Masuk
สายลมคิมหันต์อันร้อนระอุพัดหอบฝุ่นแดงฟุ้งกระจายปกคลุมทั่วเส้นทางเกวียนอันคดเคี้ยว เสียงล้อไม้ครูดบดก้อนหินดัง กุก...กัก...กุก...กัก สลับกับเสียงไอแห้งและเสียงถอนหายใจอันอ่อนล้าของผู้คนบนขบวนเนรเทศ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสิ้นหวังราวกับไม่มีวันได้เห็นแสงแห่งวันพรุ่งนี้
ท้ายเกวียนเก่าโยกคลอนไปตามหลุมบ่อ กู้หลันซีในชุดผ้าป่านสีหม่นเนื้อหยาบนั่งตากแดดที่แผดเผาอย่างเงียบงัน มือเรียวที่แม้จะสั่นเพราะความเหนื่อยล้าแต่ยังคงอบอุ่น กอบกุมมือเหี่ยวย่นของหญิงชราผู้เป็นยายเอาไว้แน่น ราวกับหวังส่งผ่านกำลังใจให้อีกฝ่าย
ข้างกายนางคือกู้หมิง เด็กน้อยวัยเพียงห้าขวบขดตัวซุกอยู่มุมเกวียน ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ริมฝีปากแห้งแตกเพราะทั้งหิว ทั้งกระหาย แม้แต่เสียงสะอื้นยังเบาราวกับไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ
"พี่ใหญ่ ข้าหิวจังเลยขอรับ" เสียงเล็กแผ่วเบาจนแทบปลิวหายไปกับสายลม ทำให้หัวใจของหลันซีบีบรัดอย่างรุนแรง
นางยกมือลูบศีรษะน้องชายอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วไล้ผ่านเส้นผมที่เต็มไปด้วยฝุ่นแดง ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ ให้เด็กน้อย แม้ภายในใจจะหนักอึ้งราวถูกหินพันชั่งกดทับ
ครั้งหนึ่ง ตระกูลกู้เคยเป็นตระกูลกุนซือผู้ทรงเกียรติ เคียงข้างราชบัลลังก์มาหลายชั่วอายุคน เป็นมันสมองของแผ่นดิน ได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ
ทว่าเมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เสนาบดีเหวย ผู้ทะเยอทะยานกลับใส่ร้ายว่าตระกูลกู้คิดก่อกบฏ
เพียงชั่วข้ามคืน บุรุษทุกคนในตระกูลถูกจับประหารชีวิตอย่างไร้ความเมตตา เลือดสดย้อมลานประหารจนแดงฉาน ส่วนผู้ที่เหลือ ทั้งสตรี คนชรา และเด็ก ถูกถอดยศริบทรัพย์ ก่อนถูกสั่งเนรเทศไปยัง "หมู่บ้านหินเดี่ยว" ชายแดนทิศอุดร ดินแดนกันดารที่ขึ้นชื่อว่าแห้งแล้งที่สุดในใต้หล้า ไร้ทั้งแหล่งน้ำ อาหาร และเต็มไปด้วยโจรภูเขาผู้เหี้ยมโหด ไม่มีผู้ใดเชื่อว่าคนที่ถูกส่งไปยังที่แห่งนั้นจะมีชีวิตรอดกลับมา
"อดทนอีกนิดนะหมิงเอ๋อร์ เดี๋ยวเกวียนหยุดพัก พี่จะหาอะไรให้เจ้ากิน" น้ำเสียงของหลันซีนุ่มนวล อบอุ่นดังเช่นเคย แต่เบื้องหลังแววตาสงบนั้นกลับซ่อนประกายเย็นเยียบและความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ไว้ลึกสุดหัวใจ
ต่อให้สวรรค์ผลักนางลงเหว นางก็จะปีนกลับขึ้นมาให้ได้
ทันใดนั้นเอง...
ครืด!
