เกิดใหม่อีกครั้งฉันจะไม่ยอมเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ

เกิดใหม่อีกครั้งฉันจะไม่ยอมเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-09
โดย:  อาภาลดาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
51บท
2.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เอื้อมนาง..หญิงสาวขี้โรค ผู้มารู้ความจริงทีหลังว่า..เธอโดนวางยาจากชู้ของพ่อ แถมดันโดนนังชู้เวรผลักตกบันได..เสียชีวิตดื้อๆ ไปซะอย่างงั้น คำอธิษฐานครั้งสุดท้ายของวิญญาณสาว..คือ 'การย้อนเวลา' แม้จะต้องแลกกับจิตวิญญาณหลังความตายเธอก็ยอม แต่ไหงคู่สัญญาสุดหล่อ ถึงส่งเธอมาอยู่ในร่างหญิงสาว ผู้ได้รับฉายาว่า 'ร่าน' 'แรด' ด้วยเล่า ตาย!! เธอตายแน่..ไม่โบ๊ะแตกยังไงไหว? แถมผู้ชายสุดหล่อเซอร์ในชุดช็อปคณะวิศวะ แปะหราคำว่า ‘friend zone’ นี่อีก เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าหล่อนไม่ใช่เพื่อนสนิทสมัยเด็ก!! ไหนจะความสัมพันธ์อิรุงตุงนังชวนปวดหัวนี่อีก..ได้โปรดส่งหล่อนกลับร่างเดิมเถอะ!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

"Hujan turun dengan derasnya, membasahi setiap inci jalanan yang nyaris sepi.

Leon berlari menyusuri aspal yang licin. Napasnya terengah-engah, dadanya naik turun. Sepatu hitamnya menghantam genangan air berulang kali, memercikkan butiran air ke segala arah, sementara jaketnya sudah basah kuyup menempel di kulit. Namun Leon tak peduli.

Satu hal saja memenuhi pikirannya — adiknya.

"Kenapa belum pulang...?"

Ia menggenggam ponselnya erat, hingga buku jarinya memutih. Sudah lebih tiga puluh menit sejak panggilannya berhenti dijawab. Padahal adiknya selalu mengangkat telepon. Selalu. Hingga malam ini.

Leon berhenti tepat di ujung gang sempit. Lampu jalan di sana berkedip samar, memancarkan cahaya kekuningan yang tak menenangkan.

Bzzzt... Bzzzt...

Suasana terasa ganjil. Terlalu sunyi. Hanya suara hujan yang menghantam atap dan tanah.

Leon menelan ludah. "Dia lewat sini..."

Ia melangkah masuk. Lima langkah. Sepuluh langkah. Lalu—

BRAK!

Sesuatu jatuh dari bangunan di atas, menghantam tanah dengan bunyi yang berat dan mengerikan.

Leon tersentak. "Apa itu?"

Ia mendekat perlahan. Dan saat melihat apa yang tergeletak di sana, seluruh tubuhnya membeku.

Seorang gadis terbaring diam. Rambut panjangnya menutupi sebagian wajah. Pakaian putihnya kini berlumuran merah gelap — darah.

Leon mengenali pakaian itu seketika.

"Lira..."

Namanya keluar berupa bisikan yang pecah.

"LIRA!"

Ia berlari dan berlutut di samping tubuh itu. Tangannya gemetar hebat saat menyentuh bahu gadis itu. Dingin. Terlalu dingin.

"Bangun... tolong bangun..."

Tidak ada jawaban. Tidak ada gerakan.

Leon mengguncang bahunya pelan, lalu semakin kuat. "Jangan bercanda seperti ini, Lira... Kumohon..."

Kemudian matanya menangkap sesuatu. Tetesan darah mengalir dari tubuh adiknya — namun bukannya jatuh ke tanah, darah itu melayang ke atas, seolah ditarik oleh kekuatan tak kasat mata.

Leon mengangkat kepalanya perlahan. Dan saat itulah ia melihatnya.

