เข้าสู่ระบบเอื้อมนาง..หญิงสาวขี้โรค ผู้มารู้ความจริงทีหลังว่า..เธอโดนวางยาจากชู้ของพ่อ แถมดันโดนนังชู้เวรผลักตกบันได..เสียชีวิตดื้อๆ ไปซะอย่างงั้น คำอธิษฐานครั้งสุดท้ายของวิญญาณสาว..คือ 'การย้อนเวลา' แม้จะต้องแลกกับจิตวิญญาณหลังความตายเธอก็ยอม แต่ไหงคู่สัญญาสุดหล่อ ถึงส่งเธอมาอยู่ในร่างหญิงสาว ผู้ได้รับฉายาว่า 'ร่าน' 'แรด' ด้วยเล่า ตาย!! เธอตายแน่..ไม่โบ๊ะแตกยังไงไหว? แถมผู้ชายสุดหล่อเซอร์ในชุดช็อปคณะวิศวะ แปะหราคำว่า ‘friend zone’ นี่อีก เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าหล่อนไม่ใช่เพื่อนสนิทสมัยเด็ก!! ไหนจะความสัมพันธ์อิรุงตุงนังชวนปวดหัวนี่อีก..ได้โปรดส่งหล่อนกลับร่างเดิมเถอะ!
ดูเพิ่มเติม"Hujan turun dengan derasnya, membasahi setiap inci jalanan yang nyaris sepi.
Leon berlari menyusuri aspal yang licin. Napasnya terengah-engah, dadanya naik turun. Sepatu hitamnya menghantam genangan air berulang kali, memercikkan butiran air ke segala arah, sementara jaketnya sudah basah kuyup menempel di kulit. Namun Leon tak peduli. Satu hal saja memenuhi pikirannya — adiknya. "Kenapa belum pulang...?" Ia menggenggam ponselnya erat, hingga buku jarinya memutih. Sudah lebih tiga puluh menit sejak panggilannya berhenti dijawab. Padahal adiknya selalu mengangkat telepon. Selalu. Hingga malam ini. Leon berhenti tepat di ujung gang sempit. Lampu jalan di sana berkedip samar, memancarkan cahaya kekuningan yang tak menenangkan. Bzzzt... Bzzzt... Suasana terasa ganjil. Terlalu sunyi. Hanya suara hujan yang menghantam atap dan tanah. Leon menelan ludah. "Dia lewat sini..." Ia melangkah masuk. Lima langkah. Sepuluh langkah. Lalu— BRAK! Sesuatu jatuh dari bangunan di atas, menghantam tanah dengan bunyi yang berat dan mengerikan. Leon tersentak. "Apa itu?" Ia mendekat perlahan. Dan saat melihat apa yang tergeletak di sana, seluruh tubuhnya membeku. Seorang gadis terbaring diam. Rambut panjangnya menutupi sebagian wajah. Pakaian putihnya kini berlumuran merah gelap — darah. Leon mengenali pakaian itu seketika. "Lira..." Namanya keluar berupa bisikan yang pecah. "LIRA!" Ia berlari dan berlutut di samping tubuh itu. Tangannya gemetar hebat saat menyentuh bahu gadis itu. Dingin. Terlalu dingin. "Bangun... tolong bangun..." Tidak ada jawaban. Tidak ada gerakan. Leon mengguncang bahunya pelan, lalu semakin kuat. "Jangan bercanda seperti ini, Lira... Kumohon..." Kemudian matanya menangkap sesuatu. Tetesan darah mengalir dari tubuh adiknya — namun bukannya jatuh ke tanah, darah itu melayang