LOGINShare
บทที่ 1
publish date:
2026-08-24 13:57:02เสียงคำรามดังลอยอยู่ข้างหูแต่ช่างห่างไกล ซูหนิงเอ๋อรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ความมืด ความเจ็บปวดจากยาพิษยังคงแผ่ซ่านอยู่ทั่วร่าง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกกระชากอวัยวะภายในของนางออกเป็นชิ้น ๆ
นี่นางตายแล้วมิใช่หรือ?
ในวินาทีสุดท้าย นางยังเห็นใบหน้าของกู้เหวินเฉิง... บุรุษที่นางรักยืนเคียงข้างนางเมียน้อย บุรุษที่นางแต่งงานด้วยและบุรุษที่เป็นคนส่งนางไปขึ้นเตียงของชายอื่นในคืนส่งตัวเข้าหอ
“คุณหนู!” เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก
“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ!” ซูหนิงเอ๋อสะดุ้งเฮือก ดวงตาที่ปิดสนิทพลันเบิกกว้าง นางหอบหายใจอย่างรุนแรง มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
กลิ่นเลือด...กลิ่นยาพิษ...ไม่มีแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือม่านเตียงสีขาวสะอาด ห้องนอนที่คุ้นตา และแสงอาทิตย์อ่อนๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ซูหนิงเอ๋อหันมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนก
นี่คือ...ห้องของนาง
“คุณหนู?” หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงรีบเข้ามาประคองนาง ซูหนิงเอ๋อชะงักไปทั้งร่าง ใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้นางลืมหายใจ
“ชิงเยว่...” เสียงของนางสั่นเครือ สาวใช้ตรงหน้าขมวดคิ้ว
“เจ้าค่ะ คุณหนู เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” ซูหนิงเอ๋อจ้องมองนางเขม็ง ชิงเยว่ สาวใช้ที่อยู่กับนางมาตั้งแต่เด็ก ในชาติที่แล้ว อีกฝ่ายตายไปตั้งแต่ก่อนวันแต่งงานของนางหนึ่งเดือน ตอนนั้นชิงเยว่ถูกพบเป็นศพอยู่ในสระน้ำหลังจวน ทุกคนบอกว่านางพลัดตกลงไปเองแต่ซูหนิงเอ๋อในเวลานั้นเชื่อมาตลอดว่าเป็นอุบัติเหตุ
จนกระทั่งวันนี้...นางจึงเริ่มสงสัยหรือการตายของชิงเยว่ก็ไม่ใช่อุบัติเหตุเช่นกัน
“คุณหนูเจ้าคะ?” ซูหนิงเอ๋อค่อยๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วของนางแตะแก้มของชิงเยว่ อุ่นนางมีชีวิตอยู่จริงๆ ดวงตาของซูหนิงเอ๋อเริ่มแดงก่ำ
“เจ้ายังมีชีวิตอยู่...”
“คุณหนู ท่านพูดอะไรเจ้าคะ” นางไม่ตอบ เพียงยื่นมือไปกอดสาวใช้ของตนเองแน่น ชิงเยว่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“คุณหนู?”