Sesosok makhluk berdiri di belakangnya. Tingginya menjulang tak wajar, kulitnya pucat seputih mayat, lengan panjangnya menjuntai hingga hampir menyentuh tanah. Rambut hitam lebat menutupi seluruh wajahnya — namun dari sela-sela rambut itu, sepasang mata merah menyala menatapnya tajam.

Makhluk itu tersenyum. Mulutnya terbuka terlalu lebar, terdengar bunyi tulang yang bergesekan.

KREKK...

Leon mundur terhuyung. "Siapa... apa sebenarnya kau?"

Makhluk itu tak menjawab. Ia melangkah mendekat.

Tok... Tok... Tok...

Setiap langkahnya membuat udara semakin dingin, hingga napas Leon terlihat berupa kepulan uap putih. Lalu tiba-tiba—

BOOM!

Tanpa sentuhan apa pun, tubuh Leon terpental menghantam dinding bata.

"UGH!"

Rasa sakit menjalar dari punggung ke seluruh tubuh. Ia mencoba bangun, namun kakinya lemas tak berdaya. Makhluk itu semakin dekat. Cakar hitam tajam muncul dari ujung jarinya.

Leon memejamkan mata, siap menerima akhir yang datang.

Namun rasa sakit itu tak kunjung datang.

Ia membuka mata perlahan. Tangan makhluk itu berhenti hanya beberapa sentimeter dari wajahnya. Lalu—

TING!

Sebuah suara jernih bergema di dalam kepalanya. Sebuah layar transparan berwarna biru cerah muncul di udara, tepat di hadapannya.

[SISTEM PENAKLUKAN HANTU TELAH DIAKTIFKAN.]

Leon terbelalak. "Apa ini...?"

Layar berubah, menampilkan barisan teks yang jelas dan tegas:

[PENGGUNA TERDAFTAR]

Nama: Leon

Usia: 19 Tahun

Status: Manusia

Energi Spiritual: 0

Kemampuan: Tidak Ada

Makhluk di hadapannya meraung keras, suara itu menyayat telinga. Namun layar itu tetap tenang, menampilkan data berikutnya:

[TARGET TERDETEKSI]

Jenis: Hantu

Tingkat: E

Status: Aktif & Bermusuhan

Nilai Penaklukan: 100 Poin

Mata Leon membelalak. Seratus poin?

[MISI PEMULA]

Bunuh hantu di hadapanmu.

Hadiah: 100 Poin

Batas Waktu: 10 Menit

Leon menatap kosong ke kedua tangannya. Kosong. Tak ada senjata. Tak ada kekuatan.

"Bagaimana caranya...?"

Layar menjawab seketika:

[TEMUKAN CARANYA SENDIRI.]

Hantu itu kembali menyerang. Leon berguling menghindar, cakarnya menghantam tembok hingga beton retak dalam.

"Kalau kena sekali saja..." pikirnya, melihat retakan itu, "...aku tamat."

Ia meraba tanah, meraih sepotong batang besi yang tergeletak di sana. Genggamannya erat, meski tangannya masih gemetar. Ia melirik ke arah Lira yang terbaring tak berdaya.

"Aku belum membalas apa yang terjadi padanya... aku tidak boleh mati di sini."

Hantu itu melompat ke arahnya. Leon mengangkat batang besi untuk menangkis—

DUARRR!

Dentuman keras terdengar. Batang besi itu patah tepat di tengah. Tubuh Leon terpental jatuh, darah mengalir dari luka di keningnya.

Sisa waktu di layar berkurang cepat. 08:41... 08:40...

Saat hantu itu melangkah mendekat, matanya menangkap sesuatu — di dada makhluk itu, ada cahaya samar yang berkedip teratur. Sekali, dua kali, lalu menghilang.

TING!

[KEMAMPUAN: ANALISIS DITEMUKAN.]

[TITIK LEMAH TERIDENTIFIKASI.]

Cahaya merah menyala tepat di dada hantu itu.

[INTI SPIRITUAL — HANCURKAN INI UNTUK

MENAKLUKKAN TARGET.]

Leon tersenyum tipis. Untuk pertama kalinya malam itu, ada harapan.

