บทที่ 8 ดอกปี้อั้น

แม้จะมีอายุแค่เพียงสิบขวบแต่รูปโฉมของชุยชิงอีกลับทำให้ทุกคนที่ได้พบต่างพากันชื่นชมความงามของนางแล้ว พระสนมเต๋อเฟยไม่มีพระธิดา ข้างกายของพระนางไม่มีเด็กผู้หญิงคอยเอาอกเอาใจ หลานสาวในสกุลก็ไม่มีผู้ใดงดงามเท่าชุยชิงอี ดังนั้นทุกครั้งที่เสิ่นอวิ๋นหรูเข้าวังพระนางจึงมักจะตรัสถามถึงชุยชิงอีอยู่เสมอ ยามนี้เมื่อได้พบหน้าชุยชิงอีพระนางจึงได้ดีพระทัยมากเป็นพิเศษ

“ชิงอีพวกเราไม่ได้พบกันเสียนานเลย พอได้พบกันอีกครั้งเจ้าก็เติบใหญ่ถึงเพียงนี้แล้ว” ถ้อยคำทักทายของพระนางเต๋อเฟยทำให้ชุยชิงอีที่ย่อกายถวายการคารวะเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม

“เพคะ ไม่ได้พบกันเสียนานเลย หม่อมฉันเองก็คิดไม่ถึงว่ายิ่งนานวันพระนางที่เดิมทีก็งามอยู่แล้วยิ่งงดงามมากยิ่งขึ้น”

“นอกจากจะงดงามแล้วยังปากหวานปานน้ำผึ้ง” พระนางเอ่ยพลางแย้มพระสรวลออกมา ถอดกำไลหยกที่ข้อมือออกแล้วกวักมือเรียกชุยชิงอีด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

“มาให้ข้าดูหน้าให้ชัดๆ หน่อย มารับกำไลนี่ไปด้วย คนงามเช่นเจ้าสมควรจะได้สวมใส่แต่สิ่งดีๆ”

เมื่อพระนางเต๋อเฟยทรงตรัสออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็เดินไปคุกเข่าลงตรงหน้าพระนางเต๋อเฟยแล้วยื่นมือไปรับกำไลที่พระนางประทานมาให้ด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม

“ขอบพระทัยเพคะ” ชุยชิงอีเอ่ยพลางรับกำไลมาแล้วจึงได้ขยับกายลุกขึ้นแล้วเดินไปยืนทางด้านหลังมารดาของนางในทันที

“อายุเพียงเท่านี้แต่กลับเรียนรู้มารยาทในวังได้อย่างไม่มีที่ติ กิริยามารยาทก็ดูสูงส่ง แตกต่างจากสิ่งที่มารดาของเจ้าเคยบอกกับข้าว่าเจ้าเป็นเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความเกียจคร้าน ชุยชิงอีเจ้าถูกมารดาของเจ้าใส่ร้ายจนทำให้ข้าหลงเข้าใจเจ้าผิดไปเสียแล้ว” เมื่อทรงตรัสจบพระนางก็พระสรวลออกมาเสิ่นอวิ๋นหรูจึงรีบเอ่ยวาจาแก้ตัวให้ตนเองในทันที

“หม่อมฉันหาได้ใส่ร้ายนางเสียหน่อยเพคะ หากบุตรสาวของหม่อมฉันไม่ใช่จอมเกียจคร้านอันดับหนึ่งก็คงจะไม่มีผู้ใดกล้าเป็นอันดับสอง วันทั้งวันมัวแต่กิน นอน และอาบแดด ใช้ชีวิตดีเสียยิ่งกว่าหม่อมฉันที่เป็นมารดาของนางเสียอีกเพคะ” คำพูดของเสิ่นอวิ๋นหรูทำให้พระนางเต๋อเฟยแย้มพระสรวลออกมา

“รู้จักเสพสุขในชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์เช่นนี้นับว่าเป็นคนที่มีวาสนา องค์ชายรองเจ้าดูคุณหนูใหญ่ชุยผู้นี้เอาไว้ วันหน้าจงรู้จักหาเวลาว่างเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าให้แก่ตนเองบ้าง แม้ว่าข้าต้องการให้เจ้าเก่งกาจแต่ก็อยากให้เจ้ารู้จักหาความสุขให้แก่ตนเองบ้าง” ถ้อยคำประโยคนี้ของพระนางทำให้องค์ชายรองหลี่ฉางรีบก้าวออกมาแล้วเอ่ยกับพระนางด้วยน้ำเสียงนอบน้อมในทันที

