บทที่ 2

‘หลี่ เอิน’

เช้าอีกวัน ณ บ้านสกุลเฉิน ข้าวของมากมายของลูกสาวบ้านสวีถูกส่งมาที่นี่ โดยเหล่าคนใช้ทั้งชายเเละหญิงต่างช่วยกันค้นย้ายไปไว้ยังห้องของนอนคุณนายเเละคุณท่าน โดยที่พื้นที่ส่วนหนึ่งจะถูกเเบ่งให้ลูกสะใภ้บ้านสวี อีกส่วนหนึ่งเเบ่งให้กับลูกชายคนเล็กสุดบ้านเฉิน 

โมซีย์ตื่นขึ้นมาเธอพบว่าตัวเองยังอยู่ในร่างเดิม เเถมยังเป็นเช้าอันวุ่นวายเพราะคนค้นย้ายข้าวของเข้ามาในห้อง เธอเเอบถามคนเเถวนั้นข้าวของมากมายที่ถูกย้ายมาคือข้าวของหลี่ เอิน นอกจากจะค้นย้ายเเล้วพวกเขายังช่วยกันจัดไว้ เธอทำได้เเค่ยืนดูกระทั่งเสร็จสรรพวกเขาก็เดินออกไป มีเพียงผู้หญิงผมสั้นเท่าติ่งหูที่เดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มเเละสมุดปกน่ารัก ๆ เธอส่งมันให้โมซีย์

“ให้ฉันเหรอ” โมซีย์พูดกับเจ้าหล่อน

“ใช่ค่ะ อันนี้เป็นสมุดไดอารี่ของคุณเอินค่ะ เผื่อคุณได้อ่านอาจจะจำอะไรได้บ้าง” 

“…” โมซีย์รับสมุดเล่มนั้นเเล้วลูบหน้าปกเเผ่วเบา เเล้วเงยหน้ามองคนตรงหน้าพร้อมกับถามว่า “ทุกอย่างเลยเหรอ เกี่ยวกับฉันน่่ะ”

“ใช่ค่ะ”

“…” โมซีย์ส่งยิ้มให้เฉย ๆ เเต่เเล้วเธอคนนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาโอบกอด ทำให้เธอตกใจนิดหน่อยเพราะไม่เคยถูกกอดเเบบนี้…กอดเเบบความรักอันอบอุ่น

“อยู่ที่นี่ก็ดูเเลตัวเองด้วยนะคะ หากคุณหนูเหงาหรือต้องการเพื่อนเรียกหาฉันได้ตลอดเลยนะคะ หรือะถ้าฮึก..คุณหนูอยากทานถังหูลู่ล่ะก็..เรียกใช้ได้ตลอดเลยค่ะอึก..ดูเเลตัวเองนะคะ ฉันคงคิดถึงคุณหนูเเน่ ๆ” เธอกล่าวทั้งเสียงสะอื้นเเรงกอดก็มากขึ้นเช่นกัน หัวใจของโมซีย์เต้นตึก ๆ เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ควรตอบเธอยังไง

“ฉันจะดูเเลตัวเองให้ดี ๆ นะ” โมซีย์ทาบมือลงบนเเผ่นหลังเล็กลูบขึ้นลงเบา ๆ เเบบนี้คงทำให้อีกฝ่ายสบายในระดับหนึ่ง

เธอผละออก “ค่ะ ฉันกลับก่อนนะคะ มีเรื่องให้ทำเยอะเเยะเลยที่บ้านสวี”

“อือ”

“กลับก่อนนะคะ” เธอยกมือปาดนํ้าตาเเล้วเดินจากไป โมซีย์เพิ่งนึกขึ้นได้ว่่าจะถามชื่อของเธอเเต่พอจะปริปากเจ้าตัวก็ไม่อยู่เสียเเล้ว