"Jadi itu kelemahanmu."

Hantu itu meraung dan menerjang. Leon tak mundur — ia justru berlari menyambutnya. Saat makhluk itu melengos, ia menunduk, berputar, dan menusukkan pecahan besi tajam tepat ke arah cahaya merah itu.

TUSUK!

Namun tak ada apa-apa. Besi itu menembus namun tak menimbulkan luka. Hantu itu tersenyum, lalu mencengkeram lengan Leon dan melemparnya jauh.

"ARGH!"

Cakarnya merobek bahu Leon. Darah membasahi baju. Kakinya tak sanggup menahan tubuh.

[KONDISI PENGGUNA: KRITIS]

Tingkat Kerusakan: 97%

Leon tertawa pelan, napasnya tersengal. "Hebat... sistem macam apa yang muncul saat aku hampir mati saja?"

Hantu itu mengangkat tangan untuk pukulan terakhir. Namun tiba-tiba—

TING!

[SYARAT TERSembUNYI TERPENUHI.]

[FITUR SPIN KARTU DIBUKA.]

Biaya: 100 Poin

Status Pengguna: Belum Memiliki Poin

Leon mengerti. "Jadi aku harus selesaikan misi ini dulu... untuk mendapatkannya."

Ia mengumpulkan sisa tenaganya, berdiri gemetar namun tegak. Di hadapannya, hantu itu siap menyerang lagi.

[MISI DIPERBARUI]

Kalahkan Hantu. Dapatkan 100 Poin. Buka Fitur Spin.

Leon menggenggam sisa pecahan besi terakhir. Matanya tajam, menatap lurus ke inti merah di dada makhluk itu.

"Seratus poin... dan satu kesempatan."

Hantu itu melompat. Leon berlari menyambutnya.

DUARRR!