“อยู่นิ่งๆ” เสียงของซูหนิงเอ๋อแผ่วเบา
“ให้ข้ากอดเจ้าเช่นนี้สักครู่” ชิงเยว่แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยกมือขึ้นลูบหลังคุณหนูเบาๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูหนิงเอ๋อจึงค่อยๆ ผละออก นางหันไปมองปฏิทินบนโต๊ะและในวินาทีนั้น...หัวใจของนางก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ
“วันนี้วันอะไร”
“วันนี้หรือเจ้าคะ?” ชิงเยว่เอียงศีรษะ
“วันที่สิบสอง เดือนสามเจ้าค่ะ” มือของซูหนิงเอ๋อแข็งค้าง วันที่สิบสอง เดือนสาม...นางจำได้ วันแต่งงานของนางกับกู้เหวินเฉิงคือวันที่สิบสอง เดือนหก เหลือเวลา...สามเดือน สามเดือนก่อนคืนที่นางถูกขาย สามเดือนก่อนคืนที่ชีวิตของนางพังทลาย สามเดือนก่อนที่ชิงเยว่จะตายและสามเดือนก่อนที่นางจะกลายเป็นสตรีของ...เซียวเฉิงเย่
“ฮ่า...” เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก แต่ยิ่งหัวเราะ น้ำตาของซูหนิงเอ๋อก็ยิ่งไหล นางกลับมาแล้วจริงๆ สวรรค์ให้โอกาสนางอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อให้นางกลับมาใช้ชีวิตอย่างโง่เขลาเหมือนเดิมแต่เพื่อให้นาง...แก้แค้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยนค่อยๆ เย็นลง
“กู้เหวินเฉิง...” ซูหนิงเอ๋อเอ่ยชื่อนั้นออกมาช้าๆ เพียงชื่อเดียวก็ทำให้ภาพในคืนสุดท้ายย้อนกลับเข้ามาในหัว
‘เพราะเจ้ามีประโยชน์เพียงเท่านี้
‘ตั้งแต่ต้น ข้าต้องการเพียงอำนาจของตระกูลซู’
‘ส่วนเจ้า...ก็เป็นเพียงหมารับใช้ตัวหนึ่ง’ เล็บของนางจิกลงกลางฝ่ามือ
ชาติที่แล้ว...นางยอมเชื่อเขาทุกอย่าง เขาบอกให้นางทำสิ่งใด นางก็ทำ เขาอยากได้สิ่งใดจากตระกูลซู นางก็ช่วยพูดกับบิดา เขาบอกว่าอยากได้ตำแหน่งในราชสำนัก นางยังเคยคุกเข่าขอร้องบิดาให้ช่วยเขา นางทำทุกอย่างเพราะคิดว่าเขาคือคนที่คู่ควรเป็นสามีของนาง
แต่สุดท้าย...สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือการทรยศนอกใจ การถูกขายให้ท่านอ๋องแล้วถูกปล่อยให้ตายอย่างสุนัขตัวหนึ่ง
“คุณหนู...” ชิงเยว่มองใบหน้าของเจ้านายอย่างหวาดหวั่น
“ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ ข้าจะไปตามหมอมาให้”
“ไม่ต้อง” ซูหนิงเอ๋อเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของนางไม่เหลือความอ่อนแออีกต่อไป
“ชิงเยว่”
“เจ้าคะ”
“จำวันที่ข้าแต่งงานได้หรือไม่” สาวใช้ชะงัก
“นายท่านหาฤกษ์ไว้เป็นวันที่สิบสอง เดือนหกเจ้านี่เจ้าคะ”
“อีกกี่วัน”
“ประมาณสามเดือนเจ้าค่ะ” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนชิงเยว่รู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างประหลาด
“ดี”
“ดีมาก” นางลุกออกจากเตียง
“ครั้งนี้ยังทัน”
“ทันอะไรหรือเจ้าคะ?” ซูหนิงเอ๋อไม่ตอบ นางเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกทองแดง หญิงสาวในกระจกยังอายุเพียงสิบแปดปี ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตาสดใส ยังไม่มีร่องรอยของความสิ้นหวัง ยังไม่มีคราบเลือดติดอยู่ที่ริมฝีปาก ซูหนิงเอ๋อยกมือแตะใบหน้าของตัวเองช้าๆ
“ชาตินี้...” นางพึมพำ
“ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดกำหนดชะตาของข้าอีก”
ทันใดนั้น
“คุณหนูเจ้าคะ!” เสียงสาวใช้คนหนึ่งดังมาจากด้านนอก
“มีเรื่องด่วนเจ้าค่ะ!” ชิงเยว่เดินไปเปิดประตู
“เสียงดังอะไรตั้งแต่เช้า” สาวใช้คนนั้นรีบคุกเข่าลง
