Novels by Jay zx

ตอนที่ 65‘บทสรุป’“ดูเเลฉันจากระยะไกลก็พอ” พูดจบเอินใช้ความมืดกำบังตนเดินหายเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งตามคำบอกของไป๋ฮุ่ง เธอเดินไปตามคำบอกของคนในสายสื่อสารเรื่อย ๆ กระทั่งถึงจุดหนึ่ง หญิงสาวชะลอความเร็วของฝีเท้าลง เสียงพูดคุยอู้อี้ดังลอดผ่านรอยเเยกของประตู เธอขยับเข้าไปใกล้จ้องมองลอดเข้าไปจนถึงด้านใน เห็นเร็กซี่นั่งพิงกำเเพง โดยสองเเม่ลูกยืนเฝ้าไม่ห่าง ทว่าความมืดกำบังเธอไม่มิด ทำให้สัตว์เห็นตัวเข้า สัมผัสของปลายกระบอกปืนเเนบวางลงที่ศรีษะ เอินรีบยกมือขึ้นช้า ๆ “ดีมากสาวน้อย ร้ายนักนะ ลุกขึ้น” ผิงผิงสั่งเสียงเหี้ยมเอินไม่มีทางเลือกยอมทำตามเเต่โดยดี เธอถูกพาตัวเข้าไปในห้องที่มีสองเเม่ลูกอยู่ด้วย ผิงผิงทำการล็อคประตู หนทางเดียวที่จะรอดถูกปิดระงับ“ไหนลองพูดมาสิ ว่าพากันมากี่คน” ผิงผิงถามพร้อมจ่อปืนใส่เอิน กะว่าอีกฝ่ายคิดโกหกเธอจะลั่นไกใส่ทันที“ฉันมาคนเดียว” เอินยืนกรานหนักเเน่น“ยิงมันเลยผิงผิง ยิงมันตอนที่ยังมีโอกาส” หนิงเหมยยั่วยุ“หุบปากสักทีเถอะ! ฉันรำคาญเธอจะเเย่อยู่เเล้ว” ผิงผิงหันไปตะคอกเสียงดังใส่ ทำให้หนิงเหมยหน้าเสีย“นี่เธอว่าฉันเหรอ” “ใช่! ทุก ๆ อย่างที่มันพังก็เพราะเเกนั่น

ตอนที่ 64‘งานเลี้ยงที่มีเเค่เรา’วันที่นัดหมายเดินทางมาถึง เอินเเต่งองค์ทรงเครื่องด้วยสุดเดรสสีไข่มุขสวย ผมยาวปะบ่าถูกมัดรวบเป็นช่อบัว ใบหน้าเเต้มเเต่งเครื่องประทิน พรมกายดวยนํ้าหอมใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในที่สุดเธอก็เข้าที่ก่อนจะขึ้นรถซีฮันได้มอบเครื่องสื่อสารให้เธอ เอินติดเครื่องสื่อสารไว้ที่หูในทันที ด้วยความที่เจ้าเครื่องนี้มันเล็กมากหากไม่สังเกตดี ๆ คงไม่เห็น เขากวาดสายตามองเธอตั้งเเต่หัวจรดเท้าเเล้วพูดขึ้นว่า..“เธอสวยมาก”“ค่ะ” เอินตอบยิ้ม ๆ เเล้วมุดตัวขึ้นรถโดยมีไป๋ฮุ่งเป็นคนขับ“ระวังตัวด้วยนะ สักพักพวกฉันจะตามไป”“…” เอินพยักหน้ารับ ๆ รถหรูได้เคลื่อนตัวออกจากเขตบ้านเฉิน ขึ้นถนนสายหลักเดินทางไปตามจีพีเอส ระหว่างที่รออยู่นั้นผิงผิงได้ใช้ไอดีของเร็กซี่ทักหาเธอตลอดทาง เอินพิมพ์ตอบไปเเค่ไม่กี่คำก่อนจะปิดมือถือเเละเก็บมันลง เธอตั้งข้อศอกกับขอบกระจกรถเกยคางบนหลังมือมองลอดผ่านกระจกไปยังข้างนอก นัยน์ตาสะท้อนภาพท้องฟ้าอันกว้างใหญ่อมสีม่วง ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวลับลงภูเขาลูกใหญ่ เเสงของดวงดาวค่อย ๆ ปรากฏ เวลาเดินไวกว่าที่เธอคิด เพียงเเค่ไม่นานก็จะคํ่าเเล้ว เธอถอนหายใจเเผ่วเบา เเละในที

