Masuk**นิยายติดท้อปในเด็กดี รับประกันความสนุก** เกิดใหม่ทั้งทีกลับต้องคอยทำชั่วเพื่อเอาตัวรอด แถมชีวิตยังดวงตกขั้นสุด ที่ดันไปผูกบุพเพวาสนากับท่านอ๋องที่ขึ้นชื่อว่าโหดร้าย ที่ตามล่านางอย่างเอาเป็นเอาตาย !! ผู้อื่นเกิดใหม่ล้วนงดงาม แต่ข้าอัปลักษณ์ อยากจะได้สกิลดีๆมาช่วยชีวิตที่แสนอาภัพ ก็ดันได้ระบบหน้าเลือดที่เอาแต่ขายของ แถมราคาที่ต้องจ่าย ก็คือการทำชั่วให้มากที่สุด ! แล้วข้าที่ มดไม่เคยบี้ ขี้ไม่เคยจับ ก่อนหลับยังต้องสวดมนต์ จะกลายเป็นคนชั่วได้ยังไง ! *""******"* สาวนักสู้ชีวิตที่ไม่มีอะไรจะทำร้ายนางได้ ทุกวิกฤต…นางจะหาโอกาส ทุกคำเหยียบย่ำ…นางจะใช้เป็นพลังผลักดัน เกิดมาต้องไม่ยอมแพ้ ขอแค่มีชีวิต…ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงได้ ด้วยสองมือเล็กๆที่สุดจะดันทุรัง !!
Lihat lebih banyak‘ ตระกูลเหยา ’
เมื่อเงยหน้ามองไปที่ป้ายตระกูลเหยาด้านบน นางจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปดันบานประตูไม้ที่หนาหนัก ของบ้านบรรพบุรุษตระกูลเหยาให้เปิดออก แอ๊ดดด.. ! ประตูไม้เก่าส่งเสียงดังลั่นจนสะเทือนไปโดยรอบ เพราะสถานที่แห่งนี้มันเงียบเหงาและถูกทิ้งร้างมานาน เหมือนกับนาง ที่ถูกทิ้งให้มาอยู่ในโลกประหลาดนี้เพียงลำพัง เมื่อเปิดประตูได้ ร่างระหงในชุดขาวก็เดินตัวตรงเข้าไปสำรวจด้านใน ท่ามกลางหมู่จวนขนาดกลาง แม้มีรั้วรอบขอบชิด แต่ดูคร่าวๆแล้ว ช่างเก่าโทรมกว่าด้านนอกที่เห็นนัก ผุพัง.. จนนกกายังไม่อยากจะมาทำรัง นางสูดหายใจเข้าลึกกับสิ่งที่ต้องเผชิญ แล้วก้าวเท้าเล็กเข้าไปยังโถงกลางเรือน ที่ประตูบานคู่หลุดหายไปแล้วเหลือแค่เพียงบานเดียว ด้านในมีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด ฝุ่นจับหนาเตอะทุกทิศทางจนไม่กล้าเอามือไปแตะสัมผัส ในขณะที่นางกำลังใช้สายตาไล่ประเมินความเสียหาย ที่ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการบูรณะซ่อมแซมแค่ให้พอจะอาศัยอยู่ได้ สายตาของนางก็พลันเห็นร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ที่นั่งหลังพิงกำแพงแบบหมดสภาพ “…!!??” เขาสวมชุดดำ ใบหน้าก็โพกผ้าปิดเอาไว้อย่างมิดชิด มีเพียงท่าทางคอตกเอียงกระเท่เร่ ดวงตาหลับสนิท และกองเลือดสีแดงที่พื้นด้านข้างตัว เลยทำให้นางรู้ว่าเขาไม่อยู่ในสภาพที่จะทำอะไรนางได้ คนร้าย ? โจร ? บาดเจ็บ ? หรือว่า..