“ลูกน้อมรับคำสอนของพระมารดาพ่ะย่ะค่ะ ขอพระมารดาโปรดวางพระทัยต่อไปนี้ลูกจะหาเวลาว่างมาอยู่กับพระมารดาให้มาก เพราะการอยู่กับพระมารดาคือช่วงเวลาแห่งความผ่อนคลายของลูก”

“ไม่เลว ยามนี้รู้จักเรียนรู้ที่จะพูดจาเอาอกเอาใจข้าได้แล้ว ไปเถิดพาคุณหนูใหญ่ชุยออกไปเดินเล่นเถิด ปล่อยให้อุดอู้อยู่ในตำหนักนางอาจจะเบื่อและอาจจะไม่อยากเข้าวังมาเยี่ยมเยียนข้าอีก นางไม่ได้เข้าวังมานานแล้วคงจะลืมเลือนความงดงามของพระราชอุทยานไปแล้วเจ้าพานางไปเดินเที่ยวสักรอบเถิด”

พระนางเต๋อเฟยทรงตรัสพลางโบกพระหัตถ์ให้องค์ชายหลี่ฉางเบาๆ องค์ชายรีบขานรับแล้วหันมาทางชุยชิงอีในทันที

“คุณหนูใหญ่ชุยเจ้าติดตามข้ามาเถิด นอกจากจะพาเจ้าชมอุทยานแล้วข้าจะพาเจ้าไปชิมขนมที่ครัวเล็กของพระมารดาที่พึ่งจะทำเสร็จใหม่ๆ ข้าขอรับรองว่าเจ้าจะต้องชื่นชอบขนมของตำหนักพระมารดาแน่ๆ”

องค์ชายรองหลี่ฉางตรัสพลางทำท่าว่าจะยื่นมือมาจับจูงมือของนาง แต่ชุยชิงอีกลับขยับมือหลบแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เชิญองค์ชายรองเสด็จนำทางเถิดเพคะ หม่อมฉันจะได้ไม่หลง” เมื่อชุยชิงอีเอ่ยจบองค์ชายรองก็พลันขมวดคิ้ว เขาจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ของนางอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้เดินนำหน้านางออกจากตำหนักของพระนางเต๋อเฟย

“พวกเราได้พบกันครั้งสุดท้ายก็เป็นเมื่อตอนที่เจ้ามีอายุได้หกเจ็ดขวบกระมัง หวังว่าเจ้าจะยังคงจดจำการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเราได้” คำพูดขององค์ชายรองหลี่ฉางทำให้ชุยชิงอีรีบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อข่มกลั้นเสียงหัวเราะของตนเองในทันที

“หม่อมฉันจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว รู้แต่ตอนนั้นหม่อมฉันล่วงเกินองค์ชายไปโดยไม่รู้ตัว หวังว่าองค์ชายจะไม่ทรงถือสาหม่อมฉันนะเพคะ” ชุยชิงอีเอ่ยออกมาพลางคิดถึงตนเองในวัยเยาว์ ที่อาศัยความไร้เดียงสาขององค์ชายรองหลี่ฉางเอารัดเอาเปรียบเขาและคอยกลั่นแกล้งเขาในยามที่ลับสายตาของผู้คน

แม้ว่าในส่วนลึกนางอยากจะทำร้ายเขาสักเพียงใดแต่เขาก็เป็นถึงองค์ชายรองของแคว้น สิ่งที่นางทำได้ก็มีแค่เพียงการกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ เช่นพูดจาล้อเลียน แย่งขนมในมือและแอบหยิกแก้มของเขาในยามที่ไม่มีผู้อื่นอยู่ พอคิดได้ว่าเขาอาจจะเริ่มจำความได้แล้วนางจึงเว้นระยะห่างจากเขามากขึ้น

แต่เมื่อตอนที่นางมีอายุได้หกขวบ เขาพานางไปให้อาหารปลาในอุทยาน บรรดาข้ารับใช้ต่างก็มัวแต่เตรียมอาหารและน้ำชาเอาไว้ให้เขาและนาง นางแสร้งทำท่าว่าจะเสียหลักตกน้ำแล้วดึงร่างของเขาเอาไว้ใช้ความลื่นของขอบบ่อทำให้เขาตกลงไปในบ่อน้ำ