โมซีย์หุบปากลงฉับพลัน เธอถอนหายใจพรืดเดียวเเล้ววกตัวกลับเข้าห้อง หย่อนก้นลงบนเตียงนุ่ม ๆ เปิดสมุดที่ได้จากเธอคนนั้น คนที่เธอไม่ทันได้ถามชื่อ โมซีย์เริ่มอ่านตั้งเเต่หน้าเเรกที่ขึ้นต้นด้วยว่า…

‘สวัสดีฉันชื่อหลี่เอินเอาจริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจให้ใครมาเปิดอ่านหรอกเเค่อยากเขียนไว้ให้กับตัวเองช่วงนี้ฉันเหงามากๆไม่มีอะไรทำเเถมสมุดเล่มนี้ก็น่ารักดีด้วยไม่ควรปล่อยไว้ให้โล่งฉันขอตั้งชื่อสมุดเล่มนี้ว่่าไดอารี่ของหลี่เอินฉันเป็นลูกสาวคนคุณนายหลี่อันฉีม๊าของฉันเป็นคนขายผักขายปลาอยู่ในตลาดเธอได้เเต่งงานกับป๊าเเต่ป๊าไม่ได้มีภรรยาคนเดียวเธอเเต่งเข้ามาเป็นเมียคนที่สองส่วนภรรยาคนเเรกคือคุณสวีหนิงเหมยเธอคนนี้ฉันไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่เพราะเธอชอบว่าร้ายฉันกับม๊าตลอดตั้งเเต่ฉันเกิดขึ้นมาดูโลกม๊าของฉันเป็นคนใจเย็นมากๆเเม้จะถูกว่าร้ายก็ยังหูทวนลมเเละเหมือนการกระทำดังกล่าวจะไปทำให้คุณนายสวีโกรธเอามากๆเธอจะเก็บกลั้นมันเอาไว้เฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าป๊าเเต่พอลััััััับตาก็จะใช้คำหยาบคายว่าหาม๊าฉันเรื่องจะเขียนวันนี้มีเท่านี้เเหละนอนก่อนดีีีีีกว่าวันพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน’

ข้อหยุดเพียงเท่านั้น โมซีย์เลยเปิดไปยังหน้าสุดท้าย เพราะมันเยอะจะให้อ่านหมดในวันเดียวคงไม่ไหว

‘ปีนี้ฉันอายุสิบเก้าเเล้วฉันคิดว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เขียนเรื่องวุ่นๆลงในสมุดเล่มนี้เพราะชะตาชีวิตฉันต่อจากนี้คงเหมือนนกไม่สิคงเหมือนหงส์ที่ถูกหักปีกทิ้งฉันคิดมาตลอดว่าหากฉันเก้าพ้นสิบเเปดฉันจะได้เป็นอิสระเลือกในสิ่งที่ชอบเเต่ตอนนี้เข้าใจเเล้วว่าฉันไม่มีสิทธิ์มีเพียงเเค่สิทธิ์ที่เกิดมาลืมตาดูโลกชีวิตฉันหลังจากนี้คงเปลี่ยนไปมากเพราะฉันกำลัััังจะเเต่่่่งงานกัับชายที่ไม่รู้จักหน้าตาก็ไม่เคยเห็นเราต้องเเต่่่งงานกันเพียงเพราะว่าป๊าของฉันต้องการให้ลูกสาวบ้านสวีไปใช้นามสกุลเฉินสักคนฉันพยายามต่อต้านเเต่ก็เปล่าประโยชน์เหมือนเสียงเรียกข้อความเห็นใจจะไม่ดังพอเเต่ฉัน..’

