บทที่ 13

ชายชราสามารถเข้าใจได้ในทันทีว่าเขาสื่อถึงอะไร เมื่อนึกถึงสิ่งที่เฉินชิงเสวี่ยพูดเมื่อสักครู่ ทั้งหมดล้วนเป็นคำโกหกหลอกลวงผู้ใหญ่! แม้แต่ใบหน้าของฮั่วหยุนเซียวเธอก็ยังไม่ได้เห็นเลยด้วยซ้ำ!

ชายชรารู้สึกเสียหน้า จึงทำได้เพียงแค่นยิ้มเท่านั้น “เสี่ยวมู่รู้ความมาตั้งแต่เด็ก ไม่ได้รบกวนเวลางานของเธอใช่ไหม?”

ฮั่วหยุนเซียวหันหน้าไปมองเฉินมู่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาดื่มชาแวบหนึ่งและขำออกมาเบา ๆ “ไม่เป็นไรครับ รู้ความมากจริง ๆ”

เฉินมู่สำลักน้ำในปาก คราวก่อนเธอก็ถูกชมว่ารู้ความ หมายถึงแนวคิดคร่าว ๆ ตอนฆ่าคน เธอเลือกที่จะลั่นไกไม่ใช้การต่อสู้แบบประจัญบานน่ะนะ

“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ๆ...”ชายชราคิดว่าตราบใดที่เขายังไม่ได้ผิดใจกับตระกูลฮั่ว แบบไหนก็ดีทั้งนั้น

ฮั่วหยุนเซียวเก็บรอยยิ้มและพูดต่อ “ที่มาวันนี้ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร? หยุนเซียว ไหนเธอลองว่ามาสิ” ชายชราถามกลับทันที

ฮั่วหยุนเซียวเงยหน้ากวาดตามองเฉินชิงเสวี่ยครู่เดียว เฉินชิงเสวี่ยก็สะดุ้งเฮือก พลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาในใจ

ฮั่วหยุนเซียวรับใบเรียกเก็บเงินมาจากมือของฮานเฉิงและวางมันลงบนโต๊ะดื่มชาหินอ่อน

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “วันนี้ตอนเช้า คุณชายตระกูลลู่พาผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปสร้างปัญหาในร้านอาหารของหยุนเฉิน ว่ากันว่าคนที่ไปด้วยก็คือคุณหนูรองของตระกูลเฉิน?”

นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นการประณามฝั่งตรงข้าม ชายชราไม่กล้าแม้แต่จะโต้แย้ง เขารีบหันไปมองเฉินชิงเสวี่ยและตะคอกใส่ทันควัน “เจ้าหลานไม่รักดี!”

เฉินชิงเสวี่ยลุกขึ้นยืนอธิบายด้วยใบหน้าซีดเผือดว่า “เปล่านะ...ไม่ใช่ฉันนะคะ...ไม่ใช่ฉัน...จริง ๆแล้วเป็น....”

“คุณหนูเฉินกำลังบอกว่า บอสฮั่วอย่างผมเสียเวลามาตั้งไกลเพื่อยัดข้อหาให้คุณโดยเฉพาะหรือครับ?” ฮั่วหยุนเซียวเลื่อนสายตาไปมองที่เธอ

มีข่าวลือว่าฮั่วหยุนเซียวนั้นเป็นผู้มีอำนาจทั้งด้านมืดและด้านสว่าง มาวันนี้เฉินชิงเสวี่ยรับรู้แล้ว เพียงแค่ครู่เดียวบรรยากาศก็กดดันจนตัวเธอพูดอะไรไม่ออกสักคำ

ซู่หรูหลานปกป้องลูกสาวที่อยู่ด้านหลังแล้วอธิบายอย่างนอบน้อมว่า “ไม่ใช่แน่นอน! ไม่ใช่แน่นอนค่ะ! เป็นชิงเสวี่ยเองที่ยังไม่รู้ความ!”