เกวียนทั้งเล่มกระตุกหยุดกะทันหันจนผู้คนบนเกวียนเสียหลักโยกไปข้างหน้า ท่านยายเกือบตกจากที่นั่ง โชคดีที่หลันซีรีบยื่นมือประคองไว้ได้ทัน
"หยุดเกวียน ตรวจค้น!" เสียงตวาดดุดันดังขึ้นจากด้านหน้า
ทหารคุมนักโทษร่างกำยำสามนายเดินย่างสามขุมเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับเจ้าของชีวิตของทุกคนในขบวน
ชายที่เดินนำมีรอยแผลเป็นพาดยาวตั้งแต่หางคิ้วลงมาถึงแก้มซ้าย ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยความหยาบช้า เขายกด้ามหอกเคาะขอบเกวียนเสียงดัง ปัง! ปัง!
แรงกระแทกทำให้ท่านยายสะดุ้งเฮือก กู้หมิงรีบซุกตัวอยู่ด้านหลังพี่สาวด้วยความหวาดกลัว
หลันซีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนก้าวออกมาบังท่านยายและน้องชายเอาไว้ด้านหลัง นางก้มศีรษะเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้ดูตื่นตระหนกและหวาดหวั่นได้อย่างแนบเนียน ราวกับเป็นสตรีอ่อนแอที่ไร้ทางสู้
"หัวหน้าทหาร มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ"
"มีเรื่องอันใดรึ" นายทหารคนนั้นแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน เขาเอื้อมมือคว้าถุงเสบียงใบเล็กของตระกูลกู้มาเปิดดู ก่อนโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วใช้ส้นเท้าขยี้ซ้ำจนอาหารแห้งด้านในแตกละเอียดปะปนกับฝุ่นดิน
"เส้นทางข้างหน้าแห้งแล้งนัก เสบียงของพวกเจ้ากินพื้นที่เกวียน ข้าจะ 'ช่วย' ลดภาระให้"
ดวงตาของกู้หมิงเบิกกว้าง ก่อนร้องไห้ออกมาทันที
"ท่าน! นั่นมันเสบียงก้อนสุดท้ายของพวกเรานะขอรับ" เด็กน้อยรีบกระโจนลงจากเกวียนหมายจะเก็บเศษอาหารที่กระจัดกระจาย
ทว่า นายทหารอีกคนกลับยกเท้าขึ้น เตรียมถีบเด็กน้อยอย่างไร้ปรานี
"หมิงเอ๋อร์ ถอยมา!" เสียงของหลันซีดังขึ้นอย่างเฉียบขาด
นางตวัดสายตามองนายทหารผู้นั้นเพียงครั้งเดียว แววตาเย็นเยียบที่แฝงด้วยรังสีอำมหิตทำให้อีกฝ่ายชะงักค้าง เท้าที่ยกขึ้นถึงกับแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ
อาศัยจังหวะนั้น หลันซีรีบดึงตัวน้องชายกลับมาไว้ด้านหลัง ก่อนหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าทหารอย่างไม่หลบสายตา
"ใต้เท้า ตามกฎหมายราชสำนัก ผู้ถูกเนรเทศยังคงมีสิทธิ์ถือครองเสบียงสำหรับประทังชีวิตตามอัตราที่กำหนด การที่ท่านทำลายเสบียงของพวกเราเช่นนี้ หากพวกเราตายระหว่างทางก่อนถึงเมืองชายแดน นายอำเภอผู้รับมอบตัวย่อมต้องรายงานต่อกรมอาญา ท่านแน่ใจหรือว่าศีรษะของท่านจะคุ้มค่ากับความสะใจเพียงชั่วครู่นี้"
นายทหารคนนั้นชะงักไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องน่าขันที่สุดในชีวิต
