جميع فصول : الفصل -الفصل 10

‘โมซีย์ เมอร์เลอร์’บนถนนสายด่วนในลอสแอนเจลิส MCLAREN - 720S สีดำล้วนสุดดุดันวิ่งเเล่นอยู่บนถนนอย่างเร่งรีบหลบหลีกจนน่าเวียนหัว สร้างความปั่นป่วนในเเกผู้สัญจรบนถนน กลัวจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน เเต่ใครเล่าจะรู้ว่าคนหลังพวงมาลัยชำนาญเเค่ไหน เเม้เธอจะเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ผู้ชายได้เห็นเป็นต้องเอี้ยวคอมองจนเข็ด การเร่งรีบนั่นเป็นเพราะงานประมูลในใจกลางลอสเเอนเจลิสใกล้เริ่มเเล้ว เธอไม่ได้มีหมายเหตุจะไปประมูล เเต่มีเหตุผลที่มากกว่าการประมูล…นั่นคือเก็บรองประธานาธิบดี เป็นคำสั่งจากเบื้องบนให้เก็บเขาในทันทีที่พบเห็นไม่ว่าจะเป็นที่ไหนเธอมีหน้าที่เเค่ทำตามคำสั่ง ภารกิจจบรับเงินก็เเยกย้ายเเละงานนี้คงเป็นงานสุดท้าย เพราะเธอจะวางมือจากวงการนักฆ่าไปใช้ชีวิตเงียบสงบในเมืองอันเเสนไกลจากที่นี่ รถหรูสีดำชะลอความเร็วลงเมื่อใกล้ถึงหมาย เธอจอดรถเคียงกับรถที่จอดก่อนหน้า ร่างระหงใต้ชุดเดรสเนื้อซาตินสีเเดงเลือดหมู ประจักษ์ต่อสายตา ใบหน้าดุจนางฟ้าปั้นขึ้นมาสะกดสายตาเหล่ามหาเศรษฐีทั้งหลายให้มองจนตาเยิ้ม เธอส่งการ์ดเข้างานให้คนหน้าเคาท์เตอร์ ก่อนจะเข้าไปชมบรรยากาศในงานสายตาอันเฉียบคมกวาดมองหาเป้าหมาย เรดาสาย

‘หลี่ เอิน’เช้าอีกวัน ณ บ้านสกุลเฉิน ข้าวของมากมายของลูกสาวบ้านสวีถูกส่งมาที่นี่ โดยเหล่าคนใช้ทั้งชายเเละหญิงต่างช่วยกันค้นย้ายไปไว้ยังห้องของนอนคุณนายเเละคุณท่าน โดยที่พื้นที่ส่วนหนึ่งจะถูกเเบ่งให้ลูกสะใภ้บ้านสวี อีกส่วนหนึ่งเเบ่งให้กับลูกชายคนเล็กสุดบ้านเฉิน โมซีย์ตื่นขึ้นมาเธอพบว่าตัวเองยังอยู่ในร่างเดิม เเถมยังเป็นเช้าอันวุ่นวายเพราะคนค้นย้ายข้าวของเข้ามาในห้อง เธอเเอบถามคนเเถวนั้นข้าวของมากมายที่ถูกย้ายมาคือข้าวของหลี่ เอิน นอกจากจะค้นย้ายเเล้วพวกเขายังช่วยกันจัดไว้ เธอทำได้เเค่ยืนดูกระทั่งเสร็จสรรพวกเขาก็เดินออกไป มีเพียงผู้หญิงผมสั้นเท่าติ่งหูที่เดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มเเละสมุดปกน่ารัก ๆ เธอส่งมันให้โมซีย์“ให้ฉันเหรอ” โมซีย์พูดกับเจ้าหล่อน“ใช่ค่ะ อันนี้เป็นสมุดไดอารี่ของคุณเอินค่ะ เผื่อคุณได้อ่านอาจจะจำอะไรได้บ้าง” “…” โมซีย์รับสมุดเล่มนั้นเเล้วลูบหน้าปกเเผ่วเบา เเล้วเงยหน้ามองคนตรงหน้าพร้อมกับถามว่า “ทุกอย่างเลยเหรอ เกี่ยวกับฉันน่่ะ”“ใช่ค่ะ”“…” โมซีย์ส่งยิ้มให้เฉย ๆ เเต่เเล้วเธอคนนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาโอบกอด ทำให้เธอตกใจนิดหน่อยเพราะไม่เคยถูกกอดเเบบนี้…กอดเเบบความรักอัน

‘งานเลี้ยง’หลี่เอินถูกนำตัวไปขัดถูผิวอาบนํ้าเเร่เเช่นํ้านม เเม้เธอจะบ่นไม่อยากทำเเค่ไหน ทว่าขัดขืนไม่ได้ทั้งหมดนี้คือคำสั่งของนายหญิงเฉิน ร่างกายของเธอถูกขัดเกลาตั้งเเต่หัวเช้าจรดเที่ยงวัน เพราะเป็นถึงภรรยาของว่าที่รัชทายาท เธอต้องเด่นที่สุดในคํ่าคืนนี้ นายหญิงเฉินยํ้ากับสาวใช้ทุกคนที่หน้าที่กับร่างกายของเธอขัดเกลาผิวเสร็จใช้ว่าจะจบง่าย ๆ เธอถูกนำตัวไปอบผิวอีกหนึ่งชั่วโมง กลับออกมายังต้องมาร์คอีกสองรอบ ทั้งมื้อเช้าเเละมื้ิอกลางวันเธอมากินเอาตอนเย็นช่วงที่รอเเต่งหน้าทำผม ทานข้าวเสร็จเเล้ว ช่างที่จ้างมาก็เริ่มเเต่งหน้าทำผมเเละนี่ก็ทำให้โมซีย์ในร่างของหลี่เอิน ได้เห็นถึงการเป็นภรรยาของทายาท ถูกบังคับให้เเต่งงานไม่พอยังต้องเป็นหน้าเป็นตาให้สามีอีกเเต่งหน้าเสร็จเธอก็ต้องสวมชุดที่ถูกตระเตรียมเอาไว้ เป็นขุดเดรสสีเเดงยาวเปิดข้างจนเห็นขาอ่อนนิด ๆ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอถูกส่งตัวให้เเก่เฉินซีฮัน เขาสวมสูทสีดำยืนพิงกับรถสปอร์ตหรู ปรายตามองเธอเเค่เเว็บเดียว ก่อนทำการเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่ง หลี่เอินกล่าวขอบคุณด้วยการพยักหน้ามุดตัวเข้าไปนั่งข้างคนขับ เขาเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อประจำตำเเหน่ง