ฮั่วหยุนเซียวมองไปยังชายชรา นิ้วมือที่ขึ้นข้อต่อกระดูกวางซ้อนกันลงบนหัวเข่าแล้วกล่าวเพิ่ม “หยุนเฉินเป็นคนโมโหง่าย คุณก็รู้”

ฮานเฉิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฮั่วหยุนเซียวก็พูดเสริมขึ้นมาอีก “คุณหนูเฉินคนรองไม่ได้นัดหมายเอาไว้ แถมยังไปก่อเรื่องที่ร้านเซียวเซียงซวน ทำให้พื้นร้านอาหารสกปรก วัสดุปูพื้นของร้านเซียวเซียงซวนเป็นสิ่งของที่นำเข้าจากต่างประเทศ คุณชายรองมีนิสัยที่รักสะอาดจึงต้องเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งหมด ราคารวมมูลค่าสองแสนเจ็ดหมื่นสามพันหยวนครับ”

ใบหน้าของชายชราแดงก่ำด้วยความขายหน้าจนต้องรีบเอ่ยขึ้นมาทันที “พ่อบ้าน ไป ไปแจ้งฝ่ายการเงินให้บอสฮั่ว...”

“ไม่ต้องแล้วครับ”ฮั่วหยุนเซียวหยุดชายชราไว้ก่อน

“เรื่องเงินแค่สองแสนกว่า ๆ ผมให้หยุนเฉินไปเบิกเอากับฮั่วกรุ๊ปเรียบร้อยแล้ว เท่านี้ก็จบเรื่อง ผมแค่มาทักทายคุณปู่ตามคำสั่งของคุณพ่อ อย่างไรเสียคราวก่อนที่คุณแม่เป็นลมข้างนอก ต้องขอบคุณตระกูลเฉินที่ช่วยไว้เป็นอย่างมาก”

พอพูดจบ ชายชราจึงได้เข้าใจสิ่งที่ฮั่วหยุนเซียวต้องการจะสื่อ

เหตุผลที่สามารถเชิญตระกูลฮั่วมาร่วมงานเลี้ยงเล็ก ๆ ของตระกูลเฉินได้ทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากน้ำใจในครั้งนั้น!

ก่อนหน้านี้คุณนายฮั่วเคยเป็นลมที่ด้านนอก บังเอิญว่าเป็นตระกูลเฉินที่เป็นคนพาไปส่งโรงพยาบาล ถ้ายกน้ำใจในครั้งนั้นขึ้นมาใช้ ไม่นานก็คงจะได้พึ่งบารมีของตระกูลฮั่วดั่งใจหวัง!

แต่ว่าในตอนนี้ เพราะเฉินชิงเสวี่ยก่อปัญหา น้ำใจแสนยิ่งใหญ่ในครั้งนั้นได้ถูกฮั่วหยุนเซียวใช้เงินเพียงแค่สองแสนกว่าหยวนหักล้างไปแล้ว!

ฮั่วหยุนเซียวลุกขึ้นยืนจัดชุดสูทให้เข้าที่และพูดว่า “บริษัทของผมยังมีธุระอยู่ ต้องขอตัวก่อนนะครับ”

ชายชราพยักหน้า ตอนนี้เขาไม่มีเวลาที่จะมาสุภาพกับฮั่วหยุนเซียวแล้ว สมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของเฉินชิงเสวี่ยที่ทำลายโอกาสอันยิ่งใหญ่ทิ้งไป!

ฮั่วหยุนเซียวมองเฉินมู่แวบหนึ่ง ชายชราจึงรีบเอ่ยขึ้น “เสี่ยวมู่ หลานไปส่งบอสฮั่วสิ”

“คะ? อ้อ” เฉินมู่ลุกขึ้นยืนและพูดว่า “บอสฮั่วคะ เชิญค่ะ”

เมื่อเดินออกจากประตูของตระกูลเฉิน ฮานเฉิงรับรู้ได้จากการสื่อสารผ่านสายตาจึงเข้าไปภายในรถ

เฉินมู่มองฮั่วหยุนเซียวที่ยืนอยู่ข้างรถ เมื่อเห็นว่าฮั่วหยุนเซียวไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นรถ เธอจึงกระพริบตาและไตร่ตรองได้ว่าบอสใหญ่อาจจะต้องการให้คนอื่นดูแลล่ะมั้ง?