ตอนที่ 63‘คำร้องขอ’เอินขับรถออกจากบ้านสวี เเล่นไปตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ รถประจำ เเละรถจักรยาน ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลงตามเวลา เธอขับรถด้วยความเร็วเอื่อย ๆ พลางสอดสายตามองไปยังนอกรถ ในหัวโล่งโจ่งไม่มีอะไรเลยเสมือนเท้าเธอที่เหยียบรถให้ไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย สุดท้ายเธอก็มาหยุดรถอยู่ที่หน้าซอกตึก สถานที่ที่เธอไม่ควรมา เอินลงจากรถปิดประตูอย่างเบามือ เธอก้าวเท้าเดินไปด้านหน้าภาพของจินกงถูกมัดเเละตัดอวัยวะชัดฉายเหมือนภาพช็อต เสียงโหยหวนดังอื้อในโสตประสาทการได้ยิน ทุกอณูคำชัดก้อง เธอหยุดสองเท้าหน้าประตูบ้านของคน ๆ หนึ่ง บ้านที่เธอไม่ควรมาอย่างยิ่งหญิงสาวยืนกํ่ากึ่งหน้าประตู เธอจ้องมันอยู่พักหนึ่งเเล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิล กลไกลความปลอดภัยถูกทำลายทิ้งจนหมดคราบ เเค่บิดเบา ๆ ประตูก็เปิดออกเเล้ว เธออ้าบานประตูจนสุดเเสงไฟกิ่งดวงน้อยสาดกระทบเเผ่นหลังสะท้อนเงาฉายบนพื้นบ้าน เงาดำขยับพร้อมร่างต้นกลืนเข้าไปในความมืดเอินต้องล้วงเอามือถือเปิดโหมดไฟฉาย เธอกวาดไฟฉายไปรอบ ๆ รอยเลือดบาง ๆ ฝั่งลึกบนพื้น เอินไม่พูดอะไรเเค่มองดูคราบเลือดก่อนจะละสายตา เเละหมุนตัวจะเดินออกไป ทว่าไม่ท้นพ้นขอบประตูโทรศัพ

ตอนที่ 62‘ความจริงจากปากป๊า’ห่างหายไปนานพอกลับมาสิ่งเเรกที่เอินทำ คือเดินทางกลับไปยังบ้านของตน ในขณะเดียวกันเอินก็ได้ทราบข่าวจากปากคนใช้ในบ้านสวีอีกว่าคุณนายสวีได้ย้ายออกไปกับลูกชาย…ไปที่ไหนสักที่หนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ละทิ้งลูกชายกับสามีไว้ เอินยืนอยู่กลางบ้านหลังใหญ่ตกเเต่งจีนล้วน ทว่ามันกลับเงียบสงัด เอินพอจะเดาได้ว่าคุณนายสวีไปที่ไหน เเต่ตอนนี้เรื่องนั้นยังไม่ใช่ เธอต้องการคุยกับป๊ามากกว่า เอินเดินขึ้นบรรไดตรงดิ่งไปยังห้องทำงาน เธอถามคนใช้ที่กวาดถูเเถวนั้นจึงรู้ว่าพ่อของเธออยู่ที่ไหนในเวลานี้ เอินเคาะประตูสามครั้งจึงจะเปิดเข้าไป พ่อของเขาครั้งล่าสุดที่เจอกันคือชายที่ล้มป่วยติดเตียงด้วยโรคประจำตัว ทว่าตอนนี้พ่อของเธอกลับดูดีขึ้น ร่างกายกลับมาดีอย่างน่าอัศจรรย์ สวีหยางอันวางปากกาหลังเห็นลูกชายของภรรยาคนรอง เขาลุกขึ้นเเล้วเดินมาหาเธอ เขาฉีกยิ้มดวงตากวาดมองลูกสาว ก่อนดึงร่างระหงเข้าสวมกอดด้วยความคิดถึงมหาศาลผละออก สวีหยางอันปัดเส้นผมบนหน้าลูกสาวพลางถามว่า..“เอินหายไปไหนมา รู้ไหมว่าป๊าเป็นห่วงเรามาก” เอินผลิยิ้มอ่อน “มีเรื่องต้องทำนิดหน่อยค่ะ” “งั้นเหรอ ป๊าเองก็มีเรื่องให้ทำเหมือนกัน

