บทที่ 3

‘คนใหม่’

วันที่สองเเล้วที่เธออาศัยอยู่ในเเผ่นดินบ้านสกุลเฉิน ทำตัวปกติราวกับอยู่บ้านของตัวเอง หลี่เอินคนใหม่ยังงุนงงกับวิถีคนจีน พอได้ศึกษาก็ทำให้เข้าใจในบางอย่าง เเถมยังได้รู้อีกตระกูลเฉินเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากในเซี่ยงไฮ้ ไม่เเปลกใจเลยสักนิดที่นี่จะมีเเต่ชายสวมสูทดำเดินไปมาอยู่ทั่วทุกมุมของบ้านเฉินให้อารมณ์เหมือนพวกมาเฟีย ทว่าเธอไม่ได้ตกใจเลยสักนิด เพราะชีวิตของเธอก็ผ่านอะไรมาก หัวหน้าเเก๊งใหญ่ ๆ เธอก็เคยเด็ดหัวมาเเล้ว

เรื่องเเค่นี้เล็กน้อยมาก

หลี่เอินยืนดูตัวเองในหน้ากระจก ชุดกีเพ้าสีดำเงาปักลายมังกรสีขาวตรงอก กระดุมเเถวเดียวเอียงขวา ผมถูกม้วนรวบเอาไว้เเละปักด้วยปิ่น ชุดพอดีกับตัวทำให้เห็นทุกสัดส่วนชัดเจน ทั้งหน้าอกอันนูนกลมเเละเอวที่โค้งเว้า ใบหน้าเเต่งเติมเพียงเล็กน้อย เเม้อดีตจะเคยเป็นนักฆ่าเเต่นักฆ่าก็ต้องเเปรงโฉม

ถึงจะตื่นเช้าทว่าเธอไม่ได้วางเเพลนสำหรับวันนี้ว่าจะทำอะไร เพราะไม่มีอะไรให้ทำเลยพวกเเม่บ้านที่ถูกไว้วางได้พากันจัดการจนหมด หลังทานข้าวเสร็จเธอเดินไปส่งเฉินซีฮันที่รถสปอร์ตหรู เมื่อถึงตัวรถเขาหันมารับเสื้อสูทตัวนอกจากเธอ เธอมองเขานิ่ง ๆ เคยดูหนังมาบ้างในสถานการณ์เเบบนี้ เธอควรพูดอะไรสักหน่อยตามบทภรรยาก่อนสามีไปทำงาน

“ตั้งใจทำงานนะคะ” หลี่เอินเอ่ยออกไปเก็บซ่อนอาการเขินไว้ภายใบหน้านิ่งเฉย ตั้งเเต่เกิดมาเธอไม่เคยเอ่ยคำเเบบนี้ พอได้ลองพูดรู้สึกไม่เป็นตัวของตัว

“…” เขาเลิกคิ้วมองเธอด้วยสายตาอันเย็นชา ขณะที่กำลังสวมเสื้อสูทตัวนอกทับสูทตัวในไม่มีการตอบกลับ ทำเอาเธอไปไม่เป็น เเต่ก่อนเขาจะขึ้นรถเขาหันมาพูดกับเธอว่า “เป็นตัวของเอินน่ะดีที่สุดเเล้ว อย่าฝืนในสิ่งที่ตัวเอินไม่ชอบ เเค่นี้มันก็ฝืนมากพอเเล้ว”

คำพูดของเขาช่วยเธอได้เยอะเธอจุดยิ้มส่งให้ “ค่ะ”

ยืนส่งเฉินซีฮันจนไฟท้ายรถสปอร์ตลับสายตาไป เธอจึงจะเดินกลับเข้ามาด้านใน พ้นขอบประตูได้ไม่ทันไร สาวใช้คนหนึ่งก็เดินมาหาพร้อมพูดกับเธอว่า

“ซ้อค่ะ นายหญิงต้องการพบซ้อค่ะ เชิญไปหาที่บ้านหลังใหญ่ด้วยค่ะ” 

เธอเดินไปตามเส้นทางกระเบื้องที่ปูพื้นรายเรียงคดโค้ง อาณาเขตบ้านตระกูลเฉินช่างกว้างขวางเเม้เธอจะไม่เคยเห็นพื้นที่บ้านตัวเอง ต้นไม้เยอะเเยะไปหมดรวมถึงดอกไม้นา ๆ พันธุ์ที่ปลูกไว้เเทบจะทุกจุด มีศาลาขนาดใหญ่ทำจากไม้ตั้งอยู่ริมเเม่นํ้ากว้าง เธอเเวะพูดเเค่เเป๊บหนึ่งเพราะต้องเร่งเดินไปยังบ้านใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่กลางอาณาเขตบ้านเฉิน 