เฉินมู่เดินเงียบ ๆ ไปเปิดประตูรถให้ชายหนุ่มตรงหน้า “บอสฮั่ว ขึ้นรถได้แล้วค่ะ”

ฮั่วหยุนเซียวมองเธอแวบหนึ่ง “ยื่นมือออกมา”

เฉินมู่ยกมือข้างที่พันด้วยผ้าพันแผลขึ้นมา มือใหญ่ของฮั่วหยุนเซียวสัมผัสที่ข้อมือของเธอและถามด้วยเสียงทุ่มต่ำ “เจ็บหรือเปล่า?”

ราวกับว่าหัวใจของเฉินมู่นั้นถูกไฟรนจนอ่อนนุ่มไปหมด เธอส่ายหน้าตอบ “ไม่เจ็บค่ะ”

นี่มันเจ็บตรงไหนกัน? ตอนนั้นไหล่เธอถูกเจาะด้วยลูกกระสุน แถมยังเคยถูกจับมัดกับเก้าอี้ไฟฟ้าแล้วช็อตตั้งสองรอบ ตอนนี้มันก็เป็นแค่แผลเล็ก ๆ ที่ทำให้เห็นเลือดแค่ไม่กี่หยดก็เท่านั้นเอง

“ยัยนักต้มตุ๋นตัวน้อย” ฮั่วหยุนเซียวใช้ท้องนิ้วที่ค่อนข้างหยาบแฉลบผ่านผ้าพันแผล เฉินมู่รู้สึกเหมือนถูกกรีดเข้าที่แผลของเธอและเจ็บขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว

ความรู้สึกนี้ทำให้เฉินมู่ไม่สบายใจ พูดให้ถูกก็คือเขาสัมผัสโดนแนวป้องกันในใจของเธอเข้าให้แล้ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตอนที่เธอยังเป็นฉินมู่ สถานที่ที่เต็มไปด้วยภยันตรายเธอก็ผ่านมาหมดแล้ว ต่อให้ผิวหนังถูกลอกออกเป็นชั้น ๆ เธอก็ยังสามารถกลับไปพูดคุยหัวเราะกับองค์กรได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

เธอไม่เคยชินกับการเผยความอ่อนแอ ยิ่งไม่คุ้นเคยกับการบอกเล่าความทุกข์ในใจ

เฉินมู่ดึงมือกลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “วันนี้คุณชายฮั่วโกหกได้อย่างหน้าไม่เปลี่ยนสีเลยนะคะ”

“อืม”ฝ่ามือของฮั่วหยุนเซียวนั้นว่างเปล่าทว่าไม่โกรธเคืองอะไร เขาอมยิ้มพลางพูด “ยากนะที่จะโกหก”

เฉินมู่ขมวดคิ้ว “ยาก? คนแบบคุณนี่มันเทพอาชญากรชัด ๆ เลยนะคะ!”

“ไม่มีใครสมควรได้รับคำโกหกจากผมหรอก” ฮั่วหยุนเซียวบอก

พูดอีกก็ถูกอีก ฮั่วหยุนเซียวเป็นคนที่สูงส่งตั้งขนาดนี้ ที่จริงแล้วเขาไม่จำเป็นที่จะต้องโกหกเลย

ดวงตาอ่อนโยนของชายหนุ่มจดจ้องอยู่บนรอยแผลเป็นบนใบหน้าฝั่งขวาของเธอ ริมฝีปากเผยยิ้มบาง ๆ ออกมา “มันยากนะที่จะทำลายกฎของตัวเอง”

ในใจของเฉินมู่นั้นสั่นระรัว ผู้ชายคนนี้คิดที่จะทะลวงเข้ามาในใจเธอ เป็นมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในหัวใจ มันเป็นจุดอ่อน พอมีจุดอ่อน ความตายก็อยู่ห่างไปไม่ไกล

เฉินมู่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ หลีกเลี่ยงการสัมผัสของฮั่วหยุนเซียวพลันขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

“อย่าลืมใส่ยาล่ะ” ฮั่วหยุนเซียวไม่ได้เคืองใจ แต่หมุนตัวขึ้นรถไปแทน ฮานเฉิงยิ้มตาหยีแล้วพูดกับเฉินมู่ “ลานะครับคุณหนูเฉิน”

เบนท์ลีย์สีดำหายไปราวกับควัน ในสมองของเฉินมู่มันก้องไปด้วยประโยคของฮั่วหยุนเซียวที่พูดว่า “มันยากที่จะทำลายกฎของตัวเอง”

