ตอนที่ 10

มื้อเช้าวันนั้นนางได้เห็นหวังโต้วกับหวังฮวาชัดๆ เป็นครั้งแรก เด็กทั้งสองคนขี้กลัวราวกับกระต่ายที่พร้อมกระโดดหนีขอเพียงนางพูดเสียงดังหน่อย เสิ่นจือหยิบตะเกียบขณะเด็กสองคนกลืนน้ำลายไม่กล้าขยับ หวังโต้วเจ็ดขวบรู้ความแล้วช่วยงานในบ้านได้แล้วเพียงแต่ผอมไปหน่อย หวังฮวาห้าขวบแต่ก็นับว่าเป็นเด็กดี ทั้งสองเป็นเด็กน่ารักว่านอนสอนง่ายยิ่ง

“สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ข้าวขาว เนื้อตุ๋น” หวังต้ากลืนน้ำลาย

“จะกินไม่กิน” เสิ่นจือคีบเนื้อให้หวังต้า “กินแล้วก็รีบๆ หาย หาไม่ใครจะลงนา นางคีบเนื้อให้พี่สะใภ้ใหญ่ “กินอิ่มยังต้องไปดูว่าบ้านท่านพังแล้วจะซ่อมอย่างไร” กล่าวจบก็คีบเนื้อให้เด็กทั้งสองคน ทั้งหมดยังนั่งนิ่งราวกับยังเรียบเรียงเรื่องราวไม่ทัน “ยังไม่รีบกินอีก!”

ทั้งโต๊ะสะดุ้งเฮือกรีบหยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างมูมมาม เสิ่นจือรู้สึกขบขันแต่หัวเราะไม่ออก นิสัยเสียๆ ของเจ้าของร่างเดิมทำให้แม้แต่คนใกล้ตัวยังรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความจริง นางคีบเนื้อตุ๋นเข้าปากพบว่าฝีมือลั่วซื่อไม่เลวจริงๆ

กับข้าวเกลี้ยงจานแม้แต่น้ำยังถูกนำมาคลุกข้าวขาว เสียงเรอของหวังโต้วทำให้ทุกคนสะดุ้งอีกครั้ง เสิ่นจือกลั้นยิ้มทำเป็นไม่ได้ยิน ยิ่งเห็นเด็กน้อยหน้าแดงลามไปถึงใบหูนางก็ยิ่งหัวเราะไม่ได้เด็ดขาด เห็นชัดว่าพวกเขาไม่ได้กินจนอิ่มขนาดนี้มานานแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ “เอาละกินอิ่มแล้วใครจะล้างจาน”

“ข้าเอง” ลั่วซื่อลุกขึ้น

“ไม่ได้ พี่สะใภ้ใหญ่ท่านต้องกลับไปดูบ้านกับข้า ของมีค่าเก็บกลับมาไว้ที่นี่ก่อนหาไม่คงได้หายไปแน่” นางมองหวังโต้วกับหวังฮวา “พวกเจ้าโตกันแล้ว รู้ว่าต้องช่วยงานพ่อกับแม่ของเจ้า ข้าจะออกไปช่วยแม่เจ้าดูว่าเมื่อคืนมีอะไรพังบ้าง เจ้าสองคนคนหนึ่งดูแลพ่อของพวกเจ้า คนหนึ่งล้างจานตกลงหรือไม่”

เด็กสองคนมองมารดาจากนั้นพยักหน้า “ข้าล้างจานได้ขอรับที่บ้านข้าก็ทำ”

“ดีมากเช่นนั้นให้ฮวาฮวาดูแลพ่อ”

“เจ้าค่ะท่านอา”

มองเด็กน้อยไร้เดียงสาเรียกนางว่าท่านอาอย่างเชื่อฟัง เสิ่นจือยั้งมือไม่ให้ยื่นออกไปลูบแก้มใสๆ นั่น นางกระแอมกลบเกลื่อนจากนั้นลุกขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ไปกันเถิด”

คานบ้านพังลงมาทับข้าวของ ของในบ้านเปียกฝนเสียหายมากกว่าครึ่ง ยังดีที่เสบียงถูกคลุมเอาไว้มิดชิด แม้มีส่วนที่ถูกน้ำฝนจนเปียกแต่วันนี้อากาศแจ่มใส นำทุกอย่างออกมาตากกลางลานบ้านก็น่าจะยังใช้ได้

ช่วงสายหวังเอ้อร์กลับมาจากลงนาจึงมาช่วยเก็บกวาดข้าวของ ทุกคนเห็นตรงกันว่าซ่อมแซมคงใช้เวลา ข้าวของต้องขนไปเก็บไว้ที่ห้องว่างอีกห้องในบ้านของเสิ่นจือ ดังนั้นหวังต้ากับครอบครัวจึงต้องอาศัยบ้านของนางชั่วคราวจนกว่าจะซ่อมบ้านเสร็จ

