บทที่8

แน่ละ คนโดนดุถึงกับหน้าเจื่อน อีกทั้งไม่เข้าใจ..เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรือยังไง? ไม่เห็นต้องเหวี่ยงอะไรขนาดนั้น

คุณหนูปาริชาตตัวปลอมทำได้แค่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่..ก่อนจะปรับสีหน้าแสดงเป็น 'อ้าย' ท่องไว้ๆ เธอไม่ใช่เอื้อมนาง..เธอได้เกิดใหม่เป็นคนใหม่แล้ว!

"อืม..ว่าแต่กฤชมาหาอ้ายมีธุระอะไรหรือเปล่า"

"หึ..เธอขู่บังคับให้ฉันมาหาเอง แล้วทำไมถึงกล้าถาม...คำถามนี้"

"..."

"บอกตรงๆ นะอ้าย..อย่างที่รู้ฉันไม่เคยคิดกับเธอแบบคู่รัก..ได้โปรดเลิกเรียกร้องความสนใจแบบโง่ๆ แบบการไปตากฝนจนตัวเองป่วยได้แล้ว"เสียงเย้ยหยันจากคนที่เดิมทีหล่อนคิดว่าเป็นเพื่อน ทว่าไปๆ มาๆ สถานะชักยังไงๆ อยู่

อีกทั้งประโยคที่ถูกส่งต่อมาถึงกับทำให้คนรักศักดิ์ศรีถึงกับหน้าม้าน

"เพราะสิ่งที่เธอทำ..มันยิ่งทำให้ฉันสมเพช"

“...”

"แล้วจะไปซื้อของหรือยัง มัวแต่พิรี้พิไรอยู่นั่นแหละ ฉันบอกไว้ก่อนนะ เย็นนี้ฉันไม่ว่าง ตอนเย็นมีงานขาวดำ" คนตัวโตพูดพร้อมเสมองไปทางอื่นราวกับว่าไม่อยากมองหน้าคนตรงหน้าให้เสียสายตา

การกระทำของเขาพาให้เอื้อมนางเจ็บจี๊ด..เธอลืมไปเขาไม่ใช่ ‘พี่กฤช’ พี่ชายข้างบ้านที่แสนดีของเธออีกแล้ว

“เหอะ...ถ้าคุณไม่เต็มใจ ก็ไม่ต้องหรอกค่ะ วันนี้ฉันเองก็ไม่อยากออกไปข้างนอกเหมือนกัน!”พูดจบลูกสาวคนที่สามของบ้านก็ลุกขึ้นยืน ความน้อยใจแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ 

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญคุณกลับบ้านได้เลย มาทางไหนกลับทางนั้น...ฉันขอไม่ส่งนะคะ”

เอื้อมนางสับเท้าออกจากสถานการณ์ toxic ตรงหน้าทันที..ทิ้งให้คนเป็นแขกยืนนิ่วหน้าด้วยความไม่เข้าใจอยู่ด้านหลัง..ถึงแม้ปาริชาตจะขี้วีน แต่เจ้าหล่อนก็ไม่เคยวีนเขาแม้แต่ครั้งเดียว..แม้เขาจะทำตัวย่ำแย่ หรือพูดจาร้ายๆ ใส่เธอแค่ไหนก็ตาม!

ทางด้านปาริชาตตัวปลอมยามนี้กับเต็มไปด้วยความเครียด..จากคำพูดไม่กี่ประโยคของ 'กฤชษณะ' มันก็บ่งบอกว่าร่างเดิมกับพี่เขา..มีสถานะที่ไม่ธรรมดา ทั้งคำพูดประชดประชัน..ไหนจะคำว่าที่อ้ายเคยเรียกร้องสนใจอย่างการไปยืนตากฝนจนป่วยไข้..ก็คงจะเป็นตอนที่เจ้าตัวแอดมิทครั้งล่าสุดซินะ

ทว่าเรื่องของเรื่องหล่อนจำได้ว่าพี่เขาสนิทสนมกับพี่กิ่งมาก..มากขนาดที่ว่าหล่อนเคยแซวคนทั้งคู่ว่าเป็นคู่รักกัน ถึงแม้พี่กฤชจะปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไรกับพี่กิ่งก็เถอะ แต่ไอ้การเทียวไปเทียวมาที่บ้านตลอดมันก็สื่อชัดว่าหญิงสาวเป็นคนสำคัญ

แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ราวกับบอกเธอว่าพี่ชายที่หล่อนรู้จักมาตลอดชีวิตกำลังคบหาดูใจกับอ้าย ถึงแม้จะดูเหมือนว่าร่างเดิมจะ ‘หลงรัก’ อยู่ฝ่ายเดียวก็เถอะ

อีพี่ยมเอ้ย...คอยดูนะ ถ้าตายเมื่อไร...จะไปบ่นให้หูชาเลย ส่งหล่อนมาร่างบ้าบออะไรแบบนี้ก็ไม่รู้!!!