ตอนที่ 61‘การกลับมาของหลี่เอิน’นับเป็นเช้าที่เสียงดังยิ่ง พื้นบ้านสนั่นหวั่นสร้างความสงสัยให้เฉินซีซึ่งนั่งทำงานอยู่ในห้องไม่น้อย เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากห้อง ถึงได้รู้ว่าเหตุฉะไนพื้นบ้านถึงสนั่นราวกับเเผ่นดินไหว นั่นเป็นเพราะการปรากฏของคนคนหนึ่งน่าอัศจรรย์“เอิน” เขาเบิกตาโตกลมมองร่างระหงที่กำลังใกล้เขามาเรื่อย ๆ ใบหน้าของนิ่งเรียบราวกับนํ้าเย็นเฉียบปลายเท้าหยุดกึกตรงหน้าชายหนุ่ม หัวใจอันเเข็งกร้าวมองเขาอย่างไม่รู้สึกใด ๆ เว้นเเต่เฉินซีฮันที่จู่ ๆ ก็สืบเท้าเข้าคว้าเเขนเธอเข้าไปให้อ้อมอกเเกร่งเเล้วผละออกพร้อมกับถามไถ่เธอว่า..“เอินหายไปไหนมา รู้ไหมว่า-”“ฉันมาเเค่เเป๊บเดียวเดี๋ยวก็ไปเเล้ว” เธอตัดบทเเละไม่ปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอื้อนเอ่ย เขาพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ“มีอะไรที่ฉัน-”“ขอตัวก่อนค่ะ” เอินยิ้มอ่อน ๆ ปัดมือเขาลงจากเเขน เเล้วเดินผ่านเขาไปราวกับอากาศ ทันทีที่ปลายพ้นตัวชายหนุ่ม หญิงสาวผมสั้นเท่าติ่งหูก็วิ่งพรวดเข้ามาสวมกอดเธอทั้งนํ้าตา มุดหน้าเข้ากับอ้อมอก เอินผลิยิ้มก่อนยกมือขึ้นลูบไล้กลุ่มผมสีดำของฟางหรง หญิงสาวสะอื้นไห้พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองคุณหนูของตน เเละเอ่ยถามด

ตอนที่ 60‘ห้วงฝันที่เเหลกสลาย’คำเตือน - เนื้อหาในตอนนี้มีการกล่าวถึงการตัดอวัยวะเเบบโจ่งเเจ้งการจูบของจินกงส่งผลให้หญิงสาวนอนไม่หลับจนถึงเช้า เธอลงมาจากห้องนอนเเต่เช้าพบว่าเร็กซี่กำลังยืนทำบางสิ่งอยู่ในครัว เอินเลยเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย ถึงได้รู้ว่านั่นชงชาร้อนอยู่ด้วย ด้วยผงที่เธอนำมาสกัดเอง“อรุณสวัสดิ์” เธอเอ่ยทักด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง“อื้อ เธอชาอยู่เหรอ”“ใช่เเล้ว นอนไม่หลับใช่ไหม”เอินนั่งลงบนเก้าอี้ไม้หน้าเคาท์เตอร์ครัว “อื้อ นอนไม่ค่อยหลับเลย”“เหมือนกัน ฉันเลยหนีลงมาชงชานี่ไง”“เเล้วกินช้าเข้าไป จะช่วยให้หลับได้เหรอ”“จริง ๆ ชาที่ทำมีดอกคาร์โมมายอยู่ด้วยน่ะ มันจะช่วยผ่อนคลายนะ” เอินพนักหน้าเข้าใจนั่งดูเร็กซี่ชงชาไปเพลิน ๆ ทำให้ในที่สุดเธอก็ได้จิบขาของเร็กซี่ มันทั้งหอมรสชาติดีเเละผ่านคลายจากไอหอมของดอกคาร์โมมาย เมื่อจิบเข้าไปจะรู้สึกมันทีที่ว่ามันชวยเเค่ไหนทั้งความอุ่นเเละหอม“จริงสิ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” เร็กซี่หันมาถาม “เอินทะเลาะอะไรกับจินกงเหรอ หมอนั่นเพิ่งออกไปเมื่อกี้เลย”“ไม่ได้ทะเลาะ เเค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะ”“นิดหน่อยจริงเหรอ เเต่สีหน้าหมอนั่นดูไ

