Novel-novel oleh ไรริล

' สำนักข่าวนิเคอิที่ญี่ปุ่น พาดหัวใหญ่โต ผู้การตำรวจชั้นสูงตระกูล ไทซน ผู้มีอิทธิพลต่อการเมืองญี่ปุ่นมาอย่างยาวนาน ได้มีทายาทชายสายตรงให้กับตระกูลแล้ว '' ผู้กำกับหนังหนุ่มดาวรุ่ง ที่เคยมีขาวคาวกับอดีตดาราสาวชื่อดัง ได้ออกมายอมรับแล้วว่า ผู้หญิงที่เขามีสัมพันธ์ด้วยเป็นเพียงหญิงขายบริการ และขอถอนตัวออกจากการเป็นผู้กำกับหนังทั้งหมด '' กระแสแฟนคลับเรียกร้องให้ดาราสาว เคียร่า เคลียร์ กลับคืนวงการอีกครั้ง '..........อุแว้ อุแว้ฉันกำลังวุ่นวายเลี้ยงเจ้าตัวเล็ก ที่เกาะติดแม่อย่างกับตุ๊กแกเด็กชาย อายาโตะ ไทซน ที่แปลว่า การต่อสู้เด็กคนนี้สู้มาก.. สู้กับฉันตลอดเวลานี่แหละถ้าตอนไหนที่ตัวของเขาออกห่างจากฉันแค่นิดเดียว ก็จะร้องไห้จ้าจนฉันต้องรีบเอามือลูบไปบนอกของเขาเบาๆ เป็นการบอกว่า แม่ยังอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้ไปไหนตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก และเฝ้ารอให้อาคิระกลับมาช่วยฉันเสียทีฉันยกโทรศัพท์มือถือ กดโทรด่วนที่ตั้งเป็นเบอร์โทรของอาคิระเอาไว้"ฮัลโหลลลล ที่รักจะกลับรึยัง เคลียร์จะตายอยู่แล้วนะ"มีเสียงหัวเราะจากปลายสายที่ดังมาอย่างสดใสอารมณ์ดีแต่เหมือนฉันจะได้ยินเสียงของเขาอยู่ใกล้มาก จนเขาเปิดประตูห้

ฉันกำลังเดินอยู่ในป่าที่ต้นไม้แห้งโกร๋นเหลือแต่ตอ ลำต้นแต่ละต้นดูหงิกๆงอๆ ไม่สมประกอบทั้งโย้ไปเย้มารอบด้านดูสลัวรางมองได้ไม่ชัดเจน จนฉันต้องพยายามก้มลงมองทางที่พื้น ว่าต้องเดินไปทางไหนกันแน่แต่.. ถนนเส้นนี้ ฉันเคยเดินผ่านมาก่อนในครั้งนั้น ที่ฉันดื่มยาพิษเพื่อฆ่าตัวตาย ฉันก็เลยได้มาที่นี่แสดงว่าตอนนี้.. ฉันได้ตายอีกแล้วสินะฉันถอนหายใจให้กับความดวงจู๋ อายุแสนสั้นของตัวเอง เลยไม่รู้ว่าตอนตัวเองแก่ จะมีหน้าตาเป็นแบบไหนเลยน่ะสิเอ๊ะ..! แต่ถ้าลองคิดในด้านดี ฉันก็เป็นผีสาวที่ยังสวยอยู่นะ ไม่ได้ตายตอนแก่ เลยไม่ต้องเป็นผีแก่ๆที่ดูน่าเกลียดน่ากลัวเหมือนผีตนอื่นฉันพยายามทบทวนความทรงจำ แล้วก้าวเดินไปตามทางที่เขากำหนดเอาไว้ให้ เพื่อจะได้ไปเกิดใหม่พยายามภาวนาว่า ชาติหน้าฉันขอเกิดเป็นคนสวยๆนะ ห้ามไม่สวยเด็ดขาดฉันไม่อยากจะไปทำศัลยกรรม ฉันอยากจะยืดอกเชิดหน้าแบบสวยธรรมชาติน่ะแต่ถ้าเลือกเกิดไม่ได้จริงๆ ก็ขอให้ฉันฉลาดหาเงินเก่งๆละกัน จะได้มีเงินเอาไปให้คุณหมอทำสวยให้แทนฉันอยากให้อาคิระเจอฉันตอนสวยๆเท่านั้นคิดแล้วฉันก็มองรอบตัวอย่างเคว้งคว้างอีกครั้งถ้าฉันรีบไปเกิดตอนนี้ แต่อาคิระยังไม่ตาย แล้

