ตอนที่ 8

เสิ่นหูขยับหลบเข้าไปด้านหลังหลิวอวี้

เสิ่นจือเงยหน้าขึ้นมองหลิวอวี้ “พวกเจ้าไปตามทางของพวกเจ้า ข้าไปตามทางของข้า” เขามีท่าทีคล้ายอยากพูดบางอย่างแต่นางไม่ได้อยากอยู่ฟัง เสิ่นจือออกเดินตรงขึ้นเขาต่อไปสายตาก็หันไปมองหาผักป่า

หลิวอวี้แบกฟืนลงเขาตรงกลับบ้าน...

หลังสลัดเสิ่นหูไปได้เขาก็รู้สึกโล่งอกยิ่ง เขาเป็นบุรุษย่อมมองออกว่าเสิ่นหูเองก็มีใจให้ตน ย้อนคิดไปก่อนหน้านั้นที่ไม่มีใครช่วยเขานอกจากเสิ่นจือ ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเสิ่นหูกับมารดาช่างเสแสร้งเก่งเหลือเกิน ตอนเขาลำบากอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้านตอนนี้กลับพยายามเข้าหาอย่างโจ่งแจ้ง ที่เขาคิดได้สาเหตุคงเพราะเรื่องเงินห้าตำลึงที่เสิ่นจือให้เขามานั่นละ

ตอนกลับถึงบ้านทว่ายังไม่ทันได้ผลักประตูเปิดก็ได้ยินเสียงลูกสาวคนเล็กสนทนากับพี่ชายคนโต น้ำเสียงนั้นไร้เดียงสาทว่าบทสนทนายิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกผิดเป็นเท่าทวี

“พี่ใหญ่ ข้าหิว”

“เพิ่งกินมื้อเช้าไปไม่ใช่หรือ หิวอีกแล้วหรือ รอหน่อยรอท่านพ่อกลับมาก่อน ข้าวสารที่ได้มามีน้อยเย็นนี้ท่านพ่อบอกว่าจะเก็บผักป่ากลับมาด้วย”

“พี่ใหญ่ข้าอยากกินเนื้อ วันนี้ไม่อยากกินโจ๊กผักป่าใสๆ นั่นอีกแล้ว ทำความสะอาดมาทั้งวันข้าอยากกินเนื้อเหลือเกิน อยู่ที่บ้านของสตรีอ้วนนั่นทำงานหนักยังมีเนื้อกินเลยนะ”

“แล้วอย่างไรเล่าอย่างไรนางก็ไม่ใช่ท่านแม่”

“แต่ว่า...”

“น้องเล็กเจ้าอย่าลืมสิ ท่านแม่ของพวกเราสิ้นใจจากไปแล้ว เราจะยอมให้ท่านพ่อมีคนอื่นแทนที่ท่านแม่ได้อย่างไร ไม่มีเนื้อแล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงพวกเราอยู่ด้วยกันไม่มีใครมาแทรกกลาง”

“แต่สตรีอ้วนนั่นแม้ปากร้ายแต่นางก็ให้ข้าวกินจนอิ่ม มีเนื้อทุกวันแม้ไม่ใช่ทุกมื้อแต่พวกเราก็...”

“เจ้ารองเจ้าหุบปาก!”

“พี่ใหญ่พวกเราทำถูกจริงๆ หรือ ข้ารู้สึกว่าที่ผ่านมานางก็ดีต่อเรานะ บ้านอื่นไม่มีเนื้อกินด้วยซ้ำ ข้าวขาวหรือยิ่งนานๆ ครั้งจะได้กิน แต่ว่าอยู่กับนางพวกเรากินอิ่มนอนหลับนะ”

อาจูสะอื้น “ข้าอยากกินเนื้อนี่นา อยากกินซาลาเปาแป้งขาวไส้เนื้อ อยากกินเกี๊ยว อยากกินไข่ตุ๋น เพราะพี่ใหญ่นั่นละที่เชื่อท่านน้าหู ทำให้พวกเราไม่ได้อยู่กับสตรีอ้วนนั่น ทั้งหมดเพราะท่าน”

“ข้า...ข้าไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ต่อไปข้าจะทำงานให้หนัก ทำให้เจ้ามีเนื้อกิน”

“ทำอย่างไรเล่า ตอนนี้แม้แต่ข้าวจะหุงยังไม่มี” เสี่ยวซูกล่าวเจือสะอื้น “พี่ใหญ่ท่านว่าหากพวกเรากลับไปขอโทษสตรีอ้วนนั่น สารภาพกับนางดีๆ ว่าพวกเราผิดไปแล้ว ไม่น่าวางแผนให้ร้ายนางจนทำให้ท่านพ่อหย่าขาดจากนาง ท่านว่านางจะให้อภัยพวกเราหรือไม่”

