บทที่ 10 ชุยวั่งชูจะแสดงฝีมือ

ทันทีที่สองแม่ลูกสกุลชุยกลับไป องค์ชายรองหลี่ฉางที่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีรีบพาหวังฟางเฟยกลับมาที่ตำหนักแต่ก็ช้าไปเสียแล้วพระนางเต๋อเฟยได้รับรู้ถึงต้นเหตุของความไม่สบายใจของชุยชิงอีไปเสียแล้ว

องค์ชายรองรีบคุกเข่าลงเพื่อรอรับโทษ หวังฟางเฟยเองก็รีบคุกเข่าลงเพื่อรอรับโทษเช่นเดียวกัน แต่ใบหน้าที่ยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ในยามนี้ของหวังฟางเฟยยิ่งทำให้พระนางเต๋อเฟยมีโทสะมากยิ่งขึ้น

“หวังฟางเฟยเจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าวันนี้เจ้าได้ทำเรื่องผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงเข้าเสียแล้ว คุณหนูใหญ่สกุลหวังเช่นเจ้าถือดีอย่างไรจึงได้พูดจาล่วงเกินท่านราชครูเสิ่น”

คำถามของพระสนมเต๋อเฟยทำให้สีหน้าของหวังฟางเฟยซีดเซียวไปในทันที ก่อนจะเข้าวังนายท่านผู้เฒ่ามักจะตักเตือนนางอยู่บ่อยครั้งว่าให้สำรวมตน พูดจาอย่างระมัดระวัง แต่วันนี้นางน่าจะพูดจาล่วงเกินคนที่ไม่ควรจะล่วงเกินเข้าเสียแล้ว

“เจ้าไม่รู้หรือว่าท่านอดีตราชครูเสิ่นคือพระอาจารย์ของฝ่าบาทตั้งแต่ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ พ่อของเจ้าไม่มีทางเป็นลูกศิษย์ของตาเฒ่าตกอับเช่นเขาได้หรอก เขาคือคนที่ฝ่าบาทนับถือเป็นอาจารย์ แล้วต่อไปฝ่าบาทจะทรงทนมองหน้าคนที่กล้าพูดจาลบหลู่เกียรติของท่านอาจารย์ของฝ่าบาทได้อย่างไร”

“ส่วนเจ้าหลี่ฉาง ถึงอย่างไรเจ้าก็นับว่าเป็นองค์ชายภายใต้ชื่อของข้า หวังฟางเฟยพูดจาไม่ดีเหตุใดเจ้าจึงไม่ห้าม หากสกุลหวังหมดอำนาจแล้ว เจ้ากับข้าจะยังมีคนหนุนหลังอยู่อีกหรือ” ถ้อยคำตำหนิของพระนางเต๋อเฟยดังก้องตำหนักทำให้องค์ชายรองรีบเอ่ยวาจาแก้ตัวออกมาในทันที

“ขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะพระมารดา กระหม่อมคิดเอาเองว่าเป็นแค่เพียงการพูดจากระทบกระทั่งกันของเด็กสองคน กระหม่อมจึงไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่” เมื่อองค์ชายรองเอ่ยออกมาเช่นนี้พระนางเต๋อเฟยก็ปรายสายพระเนตรไปทางนางข้าหลวงใหญ่ข้างกาย นางข้าหลวงรีบเดินไปตบใบหน้าขององค์ชายรองที่ยังคุกเข่าอยู่ในทันที

“เพี๊ย!” แรงตบของนางข้าหลวงใหญ่ทำให้ใบหน้าขององค์ชายรองสะบัดไปตามแรงตบของฝ่ามือ หวังฟางเฟยเนื้อตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความหวาดกลัวรีบโขกศีรษะเพื่อขอประทานอภัยโทษในทันที

“ขอพระสนมเต๋อเฟยทรงโปรดเมตตา หม่อมฉันก็แค่รู้สึกว่าคุณหนูใหญ่สกุลชุยผู้นั้นพูดจายกตนข่มท่าน นางกล้าโอ้อวดว่าตนเองคือหลานสาวของอาจารย์ของท่านพ่อของหม่อมฉัน หม่อมฉันก็เลยทนฟังการพูดจาโอ้อวดของนางไม่ไหวจึงได้พูดจากดข่มท่านอดีตราชครูเสิ่นออกมา” คำพูดของหวังฟางเฟยทำให้พระนางเต๋อเฟยทอดถอนพระทัยแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“นางพูดจาโอ้อวดเช่นนั้นหรือ หากนางอยากจะโอ้อวดสถานะของตนเองต่อเจ้า นางบอกกับเจ้าว่านางคือบุตรีสายตรงที่ถือกำเนิดจากภรรยาเอกของท่านอัครเสนาบดีชุยจะไม่เป็นการยกตนข่มท่านที่ได้ผลดีมากกว่าหรือ เหตุใดเจ้าจึงไม่คิดบ้างเล่าว่านางพูดว่าตนเองคือหลานสาวของอาจารย์ของท่านพ่อของเจ้า อาจเป็นเพราะนางอยากจะสนิทสนมกับเจ้า” ถ้อยคำประโยคนี้ของพระนางเต๋อเฟยทำให้องค์ชายรองพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่เมื่อพระนางเต๋อเฟยส่งสายพระเนตรตำหนิมาทางเขา เขาก็รีบก้มหน้าลงเปลี่ยนท่าทางของตนเองให้ดูสำรวมและสำนึกผิด