แม้ฉันจะใฝ่ฝันถึงงานแต่งงานของตัวเองมาตลอดชีวิต แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ได้กับเขา.. อาคิระซังเมื่อนึกย้อนไปถึงวันแรกที่ได้เจอกัน หัวใจของฉันก็เต้นตึกตักขึ้นมาผู้ชายตัวสูงที่มีฟีโรโมนรุนแรง จนฉันแทบจะวิ่งเข้าไปจีบเขาก่อนอย่างน่าไม่อาย เพราะอยากจะได้เขามาเป็นแฟนจนตัวสั่นแต่ว่าวันนี้..ฉันกำลังยืนอยู่บนแท่นพิธีศักดิ์สิทธิ์ ที่มีบาทหลวงกล่าวนำคำสาบานให้กับคู่บ่าวสาวฉัน.. และ อาคิระซังบรรยากาศโดยรอบดูเข้มขลัง ทรงพลังไปด้วยจิตวิญญาณของการเริ่มต้นชีวิตคู่ครั้งใหม่ของคนสองคน ที่ยืนมองตากันด้วยความรักที่เปี่ยมล้นเสียงบาทหลวงกล่าวดังกังวานไปทั่วลานพิธี"เจ้าบ่าวจะยินดีรับเจ้าสาวเป็นคู่ชีวิต แม้ในยามสุขและยามทุกข์ จะรักและให้เกียรติเธอไปชั่วชีวิต หรือไม่"อาคิระมองตาฉันอย่างแน่วแน่ ก่อนจะเปล่งเสียงเป็นคำพูดที่หนักแน่นออกมาว่า"รับครับ"ฉันฟังอย่างเต็มตื้นในหัวใจ และรู้สึกขอบคุณโชคชะตาเหลือเกิน ที่ให้โอกาสฉันและเขาได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้งหนึ่งในชาตินี้บาทหลวงผู้ใจดีหันมาทางฉัน และเริ่มกล่าวนำคำสาบานอีกครั้งว่า"เจ้าสาวจะยินดีรับเจ้าบ่าวเป็นคู่ชีวิต แม้ในยามสุขและยามทุกข์ จะรักและให้เก

เมื่อได้ปรับความเข้าใจกับอาคิระซังแล้ว โลกทั้งใบของฉันก็กลายเป็นสีชมพูถ้าเรื่องราวของฉันถูกเอาไปสร้างเป็นละครได้ก็คงจะเป็นเรื่องราวสุดมหัศจรรย์ของคนสองคน ที่เป็นรักแท้ของกันและกัน จนไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติก็จะไม่มีวันพรากจากกันไปได้กรี๊ด..ดดทำไมความรักของฉันมันโรแมนติกได้ขนาดนี้นะแต่ขอตินิดนึง เรื่องความโรคจิตและบ้ากามของเขา ฉันได้แต่สงสัยว่า พี่ชายที่แสนจะอบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษในชาติที่แล้ว เขาหายไปอยู่ที่ไหนกันแล้วทำไมอาคิระในชาตินี้ ถึงได้เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองขนาดนี้หรือเพราะเขาเติบโตมาในตระกูลยากูซ่า สังคมแวดล้อมเลยหล่อหลอม ทำให้เขากลายเป็นคนนิสัยร้ายกาจจนน่าวิ่งหนีไปให้ไกลนี่ถ้าเขาไม่ใช่พี่ชายในอดีต ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าจะยอมรับเขาได้ไหมแต่แรกเริ่มก็จับฉันไปข่มขืนแล้ว ฉันอยากจะรู้นักเชียวว่าใครสั่งใครสอนให้ทำกับผู้หญิงแบบนี้ตายล่ะ หรือว่าเขาเป็นโรคจิตแล้วชอบทำแบบนี้กับทุกคน !ฉันกัดฟันอย่างกรุ่นโกรธขึ้นมาทันที เดี๋ยวเจอหน้าต้องถามให้รู้เรื่องว่าเคยทำหรือเปล่าถ้าเคยนะ ฉันจะตีเขาให้ตายเลย !!พอคิดมากก็ปวดหัวจี๊ดๆขึ้นมาอีกแล้วฉันนั่งรอเขาไม่นาน ร่างสูงก็เดินเอื่อยๆเข้ามาอย่างไ

