บทที่ 7 เตรียมตัวเข้าวัง

แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของพี่ชายคนรองจะคมกริบจนบาดหัวใจของนางแต่ชุยชิงอีก็ไม่ถือสาคำพูดของเขาเพราะคำพูดของเขาคือความจริง ปลาเค็มตากแห้งเช่นนางแต่กลับอดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นของตนเองไม่ไหว สลัดความเกียจคร้านทิ้งลงดินไปแล้ววิ่งไปที่เรือนซวีถงเพียงเพื่อไปดูเรื่องวุ่นวายในเรือนแห่งนั้นเพื่อเสาะหาความสาแก่ใจให้ตนเอง

แม้ว่านางจะรู้สึกสาแก่ใจที่คนที่พยายามรักษาท่าทีเป็นสุภาพชนมาโดยตลอดเฉกเช่นท่านพ่อของนางถึงกลับกล้าลงไม้ลงมือกับเฉินเวินเหนียง แต่เมื่อคิดถึงเคราะห์กรรมในชาติที่แล้วของพี่ชายทั้งสามของตนเอง นางกลับละทิ้งความสนใจเรื่องในเรือนของอนุของบิดาแล้วหันมาสนใจการกระทำของพี่ชายในช่วงนี้มากกว่า

“ได้ยินว่าปีนี้พี่รองและพี่สามจะเข้าร่วมการสอบในฤดูกาลสอบปีนี้ พวกท่านเคยบอกว่าไม่อยากจะเข้าสำนักฮั่นหลินอย่างเช่นพี่ใหญ่แล้วมิใช่หรือ” คำถามของชุยชิงอีทำให้พี่ชายทั้งสองทอดถอนใจออกมา

“อยู่ๆ ท่านพ่อที่มีใจซื่อตรงมั่นคงในความรักต่อท่านแม่พาสตรีและลูกนอกสมรสเข้าจวนมา เจ้าคิดว่าพวกข้าจะทำตัวเกียจคร้านเช่นเจ้าได้หรือ วันหน้าหากท่านพ่อจะพาสตรีและลูกนอกสมรสเข้าจวนมาเพิ่มอีก ทั้งท่านแม่และเจ้าจะอยู่ในจวนอย่างสงบได้อย่างไร ยามนี้มีแค่พี่ใหญ่เพียงคนเดียวที่รับราชการในราชสำนัก คงอีกหลายปีเขาถึงจะประสบความสำเร็จเทียบเท่าท่านพ่อได้ หากพวกข้าไม่รีบเร่งเข้ารับราชการไปช่วยเกื้อหนุนพี่ใหญ่ คงอีกนานกว่าเขาจะประสบความสำเร็จในราชสำนัก” คำพูดของพี่รองสกุลชุยทำให้ชุยชิงอีถอนใจออกมาด้วยความหนักใจ

ในชาติก่อนพี่ชายของนางเข้ารับราชการเพื่อวางแผนเกื้อหนุนพี่ใหญ่ของนาง แต่ภายหลังเป้าหมายของพวกเขาทั้งสามล้วนพุ่งเป้ามาช่วยเหลือนางและสามีของนาง สิ่งที่ทำให้ชุยชิงอีรู้สึกเสียใจมากที่สุดก็คือการพวกเขาทุ่มเททั้งชีวิตให้หลี่ฉางแล้ว แต่หลี่ฉางกลับไม่เคยคำนึงถึงสิ่งที่พวกเขาทุ่มเทให้เลย ไม่เพียงแล้งน้ำใจต่อนางที่เป็นน้องสาวของพวกเขา แต่ยังกำจัดหลานของพวกเขาทิ้งอย่างไร้ความปรานีเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

ความคิดว่าอยากจะนอนนิ่งอาบแดดในทุกเช้าของนางพลันเหมือนมีเมฆหมอกมาปกคลุม หากหลี่ฉางมาข้องเกี่ยวกับนางคงยากแล้วที่นางจะได้นอนอาบแดดอย่างสบายใจ นางจึงได้ตั้งเป้าหมายของตนเองเอาไว้ว่าชาตินี้นางจะไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับเขาอีก จะไม่ปล่อยให้ตนเองและพี่ชายถูกเขาหลอกใช้อย่างเด็ดขาด หากหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องลงมือกำจัดทิ้ง นางไม่มีทางปล่อยให้ชีวิตของตนเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันย่ำแย่ดังเช่นในชาติที่แล้วอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่คิดกับสิ่งที่ต้องเผชิญช่างแตกต่างกันยิ่งนัก พระสนมเต๋อเฟยคือสหายสนิทของเสิ่นอวิ๋นหรูช่วงไหนที่พระนางเกิดความไม่สบายพระทัยก็มักจะส่งขันทีในวังมาเชิญเสิ่นอวิ๋นหรูเข้าวังอยู่เสมอ ยามที่ชุยวั่งชูอยู่ด้วยสิ่งที่เขามักจะทำก็คือ