ke atas, seolah ditarik oleh kekuatan tak kasat mata. Leon mengangkat kepalanya perlahan. Dan saat itulah ia melihatnya. Sesosok makhluk berdiri di belakangnya. Tingginya menjulang tak wajar, kulitnya pucat seputih mayat, lengan panjangnya menjuntai hingga hampir menyentuh tanah. Rambut hitam lebat menutupi seluruh wajahnya — namun dari sela-sela rambut itu, sepasang mata merah menyala menatapnya tajam. Makhluk itu tersenyum. Mulutnya terbuka terlalu lebar, terdengar bunyi tulang yang bergesekan. KREKK... Leon mundur terhuyung. "Siapa... apa sebenarnya kau?" Makhluk itu tak menjawab. Ia melangkah mendekat. Tok... Tok... Tok... Setiap langkahnya membuat udara semakin dingin, hingga napas Leon terlihat berupa kepulan uap putih. Lalu tiba-tiba— BOOM! Tanpa sentuhan apa pun, tubuh Leon terpental menghantam dinding bata. "UGH!" Rasa sakit menjalar dari punggung ke seluruh tubuh. Ia mencoba bangun, namun kakinya lemas tak berdaya. Makhluk itu semakin dekat. Cakar hitam tajam muncul dari ujung jarinya. Leon memejamkan mata, siap menerima akhir yang datang. Namun rasa sakit itu tak kunjung datang. Ia membuka mata perlahan. Tangan makhluk itu berhenti hanya beberapa sentimeter dari wajahnya. Lalu— TING! Sebuah suara jernih bergema di dalam kepalanya. Sebuah layar transparan berwarna biru cerah muncul di udara, tepat di hadapannya. [SISTEM PENAKLUKAN HANTU TELAH DIAKTIFKAN.] Leon terbelalak. "Apa ini...?" Layar berubah, menampilkan barisan teks yang jelas dan tegas: [PENGGUNA TERDAFTAR] Nama: Leon Usia: 19 Tahun Status: Manusia Energi Spiritual: 0 Kemampuan: Tidak Ada Makhluk di hadapannya meraung keras, suara itu menyayat telinga. Namun layar itu tetap tenang, menampilkan data berikutnya: [TARGET TERDETEKSI] Jenis: Hantu Tingkat: E Status: Aktif & Bermusuhan Nilai Penaklukan: 100 Poin Mata Leon membelalak. Seratus poin? [MISI PEMULA] Bunuh hantu di hadapanmu. Hadiah: 100 Poin Batas Waktu: 10 Menit Leon menatap kosong ke kedua tangannya. Kosong. Tak ada senjata. Tak ada kekuatan. "Bagaimana caranya...?" Layar menjawab seketika: [TEMUKAN CARANYA SENDIRI.] Hantu itu kembali menyerang. Leon berguling menghindar, cakarnya menghantam tembok hingga beton retak dalam. "Kalau kena sekali saja..." pikirnya, melihat retakan itu, "...aku tamat." Ia meraba tanah, meraih sepotong batang besi yang tergeletak di sana. Genggamannya erat, meski tangannya masih gemetar. Ia melirik ke arah Lira yang terbaring tak berdaya. "Aku belum membalas apa yang terjadi padanya... aku tidak boleh mati di sini." Hantu itu melompat ke arahnya. Leon mengangkat batang besi untuk menangkis— DUARRR! Dentuman keras terdengar. Batang besi itu patah tepat di tengah. Tubuh Leon terpental jatuh, darah mengalir dari luka di keningnya. Sisa waktu di layar berkurang cepat. 