พรุ่งนี้ก็จะถึงวันแต่งงานของฉันกับอาคิระซังแล้วสถานที่จัดงานก็คือ ที่บ้านของเขานั่นแหละบ้านที่ใหญ่โตโอ่อ่าราวคฤหาสน์ญี่ปุ่นโบราณ ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ โดยที่ฉันไม่ต้องทำอะไรเลยซักอย่างทั่วทั้งบ้านถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว บรรยากาศงานแต่งห้อมล้อมรอบตัวดูสดใสสวยงามแม้แต่ชุดเจ้าสาว ฉันก็ไม่มีโอกาสเลือกเอง ทำเหมือนกับฉันเป็นเพียงนักแสดงคนหนึ่ง ที่ต้องแต่งตัวไปเข้าฉากตามบทเท่านั้นหากว่านี่คืองานแต่งงานในฝันที่ผู้หญิงทุกคนเฝ้ารอ แต่สำหรับฉันแล้วมันคืองานฮาโลวีนชัดๆเรื่องราวของฉันกลายเป็นนิยายน้ำเน่าราคาไม่กี่สิบบาทไปแล้ว ที่นางเอกถูกพระเอกจับได้ว่าท้อง เขาเลยแสดงความรับผิดชอบโดยการแต่งงานด้วยเฮ้ออ..ฉันถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย ได้แต่นึกโทษตัวเองว่าไปตกลงแต่งงานกับเขาทำไมแค่ความคิดชั่วแล่นที่อยากจะแก้แค้นเขา กับเรื่องราวในอดีตแต่หนหลังที่ย้อนข้ามไปถึงชาติก่อนนี่ฉันปัญญาอ่อนหรือเปล่า ?!จะแก้แค้นเขาแบบข้ามภพข้ามชาติกันเลย เหตุผลแค่เพราะชาติที่แล้วเขาไม่รักเนี่ยนะฉันคงจะบ้าไปแล้วจริงๆนี่ฉันเป็นถึงดาราดังเลยนะ กะอีแค่ผู้ชายไม่รัก จะต้องถึงขั้นผูกใจเจ็

สุดท้ายฉันก็..ท้อง..จริงๆถึงอายุครรภ์จะน้อยมาก ยังไม่ถึงสัปดาห์เลยด้วยซ้ำ แต่นวัตกรรมการแพทย์ที่ก้าวหน้า ก็ให้ผลบวกว่าฉันตั้งครรภ์เป็นที่เรียบร้อยแล้วเหมือนฟ้าถล่ม แผ่นดินทลายในใจของฉันที่พอได้ฟังคำยืนยันจากหมอ ฉันก็ถึงกับเป็นลมหมดสติไปในทันทีทุกคนคงคิดว่า ฉันอ่อนแอลงเพราะเพิ่งจะตั้งครรภ์อ่อนๆ ร่างกายเปราะบางจนถึงขั้นเป็นลมเป็นแล้งไปได้ง่ายๆแต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย ฉันทั้ง อึด ถึก ทน กว่าที่เห็นภายนอกมากนัก ฉันเคยต้องถ่ายหนังติดต่อกันไม่ได้พักถึงสามเดือนเต็ม ก็ยังไม่เห็นเป็นอะไรซักนิดเลยแต่เรื่องนี้ ทำให้ฉันถึงกับช็อกจนภาพตัดยามหมดสติลง.. วิญญาณของฉันก็พาย้อนกลับไปในอดีตอีกครั้งเพื่อดูอดีตที่ไม่น่าจดจำ ราวกับฉายหนังซ้ำให้ฉันต้องรำลึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในวันแต่งงานของสามีของฉัน หม่าหงอี้ กับ ผู้หญิงคนใหม่ของเขาหลังเขากลับจากสนามรบ ก็พาหญิงสาวโฉมงามอ่อนเยาว์กลับมาด้วยอีกคนหนึ่ง แล้วจัดงานแต่งงานอีกครั้งอย่างใหญ่โตแม้ฉันจะไม่ได้รู้สึกหึงหวงอะไร แต่ความเสียหน้าก็ยังทำให้เจ็บปวดอยู่บ้างเขาประชดฉันด้วยการแต่งงาน และยกผู้หญิงคนนั้นให้เป็นเมียเอกเทียบเท่ากับฉัน แย่งทุกสิ่งที่ควรจะเ

แสงจันทร์สีเลือดด้านนอกพลันเปล่งประกายเจิดจ้า สาดแสงส่องลงอาบย้อมสองร่างเปลือยเปล่าที่กำลังดื่มด่ำอยู่ในรสเสน่หาเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นท่ามกลางความเย็นเยือกของเตียงหยกขาว เริ่มแผ่ขยายความร้อนระอุจนบรรยากาศรอบกายแทบจะหลอมละลายจอมปีศาจไม่ได้รีบร้อนทว่ากลับเต็มไปด้วยความโหยหา ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียด ดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขาจนไร้ช่องว่าง สัมผัสจากผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันสั่นคลอนสติอันเลือนรางของเทพธิดาน้อยจนนางครางแผ่วในลำคอ“หนี่เอ๋อ.. มองข้า”น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบสั่งอย่างเอาแต่ใจ ยามที่เขาถอนริมฝีปากออกชั่วครู่ ดวงตากลมโตที่ส่องประกายฉ่ำปรือดุจหยาดน้ำค้างช้อนขึ้นมองบุรุษใต้แสงจันทร์นัยน์ตาดุดันของเขาบัดนี้เข้มขึ้นจนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเปลวไฟ ลุกโชนไปด้วยประกายไฟรักที่พร้อมจะแผดเผานางให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน“เหยียน.. เหยียนจวิ้น..”นางเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ ลมหายใจอุ่นๆของทั้งคู่รินรดผสานกันจนแยกไม่ออกจอมปีศาจยิ้มเยือนอย่างเสน่หา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างละโมบ ตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู

หยาดน้ำตาเม็ดโตพลันร่วงเผาะลงมาอาบแก้มเนียน ฉายชัดถึงความรู้สึกสลดใจและอัปยศอดสูจนถึงที่สุดร่างเล็กสั่นสะท้านก่อนจะสะอื้นไห้ออกมาเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ละล่ำละลักเรียกชื่อบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว“เหยียนจวิ้น.. ข้าขอโทษ.. ”เมื่อได้เห็นน้ำตาที่ร่วงหล่นราวกระจกแก้วที่แตกสลายของนางฟ้าน้อย และรับรู้ได้ว่านางกำลังจะใจสลายเพราะคิดว่าตนเองถูกชายอื่นแตะต้อง หัวใจของจอมปีศาจที่เคยแกร่งดั่งหินผาก็พลันอ่อนยวบลงด้วยความสงสารและรู้สึกผิดในพริบตาความขี้เล่นร้ายกาจมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความอาทร เขารีบคลายพันธนาการที่ข้อมือของนางออกอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือเข้าประคองใบหน้างามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่านางจะแหลกสลายคามือสายตาคู่คมเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความโหยหาอันลึกซึ้งที่ปิดบังไว้ไม่มิด“หนี่เอ๋อ ฟังข้าก่อน..”“ข้าไม่ฟัง ปล่อยข้านะ !”นางตวาดลั่นด้วยความขยะแขยง สะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุมพร้อมกับยกมือขึ้นร่ายเวทสร้างเกราะแสงเซียนสีทองสว่างวาบขึ้นมากั้นกลางระหว่างเขากับนางทันทีน้ำตาแห่งความอัปยศยังคงไหลรินไม่ขาดสาย น

แม้เหตุการณ์ระทึกในท้องพระโรง ที่นางถูกจอมราชาปิศาจจับตัวได้อีกครั้ง จะจบลงอย่างสันติแล้วแต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่ กลับเป็นภาพความร่ำรวยและบารมีอันมากล้นของวังทองคำที่ปรากฏเด่นชัดขึ้นในยามที่นางได้เดินสำรวจอย่างละเอียดวังทองคำของจอมราชาปิศาจนั้น ไม่ได้มืดทึมคร่ำครึหรือน่ากลัวอย่างที่เทพธิดาหนี่วาจินตนาการเอาไว้เลย แต่กลับโอ่อ่าตระการตาด้วยสถาปัตยกรรมทองคำแท้ที่สะท้อนแสงจันทราส่องประกายระยิบระยับจนแสบตาเสาค้ำยันตำหนักทุกต้นสลักเสลาลวดลายสัตว์อสูรโบราณ ประดับด้วยหยกและอัญมณีล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ พื้นหินอ่อนสีดำสนิทถูกปูทับด้วยพรมขนสัตว์อสูรนุ่มละเอียดทุกย่างก้าวของนางจึงรายล้อมไปด้วยความหรูหราขั้นสุด ตราบเท่าที่อำนาจมืดและความมั่งคั่งของแดนปรโลกจะบันดาลให้ได้ทว่า ตลอดระเบียงทางเดินยาวกลับมีเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบแว่วมาจากตามซอกกำแพงและมุมมืดให้นางได้ยินเบาๆ“พวกเจ้าดูนั่นเร็ว ! เทพธิดาจากสวรรค์องค์นั้นเดินเชิดหน้าชูคอราวกับเป็นเจ้าของวังคนใหม่เลยทีเดียวเชียวล่ะ !”เจี่ยกู่ ปีศาจกบรับใช้เอ่ยกระซิบ แววตาโปนๆของมันเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้าขณะแอบมองผ่านรอยแยกของฉากกั้น มันพยายามจ

