บทที่ 9 ลงมือครั้งแรกกับหวังฟางเฟย

องค์ชายรองย่อมจะสัมผัสถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของชุยชิงอีได้ แต่ไม่ว่าจะคิดทบทวนอย่างไรเขาก็ไม่เคยทำสิ่งใดที่จะทำให้นางรู้สึกโกรธเคืองเลยสักครั้ง ดังนั้นสิ่งที่เขาคิดได้ในยามนี้ก็คือเรื่องการตกน้ำของนางและเขาในวัยเด็กคงจะทำให้นางจดจำฝังใจนางจึงไม่ชอบหน้าเขา

“หากส่งต้นดอกปี้อั้นไปให้เจ้าปลูก พระมารดาคงจะต้องตำหนิข้าเป็นแน่ เอาไว้ข้าจะหาต้นดอกเบญจมาศแดงหรือไม่ก็ต้นดอกโบตั๋นสีแดงส่งไปให้เจ้าก็แล้วกันนะ” เมื่อเขาเอ่ยจบก็ชี้ไปที่ศาลาหลังน้อยแล้วบอกกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าสั่งให้คนเตรียมขนมและน้ำชารอพวกเราในศาลาหลังนั้นแล้ว พวกเราไปที่นั่นกันเถิด” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็พยักหน้าแล้วเดินตามเขาเข้าไปในศาลาหลังน้อย

กลิ่นหอมของขนมอบและน้ำชาทำให้สีหน้าของชุยชิงอีดีขึ้น องค์ชายรองลอบยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่านางชื่นชอบขนมที่คนของเขาเตรียมมาให้

“หากเจ้าชื่นชอบข้าจะให้คนจัดเตรียมใส่กล่องให้เจ้านำกลับจวนนะ” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็พยักหน้า ในใจก็คิดว่า

‘ไม่เลวเลยอายุเพียงเท่านี้รู้จักใช้ขนมมาซื้อใจข้าแล้ว’ 

แม้จะคิดเช่นนั้นแต่ชุยชิงอีก็ไม่คิดจะปฏิเสธ ขนมในโรงครัวเล็กของพระนางเต๋อเฟยอร่อยกว่าขนมที่วางขายอยู่นอกวังมากนัก นางคิดเอาไว้แล้วว่าหากวันใดพระสนมทรงล้มป่วยแล้วตายจากไป สิ่งแรกที่นางจะทำในชาตินี้ก็คือซื้อตัวพ่อครัวและแม่ครัวของพระสนมเอาไว้ วันหน้านางอาจจะลงทุนเปิดกิจการโรงน้ำชาแล้วอาจจะใช้ขนมเหล่านี้ช่วยนางหาเงินเข้ากระเป๋าก็ได้

หลังจากกินขนมและจิบชาไปได้ครู่หนึ่งองค์ชายรองก็เริ่มจะสัมผัสได้แล้วว่าเขาเป็นคนเดียวที่กระตือรือร้นจะเริ่มต้นบทสนทนา แต่นางทำแค่เพียงพยักหน้าหรือส่ายหน้า นางอาจจะตอบคำพูดของเขาก็แค่เพียงประโยคสั้นๆ ทำให้สุดท้ายแล้วระหว่างเขาและนางก็มีแค่เพียงความเงียบใส่กันเพียงเท่านั้น

ท่ามกลางความเงียบ องค์ชายรองที่คิดหาคำพูดมาพูดคุยกับนางไม่ได้แล้วตัดสินใจเอ่ยถามนางด้วยความข้องใจในทันที

“ชุยชิงอี เจ้าไม่ชอบหน้าข้าเพราะเรื่องที่พวกเราเคยตกน้ำด้วยกันในปีนั้นใช่หรือไม่”

“ไม่นะเพคะ หม่อมฉันหาได้ไม่ชอบหน้าองค์ชาย” ชุยชิงอีตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ในใจกลับคิดว่า ‘หม่อมฉันเกลียดองค์ชายต่างหากเล่าเพคะ’

“ในเมื่อเจ้าไม่ได้ไม่ชอบหน้าก็นับว่าดียิ่ง ยามนี้พระมารดาของข้ากำลังเฟ้นหาคู่หมายให้ข้า ขอบอกตามตรงว่าคนที่พระนางหมายตาก็คือเจ้า” คำพูดขององค์ชายรองทำให้ชุยชิงอีจ้องมองใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรก ดวงหน้าอ่อนเยาว์ แววตากระจ่างใส ใบหน้านี้เมื่อเติบใหญ่ขึ้นมาสามารถล่อลวงใจของนางจนนางยอมทุ่มเทให้เขาแทบจะทุกอย่าง แต่ชาตินี้นางไม่คิดจะปล่อยให้ตนเองต้องลงเอยเฉกเช่นในชาติที่แล้ว