คืนนั้นสองสามีภรรยาแอบปรึกษากันกลางดึกแต่นางก็ยังได้ ฟังว่าพี่สะใภ้ใหญ่กลับบ้านเดิมไปเพื่อขอหยิบยืมเงินมาซ่อมบ้าน ทางบ้านเดิมของนางไม่เพียงปฏิเสธแต่ยังด่าทอนางว่าไร้ยางอาย ทั้งบ้านหวังต้ามีเงินเพียงสองตำลึงที่นางเพิ่งคืนให้ครั้งก่อน ซ่อมบ้านต้องใช้เงินอย่างต่ำยี่สิบตำลึงดังนั้นหวังต้าจึงถอนหายใจออกมาด้วยความสิ้นหวัง

“ไม่เช่นนั้นพวกเราขึ้นเขาตัดไม้มาซ่อมแบบลวกๆ พออยู่ได้กันไปก่อน เก็บเกี่ยวเสร็จค่อยเอาข้าวที่ได้ไปขาย ได้เงินมาค่อยซ่อมบ้านให้มั่นคงแข็งแรง”

เสิ่นจือหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจ บ้านหลังนี้แข็งแรงทนทานเพราะบิดาของนางสะสมเงินสร้างใหม่ตอนที่พี่ชายทั้งสองคนแยกบ้านออกไป ดังนั้นจะว่าโชคดีก็ใช่เพราะนางไม่ต้องกังวลเรื่องบ้านอย่างพี่ชายทั้งสองคน

“ท่านพี่มิสู้พวกเราขอร้องอาจือ...”

“ไม่ได้เด็ดขาด!” หวังต้าปฏิเสธ “เงินไม่ใช่น้อยๆ นางเป็นสตรีตัวคนเดียวทั้งยังเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา เงินที่นางมีก็ไม่รู้กี่มากน้อย เพียงพอที่ใช้ประทังชีวิตหรือไม่ข้าเองก็ไม่รู้ นางคืนเงินพวกเรามาแล้วเหลือเท่าไรข้าเองยังไม่กล้าถาม ตอนนี้นางให้พวกเราเข้ามาอาศัยทั้งข้าวปลาก็เป็นส่วนของนาง มากกว่านี้ข้าจะกล้าไปรบกวนนางได้อย่างไร ไม่ได้ ไม่ได้อย่างเด็ดขาด”

เสิ่นจือยิ้มทั้งที่หลับตา “เกิดใหม่ทั้งทีข้ากลับได้พี่ชายโง่งมมาทีเดียวถึงสองคน แต่ข้ากลับชอบที่พวกเขาโง่เสียนี่” นางพึมพำก่อนจะผล็อยหลับไป

เช้าวันต่อมาหญิงสาวยังคงบังคับให้ลั่วซื่อหุงข้าวขาวเหมือนเดิม “น้องอาจือข้าวขาวพวกนี้เจ้าเก็บเอาไว้กินเองดีกว่า พวกเรากินเพียงโจ๊กก็พอ เมื่อวานเจ้าทั้งจ่ายเงินค่าหมอ ทั้งออกเงินซื้อปลาจากท่านลุงเฉินมาทำน้ำแกงให้ท่านพี่ เพียงเท่านี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว”

“ใครบอกข้าให้เขากินคนเดียว เป็นข้าที่อยากกินต่างหาก วันนี้ปลาที่เหลือมิสู้ท่านทำน้ำแกงเผ็ดให้ข้า” นางกล่าวพร้อมกับแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นหลัง

“นั่นเจ้าจะไปไหน”

“ขึ้นเขา” ไม่พูดเปล่านางออกเดินทันที “ไม่ต้องห่วงข้าจะไปเก็บผักป่าเท่านั้นไม่ได้เข้าไปในป่าลึก ข้าจะกลับมาก่อนพลบค่ำ หากท่านว่างก็ทำมื้อเย็นรอได้เลยไม่ต้องรอข้ากลับมาตัดสินใจ”

นางไม่ได้พูดเล่นนางอยากออกไปเก็บผักป่าจริงๆ ครั้งก่อนเดินไปได้ไม่ลึกเพราะยังไม่คุ้นทาง ตอนนี้พอเดาได้คร่าวๆ แล้วว่าตรงไหนไปได้ไม่ได้ ในใจขอให้นางโชคดีอย่างที่ร้องขอกับไป๋อู๋ฉางสักครา ไม่ได้ผักป่าก็อาจจะโชคดีได้อย่างอื่น

ตอนกำลังเดินขึ้นเขาในใจก็ครุ่นคิดเรื่องซ่อมบ้านของผู้เป็นพี่ชาย นางมีเงินเหลือไม่ถึงยี่สิบตำลึงแล้ว กว่าจะเก็บเกี่ยวก็อีกนานตอนนี้ต้องคิดหาวิธี อีกอย่างหลังเก็บเกี่ยวก็จะเข้าสู่ฤดูหนาว เงินเท่านั้นจะไปพออะไร นางไม่ได้อยากขายผลผลิตเพื่อประทังชีวิตอย่างเดียว หากพอมีลู่ทางอื่นก็นับว่าดีกว่านั่งรอให้เงินที่มีอยู่ค่อยๆ หมดลง

ตอนเดินไปจนถึงสามแยก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...ขาอยากเลี้ยวซ้าย แต่ใจกลับอยากเลี้ยวขวา เสิ่นจือหัวเราะกับตัวเองจากนั้นตัดสินใจเลี้ยวขวา กระทั่งพบว่า...นางเดินเข้าไปในช่องเขาที่มีเพียงหินผาสูงชัน