เธอยกมือขึ้นและสัมผัสบริเวณหัวใจ เธอแค่ใช้ชื่อของเฉินมู่เฉย ๆ แต่ลึกลงไปในจิตใจ เธอคือฉินมู่ ตำนานของเคโจว ทุกอย่างในที่นี้ล้วนเป็นเส้นทางที่ไม่เคยพบเจอ

เฉินมู่หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในตระกูลเฉิน ตอนนี้ในห้องรับแขกวุ่นวายไปหมด

เฉินชิงเสวี่ยคุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ส่วนซู่หรูหลานก็ยืนอยู่อีกฝั่งไม่กล้าพูดอะไร

ชายชราโกรธจนหน้าเขียวพร้อมดุด่า “เธอเลี้ยงลูกได้ดีมาก! ทั้งขี้โกหก! ชอบสร้างเรื่องวุ่นวาย! พาลไปถึงอาณาเขตของตระกูลฮั่วแล้ว!”

ซู่หรูหลานกล่าวขึ้นด้วยความคับข้องใจ “คุณพ่อคะ เรื่องนี้จะโทษชิงเสวี่ยไม่ได้นะคะ.....ก็แค่ทำพื้นเลอะนิดเดียวเอง คุณชายรองตระกูลฮั่วคนนั้นไม่ได้บอกนี่ว่ามีนิสัยรักสะอาด เงินแค่แสนสองแสนบ้านเราก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีปัญญาชดใช้เสียหน่อย ใครจะไปรู้กันคะ ว่าตระกูลฮั่วจะขี้จุกจิกขนาดนี้...”

“ไร้สาระ!” ชายชราโยนถ้วยน้ำชาด้วยความโกรธ! “ฮั่วหยุนเซียวสนใจเงินสองแสนนั่นที่ไหนกันเล่า! เห็นได้ชัดว่าเป็นการตอกหน้าฉันอยู่! เขายอมควักเงินสองแสนของตัวเองจ่ายให้คนอื่นมากกว่าที่จะยอมเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเราเสียอีก!”

“อย่างนั้น...อย่างนั้นเรื่องนี้ก็สมควรโทษลู่ซีเจ๋อ เป็นเขาที่พาชิงเสวี่ยไปวางอำนาจใส่ที่ร้านเซียวเซียงเซียน ชิงเสวี่ยอายุยังน้อย จะไปรู้ความขนาดนั้นได้อย่างไรกัน?” ซู่หรูหลานรีบแก้ตัวให้แก่ลูกสาว

เฉินชิงเสวี่ยพูดปนสะอึกสะอื้น “เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะพี่เขา! เป็นพี่เขาต่างหากที่ทำพื้นเลอะ คุณชายเลยรองปัดความผิดมาให้ฉันกับซีเจ๋อ!”

เฉินมู่แค่นเสียงเยาะเย้ยออกมา “อย่างนั้นมันก็น่าสนใจมากเลยนะ ฉันนั่งอยู่ข้าง ๆ ฮั่วหยุนเซียวแท้ ๆ ทำไมเขาไม่โยนบิลมาให้ฉันล่ะ?”

ชายชราตะโกนขึ้นด้วยความโกรธว่า “มาถึงขนาดนี้แล้ว แกยังจะปรักปรำพี่สาวแกอีกเหรอ! แกไสหัวไปนั่งคุกเข่าในศาลเจ้าซะ! วันนี้ห้ามออกมาทานข้าวเย็น! ไป!”

เฉินชิงเสวี่ยร่ำไห้วิ่งหนีไป ชายชราจึงสูดลมหายใจลึก ๆ อยู่นานกว่าจะได้สงบสติลง เขาหันไปทางเฉินมู่แล้วกล่าวว่า “เสี่ยวมู่ มาสิ หลานมานั่งตรงนี้”

เฉินมู่ขมวดคิ้วมองคุณปู่ที่ดึงข้อมือเธอแล้วถาม “ทำไมเหรอคะ?”

ชายชราลองถามหยั่งเชิงไปว่า “หลานกับฮั่วหยุนเซียว ความสัมพันธ์ตอนนี้คืออะไรกันแน่?”