เทพธิดาหนี่วาได้แต่สบตาสีเลือดที่จับจ้องมาไม่วางตาพลางกัดฟันกรอด ในใจร่ำร้องตะโกนด้วยความเจ็บใจว่า‘ ข้าไม่ได้คิดถึงเจ้า ! '‘ ข้าแค่โดนความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองหลอกให้วิ่งมาตกอยู่ในมือเจ้าต่างหาก ! ’' ไอ้ปิศาจหลงตัวเองเอ๊ย ! ’ทว่านางรู้ดีว่าภายใต้สถานการณ์ที่ฝูงปิศาจล้อมหน้าล้อมหลังและพร้อมจะขย้ำนางให้ตายได้ทุกเมื่อ การด่าทอหรือการทำตัวอวดเก่ง มีแต่จะทำให้ตัวนางเองกลายเป็นอาหารของพวกปิศาจเร็วขึ้นดังนั้นถ้านางอยากจะเอาตัวให้รอด ก็ต้องใช้ประโยชน์จากความพึงพอใจที่เจ้าปิศาจตนนี้มีต่อนาง เอามาใช้เป็นเครื่องต่อรอง !ดวงตาสีงามระยับสั่นไหววูบหนึ่งอย่างชั่งใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายแวววาวอย่างมีจริต แล้วแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวนางฟ้าเช่นนาง.. จำต้องดึงเอาเคล็ดวิชานางจิ้งจอกระดับปรมาจารย์ออกมาใช้ปราบเจ้าปิศาจบ้าตัณหาตนนี้ให้อยู่หมัด ก่อนจะส่งยิ้มตาหวานเยิ้มไปประสานกับดวงตาสีเลือดคู่นั้นอย่างออดอ้อน“สมกับเป็นท่านจอมราชาผู้ปราดเปรื่อง.. และมีสายตาที่เฉียบแหลมยิ่งนักเจ้าค่ะ”เทพธิดาหนี่วาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่ปรุงแต่งจนนุ่มนวลระรื่นหู“ข้าน้อยอุตส่าห์ปกปิดกลิ่นอายเซียน ห่มเสื้อคลุมวิก

ความหวาดกลัวและรำคาญใจที่ถูกเจ้าปิศาจตามรังควานในยามนั้น ทำให้นางตัดสินใจหนีปัญหาด้วยการหนีลงไปจุติยังโลกมนุษย์เพื่อผ่านด่านเคราะห์ก่อนเวลาทันทีโดยคิดเข้าข้างตัวเองว่า พอกาลเวลาผ่านไป เจ้าปิศาจบ้าตนนี้คงจะเบื่อและเลิกสนใจนางไปเองนางยอมสละร่างเซียนชั่วคราว และลงไปเผชิญความทุกข์ยากในโลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา ดูซิว่าเจ้าปิศาจจะหานางเจออีกไหม !ที่คิดเอาไว้ว่า คงจะไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการถูกปิศาจเหยากวยตามตอแยแล้ว แต่ครั้นนางลงไปเกิดใหม่ยังโลกมนุษย์ ด่านเคราะห์ที่นางต้องประสบพบเจอกลับเป็น..ด่านรัก !นางได้พบรักกับชายผู้หนึ่ง.. แม้เริ่มต้นเขาจะทำให้นางหวาดกลัวจนต้องหนีให้ห่าง แต่พอนางรักเขา โชคชะตาก็ดันเข้ามาตัดบุพเพวาสนาของนางจนขาดสะบั้น ทำให้นางต้องพรากจากเขาทั้งน้ำตาเคราะห์กรรมที่เรียกว่าด่านรัก ยังคงทำให้นางปวดหัวใจมาจนถึงบัดนี้เมื่อนางสิ้นอายุขัยในโลกมนุษย์และผ่านด่านเคราะห์ได้สำเร็จ ดวงจิตเทพเซียนของนางก็ได้กลับมาจุติบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอีกครั้งแต่.. นางยังไม่ทันจะได้สูดกลิ่นอายทิพย์ให้ชื่นใจเพื่อชดเชยความเหนื่อยยากจากด่านเคราะห์ที่ต้องเผขิญเลย มหาเทพซีรุ่ยเฉิงก็มีบัญชาส

สามวันสามคืนในกรงขังม่านหมอกช่างยาวนานราวกับนับร้อยปีสำหรับเทพธิดาหนี่วา..นางถูกกักขังไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขาปิศาจ รอบกายมีเพียงความมืดมิดและดวงตาสีเลือดคู่ลึกลับที่แวะเวียนมาจับจ้องนางฝ่าความสลัวรางแทบทุกชั่วยาม พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่คอยปั่นประสาทให้นางโมโหไม่ว่างเว้นนางไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าปิศาจตนนี้ ซึ่งมันจะซ่อนตัวตนเอาไว้หลังม่านหมอกหนาทึบสีดำอยู่ตลอดเวลานางจึงคิดว่า มันต้องเป็นปิศาจที่อัปลักษณ์ที่สุดจนไม่กล้าให้ใครเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมัน และปิศาจที่น่าเกลียดที่สุดในโลกเบื้องล่างแห่งนี้ก็คือ ปิศาจเหยากวยข่ายอาคมของจอมปิศาจเหยากวยแน่นหนาจนนางไม่อาจใช้ปราณเซียนได้แม้แต่เศษเสี้ยว ทว่าเทพธิดาหนี่วาผู้มีปัญญาเป็นเลิศเช่นนางมีหรือจะยอมติดแหงกอยู่ที่นี่ตลอดไปในเมื่อใช้กำลังไม่ได้ นางก็ต้องใช้ ‘ เล่ห์กลร้อยเล่มเกวียน ’ เข้าสู้เพื่อเอาตัวรอดต่อให่้ปิศาจเจ้าเล่ห์ตนนี้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็อย่าได้ดูแคลนสติปัญญาของเทพธิดาแห่งแดนสวรรค์อย่างนางเชียว !ในวันแรกที่โดนจับมา เทพธิดาหนี่วาเกาะลูกกรงหมอกควันพลางเชิดหน้าขู่ฟ่อราวกับพยัคฆ์ที่เฝ้าหน้าประตูสวรรค