“ได้ยินมาว่าองค์ชายรองมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอีอีน้อยของเจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่พานางเข้าวังไปด้วยเล่า สนิทสนมกันไว้วันหน้าอาจจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน” คำพูดของชุยวั่งชูแม้ว่าฟังดูแล้วเหมือนจะไม่ได้คิดสิ่งใดเกินเลย แต่ชุยชิงอีที่รู้ใจของบิดาดีย่อมจะคาดเดาความคิดของเขาได้ เขาอยากผูกสัมพันธ์กับพระสนมเต๋อเฟยและองค์ชายรองอย่างออกนอกหน้า ในชาติก่อนสาเหตุที่นางได้แต่งกับองค์ชายรองหลี่ฉางล้วนเป็นเพราะการสนับสนุนของเขา

องค์ชายรองหลี่ฉางคือองค์ชายที่ถือกำเนิดจากพระสนมระดับล่าง หลังให้กำเนิดองค์ชายพระสนมก็สิ้นใจไป องค์ชายรองจึงได้รับการเลี้ยงดูภายใต้ชื่อของพระสนมเต๋อเฟย จากองค์ชายที่มีชาติกำเนิดธรรมดาเมื่อเทียบกับองค์ชายพระองค์อื่นก็พลันกลายเป็นองค์ชายที่ได้รับความโปรดปรานในทันทีที่ได้เข้ามาอยู่ในตำหนักของพระสนมเต๋อเฟย พระสนมเต๋อเฟยที่เลี้ยงดูเขามามักคอยบอกกับเขาว่าพระมารดาแท้ๆ ของเขาตายไปความริษยาของซูฮองเฮา หลังจากนั้นความทะเยอทะยานของเขาจึงไร้ขีดจำกัด แรงขับเคลื่อนของเขาก็คือความแค้นที่มีต่อซูฮองเฮา

ในชาติก่อนชุยชิงอีมองไม่ออกว่าเพราะเหตุใดพระสนมเต๋อเฟยจึงได้ฟูมฟักเลี้ยงดูหลี่ฉางให้เขามีความแค้นตั้งแต่เด็ก แต่ยามนี้นางเข้าใจแล้ว พระสนมเต๋อเฟยไม่มีทั้งโอรสและธิดา หลี่ฉางคือองค์ชายที่มีชาติกำเนิดที่แท้จริงจากพระสนมระดับล่าง หากเขาไม่มีความสามารถโดดเด่นเหนือกว่าผู้อื่นเขาจะได้รับความโปรดปรานจากหลี่เหิงฮ่องเต้ได้อย่างไร ความแค้นและความทะเยอทะยานคือแรงขับเคลื่อนที่ดี การที่พระนางปลูกฝังหลี่ฉางเช่นนี้แม้ว่าจะไม่ถูกต้องแต่กลับให้ผลลัพธ์ที่พระนางพึงพอพระทัย

น่าเสียดายที่อีกไม่กี่ปีพระสนมเต๋อเฟยก็จะล้มป่วยแล้วตายจากไป พระนางจึงยังไม่ทันได้เห็นองค์ชายรองแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทจากองค์ชายใหญ่มาได้ และไม่ทันได้เห็นเขาสถาปนาตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้

เสิ่นอวิ๋นหรูจ้องมองสามีด้วยดวงตาเย็นชาสายหนึ่งทำให้ชุยวั่งชูรีบหลบตาของนาง นางจึงได้หันไปเอ่ยกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เจ้าเข้าวังไปกับข้าเถิด พระสนมเต๋อเฟยถามหาเจ้ามาหลายครั้งแล้ว แม่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบเข้าวังมาตั้งแต่เด็ก แต่หากปฏิเสธพระนางไปเรื่อยๆ เช่นนี้ไม่ค่อยจะดีนัก ผู้อื่นอาจจะฉวยโอกาสนี้พูดจายุยงให้พระนางแตกคอกับข้า”

