Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ณ เมืองซานตง หมู่บ้านอี้ซาน ที่ตั้งอยู่ริมสุดเขตชายแดนแคว้นหนานจิง หญิงสาวร่างอรชรที่เป็นผู้บังคับรถม้า.. ที่ไม่มีม้า แต่มีแค่ลาแคระผอมกระหร่อง ที่มันพยายามรีดเค้นแรงเฮือกสุดท้ายของชีวิตใช้ขาที่อ่อนแรงบุกป่าฝ่าดงเพื่อไปให้ถึงที่หมาย เมื่อรถลาหยุดลงที่หน้าประตูจวนบานใหญ่เก่าคร่ำ ที่ด้านบนมีป้ายอักษรคำว่า ‘ เหยา ’ ถูกเขียนขึ้นอย่างงดงามอ่อนช้อย แต่ดูเลือนรางจางไปตามกาลเวลาที่ถูกทิ้งร้างมานาน รองเท้าปักสีขาวลายดอกท้อเก่าขาด ก็ได้ก้าวลงมายืนนิ่งอยู่หน้าประตูช้าๆ ลมโชยพัดมาวูบหนึ่ง พาให้ผ้าคลุมหน้าผืนบางโบกสะบัดเผยอขึ้น ตุ้บ! เป็นเสียงลาที่ล้มลงน้ำลายฟูมปาก ขาดใจตายในทันที ความยากลำบากอย่างแสนสาหัส ที่กว่าจะดั้นด้นเดินทางนับพันลี้มาถึงที่หมู่บ้านชายแดนนี้ได้ ก็อาจจะทำให้เจ้าลาตัวนั้นหมดแรงจนตาย แต่... เจ้าลาโชคร้ายตัวนั้นตาย ก็เพราะดันเผลอหันมาแล้วเห็นหน้าสุดอัปลักษณ์ของ ‘ คุณหนูใหญ่เหยาซูหนี่ว์ ' ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้านั่นเอง อนิจจา.. ช่างน่าสงสารจริงๆ เหยาซูหนี่ว์ เหม่อมองประตูจวนด้วยจิตใจที่ล่องลอยไปไกล ที่จริงแล้วนางเป็นวิญญาณจากอีกโลกหนึ่งที่ตายไปแล้ว และได้มาเกิดใหม่ใ

“ใครน่ะ ออกมานะ !นางร้องถามเสียงสั่น ลนลานเตรียมวิ่งกลับไปที่ประตูทันทีถ้าเห็นท่าไม่ดีขึ้นมาหรือว่าจะเป็นผีบ้านผีเรือน บ้านเก่าโทรมขนาดนี้ ผีจะต้องดุมากแน่ๆนางถอยหลังกลับไปที่ประตูช้าๆ สายตาสอดส่องอย่างระแวงไปทั่ว“อย่าเพิ่งไป”เสียงห้ามที่มาพร้อมกับแสงสว่างเรืองรอง ที่เป็นภาพซ้อนทับห้องโถงทั้งห้อง จนเปลี่ยนทุกอย่างตรงหน้าไปหมดสิ้นแว้บบบ !!บัดนี้มีร้านสะดวกซื้อมาตั้งอยู่กลางห้องโถงอย่างเหลือจะเชื่อ !เหยาซูหนี่ว์อ้าปากค้าง.. แล้วก็อ้าปากค้าง อยู่อย่างนั้นตรงหน้า มีชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาดีที่แต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มสีเขียว ยืนส่งยิ้มต้อนรับมาให้อย่างอบอุ่นจากด้านในร้าน“อะแฮ่ม..สวัสดี ผมชื่อ ซูฉี ที่แปลว่าความเมตตาครับ”เหยาซูหนี่ว์ พยายามหุบปากที่อ้าค้าง กระพริบตาปริบๆแล้วมองร้านสะดวกซื้อที่กว้างใหญ่มากๆ เหมือนกับยกห้างทั้งห้างมาไว้ในห้องโถงเล็กๆนี่ราวกับมีเวทมนต์เสกออกมาร้านค้าที่ส่องแสงสว่างโร่จนแสบตา ดูทั้งกว้างทั้งลึกแถมมีข้าวของแบบโลกสมัยใหม่อัดแน่นอยู่เต็มชั้นวาง จนดูละลานตาไปหมดนี่มันเป็นเรื่องสุดจะเหลือเชื่อที่นางไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับตัวเองคนที่ทักทายนางชื่อ ซูฉี เขาดู

