ร่องรอย

มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด...

เหยาซูหนี่ว์ยังมืดแปดด้าน ว่าเพราะอะไรถึงได้ถูกทางการต้องการตัวเหมือนกับนางเป็นนักโทษหลบหนี

จนนางต้องระเห็จมาอยู่ในโรงเตี๊ยมหนิงจิ้งเพื่อซ่อนตัว

โรงเตี๊ยมที่คราแรกนางสนใจจะมาสอบถามราคาเข้าพัก แต่เจ้าของบอกว่าถูกเหมาห้องไปหมดแล้ว มิคาดว่าตอนนี้นางกลับได้เข้ามาอยู่ที่นี่อย่างไม่คาดฝัน

นางเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องคนเดียวอย่างว้าวุ่น ส่วนคนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีกลับหายตัวไปอย่างเงียบกริบ

นางไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เพราะเหตุใดเขาถึงได้พานางมาหลบซ่อนที่นี่ ทั้งๆที่มีพวกองครักษ์เสื้อดำเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด

หรือเขาคิดว่า ที่ๆอันตรายที่สุด ก็คือที่ๆปลอดภัยที่สุด

นางไม่แน่ใจว่า เขาฉลาดหรือว่าโง่กันแน่

ถ้าเกิดถูกจับได้ ไม่แคล้วเขาก็จะมีความผิดไปด้วย ที่พานางมาหลบซ่อน แทนที่จะส่งตัวไปให้กับทางการ

เหยาซูหนี่ว์คนเดิมได้ตายไปแล้ว ส่วนนางก็เป็นวิญญาณที่มาเกิดใหม่ในร่างนี้

ดังนั้นความทรงจำทั้งหมดของร่างเดิม นางล้วนรู้ดีเสมือนกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวนางเอง

และนางมั่นใจว่า ไม่เคยไปข้องเกี่ยวกับพวกองครักษ์เสื้อดำมาก่อน

หลายเดือนที่รอนแรมเดินทางจากเมืองหลวงมายังหมู่บ้านอี้ซาน นอกจากการเดินทางที่ยากลำบากอย่างแสนสาหัสแล้ว นางก็ไม่เคยไปทำเรื่องอะไรที่ไม่ดี

นางไม่เคยลักขโมย ไม่เคยมีเรื่องกับผู้ใด จะมีก็แต่ผู้อื่นนั่นแหละที่มารังแกนาง

ทั้งบ่าวชั่วที่ขโมยข้าวของทรัพย์สินของนางไปจนหมดสิ้น และทิ้งให้นางซึ่งเป็นแค่หญิงสาวเดินทางเพียงลำพัง

จนกระทั่ง...

เกิดเรื่องในคืนนั้น.. ที่อารามร้าง !

หัวใจของนางร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวลึก เมื่อนึกถึงเรื่องเจ็บปวดที่เพิ่งจะผ่านพ้นมาไม่นาน

ชายชั่วที่ฉุดคร่านางไปย่ำยี...

รอยช้ำทางกายอาจจะไม่มีหลงเหลือให้เห็นอีก แต่รอยช้ำทางใจมันยังคงสดใหม่จนนางลืมไม่ลง

เหยาซูหนี่ว์กระพริบตาไล่ละอองน้ำบางๆที่เอ่อคลอขึ้นมา นางสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะลืมมันให้หมด และไม่นึกถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป

นางกลับมามองสำรวจรอบห้องพักอีกครั้ง ที่คาดว่าจะต้องอยู่โดยไม่โผล่หน้าออกไปให้ผู้ใดเห็นอีกเลยถึงสามวัน

สายตาของนางตกลงที่เตียงนอนนุ่ม และผ้าห่มสีชมพูหวานแหวว ก็ทำให้นางเผยยิ้มออกมาได้

ไม่รู้ว่านี่เป็นของที่ทางโรงเตี๊ยมจัดไว้ให้อยู่แล้ว หรือว่าชายขี้รำคาญผู้นั้นหามาให้ แต่นางก็รู้สึกขอบคุณเขาอยู่ไม่น้อย

นางรอนแรมอยู่ในรถม้ามาหลายเดือน ถ้าคืนนี้ได้ทิ้งกายลงบนเตียงนุ่มๆบ้าง นางก็คงจะหลับสนิทได้เสียที

นอกจากเตียงก็มีโต๊ะน้ำชา เหยาซูหนี่ว์นั่งลงแล้วยกกาน้ำชาเทลงจอกทันควัน

นางกระหายน้ำมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้จะได้จิบชาอุ่นๆให้ชุ่มคอซักหลายๆจอก

นางดื่มชาไปถึงเจ็ดจอก ถึงค่อยคลายความกระหายลงได้ จึงลุกขึ้นสำรวจห้องพักเล็กๆนี้ต่ออีกครั้ง

ด้านข้างมีฉากอาบน้ำเป็นไม้แกะสลักรูปดอกหลันฮวา ลงสีสันสวยงามอ่อนช้อย นางเดินอ้อมไปยังด้านหลังฉากกั้น ก็มีอ่างอาบน้ำที่ทำด้วยไม้เนื้อแข็งขนาดกำลังนั่งแช่สำหรับหนึ่งคน

นางไม่ได้อาบน้ำดีๆมานานแล้ว และนางหมายมั่นว่าจะมาลองใช้ในวันพรุ่งนี้

เมื่อนางสำรวจห้องพักเล็กๆนี้จนพอใจ ก็กลับมาที่เตียงนอนอีกครั้ง

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าสะสมที่ผ่านมาทั้งวัน ร่างกายมันร้องเตือนให้นางพักผ่อนเสียที

เหยาซูหนี่ว์สลัดความกังวลทุกอย่างออกไป คิดว่าพักให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยยกเรื่องต่างๆไปคิดต่อในวันพรุ่งนี้

นางล้มตัวไปที่เตียงนอนนุ่ม ก่อนจะผล็อยหลับไปในทันที

..........