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 19 દᵕ̈૩เกี๊ยวอารมณ์เสียเเต่เช้า เมื่อรู้ว่าณคินหายหัวออกจากคอนโดฯ ไปไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยหนําซํ้ายังลืมหน้าที่ดูเเลไข่ตุ๋นอีก เเล้วเเบบนี้จะไม่ให้คนท้องอารมณ์เสียได้ไง! เกี๊ยวตื่นเเต่เช้าเเบกท้องกลมที่เริ่มพองตัวขึ้นทีละนิด ไปเตรียมอาหารเช้าให้ไข่ตุ๋น วันนี้มือเช้าของลูกน้อยจัดเป็นมื้อง่าย ๆ ข้าวต้มหมูเด้ง“เสร็จเเล้วครับ” เกี๊ยวว่าหลังตักข้าวต้มในหม้อที่เพิ่งทำเสร็จ ส่งถ้วยให้ลูกน้้อยในชุดนักเรียนอนุบาลลายสก๊อต“ขอบคุณค้าบหม่ามี๊ หม่ามี๊ปะป๊าปายไหนงะ” เจ้าตัวเล็กถามด้วยความสงสัย ทุก ๆ เช้าปะป๊าจะเข้าไปปลุกไข่ตุ๋นเเต่วันนี้ไม่เห็น“หม่ามี๊ก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยจะเเอบไปหาสาว”“เเอบไปหาฉาวหย๋อ”“ช่างปะป๊าเขาเถอะ หม่ามี๊ว่าไข่ตุ๋นไปกินข้าวก่อนดีกว่านะครับ เย็นหมดเดี๋ยวไม่อร่อย” เกี๊ยวบอกลูกน้อย ไข่ตุ๋นผงกหัวอย่างเข้าใจเดินถือถ้วยข้าวต้มไปนั่งทานที่โต๊ะอาหารเกี๊ยวทำมื้อเช้าให้ไข่ตุ๋นเรียบร้อยเเล้ว ก็เปิดมือถือเช็คออเดอร์ลูกค้าที่สั่งเเซนวิซโฮมเมดของวันนี้ วันนี้มีทั้ง 13 ออเดอร์ วางมือถือลงล้างไม้ล้างมือก่อนสวมถุงมือ พอสวมถุงมือเเล้วเกี๊ยวก็ทำเริ่มทำเเซนวิซทีละ

દᵕ̈૩ ป๊ะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 18 દᵕ̈૩“เลิกกองได้!”เป็นเวลาเเสนยาวนานเกือบใกล้สิ้นปี สุดท้ายวันที่ณคินรอคอยก็มาถึง ทุกคนส่งเสียงเฮฮาให้กับวันสุดท้ายของการปิดกอง ฉากจบสมบูรณ์เเบบตามคำร้องขอของผู้กำกับ ณคินถอดคราบนักเเสดงเดินตรงไปเพื่อนซึ่งทำหน้าที่ผู้จัดการดูเเลเขาตลอดการถ่ายทำ“จบงานเเล้ว” ณคินกล่าวกับเพื่อนทั้งสองคน“ยินดีด้วยค้าบ อย่าลืมเลี้ยงเหล้า พี่นะน้อง ค่าดูเเลน้อง” ไอศูรย์ว่าอะไร ๆ ก็เหล้า ๆ กลายเป็นขี้เหล้าไปซะละเพื่อนคนนี้“มึงจะทำอะไรต่อจากนี้อะ” ตงตงกอดอกมองหน้าณคิน“กูคง..” ณคินเว้นประโยคมีเเพลนหลายอย่างที่อยากทำ “มีหลายอย่างอะ เเต่ก่อนจะไปทำไอ้หลาย ๆ อย่าง กูต้องไปจัดการลาออกก่อน เพราะเกริ่น ๆ ไว้”“มึงเเน่ใจเหรอว่าจะออกจากสายนี้” ตงตงถามซํ้าเพื่อความเเน่ใจของเพื่อน เขารู้ณคินรักงานนี้รักมาตั้งเเต่เด็ก เเม้ตอนมหา’ ลัยมันจะเรียนวิศวะก็เถอะ“ตกใจอยู่ที่ช่วงเวลาหนึ่งเคยมีงานเข้าไม่ขาดมือ เเต่มันก็เเค่ช่วงเวลาหนึ่ง กูเองก็อยากใช้เวลาในวัยสามสิบต้น ๆ อยู่กับครอบครัวด้วย”“เฮ้อ.. คนรักเมียอะเนอะ กูเข้าใจ ๆ” ตงตงตบบ่าณคินเเละพูดต่อ “หลังจบเรื่องนั้นเมียกับลูกมึงเป็นไงบ้าง”“ก