คำพูดของเสิ่นอวิ๋นหรูทำให้ชุยชิงอีไม่อาจจะเอ่ยปากปฏิเสธได้อีก ถึงอย่างไรนางก็คือบุตรสาวคนโตของเสนาบดี ต่อให้นางเอาแต่หลบหน้าอยู่แต่ในจวน แต่สักวันนางก็ต้องออกไปพบหน้าผู้อื่นอยู่ดี ยามนี้นางยังมีอายุแค่เพียง สิบขวบ หลี่ฉางเองก็คงจะมีอายุแค่เพียงสิบขวบเช่นเดียวกัน เขาที่อยู่ในวัยนี้จะสามารถเอาเปรียบนางที่ผ่านการใช้ชีวิตมาแล้วชาติหนึ่งได้อย่างไร

“น้องหญิง เจ้าพาชิงหว่านเข้าวังไปด้วยสิ ถึงอย่างไรนางก็คือบุตรสาวของข้าสมควรจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง” คำพูดของชุยวั่งชูทำให้เสิ่นอวิ๋นหรูปรายตามามองเขา นางแค่นยิ้มแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงข่มขู่

“เด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูโดยสตรีผู้นั้นข้าไม่กล้าพาไปไหนมาไหนด้วยหรอก ยิ่งพาเข้าวังข้ายิ่งไม่คิดจะเสี่ยงพานางเข้าไป หากนางล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ในวังเข้า ข้าที่พานางเข้าไปก็คงจะต้องรับผิดชอบ หากท่านอยากให้นางได้เปิดหูเปิดตาท่านก็ควรจะเป็นคนพานางเข้าวังไปเอง หากเกิดเรื่องใดขึ้นอัครเสนาบดีเช่นท่านจะได้แบกรับความผิดแทนนางได้”

“น้องหญิง เจ้าเคยเป็นคนมีเมตตามาโดยตลอด เหตุใดยามนี้จึงได้กลายเป็นคนจิตใจคับแคบ” ชุยวั่งชูเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นว่าเสิ่นอวิ๋นหรูกำลังจะระเบิดโทสะออกมาแล้วเขาจึงได้เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“นางเป็นคุณหนูคนหนึ่งของจวน รูปร่างหน้าตาของนางก็ไม่ได้ย่ำแย่ หากเจ้าอบรมเลี้ยงดูนางให้ดีวันหน้าอาจจะใช้การแต่งงานของนางช่วยเกื้อหนุนหน้าที่การงานของลูกชายของเราได้”

คำพูดของชุยวั่งชูทำให้ชุยชิงอีหลุบดวงตาของตนเองลงเพื่อปิดบังความรังเกียจในดวงตา ชาติที่แล้วเขาก็เคยพูดเช่นนี้ทำให้มารดาของนางยอมพาชุยชิงหว่านเข้าวังไปด้วย แต่สิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือคนที่เคยคำนึงถึงแต่ผลประโยชน์ของลูกๆ เฉกเช่นมารดาของนางจะมีมุมมองความคิดแตกต่างไปจากชาติที่แล้ว

“ลูกชายของข้าไม่จำเป็นต้องใช้การแต่งงานของน้องสาวมาเกื้อหนุนหน้าที่การงาน หากพวกเขาไม่มีความสามารถที่ก้าวหน้าด้วยตนเองก็เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ความเสียสละของสตรีมาเกื้อหนุนมันน่าอับอายจนเกินไปที่ต้องอาศัยชายกระโปรงของสตรีในเรือนมาแสวงหาความก้าวหน้า”

คำพูดของเสิ่นอวิ๋นหรูทำให้ชุยวั่งชูหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นว่ายามนี้โทสะของเสิ่นอวิ๋นหรูกำลังพุ่งทะยานเกินกว่าเขาจะควบคุมได้แล้วเขาจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความข่มกลั้น

“ความคิดที่เต็มไปด้วยความน่าอับอายของข้าคงจะทำให้เจ้ารู้สึกแปดเปื้อนไปด้วย ถ้าเช่นนั้นข้าคนนี้จะพยายามอยู่ห่างเจ้าเอาไว้จะได้ไม่มาสร้างโทสะให้เจ้าอีก” เมื่อเอ่ยจบเขาก็ขยับกายลุกขึ้นสะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินจากไป

“เดิมทีเขาจะมาง้องอนท่านแม่” ชุยชิงอีเอ่ยขึ้นหลังจากที่ชุยวั่งชูเดินจากไปครู่หนึ่งแล้ว

“ข้าไม่ได้โกรธเขา แต่ข้ารังเกียจเขา ดังนั้นง้องอนไปก็เปล่าประโยชน์” เมื่อเสิ่นอวิ๋นหรูเอ่ยออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็พยักหน้าแล้วไม่ได้เอ่ยอันใดออกมาอีก ทำได้แค่เพียงขอตัวไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายเพื่อเตรียมตัวติดตามเสิ่นอวิ๋นหรูเข้าวัง