ไหนจะไอ้ความสัมพันธ์อีนุงตุงนังตั้งแต่ปัญหาครอบครัว..เพื่อน..คนรักที่เธอรู้จักแต่ในหนังสือนิยายกำลังมารอให้แก้อยู่ตรงหน้า..มันพาให้เธอปวดหัวตุ๊บๆ

หรือหล่อนจะได้ตายอีกรอบก่อนจะได้แก้แค้นกันนะ!!

ช่วงเย็น

เอื้อมนางทำได้แต่เพียงนั่งลำดับเรื่องราว และไล่สิ่งที่ต้องทำลงในกระดาษ..ก่อนจะจัดลำดับความสำคัญว่าสิ่งไหนต้องทำก่อน และสิ่งไหนที่รอได้..ในส่วนของการแก้แค้นตอนนี้เธอยังคงทำอะไรมากไม่ได้จึงพักเรื่องราวในอดีตไว้ชั่วคราว

ส่วนเรื่องราวของร่างใหม่...เธอค้นพบข้อมูลสำคัญจากข้อมูลในมือถือปาริชาตคนเก่า...ซึ่งผลสรุปคือเจ้าหล่อนเป็นโรคซึมเศร้า นั้นจึงเป็นเหตุผลที่เพื่อนสนิทอย่างนายบูรพาเทียวเข้าเทียวออกห้องของหญิงสาวอยู่ตลอด ก็คงจะห่วงกลัวว่าเจ้าของร่างเดิมคิดจะทำเรื่องบ้าๆ ซินะ   

ในส่วนพี่หมอแสนดีในอดีต..จากที่หลอกถามเด็กเจียมคนใช้ตัวน้อย..พี่เขามีสถานะเป็น ‘คู่หมั้น’ ของปาริชาต ซึ่งก็ไม่รู้คบกันได้ยังไง เพราะดูจากคำพูดพี่เขาแล้ว เธอนั่งยันนอนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าพี่เขาไม่ได้ชอบอ้ายอย่างแน่นอน

เราเติบโตมาด้วยกัน...และหลังจากที่เธอป่วย พี่เขาก็มักคอยมาอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอเพราะกลัวเธอจะเหงา และในทุกๆ ครั้งพี่กิ่งก็มักตามมาด้วย พี่เขาทั้งสองทั้งใจดี ที่สำคัญคือเหมาะสมกันมาก..เธอเองก็เคยเอ่ยแซวจับคู่อยู่บ่อยๆ 

แต่ก็นั่นละนะ..มันคือความรู้สึกก่อนที่เธอจะรู้ความจริงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกชู้!!

แถมนังพี่สาวที่ดูแสนดีอาจมีส่วนรู้เห็นในการวางยาฆ่าของเธอด้วย...เพราะการแอบวางยาหาใช่แค่วันสองวัน แต่มันคือการกระทำผิดที่ใช้ระยะเวลาเกือบแปดปี 

ยิ่งนึกถึงถาดใส่ยาที่พี่เขานำมาเสิร์ฟถึงเตียง..ความรู้สึกโกรธแค้นขมขื่นปร่าฝืดคอ...เจ็บยิ่งกว่าเจ็บ 

ส่วนอีตาพี่หมอ..คนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เกิดเทียวเข้าเทียวออกบ้านเธอมาหลายปี เดิมเธอคิดว่าพี่เขากำลังจีบพี่กิ่งอยู่ ที่ไหนได้กับมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตน..ไม่เห็นจะเคยเล่าให้เธอฟังเลยสักครั้ง พฤติกรรมพี่เขาคือการจับปลาสองมือมาโดยตลอดเลยซินะ

หึ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ!!