“คุณชายกู้มาขอพบคุณหนูเจ้าค่ะ!” ร่างของซูหนิงเอ๋อพลันแข็งค้าง กู้เหวินเฉิงเขามาแล้ว รวดเร็วกว่าที่นางคิด ชิงเยว่หันกลับมามอง
“คุณหนูให้เชิญคุณชายกู้มาเองนี่เจ้าคะ เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น”
“ข้าเชิญรึ”
“เจ้าค่ะ”
ในชาติที่แล้ว...นางเองที่คอยเรียกร้องส่งเทียบเชิญให้เขามาหา ทุกครั้งที่เขามา...ซูหนิงเอ๋อก็จะรีบลุกจากเตียง แต่งตัวให้งามที่สุด หวีผมแต่งประดับปิ่นงามที่สุดในเมืองและรีบวิ่งออกไปพบเขา เพียงเพราะกลัวว่าบุรุษที่นางรักจะต้องรอนาน
แต่วันนี้...เพียงแค่ได้ยินชื่อเขา ริมฝีปากของนางกลับยกขึ้นช้าๆ ด้วยความชิงชัง
“ไม่ต้องเชิญเข้ามา พาเขาไปรอข้าที่สวน” ชิงเยว่ทำสีหน้าประหลาดใจ
Latest chapter
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง บทพิเศษ 27
“เรื่องอื่นข้ายอมเจ้าได้ แต่เรื่องนี้ไม่มีทาง”“หากหม่อมฉันอยากเดินเล่นในสวนล่ะเพคะ?”“ข้าจะไปกับเจ้า”“หากหม่อมฉันอยากกินขนมตอนกลางคืน?”“ข้าจะให้ห้องครัวทำให้”“หากหม่อมฉันอยากกินของที่ห้องครัวไม่มี?”“ข้าจะให้คนออกไปหามา” นางจ้องเขา ก่อนหัวเราะจนไหล่สั่น“ท่านอ๋อง ทรงตามใจหม่อมฉันถึงเพียงนี้ ระวังลูกคนนี้จะเอาแต่ใจเหมือนพระองค์นะเพคะ” เซียวเฉิงเย่ยกคิ้ว“หากเหมือนข้า อย่างน้อยก็ต้องรู้จักปกป้องคนที่ตนรัก” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนก้มลงแนบหน้าผากกับหน้าผากของนาง“แต่หากเหมือนเจ้า ก็คงฉลาดจนทำให้ข้าปวดหัวตั้งแต่ยังพูดไม่ได้” ซูหนิงเอ๋อยกมือทุบอกเขาเบาๆ ขณะที่เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันนอกหน้าต่าง แสงตะวันสุดท้ายของวันค่อยๆ ลับหายไป ทว่าภายในเรือนกลับสว่างไสวด้วยโคมไฟและความสุขที่ไม่มีสิ่งใดมาพรากไปได้ง่ายๆ อีกแล้วคืนนั้น หลังจากซูหนิงเอ๋อหลับไปแล้ว เซียวเฉิงเย่ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง เขามองใบหน้าสงบของภรรยา ก่อนค่อยๆ วางฝ่ามือลงบนหน้าท้องของนางอย่างแผ่วเบา“เจ้าตัวเล็ก...” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ตนเองยังไม่คุ้นเคย“พ่อไม่รู้ว่าเจ้าจะเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง แต่พ่อสัญญาว
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง บทพิเศษ 26
เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ฤดูร้อนค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ต้นท้อในจวนอ๋องผลัดใบจนเหลือเพียงกิ่งก้าน ทว่าภายในเรือนกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นเช้าวันหนึ่ง ซูหนิงเอ๋อตื่นขึ้นมาพร้อมอาการคลื่นไส้ นางเพิ่งจิบชาร้อนไปได้ไม่กี่คำก็ต้องรีบวางถ้วยลง ชิงเยว่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้ามาประคอง“พระชายา ทรงเป็นอะไรไปเพคะ? หรือเมื่อคืนทรงพักผ่อนไม่เพียงพอ?”“ข้าเองก็ไม่รู้ ช่วงนี้ข้าเหนื่อยง่าย ทั้งยังไม่ค่อยอยากอาหาร” ชิงเยว่ขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาของนางพลันเบิกกว้าง“พระชายา...ประจำเดือนของพระองค์คราวนี้มาหรือยังเพคะ?” ซูหนิงเอ๋อชะงักไปทันที นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าชิงเยวยกมือปิดปาก แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“เช่นนั้นหม่อมฉันจะรีบไปเชิญท่านหมอเดี๋ยวนี้เพคะ!”“ชิงเยว่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป บางทีอาจเป็นเพียงเพราะช่วงนี้ข้าพักผ่อนไม่พอเท่านั้น” ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่เมื่ออยู่ตามลำพัง ซูหนิงเอ๋อกลับอดยกมือขึ้นแตะหน้าท้องของตนเองไม่ได้ ความคิดหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเป็นไปได้หรือไม่...ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หมอประจำจวนก็เดินทางมาถึง เขาตรวจชีพจรให้นางอย่างละเอียด ก่อ