"ฮ่า ๆ ๆ แม่นางกู้ เจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกุนซืออยู่อีกหรือ" เขาเชิดหน้าพูดอย่างเหยียดหยาม
"ที่นี่คือชายแดน ราชสำนักอยู่ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว คนที่อดตายระหว่างทางเนรเทศมีทุกวัน ใครจะเสียเวลามาสอบสวนเรื่องของ 'ขยะ' อย่างพวกเจ้า"
กล่าวจบ สายตาสกปรกก็ไล่มองเรือนร่างของหลันซีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่คิดปิดบังความหมาย รอยยิ้มบนใบหน้าของมันชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกคลื่นเหียน
"แต่ก็ใช่ว่าข้าจะใจดำเสียทีเดียว" มันก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว กลิ่นเหล้าคละคลุ้งโชยออกมาจนชวนสำลัก
"หากเจ้าไม่อยากให้ยายแก่กับเด็กนี่อดตาย คืนนี้ก็มาที่กระโจมของข้า ถูหลัง ปรนนิบัติข้าให้พอใจ แล้วข้าจะแบ่งขนมปังแห้งให้สักชิ้นสองชิ้น เป็นอย่างไร"
ท่านยายที่นอนซมอยู่บนเกวียนพยายามฝืนยันกายขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"เลว... พวกเจ้ามันเลวทรามสิ้นดี"
หลันซียกมือแตะไหล่ท่านยายเบา ๆ เป็นเชิงห้าม ก่อนส่งสายตาให้อีกฝ่ายวางใจ
จากนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้างดงามยังคงสงบนิ่ง หากรอยยิ้มที่มุมปากกลับเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว เหลือเพียงความเยือกเย็นราวกับกำลังมองคนตาย
"ข้อเสนอของใต้เท้า น่าสนใจไม่น้อย" หลันซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนยิ้มอ่อน
"แต่ข้ามีของสิ่งหนึ่ง ที่ดีกว่าขนมปังแห้งของท่านเสียอีก ใต้เท้าอยากดูหรือไม่"
นายทหารคนนั้นเลิกคิ้วสูง ความโลภฉายชัดบนใบหน้า
"หืม ยังมีของดีซ่อนอยู่อีกหรือ นำออกมาให้ข้าดูสิ"
หลันซีหยิบกล่องไม้ใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาบังสายตาของทุกคน มือขวาซ่อนอยู่ภายในแขนเสื้อกว้าง
ในห้วงสำนึก นางเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น
ระบบร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมง เปิดใช้งาน
ยืนยันตัวตนผู้ใช้คือกู้หลันซี
แต้มเริ่มต้น 100 แต้ม
โปรดเลือกสินค้าที่ต้องการแลกเปลี่ยน
เบื้องหน้าปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าซึ่งมีเพียงนางผู้เดียวที่มองเห็น รายการสินค้าปรากฏเรียงรายอย่างชัดเจน
สเปรย์พริกไทยสูตรเข้มข้นพิเศษ 20 แต้ม
มีดพกเซรามิคพกพา 30 แต้ม
"แลกทั้งสองชิ้น"
ยืนยันการแลกเปลี่ยนสำเร็จ หักแต้ม 50 แต้ม สินค้าถูกส่งเข้าสู่มือผู้ใช้เรียบร้อย
เพียงเสี้ยววินาที สัมผัสเย็นเฉียบของขวดโลหะขนาดเล็กและด้ามมีดเซรามิคก็ปรากฏขึ้นในมือของหลันซีใต้แขนเสื้ออย่างไร้ร่องรอย มุมปากของนางยกขึ้นน้อย ๆ ระบบ ใช้งานได้จริง