นางเดินวนรอบเรือนที่ผุพังอย่างซึมกระทือ หลังจากสำรวจจนทะลุปรุโปร่งแล้วก็พบว่า ให้นางกลับเข้าไปนอนหลังขดหลังแข็งอยู่ในรถม้าเหมือนเดิมเสียยังจะดีกว่าอย่างน้อยหลังคาก็ยังดีอยู่ ยังพอจะใช้หลบแดดหลบฝนได้บ้างไม่เหมือนในเรือนที่ภายนอกดูเหมือนจะดี แต่ภายในสภาพหลังคาน่าจะถูกพายุพัดปลิวหายไปตั้งนานแล้วนางชะเง้อมองเข้าไปยังโถงกลางเรือนที่มีร้านค้าในห้วงมิติตั้งอยู่อีกครั้ง ราวกับกำลังรอให้นางเข้าไปลงชื่อในใบสมัคร เพื่อจะได้เริ่มทำชั่วตามที่ทางร้านค้ามารร้ายนี้ต้องการเกิดใหม่มารอบนี้ เหมือนฟ้าจะลิขิตให้นางต้องลองทำชั่วดูบ้าง..เหมือนตอนพระถังซัมจั๋ง กว่าจะอัญเชิญพระไตรปิฎกไปชมพูทวีปได้ ก็ต้องผ่านการทดสอบจากมารร้ายที่เข้ามายั่วยุมากมายและนางก็อาจจะเป็นแบบเดียวกันแต่เดี๋ยวก่อน.. นางไม่ได้อยากจะเป็นเหมือนพระถังซัมจั๋ง นางแค่ชอบทำบุญเพื่อที่ชาติหน้าจะได้เกิดมามีชีวิตที่ดีเท่านั้นหรือว่าที่นางทำบุญหวังผล เลยกลายเป็นการทำบาปและไม่ได้บุญอย่างที่คิดฮืออ… นางอยากจะร้องไห้เสียจริงๆเมื่อหยิบถุงผ้าที่ใส่เงินก้อนออกมาลองช่างน้ำหนักในมืออีกครั้ง แต่พอลองเขย่าดูเพื่อฟังเสียงเงินที่เบาแสนเบากระทบกันอยู่

ในสถานการณ์แบบนี้ นางต้องขบคิดด้วยสมองที่มีทั้งหมดเพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว"นายท่านบาดเจ็บใช่หรือไม่เจ้าคะ"นางถามด้วยเสียงที่บีบให้นุ่มนวลที่สุด"......"ไม่มีเสียงตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกันนางรู้อยู่แล้วว่า บุรุษน่ากลัวผู้นี้บาดเจ็บอยู่ ดูจากอาการเลือดที่ไหลนองเต็มพื้น ก็น่าจะหนักหนาสาหัสมิใช่น้อยนางคงต้องลองเสี่ยงดวงดูแล้ว"ข้าเป็นผู้ที่จะมาช่วยนายท่าน จากปากยมโลกเองเจ้าค่ะ"นางหลุบสายตาลง แล้วเกร็งตัวอยู่ในท่าย่อเข่าจนสองขาสั่นระริกอย่างเมื่อยขบดูผิวเผินนางอาจจะเหมือนหญิงสาวชาวบ้าน ที่มีท่าทางสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไม่มีพิษไม่มีภัยแม้หน้าตาจะอัปลักษณ์เกินไปซักหน่อย แต่พอมีผ้าขาวปิดบังใบหน้าช่วงล่าง ก็เลยทำให้ไม่ดูน่ากลัวจนเกินไปนักจากผีร้าย ก็ดูเป็นมนุษย์ธรรมดามากขึ้นอีกนิดเสียงถอนหายใจเบาๆ คล้ายเก็บกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ทำให้นางรีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้ทันที"หากนายท่านเชื่อใจ ขอให้ข้าน้อยดูบาดแผลได้หรือไม่เจ้าคะ"ดวงตากร้าวดุจ้องมองนางอย่างเคลือบแคลง แล้วเ

ขนมปังโปรโมชั่น..เหยาซูหนี่ว์วางยาที่เพิ่งจะซื้อมา แล้วคว้าถาดกับที่คีบตรงเข้าไปจัดการคีบขนมปังที่อยากกิน จนแทบจะล้นถาดทันทีถึงแม้นางจะกินไม่หมด แต่ก็อดที่จะโกยเอาไว้มากๆไม่ได้ด้านนอกยังมีปากท้องอีกหนึ่งปาก ที่นางตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยรักษาเขาให้รอดตายขนมปังฟรีนี้ คงช่วยให้นางสบายไปอีกหลายมื้อเมื่อคีบจนพอใจ นางก็เดินกลับไปให้พนักงานซูฉีห่อใส่ถุงกระดาษ"ขนมปังของทางร้านเราอร่อมมากนะครับ แถมยังจัดโปรโมชั่นเป็นประจำ คุณลูกค้าสามารถแวะเข้ามาดูได้เรื่อยๆเลยนะครับ"นางพยักหน้า แล้วโกยขนมปังทั้งหมดเอาไว้ในอ้อมแขน"คุณลูกค้าลืมวางยาเอาไว้ด้านใน เดี๋ยวผมไปหยิบให้นะครับ"พนักงานซูฉี เดินเร็วๆอย่างร่าเริงไปหยิบยาทั้งหมดที่นางวางไว้ด้านในออกมาให้ แล้วหย่อนลงด้านบนขนมปังหลายชิ้นที่กองพูนอยู่ในอ้อมแขนของนางจนแทบจะล้นร่วงลงมา"ค่อยๆเดินนะครับคุณลูกค้า แล้วมาอุดหนุนใหม่นะครับ"พนักงานซูฉีแย้มยิ้มจนปากจะฉีก ท่าทางมีความสุขจนเก็บอาการไว้แทบไม่อยู่เหยาซูหนี่ว์ ค่อยๆเดินออกมาจากร้าน แล้ววางท