“หวังฟางเฟย ในฐานะที่ข้าคืออาหญิงของเจ้า ข้าย่อมเข้าใจความคิดของเจ้าได้ดีว่าแท้จริงแล้วเป็นเพราะเจ้าริษยานาง ข้าให้องค์ชายรองไปต้อนรับนางด้วยตนเองเจ้าก็เลยเข้าใจไปเองว่านางจะมาแย่งชิงตำแหน่งพระชายาเอกขององค์ชายรองกับเจ้าใช่หรือไม่” คำถามประโยคนี้ทำให้หวังฟางเฟยที่เงยหน้าขึ้นมาส่ายศีรษะในทันที

“ไม่ใช่เช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันไม่ได้คิดไปไกลถึงเพียงนั้น”

“ถ้าเช่นนั้นก็คงเป็นเพราะเจ้าริษยาความงามของนาง” คำถามประโยคนี้ทำให้หวังฟางเฟยพยักหน้าพลางขานรับออกมา

“หม่อมฉันริษยาความงามของนางเพคะ” คำตอบของหวังฟางเฟยทำให้สีพระพักตร์ของพระสนมเต๋อเฟยพลันดีขึ้น ในพระทัยก็คิดว่า ‘นับว่ายังมีหัวคิดอยู่บ้าง หากกล้าตอบมาว่าริษยาเพราะกังวลว่าชุยชิงอีจะแย่งชิงตำแหน่งพระชายา ข้าคงจะเก็บหลานสาวผู้โง่งมจากสกุลเดิมผู้นี้เอาไว้ไม่ได้’

“ส่วนเจ้าองค์ชายรอง เจ้าคิดว่าแม้ว่าพวกเจ้าจะมีอายุแค่เพียงสิบขวบจะยังคงสามารถทำตัวไร้เดียงสาดังเช่นเด็กสิบขวบคนอื่นๆ ได้อีกหรือ เจ้าคือคนของราชวงศ์ ส่วนพวกนางคือสตรีจากสกุลใหญ่ หากมัวทำตัวไร้เดียงสาไม่ระมัดระวังทุกย่างก้าว ยามที่ก้าวผิดเพียงครั้งเดียวสิ่งที่สูญเสียอาจจะไม่ใช่แค่เพียงชีวิตของพวกเจ้า แต่เป็นชีวิตของผู้คนรอบข้างอีกด้วย”

“ลูกเข้าใจแล้ว ขอเสด็จแม่ได้โปรดทรงเมตตาให้โอกาสลูกได้แก้ตัวด้วย” องค์ชายรองเอ่ยพลางโขกศีรษะเพื่อขอโอกาสให้ตนเอง ส่วนหวังฟางเฟยกัดริมฝีปากโขกศีรษะให้แรงขึ้นเพื่อแสดงความจริงใจ

“ยามนี้พวกเจ้าก็ได้แต่หวังว่าเมื่อชุยชิงอีกลับไปถึงจวนแล้วไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังโดยเฉพาะบิดาของนาง อัครเสนาบดีชุยผู้นั้นเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ฉกฉวยผลประโยชน์ให้ตนอย่างไร้ซึ่งความละอายใจ หากเขาคิดอยากจะเล่นงานราชครูที่พึ่งจะเข้ารับตำแหน่งใหม่เพื่อข่มขวัญ เขาคงจะรีบฉกฉวยโอกาสในครั้งนี้อย่างแน่นอน” คำพูดของพระสนมเต๋อเฟยทำให้ทั้งหวังฟางเฟยและองค์ชายรองต่างพากันเสียขวัญ หากหวังเหวินไม่อาจจะรักษาตำแหน่งราชครูได้ย่อมจะส่งผลกระทบเป็นวงกว้างอย่างแน่นอน