08:41... 08:40... Saat hantu itu melangkah mendekat, matanya menangkap sesuatu — di dada makhluk itu, ada cahaya samar yang berkedip teratur. Sekali, dua kali, lalu menghilang. TING! [KEMAMPUAN: ANALISIS DITEMUKAN.] [TITIK LEMAH TERIDENTIFIKASI.] Cahaya merah menyala tepat di dada hantu itu. [INTI SPIRITUAL — HANCURKAN INI UNTUK MENAKLUKKAN TARGET.] Leon tersenyum tipis. Untuk pertama kalinya malam itu, ada harapan. "Jadi itu kelemahanmu." Hantu itu meraung dan menerjang. Leon tak mundur — ia justru berlari menyambutnya. Saat makhluk itu melengos, ia menunduk, berputar, dan menusukkan pecahan besi tajam tepat ke arah cahaya merah itu. TUSUK! Namun tak ada apa-apa. Besi itu menembus namun tak menimbulkan luka. Hantu itu tersenyum, lalu mencengkeram lengan Leon dan melemparnya jauh. "ARGH!" Cakarnya merobek bahu Leon. Darah membasahi baju. Kakinya tak sanggup menahan tubuh. [KONDISI PENGGUNA: KRITIS] Tingkat Kerusakan: 97% Leon tertawa pelan, napasnya tersengal. "Hebat... sistem macam apa yang muncul saat aku hampir mati saja?" Hantu itu mengangkat tangan untuk pukulan terakhir. Namun tiba-tiba— TING! [SYARAT TERSembUNYI TERPENUHI.] [FITUR SPIN KARTU DIBUKA.] Biaya: 100 Poin Status Pengguna: Belum Memiliki Poin Leon mengerti. "Jadi aku harus selesaikan misi ini dulu... untuk mendapatkannya." Ia mengumpulkan sisa tenaganya, berdiri gemetar namun tegak. Di hadapannya, hantu itu siap menyerang lagi. [MISI DIPERBARUI] Kalahkan Hantu. Dapatkan 100 Poin. Buka Fitur Spin. Leon menggenggam sisa pecahan besi terakhir. Matanya tajam, menatap lurus ke inti merah di dada makhluk itu. "Seratus poin... dan satu kesempatan." Hantu itu melompat. Leon berlari menyambutnya. DUARRR! Dan malam itu — perburuan hantu pertama Leon baru saja dimulai.หลังแต่งงานคุณหญิงปิ่นผู้เป็นมารดา รวมปัจจุบันควบสถานะคุณย่าคุณยายยังคงคอยตามดูแลบรรดาลูกๆ หลานๆ เฉกเช่นผู้หญิงยุคเก่า วันนี้ก็เช่นกันหญิงวัยเกษียณอายุหอบขนมนมเนยรวมถึงของเล่นมาเปย์หลานสาวสุดที่รักถึงคฤหาสน์หลังใหม่ ไม่ไกลจากคฤหาสน์เก่านักทว่าสิ่งที่แตกต่างจากในอดีตคงเป็นเรื่องที่หล่อนแยกบ้านกับนายแพทย์ธนงเกียรติ์ผู้เป็นสามีเป็นที่เรียบร้อยแล้วย้อนไปเมื่อสี่ปีก่อนเอื้อมนางตัดสินใจนัดมารดาของร่างเดิมออกมาคุยนอกบ้าน ซึ่งคุณหญิงปิ่นเองก็แปลกใจไม่น้อย..