คำเตือนเนื้อหาต่อไปนี้ค่อนข้างรุนเเรงเป็นเนื้อหาที่ทางไรท์เเก้เพื่อความต้องการของตัวเองมีการทำร้ายร่างกายคนท้อง,มีการเตะท้องน้อย,ฉากเลือดสาดหากใครไม่ไหวหรือดูทรงไม่ดีอ่านเเล้วไม่โอเคกรุณาให้ปิดหรือข้ามไปได้เลยเพราะเนื้อหารุนเเรงจะจบเเค่ตอนนี้ตอนเดียวหลังจากนั้นจะเข้าสู่โหมดน่ารักกุ๊กกิ๊กตามประสาพ่อเเม่ลูกદᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 17 દᵕ̈૩หลังเกิดเหตุการณ์อุกอาจ ที่ไอ้เวฟเข้ามาปล่อยหมัดใส่หน้าโดยไม่ให้ตั้งตัว เกี๊ยวก็อยู่ไม่เป็นสุข ไม่เป็นสุขที่ว่าคือไม่สุขทางความคิด หลังมันทำกับเขาก็ผ่านมาได้หนึ่งวันเเล้ว คำขู่ของมันไม่ได้ทำให้สะทกสะท้านเท่าไหร่ เกี๊ยวนั่งหน้าระเบียงห้องคอนโดฯ ใช้สายตามองไปยังเบื้องหน้าไกลลิบ ชมทิวทัศน์เมืองศิวิไลซ์ยามเช้าตรู่นานเเล้วที่ไม่ได้นั่งใช้ความคิดพร้อมกับมองอากาศเเบบนี้ เกี๊ยวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ครุ่นคิดกับตัวเองหาทางออกกับเรื่องที่เกิดขึ้น จากกันเมื่อวานไอ้หมาบ้าได้ให้ที่อยู่กับวันที่นัดหมายพร้อมเวลา เเถมมันยังไดเรกข้อความทางไอจีส่วนตัวขู่เขาหนําซํ้ายังเเนบวีดีโอที่ว่าให้เขาดูอีกด้วย เเละเหมือนเรื่องที่เกิดคิดใช้หัวเขาคนเดียวยังไม่เวิร์คมันยุติธรรมหากท

คำเตือนมีการทำร้ายร่างกายคนท้อง,ทำร้ายเด็ก,การขู่ข่มขืนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะขอบคุณค่ะ?દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 16 દᵕ̈૩เกี๊ยวกลับจากโรงบาลเชียงใหม่หลังย่างเข้าวันที่ห้า ณคินพร้อมเพื่อนพาเกี๊ยวเเละไข่ตุ๋นมาส่งที่สนามบิน โชคดีที่ณคินปิดบังตัวตนของตัวของเอาไว้ใต้เเมสเเว่นตาดำผู้คนจึงเเตกตื่น ก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่องณคินได้เกริ่น ๆ ไว้ หากถ่ายซีรี่ส์เรื่องนี้จบเขาจะออกจากสังกัดที่เขาอยู่พลันตัวไปเป็นนักเเสดงอิสระ ณคินอธิบายเพิ่มเติมอีกนิดเพื่อให้เกี๊ยวเข้าใจถึงจุดประสงค์ ตัวณคินเเก่ลงทุกวันเดือน ๆ หนึ่งคิวงานเยอะเป็นหางว่าว เเถมเขาก็อิ่มตัวกับงานที่ทำบ้างเเล้ว อยากใช้ช่วงอายุสามสิบต้น ๆ สร้างห้วงเวลาที่เหลือกับเกี๊ยวเเละลูกคนฟังได้ยินก็ยิ้มหวานปนเขินเก้อ ณคินทำให้เกี๊ยวนึกฉากรักโรแมนติกในหัว มีณคินเป็นพระเอกส่วนเขาเป็นนายเอกของเรื่องที่จิตนาการ เกี๊ยวไม่ขัดสามียอมรับเเละเคารพการตัดสินใจของเขาเสมอ ไม่นานเกี๊ยวกับลูกต้องขึ้นเครื่อง กอดลากันพร้อมปั้มจูบกลางหน้าผากไปหนึ่งที สองคนเเยกทางกันไข่ตุ๋นโบกมือให้ปะป๊าจนปะป๊าเลือนหายไปในที่สุดสามีจองที่นั่งเฟิร์สคลาสให้เเม่กับลูกน้อ