ตายแล้ว ? นางไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้บุรุษแปลกหน้าผู้นี้ และมองซ้ายมองขวาหาอาวุธที่จะเอาไว้ปกป้องตัวเองได้เสียก่อน แล้วก็โชคดีที่เจอไม้เนื้อแข็งขนาดเหมาะมือตกอยู่ที่พื้น นางรีบฉวยขึ้นมาถือเอาไว้ทันที การที่นางไม่ระวังตัว คิดว่ามีหน้าตาอัปลักษณ์เป็นอาวุธ ก็เลยชะล่าใจจนถูกชายชั่วลากไปข่มขืนโดยที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย นั่นเลยทำให้นางต้องจำใส่ใจเอาไว้ ว่าเวลาพวกบุรุษหน้ามืดขึ้นมา เรื่องหน้าตามันไม่สนใจหรอก ! นางเข้าไปใกล้ชายแปลกหน้าที่บุกรุกเข้ามาในจวนตระกูลเหยาที่ถูกทิ้งร้างอย่างน่าสงสัย ดูจากอาการบาดเจ็บและกองเลือดวงใหญ่ เขาน่าจะหนีการตามล่าของใครมาแล้วมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ นางยื่นไม้ยาวไปเขี่ยขายาวๆของเขา แต่กลับทำให้ร่างที่นั่งพิงกำแพงอย่างหมิ่นเหม่ เอียงล้มลงมานอนพังพาบกับพื้นดัง ตุ้บ ! ร่างใหญ่ที่ล้มลงมา ทำนางตกใจจนเกือบกระโดด แต่เมื่อเพ่งมองดีๆ นางก็เห็นว่าที่หน้าอกของเขามีการขยับขึ้นลงเบาๆ แสดงว่ายังหายใจอยู่.. ยังไม่ตาย เมื่อดูแล้วสภาพร่อแร่ขนาดนี้ ถ้าปล่อยเขาทิ้งไว้อีกไม่นานก็น่าจะตายจริงๆ กริ๊งงง ! กริ๊งงง ! จู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงประหลาดที่เหมือนกับเสียงของโทรศัพท์มือถือดังขึ้นจนตกใจ หรือว่าการเดินทางที่เหนื่อยยาก จะทำให้นางป่วยจนหูแว่วไปแล้ว ในโลกที่เหมือนกับจีนโบราณ อารยธรรมยังไม่ศิวิไลซ์แบบนี้ จะไปมีโทรศัพท์ได้ยังไง กริ๊งงง ! กริ๊งงง ! แต่เสียงที่ดังยังเร่งเร้าอยู่ มันชัดเจนจนนางต้องเบิกตากว้างๆ มองหาที่มาของเสียง แต่ห้องโถงในจวนที่มีแค่โต๊ะ เก้าอี้หักเก่าไม่กี่ตัว และร่างที่กำลังจะกลายเป็นศพของบุรุษนิรนาม นางกวาดตามองรอบเดียวก็ทั่วห้องแล้ว มันจะไปมีโทรศัพท์ตกอยู่เสียที่ไหน “..???..” นางคงหูแว่วไปแล้วจริงๆ คิดได้ดังนั้น นางก็หัวเราะและพูดว่าตัวเองอย่างสมเพชเบาๆว่า “หน้าตาก็ขี้เหร่ หูก็ยังแว่วอีก.. ฮัลโหล ฮัลโหล สวัสดี คนขี้เหร่กำลังพูดสาย..” “สวัสดี คนขี้เหร่” กรี๊ดดด ! เหยาซูหนี่ว์หวีดร้องอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆก็มีเสียงตอบรับดังขึ้น แถมมองไปทางไหนก็ไม่เห็นตัวคนพูดอีกด้วย !! ********** เกิดใหม่ ข้ามมิติ ถูกข่มขืน เจอผู้ชายที่กำลังจะตายในบ้าน เสียงโทรศัพท์ในโลกยุคโบราณ จะมีอะไรอีกมั้ยเนี่ย ! ตามมาโลดด.. By ไรริลเหยาซูหนี่ว์ตื่นแล้ว...