Dan malam itu — perburuan hantu pertama Leon baru saja dimulai.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
51
บทนำ
ณ บ้านวรรณรุนชัย'เอื้อมนาง' หรือลูกสาวคนโตของตระกูลวรรณรุนชัย ปัจจุบันอายุสิบแปดปี ทว่ารูปร่างกับผอมบางราวกับเด็กอายุสิบห้า ผมดำสนิทยาวสลวยถูกรวบครึ่งหัว..มือด้านหนึ่งโอบวรรณกรรมแปลต่างประเทศเล่มโปรด..ส่วนมืออีกข้างเกาะกำแพงเพื่อประคองตัวเดินตามทางเดินด้วยความเหนื่อยล้าถ้าไม่ติดว่าอยากลงไปห้องสมุดประจำบ้านที่อยู่ชั้นล่าง เพื่อค้นหาหนังสือที่อยากอ่านด้วยตัวเองแล้วละก็..หล่อนคงไม่แบกสังขารลงไปเองดวงตาดำสนิทคู่สวยกวาดมองหาคนรับใช้ประจำตัวตึก หมายจะให้ช่วยประคอง แต่จนใจเวลาพักเที่ยงคนงานภายในบ้านล้วนแต่แยกย้ายกันไปพัก หญิงสาวจึงทำได้เพียงแต่ยิ้มให้ตัวเองอย่างอ่อนแรงปนสมเพช แม้แต่การเดินใกล้ๆ ระหว่างห้องนอนที่อยู่ฝั่งซ้ายของตัวตึกไปยังห้องหนังสือที่อยู่ด้านล่างยังกลายเป็นเรื่องยาก แทนที่อายุมากขึ้น..หล่อนจะแข็งแรงขึ้น ดังที่คนเป็นพ่อคอยปลอบใจตั้งแต่เด็ก..กลับกลายเป็นว่ายิ่งโตยิ่งแย่...แรงปรารถนาในภพชาตินี้เธอไม่ขออะไรเลย..ขอเพียงสุขภาพร่างกายกลับมาแข็งแรงก่อนที่คนตัวเล็กจะทันได้เดินเกาะบันไดลงมา...เสียงคุ้นหูของนางกาญจนา ผู้เป็นพี่เลี้ยงก็ดังขึ้นมา...มันคงไม่แปลกอะไรถ้าเสียงนั้น ไม่ได้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่1
ตั้งแต่เกิดและเติบโต..เอื้อมนางจัดว่าใช้ชีวิตในฐานะลูกคุณหนูโดยแท้จริง เจ้าหล่อนเป็นหลานสาวคนโตของเจ้าสัวบุญชัย วรรณรุนชัย เจ้าของตลาดวรรณรุ่ง และอสังหาริมทรัพย์ให้เช่ารายใหญ่ของประเทศ..ช่วงวัยเยาว์ถึงอายุสิบขวบ ก่อนที่คุณตากับแม่แท้ๆ จะเสียล้วนแต่มีความทรงจำดีๆ เต็มไปความรักความอบอุ่นแต่..ณ ตอนนี้ ความจริงที่ได้รับฟาดใส่หน้า..ว่าอาการป่วยประหลาดที่หาสาเหตุไม่ได้..นั้นเกิดจากการโดนวางยามาหลายปี..ใจคนรู้ความจริงสั่น..ความรู้สึกร้าวลึกบาดเข้าถึงแก่นวิญญาณ..เธอทำผิดอะไร ทำไมคุณพ่อ กับน้ากาญถึงวางแผนทำเรื่องเลวร้ายได้ขนาดนี้ ขณะที่กำลังยืนสับสนกับสถานการณ์ที่ได้รับ...คำพูดของคนเป็นตาดังก้องขึ้นมาในจิตสำนึก ‘ฟังตานะเอื้อม..วันข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จนมีสติอยู่เสมอ..สติจะเป็นเข็มทิศนำทางในการแก้ไขปัญหาทุกอย่าง’เอื้อมนางสูดลมหายใจเข้า...เพื่อรวบรวมสติ ก่อนร่างบอบบางจะถอยหลังออกจากห้องไปแต่...เหมือนหล่อนจะดวงซวยเมื่อเลขาของพ่อมายืนประกบด้านหลัง..เมื่อสบตากัน..คนอายุน้อยกว่าถึงกับสะดุ้งโหยง..ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าซีดเซียวให้ดูเสมือนว่าไม่มีอะไร ทว่าทั้งหมดก็ไม่พ้นกับสายตาแหลมคมของผ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่2
