองตั้งแต่กลายมาเป็นซินหยางคนใหม่เต็มตัว เรื่องชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างกับเหอไท๋สามีของเธอสักเท่าไหร่ สามีเองก็ถูกคนที่บ้านรังเกียจไม่สนใจไยดี ทั้งที่เป็นลูกชายและพี่ใหญ่สุดในบ้าน แต่พ่อแม่กลับรักลูกไม่เท่ากัน แถมยังผลักไสไล่ส่งให้ไปแต่งงานกับลูกสาวคนโตของบ้านซินหรือก็คือซินหยางนั่นแหละ ตอนแรกทั้งสองไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ชอบพอกัน แต่พอได้รับการช่วยเหลือซึ่งกันและกันมันก็ทำให้เกิดเป็นความรักในที่สุด

          เรื่องแบบนี้ซินหยางคนใหม่คิดว่ามันคงจะมีแค่ในละครหลังข่าว แต่ไม่คิดว่ามันจะเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นในชีวิตจริงด้วย มันช่างเป็นเรื่องเศร้าอะไรเช่นนี้กันนะ ชีวิตหนอชีวิต

          แล้วบ้านหลังนี้เดิมทีเป็นบ้านของพ่อแม่ของเหอไท๋ที่อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ด้วยเงื่อนไขการถูกบังคับให้แต่งงานกับซินหยาง เหอไท๋จึงขอบ้านหลังนี้โดยใช้สิทธิ์ความชอบธรรมให้ซินหยางเข้ามาอยู่ฉันสามีภรรยาเพียงแค่สองคนเท่านั้น ส่วนพ่อแม่และน้องชายจะต้องออกไปอยู่ที่อื่น ตอนแรกพวกเขาไม่ยอมออกไป แต่ด้วยตนเองที่เป็นคนขยันทำงานเก็บเงินมานานหลายปีก็ได้ยกทรัพย์สมบัติให้พ่อแม่ไปทั้งหมดไม่เหลือสักหยวนเดียว ซึ่งก็เป็นเงื่อนไขอีกอย่างที่เหอไท๋ได้ตั้งเอาไว้ สุดท้ายพวกเขาก็ยอมแล้วหอบข้าวของออกจากบ้านไป

          การกระทำของเหอไท๋ เป็นการกระทำที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง แต่เขาคิดมาดีแล้ว ต่อให้อยู่ด้วยกันไปก็เหมือนกับไม่ได้อยู่ด้วยกัน พ่อแม่ที่ไม่เคยสนใจลูกตนเองและจ้องจะหาโอกาสไล่ส่งไปให้พ้นมือพ้นเท้าแบบนี้ ต่อให้กลายเป็นลูกอกตัญญูเหอไท๋ก็ไม่ได้สนใจ ตัดแม่ตัดพ่อก็ไม่เป็นไร เพราะความรักจากครอบครัวมันไม่มีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ต่อให้ตัดขาดกันไปก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง

          “ให้ตายสิ ไม่ว่าใครก็เจ็บปวดกันทั้งนั้น”

          …