“ต้องขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันไม่ต้องการแต่งงานเข้าวังหลวง แม้ว่าเรื่องแต่งงานจะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพ่อแม่ แต่องค์ชายคงจะไม่ทำให้ตนเองต้องทนฝืนใจแต่งงานกับคนที่ตนเองไม่อยากแต่งงานด้วยหรอกนะเพคะ”

ชุยชิงอีเอ่ยพลางพยายามคิดว่าตอนอายุสิบขวบเขากับหวังฟางเฟยสนิทสนมกันแล้วหรือยัง เหมยเขียวม้าไม้ไผ่คู่นี้มีใจรักมั่นต่อกันในเวลาไหน ชาติที่แล้วเท่าที่นางจำได้ หวังฟางเฟยแต่งเป็นพระชายาเอกของเขาก่อนหน้านางถึงสองปี ดังนั้นยามนี้นางจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกังวลต่อคำพูดของเขา

“หากต้องทนฝืนใจแต่งกับคนที่ไม่คุ้นเคย มิสู้เลือกแต่งกับคนใกล้ชิดสนิทสนมมาตั้งแต่เด็กไม่ดีกว่าหรือเพคะ หม่อมฉันเองก็เคยมีความคิดว่าเมื่อเติบใหญ่จะแต่งให้กับสหายสักคนของพี่ชาย แต่ท่านแม่บอกว่ายามนี้หม่อมฉันยังเล็กนักจึงห้ามไม่ให้หม่อมฉันเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก”

เมื่อชุยชิงอีเอ่ยออกมาเช่นนี้ ในหัวใจขององค์ชายรองก็พลันร้อนรุ่มอย่างหาสาเหตุไม่ได้ พี่ชายของชุยชิงอีมีตั้งสามคน เป็นสหายคนใดของพวกเขากันแน่ที่ทำให้เด็กน้อยอย่างชุยชิงอีเคยมีความคิดว่าจะแต่งงานด้วย

“องค์ชายรองเพคะ หม่อมฉันตามหาองค์ชายอยู่ตั้งนาน ที่แท้ก็มาอยู่ที่นี่เองหรือเพคะ”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความออดอ้อนพร้อมด้วยร่างเล็กๆ ของหวังฟางเฟยทำให้ชุยชิงอีเก็บงำสีหน้าของตนเองเอาไว้ บนใบหน้าของชุยชิงอีมีรอยยิ้มน้อยๆ ประดับอยู่แต่ในใจกลับกำลังประเมินเด็กน้อยตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

หวังฟางเฟยคือหลานสาวจากสกุลเดิมของพระสนมเต๋อเฟย เดิมทีพระสนมเต๋อเฟยตั้งพระทัยว่าจะเลี้ยงดูอยู่ข้างกายของพระสนม แต่เพราะนางเป็นหลานสาวที่ได้รับความโปรดปรานจากนายท่านผู้เฒ่าสกุลหวัง ทำให้หวังฟางเฟยไม่อาจจะรั้งอยู่ข้างกายของพระสนมได้ ทำได้แค่เพียงเข้าออกวังหลวงอยู่บ่อยครั้งเมื่อมาคลายความเหงาให้แก่พระสนมเพียงเท่านั้น

“น้องเฟยเอ๋อร์ เจ้ามาทำความรู้จักกับคุณหนูใหญ่สกุลชุยเสียสิ นางมีอายุเท่าพวกเรา ระหว่างที่อยู่นอกวังพวกเจ้าน่าจะสามารถคบหาเป็นสหายกันได้” คำพูดขององค์ชายรองทำให้ชุยชิงอีลอบยิ้มหยันออกมา

“ได้ยินมาว่าท่านราชครูหวังคือบิดาของเจ้า” คำพูดของชุยชิงอีทำให้หวังฟางเฟยเลิกคิ้วขึ้น ส่วนองค์ชายรองพึ่งจะคิดได้ว่าท่านราชครูเสิ่นที่พึ่งจะพ้นตำแหน่งไปคือท่านตาของชุยชิงอี เขาจึงได้เอ่ยออกมาเพื่อช่วยสานสัมพันธ์ให้ชุยชิงอีและหวังฟางเฟย

“ท่านราชครูหวังคือศิษย์เอกของท่านอดีตราชครูเสิ่น จะว่าไปพวกเจ้าก็มีความเกี่ยวพันกันอยู่ไม่น้อย” คำพูดของเขาทำให้ชุยชิงอีส่ายหน้า

“ลูกศิษย์ของท่านตาของข้ามีอยู่มากมาย ท่านราชครูหวังทั้งเก่งกาจและสูงส่งถึงเพียงนั้น หากเขาเป็นศิษย์ของท่านตาของข้าจริงก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจของท่านตา ข้าที่เป็นหลานสาวของท่านตาก็คือหลานสาวของอาจารย์ของท่านพ่อของเจ้า สำหรับเรื่องนี้คุณหนูหวังมีความคิดเห็นเช่นไร” คำถามของชุยชิงอีทำให้หวังฟางเฟยแค่นยิ้มออกมาในทันที