ความเจ็บปวดกันกินไปทั่วร่าง...แต่ที่มากกว่าคือความรู้สึกของการคนที่โดนหักหลังบาดลึกลงไปในจิตวิญญาณเธอทำอะไรผิด? ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยภาพในวัยเยาว์กับครอบครัวอันแสนสุข...แม่มัณฑนา...แม่ผู้มีอ้อมกอดอันแสนจะอบอุ่น...น้องสาวตัวเล็กวัยเตาะแตะที่กำลังน่ารักช่างอ้อน...ภาพของพ่อผู้ชายแสนจะใจดี ครั้งหนึ่งคุณพ่อเคยพาครอบครัวไปเที่ยวต่างประเทศ..น้องเอื้องดีใจมากที่ได้เห็นหิมะ ตัวหล่อนเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน..หล่อนยังจำเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยในยามนั้นได้‘พี่เอื้อมคะ เอื้องอยากไปปั้นตุ๊กตาหิมะ’เด็กหญิงในวัยห้าขวบกล่าว..น้องน้อยของหล่อนช่างสดใสงดงามก่อนที่เราจะกลับจากประเทศ j คุณพ่อกับคุณแม่เคยสัญญากับเด็กหญิงทั้งสองว่า...จะพาพวกเธอกลับมาอีก...ทว่าทุกอย่างกับจบสิ้นลง..เรื่องเลวร้ายเริ่มตั้งแต่ท่านเจ้าสัวบุญชัยเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวและปลายปีเดียวกันมารดาเกิดอุบัติทางรถยนต์..ซึ่งวันนั้นแม่มัณฑนา กับเด็กน้อยเอื้องดาว..กำลังเดินทางตามพวกเธอพ่อลูกมาเที่ยวที่จังหวัดทางใต้แห่งหนึ่งผลสรุปคราวนั้น..รถยนต์หรูราคาหลายสิบล้านแหกทางหลวงร่วงหล่นลงไปในทะเล..แม่ของพวกเธอ กับคนขับเสียชีวิตคาที่..ใน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่3
จิตวิญญาณของหญิงสาวได้แต่ภาวนาในใจของย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลาก่อนสิบขวบ..เพราะมาตอนนี้หล่อนค่อนข้างมั่นใจมากกว่าอุบัติเหตุในครั้งนั้น มีโอกาสที่จะเป็นแผนของยัยพี่เลี้ยงตัวร้าย กับพ่อจอมปลอม แม่จ๋า...เอื้อมกำลังกลับไปหาแม่แล้วน่ะ..ครั้งนี้เอื้อมจะปกป้องแม่เอง!ความปวดร้าวรุนแรงที่บริเวณศีรษะ..เนื้อตัวร้อนผะผ่าว..เปลือกตาสีมุกขยุกขยิกไปมา...เรี่ยวแรงที่มีอยู่ก็โรยราเสียเหลือเกิน..กลิ่นเฉพาะของโรงพยาบาลปนกับกลิ่นยาเจือจางในอากาศ..ความรู้สึกของคนที่นอนป่วยติดเตียงมาเกือบจะสิบปี..บอกกับตัวเองว่าตอนนี้ตัวเธอกำลังเป็นไข้...และกำลังไม่สบายมากคิดได้ดังนั้นก็ถึงกับใจหายวาบ..ถ้าหล่อนย้อนกลับมาตอนที่ตัวเองเจ็บป่วย..นั่นก็หมายความว่า 'มารดา' เสียชีวิตไปแล้ว และน้องสาวของหล่อนช็อกจนเป็นใบ้ ถ้าแบบนั้นการกลับมาครั้งนี้คงจะแก้ไขอะไรลำบาก แม้จิตใจจะแจ่มชัดด้วยสติแค่ไหน..แต่ร่างกายนั้นต่างกัน..ร่างบอบบางถึงกับสลบไปอีกครั้งกว่าจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเวลาผ่านไปนานเท่าใดเอื้อมนางเองก็ไม่สามารถบอกได้...พิษไข้ที่เคยมีนั้นหายไปแล้ว..เหลือเพียงความอ่อนเพลียที่ยังเหลืออยู่ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองแขนฝั่งซ้ายที่ยังม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่4