Game On เขาแอบนั่งมองผู้หญิงที่ชื่อ พริ้งพราย ตาไม่กระพริบ เธอกำลังนั่งดูดน้ำในแก้วทำความเย็นทรงสูงด้วยริมฝีปากอิ่มนุ่มน่าจูบเป็นที่สุด ผู้หญิงหน้าตาสวยซึ้งจนใครเห็นก็อดรักไม่ได้แบบนี้ เธอมีเสน่ห์ที่ไม่อาจมองข้ามไปได้ง่ายๆ จนเขายังสนใจ เธอนั่งอยู่ในร้านกาแฟใต้ตึกสำนักงาน ที่มีเหล่าหนุ่มๆหลายคนจับจ้องตาเป็นมันไม่ต่างกันกับเขา แล้วก็มีหนุ่มเนิร์ดใจกล้า ที่เดินเข้าไปหาเธออย่างเขินๆอายๆ เพื่อที่จะมอบขนมคุกกี้เต็มถุงให้ เธอหันมามองแล้วยิ้มแย้มหวานหยด จนมดยังต้องพลีชีพให้กับรอยยิ้มสังหารนี้ รอยยิ้มของเฮเลนแห่งทรอย ที่ฆ่าผู้ชายให้ตายเป็นเบือเพียงแค่รอยยิ้มเดียว “ให้ฉันเหรอคะ.. ขอบคุณค่ะ” เธอรับมาโดยไม่ปฏิเสธ แถมยังส่งยิ้มน่ารักให้เป็นคำขอบคุณ จนไอ้หนุ่มเนิร์ดเดินเป๋ไปเป๋มากลับไปนั่งที่เดิมแทบไม่ถูก ต่อมา ก็มีหนุ่มพนักงานออฟฟิสกล้ามใหญ่รูปหล่อ เดินเข้าไปหาเธออีกคนอย่างมั่นอกมั่นใจ คิดว่ามีหน้าตาที่มีภาษีดีกว่าจะได้เปรียบ แล้ววางแก้วกาแฟยี่ห้อดังให้เธออย่างเอาใจ “ให้ฉันเหรอคะ.. ขอบคุณค่ะ” เธอรับมาโดยไม่ปฏิเสธอีกครั้ง และยังคงส่งยิ้มน่ารักให้เป็นคำขอบคุณเหมือนคนแรก จนไอ้หนุ่มออฟฟิสรู

จนถึงเวลาส่งตัวบ่าวสาวเข้าเรือนหออเล็กช์อุ้มฉันในท่าเจ้าสาว พาเข้าไปในห้องหอบนเรือนใหญ่ที่เป็นบ้านหลักของตระกูลเขาที่นี่มีกลิ่นอายโบราณคลาสสิคของยุควัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเมจิ โชคดีที่ยังมีเตียงนอน ไม่ใช่นอนกับพื้นแบบเรียวกังตามสมัยโบราณ ที่จะปูฟูกที่นอนไว้กับพื้นเสื่ออีกทีห้องที่ถูกตกแต่งใหม่แบบร่วมสมัย หรูหราด้วยเตียงใหญ่นุ่มฟูที่ทำให้ฉันผ่อนคลายเมื่ออเล็กซ์วางฉันนอนราบลงอย่างเบามือ ก่อนจะตามลงมาเคียงข้างแล้วท้าวแขนคล่อมฉันไว้“โกรธอะไรพี่ครับ”เขาไม่ถามเปล่า แต่กลับรุกไล่จูบหอมไปทั่วใบหน้าของฉัน แล้วเริ่มถอดชุดกิโมโนออกไปที่ละชั้น“ห้ามจูบนะ”ฉันร้อง เมื่อทนไม่ไหวที่เขาทำอย่างเอาแต่ใจ แล้วก็เริ่มดิ้นหนีไม่ยินยอม แต่เขาก็ไม่เคยสนใจฟังฉันอยู่ดีกว่าจะถอดชุดออกไปจากตัวได้หมด ฉันก็ยื้อยุดปล้ำสู้กับเขาจนเหนื่อยหอบ สุดท้ายเขาก็ทาบทับร่างเปลือยเปล่าลงมา บดเบียดเรียกร้องจนฉันแทบจะต้านทานเขาไม่ไหว“ไม่ได้นะคะพี่อเล็กซ์ พรายท้องอยู่!”ฉันร้องห้ามเมื่อเขาจับขาเรียวของฉันแยกกว้าง เตรียมพร้อมจะดันตัวตนที่แข็งขึงเข้ามาให้ได้“ได้ครับ เลยสามเดือนแล้ว หมอบอกว่าเบาๆได้”แล้วเขาไปปรึกษาเรื่องนี้กับห