หลันซีเงยหน้ามองนายทหารคนนั้น ก่อนยื่นมือข้างที่ถือสเปรย์ออกไปใกล้ใบหน้าของมัน พลางยิ้มหวานจนดูไร้พิษภัย
"ของสิ่งนี้เรียกว่า 'น้ำมันหอมหยกสวรรค์' เจ้าค่ะ" นางขยับขวดเข้าไปใกล้อีกนิด
"ใต้เท้าลองดมดูสิ ว่าหอมหรือไม่"
"กู้หมิงเขียนมาว่าเที่ยวทดลองขนส่งสินค้าจะเริ่มในเดือนหน้า หากไม่มีปัญหา หลังจากนั้นจึงค่อยเปิดให้ใช้เป็นเส้นทางประจำ""เด็กคนนั้นทำงานเร็วขึ้นทุกวัน""เด็กที่เจ้าพูดถึง ตอนนี้เป็นขุนนางหนุ่มที่คนทั้งกรมโยธาปวดหัวแล้ว"หลันซีหัวเราะเบา ๆ กู้หมิงในวัยสิบเจ็ดปีเติบโตจากเด็กน้อยผู้เคยนั่งร้องหิวอยู่ท้ายเกวียน กลายเป็นขุนนางหนุ่มผู้มีความสามารถด้านงานโยธาและการค้า เขาทำหน้าที่ประสานโครงการระหว่างราชสำนักกับแดนอุดร และกลายเป็นสะพานสำคัญที่ช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายมั่นคงยิ่งขึ้นทุกปีหลันซีมองบุตรชายซึ่งกำลังนั่งอยู่บนบ่าของเสิ่นซูเหอ ก่อนเปิดหน้าต่างระบบในห้วงสำนึกขึ้นอย่างเงียบ ๆระบบศูนย์แลกเปลี่ยนทรัพยากรไร้ขีดจำกัดแต้มคงเหลือปัจจุบัน 2,800 แต้มเปิดหมวดหมู่อุปกรณ์การศึกษาและสื่อการสอนยุคใหม่สำหรับเยาวชนชุดตำราวิทยาศาสตร์พื้นฐาน คณิตศาสตร์ และเกษตรกรรมฉบับดัดแปลง จำนวน 500 เล่ม ราคา 150 แต้มชุดกล้องจุลทรรศน์และอุปกรณ์ทดลองวิทยาศาสตร์สำหรับโรงเรียน จำนวน 20 ชุด ราคา 200 แต้มชุดอุปกรณ์ดนตรีและอุปกรณ์ศิลปะสำหรับพัฒนาการเด็ก จำนวน 100 ชุด ราคา 150 แต้มยอดรวม 500 แต้ม"แลกทั้งหม
เสิ่นซูเหอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาหลันซี"เจ้ามักมีสิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจอยู่เสมอ""ท่านน่าจะชินได้แล้ว""ข้าคงชินไม่ได้"เขาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน มือใหญ่เกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มของนางออกช้า ๆ"ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงจบลงกลางสนามรบ หรือไม่ก็ตายเพราะแผนชั่วของคนในเมืองหลวง"หลันซีเงยหน้ามองเขา เสิ่นซูเหอกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มลง"แต่วันที่เจ้าปรากฏตัว เจ้าช่วยชีวิตข้า รักษาขาให้ข้า และทำให้ข้ากลับมายืนได้อีกครั้ง จากนั้นยังพาข้ามาสร้างทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า"เขากวาดตามองเมืองเบื้องล่าง"เจ้ามอบมากกว่าลมหายใจให้ข้า หลันซี เจ้ามอบชีวิตใหม่และสถานที่ที่ข้าสามารถเรียกว่าบ้านได้จริง ๆ"แววตาของหญิงสาวอ่อนลง"ในโลกที่ข้าจากมา ข้าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ต้องหาเลี้ยงตัวเองและรับผิดชอบทุกอย่างเพียงลำพัง จนมาถึงที่นี่ ข้าได้มีท่านยาย มีหมิงเอ๋อร์ มีผู้คนที่พร้อมเดินไปด้วยกัน"นางสบตาเขานิ่ง"และมีท่าน"เสิ่นซูเหอเงียบลงทันที หลันซียิ้ม"ตอนแรกข้าคิดเพียงว่าจะเอาตัวรอด รักษาครอบครัว และสร้างที่อยู่ให้มั่นคง แต่พอเวลาผ่านไป ข้าถึงได้รู้ว่าเมืองนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าส
