บทนำ

“กรอกมันลงไป!” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นท่ามกลางความมืด ซูหนิงเอ๋อถูกชายฉกรรจ์สองคนจับแขนไว้แน่น ร่างกายของนางอ่อนแรงจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะดิ้นรน

ถ้วยยาพิษสีดำถูกยกขึ้นตรงหน้า กลิ่นขมฉุนทำให้นางตัวสั่น

“ไม่...” ริมฝีปากซีดขาวของหญิงสาวขยับอย่างยากลำบาก

“ข้าไม่ได้วางยาท่านอ๋อง...” ไม่มีใครฟัง มือใหญ่บีบคางของนางจนต้องอ้าปาก

“ข้าไม่ได้ทำ...” น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม

“ข้าไม่เคยคิดร้ายต่อท่านอ๋อง!”

“กรอก!” ยาพิษถูกเทลงลำคอ ซูหนิงเอ๋อสำลักอย่างรุนแรง พยายามดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น น้ำยาสีดำก็ยิ่งไหลลงสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดแล่นผ่านทุกอณู นางล้มลงกับพื้น เลือดสดไหลออกจากมุมปาก ก่อนสายตาที่พร่าเลือนจะมองเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชุดสีแดงของเขา...ยังเป็นชุดเดียวกับที่เขาสวมในคืนแต่งงาน คืนที่ควรเป็นคืนที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของนาง แต่กลับกลายเป็นคืนที่เขาขายภรรยาของตัวเองให้บุรุษคนอื่น เขาเดินเข้ามาพร้อมสตรีอีกนาง ใบหน้าสวยงามราวภาพวาดนั้นกำลังยิ้มเยาะนางกับสามีของนางอย่างขำขัน

“กู้เหวินเฉิง...” ซูหนิงเอ๋อเรียกชื่อเขา เสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจสุดท้าย บุรุษตรงหน้าหยุดยืน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึก นางเคยคิดว่าเขาจะเป็นสามีที่จะอยู่เคียงข้างนางไปตลอดชีวิตเคยเชื่อว่าการแต่งงานครั้งนี้คือพรหมลิขิต

นางไม่เคยรู้เลยว่า...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกอย่างเป็นเพียงแผนการและบุรุษที่นางรักนักรักหนากลับนอกใจและหักหลังนางได้เจ็บแสบ

“เหตุใด...ท่านกับเหม่ยหลิง...ถึงได้...” นางกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

“เหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้” กู้เหวินเฉิงมองนางนิ่งก่อนจะยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของซูหนิงเอ๋อเย็นเยียบยิ่งกว่ายาพิษในร่างกาย

“เพราะเจ้ามีประโยชน์เพียงเท่านี้ จากนี้ไปคนที่ข้าจะแต่งเป็นภรรยาคือเย่เหม่ยหลิงผู้เดียวดท่านั้น” ดวงตาของนางเบิกกว้าง

“คืนแต่งงาน...เป็นท่าน...”

“ใช่” เขาตอบอย่างไม่ลังเล

“ข้าเป็นคนส่งเจ้าไปให้ท่านอ๋องเอง” หัวใจของซูหนิงเอ๋อราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ภาพในช่วงหัวค่ำย้อนกลับเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงนั่งรอสามีอยู่ในห้องแต่แทนที่กู้เหวินเฉิงจะเข้ามา...คนของเขากลับบุกเข้ามา ปิดปากนาง มัดมือแล้วลากนางขึ้นรถม้า ก่อนส่งนางเข้าไปในห้องของบุรุษที่ทั้งเมืองหลวงต่างหวาดกลัว

ท่านอ๋องเซียวเฉิงเย่

และหลังจากที่นางกลายเป็นเมียของท่านอ๋องแล้ว...นางกลับถูกกล่าวหาว่าคิดวางยาพิษท่านอ๋อง ไม่มีใครเชื่อนาง ไม่มีใครให้โอกาสนางอธิบายแม้แต่บุรุษที่นางเรียกว่า สามี เขายังเป็นคนยืนมองนางถูกกรอกยาพิษด้วยสายตาเย็นชาเคียงข้างหญิงอื่น

“ข้าไม่เข้าใจ...” เสียงของซูหนิงเอ๋อสั่นเครือ

“ข้าไม่เคยทำร้ายเจ้า”

“นั่นเพราะเจ้าโง่เองหนิงเอ๋อ ความอ่อนต่อโลกของเจ้าทำให้ข้าไปทุกอย่างมาครอบครอง” คำพูดนั้นแทงลึกลงกลางอกกู้เหวินเฉิงย่อตัวลงตรงหน้า ใช้นิ้วเชยคางของนางขึ้นช้าๆ

“ซูหนิงเอ๋อ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าแต่งกับเจ้าเพราะรัก?” น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา

“ตั้งแต่ต้น ข้าต้องการเพียงอำนาจของตระกูลซู ส่วนเจ้า...” เขาปล่อยมือ ปล่อยให้ศีรษะของนางกระแทกพื้นอย่างไร้ความปรานี

“ก็เป็นเพียงหมารับใช้ตัวหนึ่ง” ความเจ็บปวดในร่างกายเริ่มเลือนหาย แต่ความเจ็บปวดในใจกลับชัดเจนขึ้นทุกขณะ ซูหนิงเอ๋อจ้องมองเขา ในที่สุดนางก็เข้าใจสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ยาพิษ ไม่ใช่การถูกส่งไปให้ท่านอ๋องในคืนแต่งงานแต่คือการที่นางมอบทั้งชีวิตให้บุรุษคนหนึ่ง...ทั้งที่ในสายตาของเขานางไม่เคยเป็นอะไรเลย

“หากมีชาติหน้า...” นางกำมือแน่น เล็บจิกลงกลางฝ่ามือจนเลือดไหล

“ข้าจะไม่มีวันแต่งกับเจ้าอีก” กู้เหวินเฉิงหัวเราะเบาๆ

“คนตายแล้วจะเอาชาติหน้าที่ไหนเล่า” เปลือกตาของซูหนิงเอ๋อค่อยๆ ปิดลงแต่ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไปประตูเรือนคุกกลับถูกถีบเปิดอย่างรุนแรง!

“ซูหนิงเอ๋อ!” เสียงคำรามที่คุ้นเคยดังขึ้น นางพยายามลืมตาแต่ภาพตรงหน้าพร่ามัวเหลือเกิน แต่ท่ามกลางเลือดและความมืด นางเห็นชายคนหนึ่งในชุดดำก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็ง...กลับแดงก่ำอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

เซียวเฉิงเย่

ท่านอ๋องที่นางเชื่อมาตลอดว่าเป็นคนสั่งฆ่านาง เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่

“ใครสั่งให้กรอกยานาง!” เสียงของเขาดังกึกก้อง คนทั้งห้องต่างคุกเข่าลงกับพื้น แต่ซูหนิงเอ๋อไม่ได้ยินคำตอบอีกแล้ว ร่างของนางกำลังเย็นลงดวงตาค่อยๆ ปิดสนิท ก่อนลมหายใจสุดท้าย นางได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ...และบางสิ่งที่นางไม่อาจเข้าใจ

“หมอ! ช่วยนางเดี๋ยวนี้!” แต่สายเกินไปแล้ว ทุกอย่างดับลงราวกับวินาทีนั้นทุกอย่างได้จบลงเพียงแค่นั้น