“ที่แท้ก็เป็นแค่เพียงหลานสาวคนหนึ่งของท่านอดีตราชครู ท่านพ่อของข้ามักจะพูดถึงเขาอยู่เสมอว่าเป็นตาเฒ่าหัวแข็งไม่รู้จักพลิกแพลงและไม่รู้จักโอนอ่อนผ่อนตาม ยามนี้เขาหลุดพ้นไปจากตำแหน่งก็นับว่าสมน้ำหน้าเขาแล้ว ตาเฒ่าตกอับผู้นั้น ท่านพ่อของข้าไม่มีทางเป็นลูกศิษย์ของเขาได้หรอก” คำพูดของหวังฟางเฟยทำให้ชุยชิงอีพยักหน้าพลางหันไปพูดกับองค์ชายรองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มในทันที

“อ่อ! ที่แท้ท่านราชครูหวังก็มีความคิดเช่นนี้ต่อท่านตาของข้านี่เอง” คำพูดของชุยชิงอีทำให้องค์ชายรองรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าผิดปกติที่ตรงไหน เขาจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจคุณหนูทั้งสอง

“เรื่องของผู้ใหญ่พวกเจ้าอย่าได้เก็บมาใส่ใจ มาเถิดมานั่งกินขนมดื่มชาด้วยกันดีกว่า” เมื่อเขาเอ่ยเชื้อเชิญเช่นนี้หวังฟางเฟยก็เดินไปนั่งลงเคียงข้างเขาส่วนชุยชิงอีขยับกายลุกขึ้นในทันที

“กับบุตรสาวของคนที่กล้าพูดจาดูหมิ่นท่านตาของข้า ข้าคงจะทำใจร่วมวงกินขนมและดื่มชาด้วยไม่ได้ เชิญองค์ชายและคุณหนูหวังตามสบายเถิด ข้าขอตัวไปเข้าเฝ้าพระสนมในตำหนักดีกว่า” คำพูดของชุยชิงอีทำให้องค์ชายรองย่นหัวคิ้วแต่หวังฟางเฟยที่ยามนี้ยังเป็นแค่เพียงเด็กสิบขวบยังไม่ได้รับรู้ถึงสถานการณ์ของบิดาในราชสำนักจึงได้แสยะยิ้มใส่ชุยชิงอีแล้วเอ่ยออกมาด้วยความไร้เดียงสา

“เป็นแค่หลานสาวของอดีตราชครูที่ทนขายหน้าในราชสำนักไม่ไหวจนต้องลาออก ยังมีหน้ามาพูดจายโสโอหังต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ชาย ต่อไปก็หัดระมัดระวังคำพูดของเจ้าเอาไว้วันหน้าจะได้ไม่ก่อเรื่องขายหน้าให้แก่ตนเองและคนในสกุลของเจ้า”

“ขอบคุณคุณหนูหวังที่เอ่ยวาจาตักเตือนข้าจะจดจำคำพูดของเจ้าเอาไว้” เมื่อเอ่ยจบชุยชิงอีก็เดินกลับเข้าไปในตำหนักของพระสนมเต๋อเฟย เมื่อพบหน้าของพระสนมนางก็หาได้พูดจาเพื่อทูลฟ้องพระสนม แสร้งทำเป็นว่าตนเองได้รับความไม่เป็นธรรมต่อหน้าพระพักตร์แล้วเอ่ยวาจาชักชวนมารดาของตนกลับจวน

ชุยชิงอีเชื่อว่าพระสนมจะต้องสอบถามเรื่องนี้จากนางข้าหลวงและขันทีที่ติดตามองค์ชายรองเป็นแน่ ถึงยามนั้นพระนางก็คงจะได้รู้ว่าหลานสาวคนดีของพระนางพูดจาล่วงเกินอดีตราชครูเสิ่นต่อหน้าชุยชิงอี

เมื่อกลับไปถึงจวนสิ่งแรกที่นางทำก็คือสั่งให้คนนำคำพูดของหวังฟางเฟยไปพูดต่อจนกลายเป็นข่าวลือ ยามนี้หวังเหวินผู้เป็นบิดาของหวังฟางเฟยพึ่งจะเข้ารับตำแหน่งราชครู คำพูดของหวังฟางเฟยคือการโจมตีที่ตรงจุด ไม่เคารพอาจารย์เท่ากับไม่มีใจกตัญญู คนที่ขาดคุณธรรมหลักอย่างเช่นการกตัญญูจะสามารถดำรงตำแหน่งราชครูได้อย่างไร

ส่วนคุณหนูสกุลหวังพูดจาไม่คิดทำให้บิดาเดือดร้อนไม่ว่าสกุลหวังจะจัดการกับนางเช่นไรแต่ชุยชิงอีมั่นใจว่าจะต้องเป็นโทษทัณฑ์ที่หนักหนาสาหัสสำหรับเด็กอายุสิบขวบอย่างแน่นอน