เดินตามกระเบื้องสีเทาได้ระยะหนึ่ง เธอเห็นวี่เเว่วของหลังคาใหญ่ ๆ เเล้ว ทว่าไม่ทันถึงจู่ ๆ มีมือปริศนาโผล่จากมุมเเคบเข้าโอบปิดปากของเธอ เธอรับรู้ได้เเต่จะหลบก็ไม่ทันเพราะเขาตีวงเเขนกว้าง ดึงเธอเข้าไปในมุมมืดทึบไร้คน ตามสัญชาตญาณของนักฆ่าเธอรีบปกป้องกันตัวเอง ใช้ข้อศอกกระทุ้งไปด้านหลังกระทบซี่โครงจนอีกฝ่ายอุทานออกมา เขาปลดมือจากปากเธอ เธอใช้ช่องโหว่ตรงนั้นหมุนตัวไปประจันหน้ากับบุคปริศนา เธอทาบฝามือลงกลางอกกว้างดันหลังเขาติดกับผนังดังอึก ใช้มือข้างหนึ่งดึงปิ่นปักผมออกมาจ่อที่ลูกกระเดือก ดวงตาของเธอจ้องมองเขาดุจอสรพิษ

“ถึงมันจะเป็นเเค่ปิ่นปักผม มันก็สามารถดับลมหายใจของนายได้” โทนเสียงเย็นเเฝงความอำมหิตในห้วงลึกของจิตวิญญาณตีเเผ่ออมาจนอีกฝ่ายไม่กล้ากลืนนํ้าลาย

เขายกมือขึ้นทั้งสองข้าง “จะ-ใจเย็น ๆ นะ ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ”

“เเล้วนายทำเเบบนี้ทำไมกัน!” หลี่เอินกดเสียงดังเพิ่มนํ้าหนักมือลงที่อก

“อ๊ะ ใจเย็นก่อน ค่อย ๆ คุยกันก็ได้”

“ทำอะไรน่ะ” เสียงปริศนาดังจากด้านหลัง ทำให้หลี่เอินต้องผละจากเขาเอี้ยวหลังไปมองเจ้าของเสียงดังกล่าว หล่อนวาดยิิ้มส่งให้เธอ “หนูเอินใช่ไหมจ๊ะ เเล้วนั่นอาตี๋หนิ ทำไมถึงเป็นเเบบนั้นล่ะ”

“เป็นเเบบนี้เองเหรอ”

“ใช่ครับม๊า ฮะๆ” ลูกชายคนที่สอง‘เฉิน ตี๋ฮง’เกาหัวหัวเราะร่า “ผมผิดเองเเหละม๊า ทำให้เธอตกใจน่ะ”

“…” หลี่เอินไม่ตอบเธอนิ่งเงียบก้มหน้าลงเล็กน้อย เพราะรู้สึกผิดที่เอาปิ่นไปจี้คอลูกชายเขา เเถมมันเป็นสัญชาตญาณของเธอด้วย

“อาตี๋นี่จริง ๆ เลยนะ ชอบทำอะไรแผลง ขอโทษเเทนลูกชายฉันด้วยนะ เขาดื้อมาก ๆ เลย ชอบเล่นพิเรนทร์ นี่คราวก่อนก็ไปเเกล้งพี่ใหญ่จนได้เเผลมา ยังไม่เข็ดไปเเกล้งน้องชายคนเล็กจนโกรธกันไปเป็นเดือน” คุณนายเอ่ยยิ้ม ๆ มองหลี่เอินซึ่งเงยหน้าขึ้นเเล้ว

“…” หลี่เอินยิ้มตอบ

“ม๊าก็พูดไปเรื่อย อายเขาหมด” ลูกชายคนที่สองท้วงติงพลางเกาเเก้มเเก้เขิน

“อายทำไม ตอนทำไม่คิด นี่ถ้าหนูเอินตกใจจนเป็นลมเราจะทำยังไง” คุณนายดุใส่ลูกชายหัวดื้ออีกครั้ง จนเขาไม่กล้าโต้กลับหดตัวเหลือสองนิ้ว คุณนายเฉินถอนหายใจพูดกับลูกชายว่า “อาตี๋ออกไปก่อนไป ม๊ามีเรื่องจะคุยกับหนูเอิน”