นางนั่งๆนอนๆรอบุรุษที่พานางมาซ่อนตัวอยู่ในห้องนี้อยู่หลายชั่วยาม เขาก็ยังไม่มาปรากฎตัว อีกทั้งก็ไม่กล้าเดินออกไปด้านนอกเพราะกลัวจะถูกใครพบเห็นนี่ก็ยามบ่ายคล้อยแล้ว ตอนนี้นางรู้สึกหิวมาก ในท้องของนางมันกลวงโบ๋ ได้แต่คอยจิบน้ำชาที่เหลือเพียงก้นกาอย่างประหยัดเขาบอกไม่ให้นางออกจากห้อง แต่ก็ไม่ได้เตรียมเสบียงอาหารแห้งเอาไว้ให้นางประทังชีวิตบ้างเลยแล้วนางจะทนอยู่ในห้องนี้ถึงสามวัน กับกาน้ำชาที่แทบไม่เหลือแล้วได้อย่างไรถ้าเขาไปแล้วไปลับไม่กลับมาอีก นางคงต้องทนหิวจนตายในห้องนี้แน่ๆเหยาซูหนี่ว์เดินไปแนบใบหน้าที่ช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย แล้วเอาตาส่องออกไปดูด้านนอกสิ่งที่เห็นก็มีเพียงลานเรือนกว้างของจวนชาวบ้านที่อยู่ติดกัน และต้นไผ่สูงชะลูดที่ขึ้นบังทิวทัศน์ไปหมดสิ้นห้องที่นางซ่อนตัวอยู่ชั้นสอง แถมนอกหน้าต่างก็มีต
มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด...เหยาซูหนี่ว์ยังมืดแปดด้าน ว่าเพราะอะไรถึงได้ถูกทางการต้องการตัวเหมือนกับนางเป็นนักโทษหลบหนีจนนางต้องระเห็จมาอยู่ในโรงเตี๊ยมหนิงจิ้งเพื่อซ่อนตัวโรงเตี๊ยมที่คราแรกนางสนใจจะมาสอบถามราคาเข้าพัก แต่เจ้าของบอกว่าถูกเหมาห้องไปหมดแล้ว มิคาดว่าตอนนี้นางกลับได้เข้ามาอยู่ที่นี่อย่างไม่คาดฝันนางเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องคนเดียวอย่างว้าวุ่น ส่วนคนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีกลับหายตัวไปอย่างเงียบกริบนางไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เพราะเหตุใดเขาถึงได้พานางมาหลบซ่อนที่นี่ ทั้งๆที่มีพวกองครักษ์เสื้อดำเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมดหรือเขาคิดว่า ที่ๆอันตรายที่สุด ก็คือที่ๆปลอดภัยที่สุดนางไม่แน่ใจว่า เขาฉลาดหรือว่าโง่กันแน่ถ้าเกิดถูกจับได้ ไม่แคล้วเขาก็จะมีความผิดไปด้วย ที่พานางมาหลบซ่อน แทนที่จะส่งตัวไปให้กับทางการเหยาซูหนี่ว์คนเดิมได้ตายไปแล้ว ส่วนนางก็เป็นวิญญาณที่มาเกิดใหม่ในร่างนี้ดังนั้นความทรงจำทั้งหมดของร่างเดิม นางล้วนรู้ดีเสมือนกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวนางเองและนางมั่นใจว่า ไม่เคยไปข้องเกี่ยวกับพวกองครักษ์เสื้อดำมาก่อนหลายเดือนที่รอนแรมเดินทางจากเมืองหลวงมายังหมู่บ้านอี้ซา