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง บทพิเศษ 25
สามวันหลังจากเหตุการณ์ในศาลาร้าง จวนอ๋องเซียวเฉิงเย่ก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่าความสงบครานี้มิได้เกิดจากการที่ทุกคนลืมเรื่องราวที่ผ่านมา แต่เป็นเพราะคนที่คิดก่อการร้ายถูกจับกุมจนหมดสิ้นจากการสอบสวน ชายชุดเทามีนามว่าเย่ฉางเฟิง เป็นผู้ที่ยังคงภักดีต่อเศษซากอำนาจของตระกูลเย่ที่ถูกเนรเทศ เขาลอบเข้ามาในเมืองหลวงหลายเดือนก่อนเพื่อวางแผนกำจัดเซียวเฉิงเย่ โดยเชื่อว่าหากท่านอ๋องสิ้นพระชนม์ กองกำลังที่อยู่ภายใต้อำนาจของเขาจะต้องแตกกระจาย และความลับเกี่ยวกับคดีเก่าของตระกูลเย่จะถูกฝังไปตลอดกาลส่วนหลินเยว่หรู แม้จะมิใช่ผู้วางแผนทั้งหมด แต่นางก็รู้เห็นและยินยอมช่วยเหลือ เพราะความทะเยอทะยานและความริษยาบังตาท้ายที่สุด นางถูกส่งตัวไปยังศาลหลวงเพื่อรับโทษตามความผิดที่ตนก่อ ส่วนเย่ฉางเฟิงและผู้สมรู้ร่วมคิดถูกสอบสวนขยายผลต่อไป หลักฐานที่รวบรวมได้ทำให้คดีเก่าซึ่งถูกปิดบังมานานเริ่มปรากฏแสงสว่าง เซียวเฉิงเย่จึงไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเงาของผู้ที่คิดสังหารตนเองอีกต่อไปเมื่อทุกอย่างคลี่คลาย เขากลับมาที่เรือนของซูหนิงเอ๋อในยามเย็นเช่นเคยนางกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นท้อ อ่านบัญชีรายรับรายจ่ายของจว
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง บทพิเศษ 24
ชายชุดเทาก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง“พรุ่งนี้เจ้าจงหาข้ออ้างไปพบเซียวเฉิงเย่ อ้างว่าเจ้ารู้สึกไม่สบายใจที่พระชายาซูหมดสติ และต้องการช่วยสืบหาคนร้าย เมื่อเขาเห็นว่าเจ้าเป็นประโยชน์ บางทีเขาอาจลดความระแวงลงบ้าง” หลินเยว่หรูหัวเราะอย่างขมขื่น“ท่านคิดว่าท่านอ๋องจะเชื่อข้าหรือ? วันนี้ข้าเพิ่งปรากฏตัวในสวน พระชายาซูก็หมดสติทันที ต่อให้ข้าไม่ใช่คนลงมือ คนทั้งจวนก็คงสงสัยข้าไปแล้ว”“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องทำให้พวกเขาเชื่อว่าเจ้าเองก็เป็นเหยื่อ!” ชายชุดเทากดเสียงต่ำลง ก่อนยื่นมือออกมาตรงหน้านาง“เอาของที่ข้าให้เจ้าออกมา” หลินเยว่หรูชะงัก มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำห่อผ้าแน่นขึ้น“ท่านจะเอาคืนหรือ?”“ข้าต้องตรวจสอบบางอย่าง”“ไม่!” นางปฏิเสธทันที ก่อนจะรู้ตัวว่าตนตอบเร็วเกินไป จึงรีบผ่อนน้ำเสียง“ข้าหมายถึง...ของชิ้นนี้สำคัญต่อแผนการของเราไม่ใช่หรือ หากท่านเอาคืนไป แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อ?” แววตาของชายชุดเทาเปลี่ยนเป็นเย็นชา“หลินเยว่หรู เจ้าคิดว่าตนเองยังมีสิทธิ์ต่อรองกับข้าอีกหรือ?”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”“ถ้าเช่นนั้นก็เอามา!” เขายื่นมือเข้าคว้าแขนเ
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง บทพิเศษ 23
