Se connecterสาวใช้หลายคนเงยหน้ามอง ไม่มีผู้ใดกล้าเรียก เพราะต่างคิดว่านางคงต้องกลับมาร้องไห้หรือปิดประตูเก็บตัว แต่ลู่จินกลับหยิบผ้ากองใหม่ขึ้นแช่น้ำ ใช้ไม้ตีผ้าฟาดลงบนแผ่นหินอย่างสม่ำเสมอ ปึก ปึก ปึก จังหวะสม่ำเสมอ เคลื่อนไหวด้วยความคุ้นชิน ทำหน้าที่ตรงหน้า ราวกับไร้สิ่งใดเกิดขึ้น
"บัญชีอยู่หรือไม่" เฉินอันยื่นสมุดเล่มเล็กที่ยึดมาจากโต๊ะของลู่จินออกไป "อยู่ขอรับ" เฟิ่งอี้รับมาเปิดดู ตัวอักษรเรียงเป็นระเบียบทุกหน้า วันที่ จำนวนเงิน รายรับ รายจ่าย แม้แต่เงินเพียงหนึ่งหวินก็มีบันทึกไว้ หน้าหนึ่งสะดุดสายตาเขา ซื้อโกฐน้ำเต้า สองหวิน
เมื่อเห็นป้ายคำสั่ง หลิวมามาไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้อีก นางเพียงถอยเปิดทาง "เชิญ" บ่าวรับใช้เริ่มเปิดห้องทีละหลัง ตรวจดูหีบเสื้อผ้า ชั้นวางของ และช่องเก็บของใต้พื้นเรือน ทุกคนต่างยืนมองอยู่ห่าง ๆ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง เมื่อถึงห้องของลู่จิน นางเดินออกมายืนหน้าประตูด้วยตนเอง ประสา
ปลายพู่กันหยุดลงชั่วขณะ แต่เฟิ่งอี้ยังคงมองฎีกาตรงหน้า "ว่ามา" เฉินอันมิได้รีบร้อน เขาเรียบเรียงถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง "ช่วงนี้ลู่จินใช้เวลาว่างปรุงยาสมุนไพร บ่าวในจวนจำนวนมากไปรักษากับนาง ยาของนางใช้ได้ผล จึงมีผู้ไปมาหาสู่เพิ่มขึ้นทุกวัน" เฟิ่งอี้วางพู่กันลง "ผิดกฎจวนหรือ"
เขาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นสน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินไปยังเรือนซักล้าง โดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น เฉินอันเดินมาถึงเรือนซักล้างในช่วงที่ผู้คนกำลังแยกย้ายกลับไปทำงาน เขาไม่ได้เรียกหาใคร เพียงเดินผ่านลานหินอย่างเชื่องช้า สายตากวาดมองสิ่งรอบตัวราวกับตรวจงานตามปกติ กองผ้าที่ซ
นางจัดเรียงทีละสิบเหรียญ จากนั้นบันทึกจำนวนลงในสมุดเล่มเล็ก ตัวอักษรแต่ละบรรทัดเป็นระเบียบ เบี้ยหวัด ค่ายาสมุนไพร เงินคงเหลือ เมื่อเขียนเสร็จ นางจึงนำเหรียญทั้งหมดใส่ถุงผ้า ก้มลงยกแผ่นไม้ใต้ตั่งขึ้นอย่างชำนาญ ช่องลับเล็ก ๆ ใต้พื้นเรือนค่อย ๆ ปรากฏ ภายในมีถุงผ้าอีกหลายใบวางเรี