แม้ว่าจะเกรงกลัวความผิดสักเพียงใดจิตสังหารที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจกลับเอาชนะ วันนั้นนางแสร้งร้องห่มร้องไห้อย่างไร้เดียงสาแล้วแสร้งกระโดดลงไปเพื่อจะช่วยเขา แต่แท้จริงแล้วนางแสร้งกดศีรษะของเขาเอาไว้ให้อยู่ใต้น้ำ นางลืมเลือนไปเลยว่าหากเขาเสียชีวิตระหว่างที่อยู่กับนางคนในสกุลชุยอาจจะได้รับโทษ กว่านางจะคิดได้ก็ตอนที่องครักษ์หลวงพากันกระโดดลงมาบ่อน้ำแล้ว นางจึงแสร้งดันร่างของเขาขึ้นไปบนขอบบ่อแล้วทิ้งร่างของตนเองลงไปใต้บ่อน้ำเสียเอง

หลังจากที่องครักษ์ช่วยนางขึ้นมาได้จึงไม่มีผู้ใดกล้าตำหนินาง มีแค่เพียงองค์ชายรองที่เป็นคนยืนยันว่าจะพานางมาให้อาหารปลาให้ได้ถูกพระสนมเต๋อเฟยเอ่ยปากตำหนิ ถึงอย่างไรนางก็เป็นแก้วตาดวงใจของทั้งสกุลเสิ่นและสกุลชุยหากเกิดเรื่องขึ้นกับนางจริงๆ พระนางเองก็ยากจะพ้นความผิด

“ข้าจะกล้าถือสาเจ้าได้อย่างไร วันนั้นเป็นข้าเองที่ยืนยันว่าจะพาเจ้ามาให้อาหารปลา ตอนที่ข้าตกลงไปทั้งที่เจ้าเองก็ยังว่ายน้ำไม่เป็นแต่ยังคิดจะช่วยข้า สุดท้ายคนที่เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งก็คือเจ้า โชคดีที่วันนั้นเจ้าไม่ได้เป็นอันใดหากเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเจ้า ข้าคงจะต้องรู้สึกเสียใจไปตลอดชีวิต”

คำพูดขององค์ชายรองเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย นอกจากเกรงกลัวความผิดโทษฐานที่ทำให้หลานสาวเพียงคนเดียวของท่านราชครูเสิ่นจมน้ำแล้ว ยังมีความเสียใจอันท่วมท้นที่ปะทุออกมาจากส่วนลึกของจิตใจทำให้เขาแทบจะไม่อยากจะมีชีวิตอยู่หากเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับนาง

“องค์ชายรองไม่ทรงถือสาก็ดีแล้วเพคะ” ชุยชิงอีเอ่ยออกมาพลางละสายตาจากไปใบหน้าของเขาไปมองดอกเบญจมาศที่พากันเบ่งบานอยู่จนเต็มสวนแทน

“เจ้าชอบดอกไม้หรือไม่ หากชื่นชอบเจ้าชอบดอกอะไรก็ขอให้บอกกับข้า ข้าจะได้ให้คนส่งต้นดอกไม้ไปให้เจ้าปลูก” คำถามของเขาทำให้ชุยชิงอียิ้มออกมา

“หม่อมฉันชอบดอกปี้อั้นเพคะ” คำตอบของนางทำให้องค์ชายรองขมวดคิ้ว

“เจ้าหมายถึงดอกพลับพลึงแดงที่มีความเชื่อว่าพวกมันมักจะเบ่งบานตามสองข้างทางของถนนแห่งยมโลกนั่นน่ะหรือ” คำถามของเขาทำให้ชุยชิงอีพยักหน้า นางจดจำกลิ่นหอมของดอกปี้อั้นที่เบ่งบานอยู่ในยมโลกได้ กลิ่นหอมที่โชยเข้าจมูกของนางในยามนั้นช่วยดึงความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเศร้าของนางออกมา จนกระทั่งในยามนี้นางยังไม่อาจจะลืมเลือนความเจ็บปวดที่นางเคยได้รับจากเขาในชาติที่แล้ว ความทรงจำเหล่านั้นทำให้นางไม่อาจจะทนมองหน้าขององค์ชายรองได้เลยสักครั้ง