เนื้อหาถูกตัดจบไปทิ้งไว้เพียงรอยนํ้าตาตรงข้อความท้ายสุดของบรรทัด โมซีย์ปิดสมุดเล่มนั้น มันเป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริง ๆ ด้วย พวกเขาทั้งสองไม่ได้รักกันเเต่เเต่งงานกันด้วยเหตุผลโง่ ๆ ของพวกผู้ใหญ่บัดซบ ตลอดที่อ่านมาโมซีย์สั่นไหวในใจเล็กน้อย เพราะเองก็ไม่ต่างจากเธอคนนี้ จะต่างก็เพียงเเค่มีพ่อเเม่ให้เห็น 

ส่วนเธอนั้นไม่เคยเห็นเเละไม่รู้ชื่อของพ่อเเม่ โมซีย์รู้เพียงเเค่รู้เองเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อายุได้เจ็ดขวบเธอถูกนำตัวเข้าไปอยู่ในองค์กรนักฆ่าโดยอยู่ในความดูเเลของ‘วีม่อน’ เขาเลี้ยงเธอราวกับลูกฝึกสอนเธอทุกอย่าง เธอก็คิดว่าเขาเป็นพ่อท้ายสุดความจริงก็ได้กระจ่างเขามองเธอเป็นเพียงเครื่องมือ ชีวิตเธอถูกตีไปด้วยกรอบอยากหลุดพ้นก็เจออดีตที่ฉุดดึงเเละความเป็นจริงที่กลืนกินอย่างกระหาย

เมื่อนึกไปหัวใจได้เจ็บจี๊ดขึ้นมา เเต่นั่นมันก็เป็นเพียงความเจ็บปวดเพียงกระจิด มันคงเปรียบเทียบไม่กลับความเจ็บปวดที่ถูกหักหลัง นั่งเมอลอยนึกถึงอดีตอยู่นั้นจู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็เดินเข้ามา ชายผู้เป็นสามีเเบบไม่ได้ตั้งใจ

“ไปทานข้าวกันเถอะ เเม่บ้านเตรียมอาหารเรียบร้อยเเล้ว”

เธอวาดยิ้มส่งให้ “ค่ะ เดี๋ยวตามลงไป”

“…” ไม่พูดต่อเขาหันหลังเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่าง 

โมซีย์วางสมุดเล่มนั้นลงเธอมองตัวเองในกระจก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เเล้วปล่อยออกมาช้า ๆ หลังจากนี้ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น เเต่เธอจะดูเเลร่างนี้ให้ดีที่สุดเเละจะใช้ร่างนี้ทำสิ่งที่ปรารถนาอยู่ ไม่ยอมใครมากดขี่ข่มเหงอีกครั้ง

“ฉันสัญญาด้วยจิตวิญญาณของนักฆ่า”

‘หลี่ เอิน’ ในวิญญาณร่างใหม่เดินลงมาชั้นล่าง เลี้ยวเข้าห้องท่านอาหาร มีจานอาหารหลายอย่างรายเรียงอยู่เต็มไปหมด น่าเสียดายที่ผู้กินมีเพียงสองคน เมื่อมาถึงเเม่บ้านคนอวบ ๆ ทำการถอยเก้าอี้ให้เธอนั่ง ตักข้าวสวยร้อน ๆ ส่งให้ หลี่เอินจับตะเกียบขึ้นมา เธอกลอกมองอาหารทุกจานบนโต๊ะ มีเเต่ของอร่อย ๆ ไม่รู้จะเริ่มที่จานไหนก่อนดี

เเต่เเล้วหมูเเช่นํ้าซอสเข้มข้นก็ถูกส่งมาในถ้วยข้าวเธอ หลี่เอินเงยหน้าสบมองใบหน้านิ่งเรียงของอีกฝ่าย เขาไม่ตอบอะไรเเล้วก้มหน้าลงกินข้าว หลี่เอินพยักหน้าขอบคุณเเม้เขาจะไม่สนใจก็ตาม เธอคีบหมู่เเช่นํ้าซอสฉํ่า ๆ กับข้าวสวยเข้าปาก เข้ากันดีจนพูดไม่ถูก ทว่าน่าเสียดายบทโต๊ะอาหารกับเงียบกริบมีเพียงเสียงกินข้าว

น่าเสียดายจริง ๆ น่าจะมีบทสนทนาสักหน่อย

TBC…