ค่ำคืนมาเยือนอย่างเงียบงัน ภายในจวนอ๋อง แสงโคมตามระเบียงค่อยๆ ดับลงทีละดวง เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมหน้าประตูเรือนรับรองและเสียงลมพัดผ่านยอดไม้เป็นระยะหลินเยว่หรูนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางเปลี่ยนเป็นชุดสีเข้มเรียบง่าย เส้นผมเกล้าไว้อย่างหลวมๆ บนโต๊ะมีเพียงปิ่นไม้หนึ่งอันกับถ้วยชาที่ยังไม่ได้แตะต้อง นางมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองแดง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก พระชายาซูหมดสติไปแล้วจริงหรือหากเซียวเฉิงเย่รู้ว่านางเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ต่อให้เขาเคยมีไมตรีต่อนางมากเพียงใด ก็คงไม่มีวันปล่อยนางไปง่ายๆแต่หากนางไม่ไปพบชายชุดเทา อีกฝ่ายย่อมคิดว่านางกำลังทรยศต่อข้อตกลงหลินเยว่หรูหลุบตาลง มือลูบห่อผ้าที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัวในที่สุด นางก็ลุกขึ้น เปิดประตูออกไปอย่างระมัดระวัง“คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ?” สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลินเยว่หรูชะงักเพียงชั่วอึดใจ ก่อนตอบเสียงเรียบ“ข้านอนไม่หลับ อยากออกไปเดินรับลมสักครู่ เจ้าไม่ต้องตามมา”“แต่ว่า...”“ข้าบอกว่าไม่ต้องตามมา!” น้ำเสียงที่แข็งกร้าวทำให้สาวใช้ก้มหน้าลงทันที หลินเยว่หรูไม่เสียเวลาพูดต่อ น
เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง บทพิเศษ 22
เมื่อถึงตำหนัก หมอหลวงก็รีบเข้ามาตรวจอาการทันที เซียวเฉิงเย่ยืนอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมถอยห่างแม้แต่ก้าวเดียว ขณะที่ชิงเยว่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล ดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวล ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงจึงถอนเข็มเงินออกจากข้อมือของซูหนิงเอ๋อ ก่อนค้อมกายลงอย่างระมัดระวัง“ทูลท่านอ๋อง พระชายามีอาการคล้ายได้รับพิษพ่ะย่ะค่ะ แต่พิษยังไม่แสดงอาการรุนแรงนัก กระหม่อมจำเป็นต้องตรวจสอบเพิ่มเติมจึงจะระบุได้ว่าเป็นพิษชนิดใด”“พิษ?” เสียงของเซียวเฉิงเย่เย็นลงทันที“เจ้าหมายความว่ามีคนวางยานาง?” หมอหลวงก้มหน้าต่ำ“กระหม่อมยังไม่กล้ายืนยันพ่ะย่ะค่ะ แต่จากอาการในขณะนี้ มีความเป็นไปได้สูง” ภายในห้องพลันเงียบงันเซียวเฉิงเย่กำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ตรวจให้ละเอียดที่สุด หากต้องใช้ยาหรือสมุนไพรชนิดใด ให้ไปนำมาทันที ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ข้าต้องการให้นางปลอดภัย”“กระหม่อมรับบัญชา!” หมอหลวงรีบถอยออกไปจัดยา เซียวเฉิงเย่นั่งลงข้างเตียง เอื้อมมือไปจับมือของซูหนิงเอ๋อไว้ ปลายนิ้วของนางเย็นกว่าปกติ เขาจึงประคองมือทั้งสองข้างของนางไว้ในฝ่ามือตนเอง ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดให้นาง“หนิง
You May Also Like
พ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง153.9K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.7K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.9K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.2K viewsรักกันเมื่อวันที่สายไป
PAIZAY76 viewsหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว1.4K viewsTATTOO CRUCIFIX หลง(รัก)ยัยตัวร้าย #ไม้เมืองxมาเฟีย
โคตรเลวX2192 viewsเด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด)
MOONY MAY51 views