เบื้องล่าง เสียงระฆังเปิดตลาดดังขึ้น พร้อมเสียงผู้คนเริ่มต้นวันใหม่อย่างคึกคักเรื่องราวของกุนซือหญิงผู้ถูกเนรเทศกับร้านสะดวกซื้อประหลาด อาจเริ่มต้นจากการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ท้ายที่สุด นางไม่ได้สร้างเพียงร้านค้านางสร้างเมือง สร้างบ้าน และสร้างชีวิตใหม่ให้ผู้คนทั้งแดนอุดรสองปีผ่านไปหลังการปฏิรูปแดนอุดรและการล้างมลทินให้ตระกูลกู้กับเสิ่นซูเหอ ป้อมปราการหินเดี่ยวก็ไม่ใช่เพียงค่ายทหารแนวหน้าอีกต่อไป หากขยายตัวจนกลายเป็น "มหานครศิลาทอง" ศูนย์กลางการค้าและความเจริญที่รุ่งเรืองที่สุดแห่งแดนเหนือบ้านเรือนสร้างด้วยอิฐประสานแข็งแรง ถนนสายหลักปูเรียบเป็นระเบียบ ทุกครัวเรือนมีน้ำสะอาดจากระบบประปาใช้โดยไม่ต้องเดินหาบไกลหลายลี้ และเมื่อราตรีมาเยือน ทั่วทั้งเมืองก็สว่างไสวด้วยแสงไฟจากพลังงานสะอาดทว่าวันนี้ มหานครศิลาทองงดงามยิ่งกว่าทุกวันผ้าไหมสีแดงมงคลถูกขึงประดับตั้งแต่ประตูเมืองไปจนถึงจวนใหญ่ โคมไฟแปดทิศแขวนเรียงรายตลอดถนน เสียงดนตรีพื้นบ้านของชาวจงหยวนประสานกับเสียงขลุ่ยและกลองหนังของเผ่าอินทรีทองดังกังวานไปทั่วหุบเขาเพราะวันนี้คือวันมงคลสมรสระหว่างเสิ่นซูเหอ แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แดนอุดร
ฮ่องเต้หนุ่มซึ่งก่อนหน้านี้ถูกจำกัดการเสด็จและควบคุมคนใกล้ชิด ถูกนำออกจากตำหนักพร้อมการอารักขาอย่างเข้มงวดพระองค์มีพระพักตร์ซีดเซียวจากการถูกกดดันและได้รับอาหารไม่เพียงพอ หลันซีจึงถวายยาถอนพิษและยาฟื้นฟูตามอาการ ก่อนให้หมอหลวงร่วมตรวจอย่างละเอียดเมื่อพระวรกายดีขึ้น พระองค์จึงเสด็จออกประทับบนบัลลังก์มังกรอีกครั้งภายในท้องพระโรง เหล่าขุนนางที่เกี่ยวข้องถูกเรียกตัวมารวมกันเสนาบดีเหวยถูกนำเข้ามาในสภาพถูกมัดมือ สีหน้าไม่เหลือความหยิ่งผยองดังเดิมเสิ่นซูเหอกับกู้หลันซีถวายหลักฐานทั้งหมดต่อหน้าพระพักตร์ทั้งบัญชีลับ ตราประทับ จดหมายสั่งตัดเสบียงกองทัพประจิม คำสั่งใส่ร้ายตระกูลกู้ รวมถึงรายชื่อขุนนางที่ร่วมยักยอกเสบียงหลวงและกดขี่ราษฎรฮ่องเต้ทอดพระเนตรเอกสารอยู่เนิ่นนาน พระพักตร์ค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น"เหวยจงซาน เจ้าจะอธิบายสิ่งเหล่านี้อย่างไร"เสนาบดีเหวยรีบคุกเข่า"ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้าย หลักฐานเหล่านี้ล้วนปลอมแปลงพ่ะย่ะค่ะ"เสิ่นซูเหอก้าวออกมา"หากเป็นของปลอม พยานจากกรมคลัง กรมทหาร จวนเจ้าเมืองเป่ยโจว และอดีตนายกองประจิมหลายสิบคน คงไม่ให้การตรงกันทั้งหมด"ฮ่องเต้ทรงหันไปยังเจ้าหน้าที