ในขณะที่หญิงสาวบ่นอุบในใจไปด้วย..จดข้อมูลทุกอย่างลงสมุดเล่มน้อยไปด้วย เด็กชายวัยห้าขวบผู้มาจากไหนไม่รู้..กับวิ่งถลาเข้ามาดึงสมุดจากมือไปถือเสียอย่างงั้น

เอื้อมนางเองก็ได้แต่นั่งอึ้ง...ส่วนเจ้าก้อนน้อยรีบวิ่งจี๋ไปยังประตูห้องอย่างว่องไว ไม่พอยังแลบลิ้นปลิ้นตาอย่างกับลิงหลอกเจ้ามาให้ ร่างเพรียวระหงลุกพรวดขึ้นยืนทันที

"เฮ้ย ทำอะไรอ่ะ...เอาสมุดพี่คืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"อีพี่ผีบ้า อยากได้ก็มาเอาเซ่"น้ำเสียงล้อเลียนหยาบคายถูกส่งมาจากเด็กผู้ชายวัยหกเจ็บขวบ กว่าที่จะรู้ตัว..เจ้าก้อนแป้งก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว..เมื่อได้สติลูกสาวคนที่สามของตระกูลเศวฐษกิจจึงรีบถลาตัววิ่งตามไปทันที

ในใจได้แต่ร่ำร้อง..ถ้ามีคนมาเห็นสมุดที่หล่อนจด...ความเวรไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรกเป็นแน่!!!   

แน่ละ ถึงไอ้เด็กน้อยผู้มีสถานะเป็นน้องชายจะร้ายกาจเพียงใด...ยังไงก็สู้แรงหญิงสาววัยยี่สิบปีแบบเธอไม่ได้อยู่ดี..ใช้เวลาไม่กี่นาทีร่างเพรียวระหงก็คว้าตัวเจ้าเด็กแสบทัน...มือขาวผ่องอมชมพูรีบคว้าตัวเด็กน้อยขึ้นแกว่งไปมา..ขาป้อมๆ กวัดแกว่งไปมาพร้อมเสียงขู่ฟ้องแม่

"หน็อย...พี่ถามจริง..ใครสั่งใครสอนให้เราทำนิสัยเกเรแบบนี้กันห๊ะ!"

"ปล่อย..ปล่อย เดี๋ยวนี้นะ อีพี่ผีบ้า"เด็กชายตัวเล็กยังโวยวายไม่เลิก คนเป็นพี่เกือบจะหมดความอดทน..แทบจะฟาดกลางหลังสักทีสองที..ติดเพียงแต่นอกจากฉายาร่าน..แรดแล้ว...หล่อนยังไม่อยากได้ฉายาใช้ความรุนแรงกับเด็กเพิ่มหรอกนะ!!

"หยาบคาย ฉันเป็นพี่เธอนะ อายุมากกว่าเธอเป็นสิบปี..นี่ใช่สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่ คุณครูสอนเธอเหรอตาอาร์ท"น้ำเสียงดุ เนื้อคำเต็มไปด้วยความมีเหตุมีผลผิดวิสัยพี่คนกลาง 

หรือพี่สาวเขาผีเข้ากันแน่นะ!

เจ้าก้อนแป้งถึงกับหยุดดิ้นทันที..ดวงตาดำกลมจ้องมองพี่สาวจอมหยาบคายแทบถลน..ก็ไอ้คำศัพท์แย่ๆ ที่เขาใช้ก็มาจากพี่สาวตัวร้ายนี่แหละ

"โว๊ย ปล่อยอาร์ทเดี๋ยวนี้นะพี่อ้าย พี่เป็นผีบ้าก็ยอมรับออกมาตรงๆ เถอะ ขนาดคุณแม่ยังบอกเลยว่าพี่ชอบเรียกร้องความสนใจ"

"พูดอะไรของแกเนี่ยตาอาร์ท"

"หรือไม่จริงล่ะ แม่นมยังบอกอาร์ทเลยว่าพี่เป็นอีผีบ้า ต้องไปหาหมอจิตเวชทุกอาทิตย์" คำพูดของน้องชายตัวเล็ก ส่งผลให้ปาริชาตถึงกับเบิกตากว้าง...ยุคสมัยนี้ยังมีคนเข้าใจเรื่องโรคซึมเศร้าแบบผิดๆ อีกเหรอ แถมคนที่ว่ายังเป็นครอบครัวที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ไปอีก!

"แม่นม? หมายถึงพี่เลี้ยงนายอะนะ"

"..."