เพราะช่วงหลังๆ ลูกสาวคนที่สามมีพฤติกรรมเหินห่างอย่างเห็นได้ชัด..จริงอยู่ลูกรู้ประสาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นรวมถึงไอ้ที่เคยเรียกร้องความรัก..ความสนใจก็หายไปด้วยแต่ก็น่าแปลกมันก็เหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าลูก 'ไม่ต้องการ' เธอแล้ว..ที่หลงเหลือจึงมีแค่ 'ความเคารพ' ให้แก่ผู้สูงวัยกว่าก็เท่านั้นเองใช่...ราวกับว่าเธอได้สูญเสียลูกสาวไปตลอดกาล..ทั้งที่ลูกก็ยังมีชีวิตอยู่ดังนั้นตอนที่อ้ายโทรหา...คนเป็นแม่จึงตกปากรับคำทันที แต
ท้าวความไปช่วงก่อนนายบูรพา และนางสาวปาริชาติ (ตัวปลอม) แต่งงานวิญญาณอ้ายตัวจริง...ผู้ยังมีบุญกุศลในอดีตชาติ...ก็กำลังรอเกิดอยู่เช่นกันหญิงสาวมีโอกาสเกิดในครอบครัวดีๆ รวยๆ หลายครั้ง แต่ไอ้ต้าวดื้อยังคงปฏิเสธ เล่นเอาพี่พญายมประจำตัว แทบอยากลากเจ้าหล่อนลงนรกให้จบๆ ไป เพียงแต่กรรมดีในหลายภพหลายชาติ ทำให้เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้“เฮ้อ...นังหนูเลือกสักครอบครัวเถอะ ข้าจะได้ไปทำงานทำการอื่น”น้ำเสียงแกมระอา แทบไม่กระทบความรู้สึกยัยวิญญาณตัวแสบแม้แต่น้อย เจ้าหล่อนยังเถียงคอเป็นเอ็น“ไม่! อ้ายจะไปอยู่กับเพื่อน”“แต่เจ้าก็เห็นกว่าคู่นั้นจะแต่งคงอีกหลายปี” ชายในชุดโจงกระเบนสีแดงยังยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาเสริม..แต่มีหรือวิญญาณจอมดื้อจะฟัง“เป็นแฟนกันก็เอากันได้ป่ะพี่..นี้อะไรคบกันจนเรียนใกล้จะจบยังไม่ยอมมีอะไรกัน...หรือว่าอีตาตงนางเสื่อมสภาพทางเพศ”“แค่กๆ ข้าว่า เจ้ามนุษย์ผู้ชายก็ปกตินะ”“ปกติกับผีดิพี่ แล้วเอื้อมนางทำอะไรของนาง...
บูรพาสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ..เนื้อตัวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเหนียวเหนอะหนะ..อวัยวะฝั่งซ้ายเต้นระรัวราวกับหลุดออกจากขั้ว..ภาพฝันราวกับเรื่องจริง..ทว่าก็แทบจะไม่ต่างจากเรื่อง 'โกหก'มือหนาหยาบชื้นเหงื่อเปลี่ยนมาลูบหน้าเพื่อเรียกสติ..ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวเหลือบตามองไปยังหน้าต่างที่ยังคงเปิดเอาไว้..ลมพัดผ่านม่านไหวๆ...แดดเช้าสาดส่องเข้ามาส่งผลให้ภายในห้องติดจะอบอ้าวไม่น้อยภาพเมื่อคืนกลับลอยวาบขึ้นมา..ระหว่างที่กำลังนอนกลิ้งไปมากลิ้งมารอดูบอลรอบดึก..ชายหนุ่มผมสีเงินยวงในชุดสูทสีขาวอยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาจากไหนก็ไม่อาจรู้ได้คำว่า 'ขโมย' ผุดขึ้นมาในหัวเป็นสิ่งแรก ทว่า..รูปร่างที่งดงามเกินกว่ามนุษย์บนโลกนี้จะมี..โดยเฉพาะรอยยิ้มละมุน..บวกกับดวงตาใสกระจ่างเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์เมตตา ช่างห่างไกลกับคำว่า 'หัวขโมยเสียเหลือเกิน'"นะ..นายเป็นใคร เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง"เสียงที่คิดว่าตะโกนถาม ทว่าพอเอ่ยออกมาเสียงกับเบาราวเสียงกระซิบ..ชวนให้แม้แต่เจ้าตัวยังแปลกใจ แขกผู้ไม่ได้รับเชิญยังคงอารมณ์ดีไม่น้อย...ทั้งยังแนะนำตัว ก่อนจะตั้งคำถามว่า"ข้าชื่อโครนอส..เจ้าอย