ภายในจวนร้างของตระกูลเหยายามดึกสงัด

กลุ่มองครักษ์เสื้อดำต่างยืนนิ่งอย่างสงบเยือกเย็นอยู่กลางลานบ้าน

หากแต่เหงื่อเย็นกลับไหลหลั่ง เมื่อร่างสง่างามสูงส่งตรงหน้าแผ่พลังปราณบีบคั้นออกมา จนเหมือนมีภูเขาทั้งลูกแบกอยู่บนบ่า

พวกเขาได้รับคำสั่งจากหนานอ๋อง ให้ตามหาหญิงสาวผู้หนึ่งที่ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นเช่นไร โดยมีเพียงต้องตามรอยของรถม้าเทียมลา ที่วิ่งจากอารามร้างนอกเมืองมาจนถึงหมู่บ้านอี้ซานนี้เท่านั้น

รอยของรถม้ามาหยุดอยู่ที่หน้าจวนตระกูลเหยา ซึ่งเป็นจวนที่ถูกทิ้งร้างไม่มีใครอาศัยอยู่มานานแล้ว

หากแต่ที่พื้นห้องโถงของจวนด้านใน กลับมีรอยเท้าเล็กๆของผู้หญิง ซึ่งเป็นรอยใหม่อยู่เต็มไปหมด

"ไป๋ลู่ชิง.. เจ้าเป็นผู้เดียวที่อยู่ในจวนนี้กับนางใช่หรือไม่"

เสียงเยียบเย็นที่ถามเจาะจงตัว ทำให้องครักษ์ไป๋ลู่ชิงต้องคุกเข่าลงเพื่อรายงาน

"พะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง"

"แล้วนางอยู่ที่ใดเล่า"

ไป๋ลู่ชิงอดทนกับพลังปราณรุนแรง ที่กดทับลงมาที่ตัวจนเข่าทรุด แล้วตอบทันใดว่า

"มิทราบได้ พะย่ะค่ะ"

สิ้นเสียงตอบคือผลงานที่ว่างเปล่า เหล่าองครักษ์เสื้อดำที่เหลือต่างสูดหายใจเข้าลึกหวาดเสียวแทนไป๋ลูชิง ที่จะต้องถูกหนานอ๋องกริ้ว

ไป๋ลู่ชิงก้มหัวรอรับการลงโทษจากแส้หนามในมือของหนานอ๋อง

ความภักดีที่เขามีต่อหนานอ๋องไม่เคยเปลี่ยน แต่นางก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต เขาไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยนางให้ตายได้

หญิงอัปลักษณ์ผู้นั้น ถ้าหนานอ๋องได้เห็นหน้า นางคงจะถูกฆ่าตายทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาช่วยนางโดยพาไปซ่อน ถ้าหนานอ๋องตามหานางไม่เจอ อีกไม่นานก็อาจจะเลิกสนใจ

เขาไม่รู้ว่านางไปทำเรื่องอะไรเอาไว้ ถึงได้ถูกหนานอ๋องตามล่าอย่างหมายหัวเช่นนี้

แม้ใบหน้านางจะอัปลักษณ์จนทนดูไม่ได้ แต่น้ำใจของนางที่ยอมเสียสละเอายาวิเศษมาให้เขากิน ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจ และถือเป็นหนี้บุญคุณที่ต้องตอบแทน

เขาตัดสินใจก้มตัวลงอย่างศิโรราบ เพื่อให้หนานอ๋องลงโทษได้ตามใจ

แต่หัวหน้าองครักษ์จวิ้นเจากลับคุกเข่าลง และเอ่ยปากแทนเขาว่า

"รายงานท่านอ๋อง องครักษ์ไป๋ลู่ชิงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับพวกกบฏนอกด่าน จึงเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในจวนหลังนี้ ตอนพวกข้ามาถึง เขาก็ไม่มีสติแล้ว เกรงว่าจะไม่เห็นนางผู้นั้นจริงๆพะย่ะค่ะ"

หนานอ๋องฟังด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ร่างกายกลับแผ่พลังปราณกดดันที่หนักหน่วงออกมามากขึ้น จนหัวหน้าองครักษ์จวิ้นเจาถึงกับทรุดลงมือค้ำพื้น แต่ฝืนกัดฟันทนแล้วรายงานต่อไปว่า

"ท่านอ๋องได้โปรดอย่ากริ้ว จากเบาะแสที่ข้าได้มา นางน่าจะมีคนช่วยเหลือที่มีวรยุทธพาหนีไปพะย่ะค่ะ"

สายตาคมปราบหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจที่ได้ยิน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

"หานางให้เจอ.. ที่เหลือฆ่าให้หมด !"

หัวหน้าองครักษ์จวิ้นเขาก้มศีรษะขึงขัง

"รับบัญชา พะย่ะค่ะ"

หนานอ๋องมองเข้าไปที่โถงกลางจวนของตระกูลเหยา ที่ๆมีรอยเท้าเล็กๆของหญิงสาวที่เขาตามหา

"จัดคนเฝ้าจวนนี้ไว้อย่าให้คลาดสายตา นางต้องกลับมาที่นี่อีกแน่"

**********

คนหนึ่งวิ่งตามหา..ร่องรอย

อีกคนหนึ่งใช้ชีวิตอย่าง.. ล่องลอย

คำที่ออกเสียงเหมือนกัน

แต่ความหมายไปคนละทาง

อิอิ By ไรริล