เผาจวน !เขาคิดจะเผาจวนของนางเพื่อไล่หนูเพียงตัวเดียวและหนูตัวนั้นก็คือนางเหยาซูหนี่ว์ฟังบุรุษตรงหน้าข่มขู่ออกมา แทนที่นางจะหวาดกลัว แต่กลับยิ่งเพิ่มความโมโหและดื้อแพ่งที่จะไม่ยอมออกไปมากขึ้น"จะออกมาหรือไม่ !"เสียงแหบกร้าวที่ตวาดดัง จนทำให้นางถึงกับหัวหดแทนที่เขาจะใช้วาจาหว่านล้อม หลอกล่อให้นางออกไปหา แต่เขากลับใช้แต่อารมณ์และการขู่บังคับท่าเดียวนางคาดเดาได้ทันที ว่าบุรุษผู้นี้น่าจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป นิสัยเสียแบบพวกเจ้าคนนายคน ที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งแบบนี้ เขาน่าจะเป็นบุตรชายของพวกขุนนางตระกูลใหญ่เป็นแน่แท้ใช่ว่านางจะไม่เคยเจอคนประเภทนี้มาก่อน ก็เหมือนตอนที่นางยังไม่ตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างนี้ตอนนั้นนางยังเป็นแค่พนักงานบริษัทตัวเล็กๆ ก่อนที่จะลาออกแล้วไปทำอาชีพแม่ค้าออนไลน์เต็มตัวคนแบบชายผู้นี้ก็คือพวกหัวหน้างานหน้าดุ ที่เป้าหมายมีไว้พุ่งชน ทำงานงกๆเพื่อเป้าหมายขององค์กรเท่านั้นนิสัยของคนประเภทนี้เรื่องถูกผิดไม่สำคัญ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ถูกใจ เขาก็ไม่สนวิธีการเพราะฉะนั้น.. ถ้านางยังไม่ออกไปปรากฎตัวให้เขาเห็นคนผู้นี้จะเผาจวนนางแน่ !นางตัดสินใจเอ่ยถามออกไปเสียงเบา
เหยาซูหนี่ว์มองชายที่ยืนนิ่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อเขายังคงสวมชุดดำเช่นเดิม แต่น่าจะเปลี่ยนเป็นตัวใหม่ที่สะอาดแล้วพอนึกถึงชุด นางถึงได้นึกออกว่า ได้ลืมชุดบุรุษที่อุตส่าห์หลอกพ่อค้าผ้าจนซื้อมาได้ในราคา 20 อีแปะ ไว้ในรถม้าที่เพิ่งจะขายออกไปนางถอนหายใจเพราะเสียดายเงินที่ปลิวไปเปล่าๆ เลยกลายเป็นขายรถม้าแถมลา แล้วก็แถมชุดบุรุษใหม่ๆให้ไปด้วยอีกหนึ่งชุดเสียได้เมื่อมองกลับไปที่บุรุษชุดดำที่ยืนอยู่หน้าร้านอีกครั้ง นางก็เห็นว่า อย่างน้อยเขาก็ดูสบายดี ยังยืนได้ แล้วก็ยังหายใจอยู่ยาที่นางซื้อให้เขากิน ทางร้านสะดวกซื้อไม่ได้หลอกลวงจริงๆ แถมยังหายไวกว่าที่นางคาดการณ์เอาไว้อีกด้วยตอนนี้เขาไม่ได้มองเข้ามาในร้าน เพราะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่สายตาของเขากำลังมองจ้องพื้นอยู่นาน จนนางเริ่มสงสัยว่าเขามองหาอะไรอยู่หรือว่าเขากลับมาที่จวนของนางอีกครั้ง เพราะลืมของเอาไว้หรือเปล่าในขณะที่นางกำลังสงสัย พนักงานซูฉีก็ยื่นมีดสั้นขนาดเหมาะมือเล่มหนึ่งมาให้นาง แล้วทำท่าเอามือปาดคอเป็นตัวอย่างให้ดู ก่อนจะบอกนางเบาๆด้วยสายตาตื่นเต้นว่า"มีดเล่มนี้คมมากนะครับ คุณลูกค้ากรีดคอเขาตอนที่เขาไม่ทันรู้ตัว รับรองว่าฉั่วะเด