หลังจากการเปลี่ยนสัญญาผู้ว่าจ้าง หรือจะเรียกให้ถูกคือ 'คู่สัญญา' เอื้อมนางเองก็ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี...ในเมื่อหล่อนไม่สามารถย้อนเวลาได้ นั้นก็หมายความว่า..ตัวเธอไม่สามารถกลับไปช่วยแม่ให้มีชีวิตรอดได้ แต่พอท่านยมปลอบหล่อนว่าแม่ของหล่อนทำกรรมดีมาตลอดหลายภพหลายชาติ..ตอนนี้อยู่ในภพภูมิที่ดีมากแล้ว..วินาทีนั้นเอื้อมนางถึงพึ่งคิดได้..หล่อนไม่อยากให้แม่มาเจอกับเคราะห์กรรมซ้ำๆ เดิมๆอีกแต่จะให้ปล่อยวางคนที่ทำร้ายครอบครัว..ไหนจะน้องสาวที่ไม่รู้จะถูกวางแผนฆ่าทิ้งเมื่อไรก็ไม่รู้...หล่อนปล่อยวางไม่ได้!ดังนั้น..ถึงต้องตกนรกหมกไหม้หล่อนก็พร้อมจะแลก!ส่วนเงื่อนไขข้อแลกเปลี่ยนแลกกับการได้กายหยาบเพื่อใช้งาน..จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย..คือเธอต้องหาให้เจอว่าสิ่งสุดท้ายที่ร่างเดิมปรารถนาคืออะไร และทำให้เจ้าตัวสมหวังเพื่อไปสู่สุคติ..แต่ก่อนที่ 'คุณยม' จะทันได้มอบความทรงจำของปาริชาตมาให้ ซาตานสุดหล่อที่กำลังโมโหกับลากคอผู้รับวิญญาณกลับไปดื้อๆ เสียอย่างงั้น ดวงตาที่แสนจะล่อลวงปรายตามองราวกับท้าทายว่า'เก่งจริงก็ต้องทำให้ได้ซิ'ไอ้ซาตานหน้าหล่อ..ไอ้คนใจร้าย!!เอื้อมนางในนามใหม่ว่าปาริชาต และมีน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่5
คำต่อว่ากลายๆ ส่งผลให้หญิงสาวเม้มปากแน่น ไหนจะคำว่า 'เรียกร้องความสนใจ' อีกคนมันป่วยมั้ย? ถ้าไม่ป่วยคงไม่ต้องถึงขนาดแอดมิทที่โรงพยาบาลหรอก เอื้อมนางถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรของวันก็ไม่อาจนับได้..อีกทั้งยังนึกสงสารร่างเดิมไม่น้อย..ขนาดเธอเป็นคนอื่นมาอาศัยอยู่ในกายหยาบ..ความรู้สึกน้อยใจยังตีตื้นขึ้นมาเป็นริ้วๆมือเล็กพิมพ์แล้วก็ลบข้อความอยู่อย่างนั้น..ก่อนที่เจ้าตัวจะตัดสินใจจะไม่ส่งไป..จากที่พี่สาวร่างเดิมบอก..บ้านอยู่หลังโรงพยาบาลก็ตามนั้นร่างเพรียวระหงตัดสินใจโยนมือถือลงกระเป๋า ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้อง..ความรู้สึกกระฉับกระเฉงที่ไม่มีมานานตั้งแต่หลังมารดาเสียชีวิต..ชวนให้ใจฟูเป็นที่สุดสมบัติใดๆ บนโลกนี้ ก็แลกกับสุขภาพที่แข็งแรงไม่ได้..หล่อนผ่านมันมาแล้วและจากการคุยกับนางพยาบาลก็สันนิษฐานได้ว่า..บ้านของปาริชาตอยู่ซอยหลังโรงพยาบาลแห่งนี้นั่นเองด้านหลังโรงพยาบาล เพียงข้ามถนนเยื้องออกมาไม่ไกล..ก็เจอประตูรั้วยาวจนสุดสายตา พื้นที่บริเวณใกล้ๆ กัน ก็มีรั้วหรูยาวพาดไปอีกฝั่งถนน..จนหญิงสาวชักไม่แน่ใจว่าคือหลังไหนกันแน่ ด้วยถนนเส้นนั้นมีคฤหาสน์หลังใหญ่ติดกันอยู่สองที่เอื้อมนางจึงเดินมาห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่6