‘ปีศาจไร้จิตใจ’เสียงพื้นบ้านดังสนั่นหวั่นไหว บรรดาคนใช้กว่าสิบคนวิ่งกันขวักไขว่ไปมาน่าเวียนหัว เป็นว่านายน้อยสกุลเฉินนอกจากฤทธิ์เหล้าจะสร่างซ่าเเล้วยังมีอาการป่วยไข้เข้ามาเเทรกเเซง เเถมคุณนายเฉินรักลูกคนเล็กยิ่งกว่าทรัพย์สินจึงเกณฑ์คนใช้ให้ไปดูเเลลูกชาย หากเธออยู่เธอคงมาดูเเลด้วยตัวเอง ทว่าเธอดันติดธุระที่กวางโจวจำใจต้องฝากลูกไว้ในนํ้ามือคนใช้ที่จงรักภักดีนายยิ่งกว่าชีวิตตนหลี่เอินที่พึ่งตื่นนอนต้องเเง้มประตูออกมาดู เห้นผู้คนวิ่งกันวุ่นวายกันทั่วหน้า คนหนึ่งก็ถือถังนํ้าบางคนถือกล่องปฐมพยาบาลบางคนยกถาดอาหาร เธอถอนหายใจพรืดก่อนออกจากห้องมายืนทั้งตัว ขณะที่มัวดูเหตุการณ์จนไม่ทันระวังสาวใช้คนหนึ่ง ซึ่งเธอเดินก้มหน้าก้มตาชนเข้ากับหลี่เอิน เธอเซเล็กน้อยไม่ถึงขั้นล้มก้นชนพื้น เมื่อตั้งหลักได้จึงหันไปมองคนชนรายนั้นก็ไม่ล้มเช่นกัน สาวใช้คนดังกล่าวรีบขอโทษรัว ๆ จนหลี่เอินต้องรีบห้าม“ไม่เป็นไร ๆ เธอเป็นอะไรรึเปล่า”สาวใช้ส่ายหัวพรืด “ไม่ค่ะ ดิฉันไม่เป็นอะไร ซ้อเป็นอะไรไม่ค่ะ”“ไม่นะ เเต่เหมือนยาขอเธอจะหล่น เดี๋ยวฉัน-”“ไม่ต้องค่ะ! ฉันเก็บเอง” สาวใช้รีบก้มเก็บยาทันที หลี่เอินไม่ได้ขัดคำขอของอ

‘บุหรี่เธอเเละเขา’หากพ้นวันนี้ก็ครบเดือนเเล้วที่โมซีย์ เมอร์เลอร์มาอยู่ในร่างของหลี่เอิน จากนักฆ่ากลายมาเป็นคุณหนูอะไรหลายอย่างทำให้เธอต้องพยายามปรับตัว ยกตัวอย่างเช่นสัญชาตญาณนักฆ่าที่หลั่งไหลอยู่ในสายเลือด เธอต้องเก็บมันไว้ให้มิด เพราะหลังจากเรื่องที่เฉินซีฮันรู้เรื่องเข้า ชีวิตเธอเหมือนถูกติดตามตลอดเวลา ไม่ว่าเท้าของเธอจะเดินไปทางไหนสายตาในความมืดก็จับจะติดเธอราวกับนักโทษ ถึงจะเป็นอย่างนั้นชีวิตของหลี่เอินก็ยังต้องดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ตราบใดที่ระบบหายใจยังทำการสูบฉีดออกซิเจนเข้าออก วันนี้ก็ไม่ต่างจากวันอื่น หลี่เอินตื่นเเต่เช้าไล่เรียงตารางชีวิตประจำในหัว เริ่มจากกิจกรรมง่าย ๆ ที่หลังตื่นนอนจนเคยตัว วิดพื้นเรียกเหงื่อให้ร่างกายหลั่งสารเเอนดอฟินก่อนทำธุระส่วนตัวในห้องนํ้า เเละลงออกจากห้องด้วยชุดเเบบเดียวที่มีในตู้ นั่นคือกีเพ้าตัวยาวใส่สบายทว่าเธอไม่ค่อยสะดวกนัก หลี่เอินคนก่อนไม่รู้เเต่หลี่เอินคนนี้ไม่ชอบกระโปรงเป็นอย่างยิ่งมาถึงด้านล่างเหมือนเคยซํ้าซากจำเจ ไม่เคยมีอะไรให้เธอทำนอกจากนั่งเฉย ๆ เเละทานข้าว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ใช่ว่าจะดีนักเธอถูกเฉินซีฮันจ้องตลอดเวลา นับเป็นการทานข