ลูซิสได้ยินจึงยกยิ้ม...ใบหน้างดงามเริ่มบิดเบี้ยว..จากเดิมที่นังผู้หญิงประหลาดยินยอมเป็นวิญญาณเร่ร่อน..อีกทั้งปฏิเสธไม่ยินยอมทำสัญญาก็ว่าหายากแล้ว..แต่ไอ้คนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชาวบ้านเขาดันมาขอทำสัญญายิ่งพิกลมากกว่าจะมีด้วยรึ..มนุษย์ที่รักคนอื่นมากกว่าตัวเอง!“ดีๆ ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าจะยินยอมจริงมั้ย?”มือเรียวสวยปล่อยลำคอขาวผ่องของมนุษย์เพศหญิงลงทันที…ลมหายใจของคนตัวเล็กแทบขาดวิ่น..ยิ่งเห็นซาตานหนุ่มกำลังย่างก้าวหาชายหนุ่มอันเป็นที่รัก หล่อนก็แทบกรีดร้อง“ฮือออ อย่ายุ่งกับเขา…ถ้าท่านอยากได้วิญญาณ…ก็มาเอาวิญญาณของหนูซิ นายบูรพา..ฮึก ไปซะ…ได้โปรดอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้…ได้โปรด”แต่ดูเหมือนวิญญาณของชายหนุ่มไม่มีแม้แต่ความลังเล เขาหันไปยิ้มกับเพื่อนรัก“อ้าย…ตงดีใจนะที่เราได้เจอกัน..ตงขอฝากอ้ายดูแลผู้หญิงคนนั้นด้วยนะ” คำสั่งจากลาแน่วแน่…ส่งผลให้หนึ่งกายหยาบ กับหนึ่งวิญญาณสาวตื่นตะลึง ทั้งสองต่างพยายามวิ่งเข้าหาชายหนุ่มอันเป็นที่รัก.. 'ในความหมายของคำว่ารักต่างกัน
คู่หมั้นตัวจริงตัดสินใจกดอินเตอร์คอมหน้าห้อง..ทว่านังลูกชู้ก็ทำเหมือนไม่ได้ยินดูอีหรอบนี้ ไอ้พี่หมอจอมหยิ่งกับนังพี่สาวแอ๊บแบ๊วคงคิดจะ ‘เล่นเกม’ ก็ดีเหมือนกันงั้นหล่อนก็จะเล่นด้วย!!มือน้อยลูบสร้อยคอที่ถูกติดกล้องไว้ให้มาอยู่ตรงกลางอก..ก่อนที่จะเอื้อมมาบิดลูกบิดประตู..แ
"ไม่ได้ดิ ก็ตงสัญญากับอ้ายตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วว่าจะมารับก็ต้องมารับ"ก็ช่วยไม่ได้ตอนเขาสัญญากับยัยแสบ..ออร์เดอร์จากต่างประเทศยังไม่เข้า..แต่เขาสัญญากับเจ้าหล่อนไปแล้วไง..ยังไงก็ต้องทำให้ได้“นายก็บอกได้ป่ะ ว่าไม่ว่าง!” คนตัวเล็กข้างตัวดุเข้าให้ คิ้วเรียวสวยได้รูปสีอ่อนข
หึ เมินซะเถอะ ถ้าให้จะให้สงบศึก..ก็คงจะต้องรอให้ต่างฝ่ายต่างเป็นเถ้าธุลีไปเสียก่อน"อ้ายมีเรื่องจะคุยกับพี่อิง"คนอายุน้อยกว่าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ คิ้วเรียวเล็กได้รูปสวยของพี่สาวถูกยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะเบะปากใส่ ส่วนเรียวแขนขาวผ่องเปลี่ยนมากอดอก"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับผู้หญิงสาร
ห้องอาหารสุดหรูของคฤหาสน์เศวษฐกิจภายในห้องถูกตกแต่งตามสมัยวิกตอเรียเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนแต่นำเข้าจากต่างประเทศ และมีราคาแพงทว่าน่าเสียดายที่ห้องดังกล่าวถูกใช้งานจริงๆ ปีละไม่กี่ครั้ง ด้วยส่วนใหญ่คนในบ้านจะไปใช้งานห้องอาหารขนาดเล็กที่อยู่ติดกันซะมาก