เมื่อเห็นเจ้าของห้องคนสวยยังเงียบผิดปกติวิสัย..ดวงตาคมกริบกลับไล่สายตาสำรวจหน้านวลใส...ลงไปยังชุดเดรสสีขาวสุดแสนเซ็กซี่ตัวเก่าที่ตอนนี้มีรอยยับย่น..สายตาของเขา..พานให้หญิงสาวผู้แทบไม่ค่อยออกจากบ้าน..หน้าร้อนเห่อ เต็มไปด้วยความกระดากอาย“แล้วนี่อีก..ตงให้อ้ายไปอาบน้ำ ทำไมยังไม่ไปอีก”คำพร่ำบ่นด้วยความเป็นห่วงเป็นใยของคนตรงหน้า หรือว่าชายหนุ่มจะเป็นแฟนของร่างเดิม? ปากไวเท่าความคิด..น้ำเสียงหวานใสที่ชายหนุ่มไม่ได้ยินก็ดังออกมา และแทนที่จะตอบคำถาม กับกลายเป็นคนตั้งคำถามเสียอย่างงั้น“เอ่อ...ว่าแต่เราสองคนเป็นแฟนกันเหรอ?”“มะเหงกนี่ เพ้อเจ้ออะไรของเธอ” ไอ้แขกไม่ได้รับเชิญไม่พูดเปล่ายังเขกกะโหลกน้อยๆ ไปหนึ่งที เล่นเอาคุณหนูตัวปลอมกุมศีรษะด้วยความเจ็บ..ปากเล็กได้รูปถึงกับบึนขึ้น...ยังคงเถียงด้วยความไม่เข้าใจ ถ้าไม่ใช่แฟนกันทำไมเขาถึงต้องมาวุ่นวายกับเธอด้วยล่ะ! “แล้ว..ทำไมคุณต้องมาอยู่ห้องฉัน”“ถ้าเราไม่มาอยู่เป็นเพื่อน เดี๋ยวเธอก็ทำอะไรบ้าๆ อีกอ่ะดิ นี่ดีนะรอบนี้เราแวะมาหาเธอที่ห้อง ไม่งั้นจะมีคนรู้มั้ยว่าเธอป่วย!”“คุณพาฉันไปส่งโรงพยาบาล?”"ถ้าไม่ใช่ตง แล้วใครจะพาอ้ายไป..ถามแปลกๆ อีกล่ะ""
อ่านเพิ่มเติม
บทที่7
"วันนี้มีอะไรให้กินบ้างคะ แล้วคนอื่นๆ ตื่นกันหรือยัง"น้ำเสียงนิ่งๆ กับสีหน้าเรียบเฉย แตกต่างจากกริยาหงุดหงิดเหมือนเช่นทุกวัน ชวนให้สาวใช้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง..ถึงแม้จะแปลกใจที่ทุกทีเจ้านายสาวคนสวยจะไม่กินข้าวเช้าก็เถอะ"คุณหนูอ้ายอยากทานอะไรคะ เดี๋ยวเจียมไปแจ้งแม่ครัวให้""ข้าวต้มกุ้งก็ได้จ้ะ"คุณหนูตัวปลอมหันไปสั่ง พร้อมหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วย เพราะเมื่อวานเธอเอาแต่ดูไลน์กลุ่มบ้าน กับส่องรูปถ่าย..จึงยังไม่ได้เข้าไปดูกลุ่มไลน์อื่นนอกจากกลุ่มfamilyแล้ว..ยังมีอีกราวๆ สี่ห้ากรุปที่ปาริชาตสิงอยู่ แต่ที่ปักหมุดไว้นอกจากกรุปครอบครัว ยังมีกรุป 'friend ตลอดไป' ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมดสี่คน และใช่ในนั้นมีนังตัวดีย์ ที่เป็นลูกชู้อยู่ด้วย'กิ่งแก้ว'ภาพโปรไฟล์ผู้หญิงหน้าหวาน ผมยาวดำสลวยดัดเป็นลอนใหญ่ ติดกิ๊บตามสมัยนิยมทั้งสองด้าน บุคลิกท่าทางเรียบร้อยในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา จะว่าไปในอดีตหล่อนก็เคยมีไลน์ของพี่กิ่ง..ก่อนที่ฝั่งนั้นจะอ้างว่าเปลี่ยนมือถือใหม่ แล้วไลน์ของพี่เขาก็หายไปส่วนไลน์คนอื่นก็มีเพียงบิดากับพี่เลี้ยง...เพราะหลังจากที่เธอป่วยหนักตอนอายุสิบขวบ และป่วยเรื้อรังมาหลายปี ชีวิตจึงวนเวียนอยู่กั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่8