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 15 દᵕ̈૩ณคินเคยเกลียดโรงบาลยิ่งกว่าอะไร ไม่ชอบกลิ่น ไม่ชอบหมอ ไม่ชอบเข็ม ไม่ชอบสายนํ้าเกลือที่ระโยงระยางดูวุ่นวายขัดใจ นั่นคือความคิดของณคินเมื่อก่อน บัดนี้ไม่ใช่เเล้วโรงบาลกลายเป็นบ้านอีกหลังเมื่อมีครอบครัวอยู่พร้อมเพรียง“ปะป๊าขี้โกง ปะป๊ายิงไข่จุ๋นงะ” เสียงลูกน้อยบ่นอู้อี้มือน้อยกดหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ใหญ่กว่านิดหน่อย กรอบหน้าน้อย ๆ ได้พ่อไม่สบอารมณ์คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม“โกงที่ไหนกัน ไข่ตุ๋นเดินมาให้ปะป๊ายิงเองต่างหาก”“ปะป๊า! ปะป๊าขี้โกงม่ายเล่นด้วยเเย้ว!!” เจ้าตัวเล็กปั้นหน้ายักษ์โกรธปะป๊าที่ไล่ต้อนจนสู้ไม่ได้ ไข่ตุ๋นวางมือถือลง ผุดลุกจากโซฟาเดินดุ๊กดิ๊กไปหาหม่ามี๊ที่เตียง “หม่ามี๊ปะป๊าขี้โกงงะ”“ปะป๊าโกงยังไงครับ”“ปะป๊าเย่นระเบิดงะ ปะป๊าปาใส่ไข่จุ๋นไม่หยุดเยย” ลูกน้อยฟ้องเอาฟ้องเอา หม่ามี๊รับฟังไปพลางด่าเจ้าคุณตัวดีไป“เหรอครับ ปะป๊านี่นิสัยไม่ดีเลยเนอะ”“ช่ายปะป๊านิสัยม่ายดี”ณคินละจากสมาร์ตโฟนเงยดูลูกน้อย ริมฝีปากสีชมพูขยับฟ้องหม่ามี๊ไม่หยุด คนเป็นปะป๊าได้ฟังอดใจไม่ไหวลอบยิ้มมุมปากพร้อมกดออกเกมส์เก็บมือถือ วางมือจากเกมส์ที่ทำให้เขาต้องบาดหมางกับลูก

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 14 દᵕ̈૩เกี๊ยวนอนพักในโรงบาลหนึ่งคืนเต็ม ลืมตาตื่นมาตอนเช้าก็เข้าพบกับคุณหมอ หมอพูดคุยกับณคินเกี่ยวกับสภาวะร่างกายของเขา โดยเกี๊ยวนั่งฟังได้ด้วย เนื้อหาคร่าว ๆ ที่หมอสั่งไว้ อยากให้เขาพักฟื้นตัวลดเรื่องงานนอนหลับให้ครบเเปดชั่วโมงเเละกินของมีประโยชน์เพื่อเด็กน้อยในครรภ์ หมอว่าไว้เเค่นี้ก่อนจากไปจริง ๆ หมอหนุ่มหมุนตัวกลับมาขอณคินถ่ายรูป เปิดโอกาสให้เเฟนคลับได้ถ่ายรูปสมใจอยากพร้อมเเถมกอดให้อีกหนึ่งกอด คุณหมอกับนางพยาบาลดี๊ด๊าใหญ่เลยละคนป่วยนั่งดูไปยิ้มไป ไม่เเปลกใจเลยสักนิดทำไมทุกคนต่างรักณคิน ถึงภายนอกจะดูดุเหมือนสุนัขเลี้ยงไม่เชื่อง เเต่ถ้าได้สัมผัสณคินคือผู้ชายที่อบอุ่น อัธยาศัยดีกับทุกคน รักเพื่อน รักครอบครัวถึงจะมีพลาดบ้างก็เถอะ อดีตคืออดีตขนาดเขาเป็นเเม่คนยังพลาดได้“เเล้วพวกคุณสองคนเป็นอะไรกันเหรอครับ” หมอหน้าคล้ายโนบิตะถามขึ้น พลางขยับเเว่นกลมเข้ากับหน้าตา“เป็นสามีภรรยากันครับ” ณคินตอบพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ออร่าความเป็นปะป๊าของไข่ตุ๋นฉายรอบตัวคุณสามีเขาเกี๊ยวเห็นได้ชัดเจน“ว้าว เพิ่งรู้น่ะครับเนี่ย เเต่ก็ขออวยพรให้พวกคุณสองคนรักกันนาน ๆ นะครับ เด็กน้อย