ในที่สุด ฉันก็ยอมกลับมาแต่งงานกับอเล็กซ์ที่ญี่ปุ่นงานแต่งของฉันกับอเล็กซ์ถูกจัดอย่างสุดยิ่งใหญ่อลังการก็แหม๋.. ซีอีโอบริษัท อาซูร่า โฮลดิ้งกรุ๊ป บริษัทฯยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นแต่งงานทั้งที จะจัดเล็กๆให้เป็นขี้ปากชาวบ้านได้ยังไงแถมผู้คนยังให้ความสนใจเรื่องเจ้าสาวผู้ลึกลับของเขา จนพากันไปขุดคุ้ยเรื่องของฉันอย่างเอาเป็นเอาตายโชคดีที่ฉันเป็นพวกไม่ค่อยเล่นโซเชี่ยล การจะหาเรื่องราวของฉันมันเลยยิ่งยากขึ้นไปอีกมีแต่คนอยากจะรู้ว่า ฉันกับอเล็กซ์ไปเจอกันได้ยังไง และมีเรื่องราวความรักสุดโรแมนติกแบบไหนฉันคงกล้าพูดเนอะ...จนถึงวันงานแต่งงาน ที่เป็นงานช่วงเช้าแบบญี่ปุ่นฉันสวมชุดกิโมโนสีขาวบริสุทธิ์ตามธรรมเนียมเพื่อไปเข้าพิธีสาบานตน ส่วนอเล็กซ์ก็อยู่ในชุดมอนสึกิ ที่เป็นชุดประจำชาติของผู้ชายญี่ปุ่น โดยมีตราประจำตระกูลเป็นรูปหน้ายักษ์อาซูร่า ห้าจุดบนชุด บ่งบอกฐานะที่สูงส่งของเขาวันนี้เขาดูสง่างามมาก จนทำให้ฉันหวั่นไหวและประหม่าจนแทบไม่กล้าเดินอยู่ข้างๆเขาจนเขาสัมผัสได้ว่าฉันตื่นเต้น จึงยื่นมือใหญ่อบอุ่นมากุมมือนุ่มบอบบางของฉันเอาไว้ และพาก้าวเดินไปพร้อมๆกันฉันถึงสงบใจที่เต้นระรัวลงได้ และเงยหน้าม

สุดท้าย..ฉันก็พาตัวเองมาถึงทางตันที่มีป้ายตัวเบอเร่อเขียนเอาไว้ว่า“แต่งงาน!”และเจ้าบ่าวก็คือ ..ปิศาจอเล็กซ์!..หลังจากหลอกเอาฉันมากินที่เพนเฮ้าส์หรูหราหมาเห่าของเขาได้สำเร็จ ก็ดูเขาจะอารมณ์ดีมากจนเชิญเจ้าหน้าที่เขตมาทำเรื่องจดทะเบียนสมรสให้ถึงที่ริมฝีปากสีเข้มข่มขู่ฉันสารพัดให้เซ็นชื่อลงไปไวๆอย่าได้ตุกติกฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ยินยอมเด็ดขาดนี่ไม่ใช่การแต่งงาน แต่นี่คือการจับฉันล่ามโซ่ขังฉันไว้กับเขาในคุกนี่ไปตลอดชีวิตเขาถึงขั้นจับมือที่สั่นเทาของฉันเซ็นชื่อให้ด้วยตัวเอง เมื่อได้ตามที่เขาต้องการแล้ว เขาก็ทิปให้เจ้าหน้าที่เป็นซองสีขาวที่ใส่เงินไว้แน่นจนซองแทบแตกเพราะอะไรน่ะเหรอที่เขาถึงทำกับฉันแบบนี้เพราะท้องของฉันมันนูนขึ้นเล็กน้อยจนเขาสังเกตได้ว่าฉันกำลังท้องอยู่แต่บอกก่อนนะว่าฉันไม่รู้ฉันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าฉันท้อง!แล้วเขาจะมารู้ดีไปกว่าร่างกายของฉันได้ยังไงก็ไม่รู้ฉันอาจจะแค่อ้วนขึ้นแบบลงพุงนิดๆ แล้วเขาจะมาตู่เอาเองแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกันคนท้องมันนต้องมีอาการแพ้ท้องอะไรบ้างสิ ที่เป็นสัญญาณว่ากำลังจะเป็นแม่คนแล้วน่ะฉันมองเขาผ่านม่านน้ำตา ยามเขาอุ้มฉันกลับเข้าห้องและวาง