แน่ละ คนโดนดุถึงกับหน้าเจื่อน อีกทั้งไม่เข้าใจ..เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรือยังไง? ไม่เห็นต้องเหวี่ยงอะไรขนาดนั้นคุณหนูปาริชาตตัวปลอมทำได้แค่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่..ก่อนจะปรับสีหน้าแสดงเป็น 'อ้าย' ท่องไว้ๆ เธอไม่ใช่เอื้อมนาง..เธอได้เกิดใหม่เป็นคนใหม่แล้ว!"อืม..ว่าแต่กฤชมาหาอ้ายมีธุระอะไรหรือเปล่า""หึ..เธอขู่บังคับให้ฉันมาหาเอง แล้วทำไมถึงกล้าถาม...คำถามนี้""...""บอกตรงๆ นะอ้าย..อย่างที่รู้ฉันไม่เคยคิดกับเธอแบบคู่รัก..ได้โปรดเลิกเรียกร้องความสนใจแบบโง่ๆ แบบการไปตากฝนจนตัวเองป่วยได้แล้ว"เสียงเย้ยหยันจากคนที่เดิมทีหล่อนคิดว่าเป็นเพื่อน ทว่าไปๆ มาๆ สถานะชักยังไงๆ อยู่อีกทั้งประโยคที่ถูกส่งต่อมาถึงกับทำให้คนรักศักดิ์ศรีถึงกับหน้าม้าน"เพราะสิ่งที่เธอทำ..มันยิ่งทำให้ฉันสมเพช"“...”"แล้วจะไปซื้อของหรือยัง มัวแต่พิรี้พิไรอยู่นั่นแหละ ฉันบอกไว้ก่อนนะ เย็นนี้ฉันไม่ว่าง ตอนเย็นมีงานขาวดำ" คนตัวโตพูดพร้อมเสมองไปทางอื่นราวกับว่าไม่อยากมองหน้าคนตรงหน้าให้เสียสายตาการกระทำของเขาพาให้เอื้อมนางเจ็บจี๊ด..เธอลืมไปเขาไม่ใช่ ‘พี่กฤช’ พี่ชายข้างบ้านที่แสนดีของเธออีกแล้ว“เหอะ...ถ้าคุณไม่เต็มใจ ก็ไม่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่9
"เฮ้อ ความคิดไดโนเสาร์ชะมัดเลย..นี่คราวหลังอย่าไปพูดแบบนี้กับใครเขาล่ะ เดี๋ยวคนในสังคมเขาจะรังเกียจเอา"ปาริชาตตัวปลอมบ่นอุบ ก่อนจะแย่งสมุดในมือเด็กชายคืนร่างเล็กถูกปล่อยลง...พอเท้าถึงพื้นความซ่าก็กลับมา..ยังคงเถียงพี่สาวฉอดๆ ตามความเข้าใจประสาเด็กที่ถูกสั่งสอนมาแบบนั้น"พี่อ้ายพูดเพ้อเจ้ออะไร ใครจะมารังเกียจอาร์ท...บ้านอาร์ทออกจะรวย!""ฉันถามจริง...นายเกิดครอบครัวหมอจริงป่ะเนี่ย อย่าไปบอกใครนะว่ามีพ่อกับพี่ชายเป็นหมอ..ถ้าใครรู้อายเขาตายเลย"น้ำเสียงดูถูกของพี่สาวตัวร้าย ส่งผลให้เด็กชายผู้มีอายุน้อยกว่าขยี้เท้าอย่างขัดใจ"ก็พี่เป็นผีบ้า ไปหาหมอจิตเวชจริงๆ นี่ อาร์ทพูดผิดตรงไหน""เด็กโง่..งั้นพี่ถามนายหน่อยเวลามีดบาดเป็นแผลอาร์ทได้ทำแผลมั้ย?""ต้องทำซิ!""แล้วเวลาป่วยไข้เป็นอะไรมากๆ คุณพ่อคุณแม่พาไปโรงพยาบาลมั้ย?""อือ ต้องไปซิ!""เห็นปะ เวลานายไม่สบายนายยังไปหาหมอเลย...ไอ้โรคซึมเศร้าที่พี่เป็นก็ไม่ต่างจากโรคอื่นหรอกนะ..เพียงแต่มันรักษายาก เพราะมันอยู่ข้างใน...มันอยู่ตรงนี้" ไม่พูดเปล่ามือขาวผ่องอมชมพู เปลี่ยนมากุมมือเล็กของน้องชายแนบไว้ที่หน้าอก..ใบหน้าสวยหวานส่งยิ้มกว้าง..คนเป็นน้องถึ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status