ลำโพงกำลังขับสูงทั้งสิบชุดถูกกระจายไปตามแนวหน้ากำแพงอย่างรวดเร็ว ก่อนเชื่อมเข้ากับระบบสื่อสารหลักเสนาบดีเหวยมองสิ่งของประหลาดเหล่านั้นอย่างระแวง"พวกมันกำลังทำอะไร"ขณะเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสำนึกของหลันซีขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้รับแต้มการเดินทัพยุทธศาสตร์และการรวมขวัญกำลังใจระดับชาติ จำนวน 950 แต้มแต้มคงเหลือปัจจุบัน 2,730 แต้มเสิ่นซูเหอดึงกระบี่ออกจากฝัก ชูขึ้นเหนือศีรษะหลันซีพยักหน้าให้หน่วยสื่อสารเพียงครู่เดียว เสียงของเสิ่นซูเหอก็ดังกึกก้องออกจากลำโพงทุกด้าน ไม่เพียงทหารบนกำแพงที่ได้ยิน แต่ยังลอยเข้าไปถึงถนนและเรือนบ้านภายในนครหลวง"ทหารรักษาพระองค์ ขุนนาง และราษฎรเมืองหลวงจงฟังให้ดี"เสียงทั้งเมืองเงียบลงราวกับถูกหยุดไว้ชั่วขณะ"เสนาบดีเหวยคือผู้ทรยศ ใส่ร้ายแม่ทัพ กักตุนและยักยอกเสบียง ร่วมมือกับขุนนางฉ้อฉล และกำลังคิดยึดอำนาจเหนือราชบัลลังก์ หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือข้า"บนกำแพง ทหารหลายคนเริ่มหันมองหน้ากัน เสิ่นซูเหอกล่าวต่อ"พวกเราไม่ได้มาเข่นฆ่าราษฎรหรือทำลายเมืองหลวง ผู้ใดไม่ร่วมก่อการกับเสนาบดีเหวย วางอาวุธเสีย ข้ารับรองว่าจะไม่เอาผิด" เสนาบดีเหวยหน้าถอดส
"น้ำ อาหาร ถนน การค้า แม้กระทั่งวิธีทำให้คนที่เคยเป็นศัตรูกลายมาเป็นกำลังของเรา เจ้าคิดไว้ก่อนคนอื่นเสมอ""ท่านชมมากเกินไปแล้ว" หลันซียิ้มบาง ๆ"ข้าพูดตามที่เห็น"สายลมพัดชายเสื้อของทั้งสองให้ไหวเบา ๆ หลันซีทอดสายตามองไปทางทิศใต้"แต่นี่ยังเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น"เสิ่นซูเหอหันมองตาม"เจ้าหมายถึงเมืองหลวง""รากฐานของเรามั่นคงแล้ว กองทัพมีทั้งกำลังคนและเสบียง ราษฎรก็ยืนอยู่ข้างเรา ส่วนหลักฐานความผิดของเสนาบดีเหวยกับพวกก็สะสมมากพอแล้ว"เสิ่นซูเหอวางมือลงบนด้ามกระบี่"เจ้าคิดจะเดินทัพลงใต้"หลันซีสบตาเขา แววตาสงบนิ่งแต่เด็ดเดี่ยว"ถึงเวลาชำระบัญชีเก่าเสียที"นางหันกลับไปมองแสงไฟของเป่ยโจวเบื้องล่าง ก่อนเอ่ยช้า ๆ"เราจะเดินทัพลงใต้ ล้างมลทินให้ตระกูลกู้และท่าน เปิดโปงความผิดทั้งหมดของเสนาบดีเหวย และกวาดล้างขุนนางกังฉินที่กินเลือดกินเนื้อราษฎรให้หมดจากราชสำนัก"เสิ่นซูเหอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย"ข้ารอวันนี้มานานแล้ว"หลันซีมองขอบฟ้าทางใต้ด้วยแววตาคมกริบ"เช่นนั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม เมืองหลวงถึงเวลาต้องชำระหนี้แล้ว"ข่าวความพ่ายแพ้ของแม่ทัพเจิ้งหยวน รวมถึงการที่มณฑลเป่ยโจวถูกฟื้นฟูจนกลายเป็นเ