เสี่ยวไป๋เองก็อ้ำอึ้ง “ข้าไม่รู้ ข้ายังนึกว่าท่านพ่อจะ...ข้ายังนึกว่าหากท่านพ่อกลับมาพวกเราจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่อดมื้อกินมื้อ”

หลิวอวี้ถึงกับขาอ่อนแรง เขาแทบทรุดลงไปนั่งหน้าประตู ตอนนี้ได้ยินกับหูว่าแม้เสิ่นจือจะปากร้ายทว่าการกินอยู่ของบุตรชายบุตรสาวของเขากลับไม่เลวเลย ในใจของเขาราวกับกลืนก้อนขมๆ ลงไปในลำคอ คายออกมาไม่ได้กลืนก็ทรมาน ไม่อาจยอมรับว่าเขาทำผิดไปแล้วจริงๆ ทำผิดอย่างที่ไม่น่าให้อภัย

เขารู้ว่าเสิ่นจือมีใจให้เขาดังนั้นจึงกล้าฝากฝังลูกเอาไว้ ตอนกลับมาในใจก็ทำใจได้บ้างแล้วว่าจะต้องอยู่กันอย่างสามีภรรยากับสตรีอ้วนอย่างนาง ทว่า...ตอนที่นางจี้มาเป่าหูให้เข้าใจผิด เขากลับมีข้ออ้างให้ตัวเองได้หาเรื่องหย่าขาดจากอีกฝ่ายทันที ทั้งยังรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายลงมือทำร้ายบุตรสาวจนเขามีข้ออ้าง!!!

“ข้ามัน...” เขาเจ็บแปลบรู้สึกว่าตัวเองทั้งเห็นแก่ตัวและไม่สมเป็นบิดาเหลือเกิน ใจหนึ่งรังเกียจสตรีอ้วนอัปลักษณ์ ใจหนึ่งกลับเสียดายความสุขสบายที่บุตรของตนเคยได้รับ หนังสือหย่าขาดที่เพิ่งได้มาหมึกดำสียังเข้มบนกระดาษขาว ทว่าตอนนี้เขากลับนึกเสียใจในภายหลังแล้ว...

เขาลุกขึ้นลูบหน้าลูบตาจากนั้นส่งเสียง “พ่อกลับมาแล้ว!”

มองไปรอบๆ บ้านที่ผุพังหลังคามีช่องโหว่เป็นรู แม้เมื่อก่อนนี่คือบ้านที่เต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ ทว่าเขาจากไปถึงสองปีบ้านไร้คนดูแลจึงมีสภาพทรุดโทรมตามกาลเวลา ไม่รวมฮูหยินที่จากไปแล้วทำให้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม

“วันนี้ต้องรีบซ่อมหลังคาบ้านแล้วใครอยากช่วยพ่อซ่อมหลังคาบ้าง”

“ข้าเองขอรับท่านพ่อ”

“ท่านพ่อข้าหิว”

“ได้ๆ พวกเรากินข้าวก่อนจากนั้นค่อยช่วยกันซ่อมหลังคาดีหรือไม่”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

หลิวอวี้เดินเข้าไปในครัว ถุงข้าวสาร แป้ง ของกินเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้มาทั้งจากเสิ่นจือและหัวหน้าหมู่บ้านพอประทังชีวิตไปได้อีกไม่กี่วัน เงินห้าตำลึงจึงเป็นเงินต่อชีวิตของเขากับลูกโดยแท้

วันนั้นพูดเพราะคิดถึงศักดิ์ของตัวเองจึงไม่คิดจะรับเงินส่วนนั้นมาจากเสิ่นจือ ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกขอบคุณที่นางดึงดันจะยัดเยียดมาให้ รอสองสามวันซ่อมบ้านเสร็จเขาคิดจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์สักรอบ หากขายได้เงินก็จะซื้อเสบียงกลับมาเลี้ยงดูบุตรชายและบุตรสาว เสิ่นจือให้พวกเขาได้กินเนื้อทุกวัน แม้ไม่ทุกมื้อแต่ก็นับว่าอิ่มหนำ เขาที่เป็นบิดาแท้ๆ ทั้งยังเป็นบุรุษจะทำไม่ได้อย่างนางเชียวหรือ!