“พอแล้วพวกเจ้าเลิกโขกศีรษะได้แล้ว หวังฟางเฟยเจ้ากลับจวนไปรอรับโทษ ส่วนองค์ชายรองเจ้าจงไปกักตนทบทวนความผิด และจงช่วยกันภาวนาเถิดว่าคำพูดของหวังฟางเฟยจะไม่ถูกนำไปพูดต่อ”

พระสนมเต๋อเฟยตรัสบางโบกพระหัตถ์ไล่คน คนหนึ่งคือพระโอรสบุญธรรมที่พระนางเลี้ยงดูมาด้วยความคาดหวัง ส่วนอีกคนคือหลานสาวในสกุลที่พระนางรักใคร่เอ็นดู การได้เห็นคนทั้งคู่คุกเข่าโขกศีรษะจนหน้าผากของพวกเขาปริแตกและบวมเป่งเช่นนี้จากที่เคยมีโทสะก็พลันเปลี่ยนแปลงไปเป็นความเห็นใจ

“เจ้าให้คนไปส่งข่าวให้ท่านพี่ของข้า บอกกับเขาว่าให้ระมัดระวังชุยวั่งชูเอาไว้ให้ดี” พระสนมเต๋อเฟยหันไปออกคำสั่งกับนางข้าหลวงใหญ่ข้างกายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล นางข้าหลวงใหญ่รีบขานรับแล้วรีบออกไปดำเนินการตามตำสั่งของพระนางเต๋อเฟยในทันที

แต่สิ่งที่พระนางเต๋อเฟยคาดไม่ถึงก็คือคนหน้าไม่อายอย่างชุยวั่งชูยังไม่ทันได้รับรู้สิ่งใดเลย แต่ข่าวลือเรื่องที่คุณหนูสกุลหวังพูดจาดูหมิ่นอดีตราชครูเสิ่นกลับแพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว

ยามที่ชุยวั่งชูรู้ข่าวเขายังได้รับรู้จากปากของคนอื่น แถมยังไม่รู้เลยสักนิดว่าคนที่ปล่อยข่าวคือบุตรสาวอายุแค่เพียงสิบขวบของเขา ในสายตาของเขาชุยชิงอีเป็นแค่เพียงเด็กสาวที่มีใบหน้างดงามและว่านอนสอนง่าย ความชื่นชอบของบุตรสาวของเขาก็ช่างเรียบง่ายเป็นอย่างยิ่ง กิน นอน และก็เที่ยวเล่น แม้ว่าจะถูกบังคับให้เล่าเรียนความรู้ที่บรรดาคุณหนูใหญ่ในเมืองหลวงต้องเรียน นางก็ยินยอมทำตามคำสั่งของเขาและมารดาของนางเป็นอย่างดี

ในบรรดาลูกๆ ของเขา ชุยชิงอีนับว่าเป็นคนที่มีความสามารถธรรมดามากที่สุด แต่เขากลับรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้นาง อาจจะเป็นเพราะในใจของเขาคิดว่า เด็กสาวที่มีสติปัญญาธรรมดาผู้นี้ไม่มีผู้ใดกล้ายกสติปัญญาของนางขึ้นมาเปรียบเทียบกับสติปัญญาของเขา ไม่เหมือนพี่ชายของนางที่ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้แม้ว่าจะเต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจแต่ก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่ได้ยินคำยกยอของผู้อื่น

คำว่า “อัจฉริยะน้องทั้งสามของสกุลชุย” ทำให้เขาอดคิดกังขาอยู่ในใจไม่ได้ว่า ทำไมไม่มีผู้ใดนึกถึงเขาในวัยเยาว์บ้าง แท้จริงแล้วความสามารถของเขาก็ไม่ได้แตกต่างจากลูกๆ ทั้งสามของเขาเลย

‘พรุ่งนี้ตอนประชุมขุนนางข้าต้องเล่นงานเจ้าราชครูคนใหม่ผู้นั้นสักหน่อยแล้ว แม้ว่าข้าจะรู้สึกชอบใจที่เขากล้าดูหมิ่นพ่อตาของข้า แต่การที่เขาปล่อยให้บุตรสาวของเขามายกตนข่มท่านใส่อีอีน้อยของข้า ข้ายอมไม่ได้ นางคือบุตรสาวคนโตของอัครเสนาบดี วันหน้านางจะต้องแต่งเข้าราชวงศ์เพื่อเชิดหน้าชูตาให้ข้า ข้าจะปล่อยให้ผู้อื่นมาพูดจาดูหมิ่นใส่นางไม่ได้’ ชุยวั่งชูคิดอยู่ในใจพลางจ้องมองไปยังเก้าอี้นอนอันว่างเปล่ากลางลานบ้าน