ฉันยืนหลบมุมอยู่ในลิฟท์ด้วยใจตุ๊มๆต่อมๆ ว่าจะถูกบอดี้การ์ดของอเล็กซ์โยนออกจากลิฟท์ตอนไหนจนลิฟท์ขึ้นมาถึงชั้นเพนเฮ้าส์ ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของตัวตึก อเล็กซ์ก็ก้าวออกไปคนเดียวฉันมองไปที่เหล่าบอดี้การ์ดหน้ายักษ์ทั้งหลายที่จ้องฉันเป็นตาเดียวราวกับจะฆ่าแกงกัน ฉันก็รีบวิ่งตามอเล็กซ์ออกไปน่าจะดีกว่าอยู่ตรงนี้เมื่อออกจากลิฟท์ ก็จะเจอห้องโถงที่เป็นส่วนรับรองแขกด้านหน้าก่อน ฉันเห็นอเล็กซ์เปิดประตูโดยใช้รหัสลายนิ้วมือแล้วเข้าไปยังด้านใน ซึ่งน่าจะเป็นส่วนเพนเฮ้าส์ที่เขาพักอาศัยก่อนที่ประตูนิรภัยจะปิดลงและล็อคอัตโนมัติ ฉันก็รีบตามเขาเข้าไปก่อนเมื่อผ่านเข้าไปด้านในได้ ฉันถึงเห็นว่าที่ๆเขาอยู่มันหรูหราอลังการแค่ไหนเพนเฮ้าส์ราคาหลายร้อยล้านบนยอดตึก ที่มีสระว่ายน้ำและสวนส่วนตัว ทำให้ฉันมองจนตาค้างคนรวยอย่างเขา ยังจะมารีดไถเงินร้อยล้านจากฉันไปอีกทำไมฉันหยุดยืนอยู่แค่ตรงทางเข้า ไม่กล้าตามเขาไปมากกว่านี้จนเขาเดินกลับออกมาอีกครั้ง โดยถอดสูทและเน็คไทด์ออกไปแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในก็ถูกปลดกระดุมออกเกินครึ่ง เปิดเผยอกแกร่งโชว์ร่องกล้ามเนื้อแน่นตึงอยู่รำไรเขาเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มชงเหล้าให้กับตัวเ

เมื่อรู้ว่าบทที่พี่พอร์ชส่งให้ ค่อนข้างร้อนแรงจนแทบจะติดเรท ฉันก็ต้องขอกลับมาคิดดูก่อนอีกอย่าง เมื่อมีอเล็กซ์นั่งอยู่ใกล้ๆ ทำให้ฉันไม่กล้าพูดอะไรออกไปเลยซักอย่าง สุดท้ายก็รีบกินแล้วรีบกลับ แยกย้ายกับพี่พอร์ชแล้วรีบเดินหนีออกมานอกร้านเพื่อเรียกรถกลับคอนโดฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงได้บังเอิญเจอเขาบ่อยนักฉันแอบเหล่มองเขาบ่อยๆ แต่ก็เห็นเขาทำตัวปกติเหมือนเดิม ที่เพิ่มเติมก็คือ เขาทำเป็นไม่รู้จักฉันเชอะ! ฉันก็ไม่ได้อยากจะสนใจคนอย่างเขาเหมือนกันดูท่าวันนี้จะไม่ใช่วันที่ดีของฉันเสียแล้วตั้งแต่เจอเขา ฉันก็ทั้งอดเซ็นต์สัญญา รถก็ชนตอนประกันหมดพอดีอีก แถมบทละครของพี่พอร์ชก็ดูจะเรทหนักเกินไปวันนี้วุ่นวายทั้งวัน แต่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยซักอย่างเดียวเฮ้อออฉันถอนหายใจอย่างปลงตกเมื่อขึ้นลิฟท์มาถึงชั้นของตัวเอง ตอนฉันเดินไปถึงหน้าห้อง เพื่อจะเจอกระดาษหมายศาลแปะไว้ที่กลางประตูฉันดึงมันมาอ่านด้วยใจที่เต้นกระหน่ำ แล้วถึงได้ทำความเข้าใจกับเอกสารนี้ได้ว่าบริษัทฯอาซูร่าคลับ ฟ้องฉัน ที่ไม่ยอมชำระหนี้กู้ยืมเงินพร้อมดอกเบี้ย เป็นวงเงินเกือบห้าล้านบาทและจะทำการยึดทรัพย์เพื่อทำการใช้หนี้ โดยทรัพย์ที่จ