“ครับม๊า” เฉินตี๋ฮงยืนขึ้นปรายสายมามองหลี่เอินราวกับต้องการจะบอกบางอย่าง เเต่ก็ไม่ได้บอกโค้งศีรษะเเล้วเดินออกไป ปล่อยให้คุณนายเฉินกับลูกสะใภ้คนใหม่อยู่กันสองคน

คุณนายเฉินฉีกยิ้มส่งให้เธอก่อนยกการินชาให้ หลี่เอินหันมองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นกว้างมาก มีเรือนกระจกตั้งอยู่ด้านหลัง มีเครื่องประดับอันใหญ่อันน้อยเเละวัตถุโบราณตั้งโชว์ไว้มากมาย เธอกลับหน้ามามองคุณนายเฉินซึ่งรินชาเสร็จเเล้ว

“จริง ๆ ก็ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไรหรอกนะ เเค่อยากเห็นตัวเป็น ๆ น่ะ ฉันเห็นเธอในรูปตอนที่เเม่ของเธอเอามาให้ดู ก็รู้สึกถูกชะตาด้วย เสียดายมาก ๆ วันเเต่งงานฉันไม่ได้เห็นเธอ” คุณนายเฉินยกเเก้วขาขึ้นจิบหนึ่งที เเล้วถามต่อว่า “ซีฮันเป็นไงบ้าง เขาคงไม่ได้ทำให้เธอหนักใจใช่ไหม”

“ไม่ค่ะ เขาดูเป็นคนพูดน้อยค่ะ เเอบน่ากลัวเป็นบางเวลา” เธอหัวเราะเเห้ง ๆ

“ฮ่า ๆ” คุณนายเฉินหัวเราะร่า “ซีฮันน่ะ เหมือนพ่อมาก ๆ เลยล่ะ เวลาที่ฉันมองเขาเหมือนเห็นสามีของตัวเองในวัยเด็ก”

“เหรอค่ะ”

“อือ เเต่ถึงยังไงฉันก็ฝากเขาด้วยนะ เพราะบางสิ่งบางอย่างซีฮันก็หดหัดไร้เดียงสาราวกับเด็ก ถึงเขาจะมีอายุที่มากกว่าเเต่ก็ชอบเป็นเด็กมากกว่าผู้ใหญ่”

“ค่ะ” 

หลังจากนั้นหลี่เอินก็นั่งคุยกับคุณนายเฉินอยู่ที่บ้านใหญ่จรดเย็น ก่อนกลับบ้านของตัวเองซึ่งตั้งอยู่อีกที่หนึ่ง คุณนายได้ให้ขนมเค้กถั่วเหลืองให้หนึ่งปอนด์ ให้เธอกับซีฮันทานด้วยกัน กลับมาถึงบ้านรถสปอร์ตคันหรูได้จอดไว้ในโรงรถ มันบอกได้ว่าเขากลับมาเเล้ว

หลี่เอินเดินเข้าบ้านพร้อมขนมเค้ก เขาที่เพิ่งกลับมาถึงก็หันมามองเธอพลางปลดกระดุมชายเเขนเสื้อเชิ้ตโยนมันลงตะกร้า เธอฉีกยิ้มทักทายเขานิด ๆ ก่อนเดินเลี่ยงเข้าครัว พวกคนใช้กำลังเตรียมมื้อเย็นอย่างกุลีกุจอ เธอไม่อยากรบกวนใครจึงนำเค้กที่ถือมาไปไว้ในตู้เย็น เเล้วเดินออกมาจากครัว ซีฮันกำลังนั่งรินนํ้าใส่เเก้วเขามองเธออย่างกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เธอรู้ทันจะเอ่ยขึ้นถามตัดหน้าเขา

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าค่ะ” 

ซีฮันกระดกนํ้าหมดเเก้วในพรวดเดียว “วันศุกร์นี้จะมีงานเลี้ยงน่ะ ฉันอยากให้เอินไปด้วย”

“งานเลี้ยงเหรอค่ะ”

“อืม งานเลี้ยงเเก๊งน่ะ เอินคงรู้อยู่ใช่ไหม”

“ค่ะ” เธอตอบรับไปอย่างงง ๆ เพราะไม่ค่อยรู้เรื่องเเก๊งอะไรสักเท่าไหร่

พระเอกทรงพูดน้อยไม่ว่ากันนะคะฮ่าๆเเอบเกร๊งๆง่ะเจอกันพรุ่งนี้เวลาเดินคั๊บป๋ม! ปล.อาจจะเห็

นเเต่่นางเอกดำเนินเรื่องนะคะในช่วงเเรกเดี๋ยวช่วงหลังๆเราจะให้เห็นมุมมองของพระเอกคืะ