All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 1 - Chapter 10

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในตำหนักคุนหนิง ทำให้ชุยชิงอีที่กำลังตกอยู่ในห้วงฝันอันร้ายกาจพลันลืมตาตื่นขึ้นมา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอำพันทะเลที่คล้ายมีคล้ายไม่มีทำให้นางรู้ว่าคนที่กำลังนั่งมองนางอยู่ด้านข้างของแท่นบรรทมคือหลี่ฉางฮ่องเต้ สามีที่นางทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อช่วยให้เขาได้ครอบครองราชบัลลังก์อย่างมั่นคง“ฮองเฮา! ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นขึ้นมาได้เสียที” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของหลี่ฉางฮ่องเต้ทำให้ชุยชิงอีหันไปจ้องมองเขา ใบหน้าคมคายได้รูป ดวงตาที่เคยกระจ่างใสแต่ยามนี้กลับซับซ้อนจนยากจะมองออกว่าเขากำลังคิดสิ่งใด ชุยชิงอีผ่อนลมหายใจของตนเองออกมาแล้วจึงได้เอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนแรง“ฝ่าบาทกำจัดซูไทเฮาและพระสนมซูเฟยได้แล้วใช่ไหมเพคะ” เมื่อข้าเอ่ยถามออกมาเช่นนี้หลี่ฉางฮ่องเต้ก็พยักหน้า แววตาที่ทอประกายแห่งความยินดีของเขาทำให้ชุยชิงอีหลับตาลงพลางยื่นมือไปลูบหน้าท้องของตนเองอย่างแผ่วเบา เขาย่อมจะมองเห็นการกระทำของนางจึงได้ยื่นมือของเขามากุมมือของนางเอาไว้“ฮองเฮาวันหน้าพวกเราจะมีลูกอีกสักกี่คนก็ได้ การเสียสละลูกทั้งสองของเจ้าในครั้งนี้ช่วยทำให้ความแค้นที่สั่งสมม

ยิ่งคิดถึงสามีเสิ่นอวิ๋นหรูก็ยิ่งปวดใจ แม้จะรู้ดีว่าบุตรสาวมีอายุแค่เพียงสิบปี แต่ช่วงหลายเดือนมานี้คนที่นางสามารถปรับทุกข์ได้ก็มีแค่เพียงชุยชิงอีผู้เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางเท่านั้น“พวกนางเข้ามาอยู่ในจวนได้สามเดือนแล้ว แม่ทำตามคำแนะนำของเจ้าไม่ยอมรับชุยชิงหว่านเข้ามาเป็นบุตรสาวภายใต้ชื่อของตนเอง ยอมให้เฉินเวินเหนียงผู้นั้นเข้าจวนมาในฐานะอนุชั้นต่ำ จัดเรือนให้นางพักอาศัยอยู่ท้ายจวน เรื่องที่เจ้าเคยบอกว่าทำเช่นนี้จะสามารถจัดการพวกนางได้ง่ายกว่า แต่แม่กลับมองไม่เห็นลู่ทางว่าจำกำจัดพวกนางได้เลย”เสิ่นอวิ๋นหรูลืมตาขึ้นมาแล้วเอ่ยกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลายปีมานี้นางไม่เคยบีบบังคับบุตรสาวได้เลย นอกจากจะบีบบังคับบุตรสาวไม่ได้แล้วทุกการกระทำของนางในช่วงนี้ยังเป็นบุตรสาวของนางคอยชี้นำให้นางทำตามเสียมากกว่าภายใต้ท่าทีเฉื่อยชาของชุยชิงอีคือความร้ายกาจที่แม้แต่บิดาของนางยังเคยยกย่อง เขาบอกกับนางว่าบุตรสาวของนางผู้นี้มีความสามารถเหนือกว่าบุตรชายทั้งสามของนาง หากตั้งใจศึกษาหาความรู้อาจจะเก่งกาจเหนือกว่าเขาเสียอีกเดิมทีนางเคยคิดว่าจะให้ชุยชิงอีเรียนรู้ศาสตร์ทั้งสี่ ท่องสี่ตำรา ห้าคัมภี

สีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของเสิ่นอวิ๋นหรูทำให้ชุยวั่งชูทอดถอนใจออกมา“เจ้าคิดจะหย่ากับข้า เจ้าไม่คิดถึงชวนเกอ ห่าวเกอและอันเกอแล้วหรือ ยังมีอีอีน้อยของเจ้าอีก เจ้าจะทำใจหย่าขาดจากข้าไปได้จริงๆ หรือ อวิ๋นหรูข้าขอยื่นคำมั่นกับเจ้าเอาไว้ตรงนี้ ข้าจะควบคุมดูแลพวกนางแม่ลูกให้ดีจะไม่ปล่อยให้พวกนางมารบกวนเจ้าอีก ค่าใช้จ่ายของเรือนซวีถงต่อไปนี้ข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเอง ตัดขาดพวกนางกับจวนหลักของเจ้าไปเลยดีหรือไม่” เมื่อชุยวั่งชูเอ่ยเช่นนี้เสิ่นอวิ๋นหรูจึงได้เอ่ยขึ้นมาในทันที“ก่อกำแพงกั้นให้ข้าด้วย ข้าไม่อยากให้ลูกของข้าไปข้องแวะกับคนเช่นพวกนางอีก” เมื่อเสิ่นอวิ๋นหรูเอ่ยเช่นนี้ชุยวั่งชูก็รีบพยักหน้าในทันที“ได้ข้าจะก่อกำแพงขั้นตัดขาดพวกนางกับเรือนหลักของเจ้าไปเลย” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้เสิ่นอวิ๋นหรูจึงได้ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจดวงหน้าที่ยังคงงดงามอยู่ของนางทำให้ชุยวั่งชูรู้สึกใจหาย เมื่อหันไปมองเฉินเวินเหนียงที่มีผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีหยาดน้ำตานองใบหน้าของนางแล้ว เขาก็ได้แต่ทอดถอนใจออกมาด้วยความเสียดายเขากับเสิ่นอวิ๋นหรูไม่มีทางกลับไปเป็นสามีภรรยาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ต่อไป

แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของพี่ชายคนรองจะคมกริบจนบาดหัวใจของนางแต่ชุยชิงอีก็ไม่ถือสาคำพูดของเขาเพราะคำพูดของเขาคือความจริง ปลาเค็มตากแห้งเช่นนางแต่กลับอดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นของตนเองไม่ไหว สลัดความเกียจคร้านทิ้งลงดินไปแล้ววิ่งไปที่เรือนซวีถงเพียงเพื่อไปดูเรื่องวุ่นวายในเรือนแห่งนั้นเพื่อเสาะหาความสาแก่ใจให้ตนเองแม้ว่านางจะรู้สึกสาแก่ใจที่คนที่พยายามรักษาท่าทีเป็นสุภาพชนมาโดยตลอดเฉกเช่นท่านพ่อของนางถึงกลับกล้าลงไม้ลงมือกับเฉินเวินเหนียง แต่เมื่อคิดถึงเคราะห์กรรมในชาติที่แล้วของพี่ชายทั้งสามของตนเอง นางกลับละทิ้งความสนใจเรื่องในเรือนของอนุของบิดาแล้วหันมาสนใจการกระทำของพี่ชายในช่วงนี้มากกว่า“ได้ยินว่าปีนี้พี่รองและพี่สามจะเข้าร่วมการสอบในฤดูกาลสอบปีนี้ พวกท่านเคยบอกว่าไม่อยากจะเข้าสำนักฮั่นหลินอย่างเช่นพี่ใหญ่แล้วมิใช่หรือ” คำถามของชุยชิงอีทำให้พี่ชายทั้งสองทอดถอนใจออกมา“อยู่ๆ ท่านพ่อที่มีใจซื่อตรงมั่นคงในความรักต่อท่านแม่พาสตรีและลูกนอกสมรสเข้าจวนมา เจ้าคิดว่าพวกข้าจะทำตัวเกียจคร้านเช่นเจ้าได้หรือ วันหน้าหากท่านพ่อจะพาสตรีและลูกนอกสมรสเข้าจวนมาเพิ่มอีก ทั้งท่านแม่และเจ้าจะอยู่ในจวนอย่า

องค์ชายรองย่อมจะสัมผัสถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของชุยชิงอีได้ แต่ไม่ว่าจะคิดทบทวนอย่างไรเขาก็ไม่เคยทำสิ่งใดที่จะทำให้นางรู้สึกโกรธเคืองเลยสักครั้ง ดังนั้นสิ่งที่เขาคิดได้ในยามนี้ก็คือเรื่องการตกน้ำของนางและเขาในวัยเด็กคงจะทำให้นางจดจำฝังใจนางจึงไม่ชอบหน้าเขา“หากส่งต้นดอกปี้อั้นไปให้เจ้าปลูก พระมารดาคงจะต้องตำหนิข้าเป็นแน่ เอาไว้ข้าจะหาต้นดอกเบญจมาศแดงหรือไม่ก็ต้นดอกโบตั๋นสีแดงส่งไปให้เจ้าก็แล้วกันนะ” เมื่อเขาเอ่ยจบก็ชี้ไปที่ศาลาหลังน้อยแล้วบอกกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้าสั่งให้คนเตรียมขนมและน้ำชารอพวกเราในศาลาหลังนั้นแล้ว พวกเราไปที่นั่นกันเถิด” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็พยักหน้าแล้วเดินตามเขาเข้าไปในศาลาหลังน้อยกลิ่นหอมของขนมอบและน้ำชาทำให้สีหน้าของชุยชิงอีดีขึ้น องค์ชายรองลอบยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่านางชื่นชอบขนมที่คนของเขาเตรียมมาให้“หากเจ้าชื่นชอบข้าจะให้คนจัดเตรียมใส่กล่องให้เจ้านำกลับจวนนะ” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็พยักหน้า ในใจก็คิดว่า‘ไม่เลวเลยอายุเพียงเท่านี้รู้จักใช้ขนมมาซื้อใจข้าแล้ว’ แม้จะคิดเช่นนั้นแต่ชุยชิงอีก็ไม่คิดจะปฏิเสธ ขนมในโรงครัวเล็กข