บทที่ 3

บทที่ 3

ไป๋อวี้เซวียนจ้องมองสตรีบอบบางบนเตียงด้วยความประหลาดใจ

นางไม่เหมือนสตรีคนใดที่เขาเคยรู้จัก ไร้ความหวาดกลัว ไร้ความอ่อนแอ ซ้ำยังมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวจนชวนให้นึกถึงพี่สะใภ้ใหญ่ขึ้นมาอย่างประหลาด

“ข้อแลกเปลี่ยน?” ชายหนุ่มทวนคำ “เจ้ากำลังจะบอกว่า คนที่อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเช่นเจ้า มีสิ่งใดมาต่อรองกับข้าได้อย่างนั้นรึ?”

“แน่นอนสิเจ้าคะ” มิลินยิ้มกว้าง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่ดวงตากลับพราวระยับ

“ข้ารู้ว่าทำไมท่านหมอผู้หล่อเหลาถึงยอมปล่อยให้มีข่าวลือว่าตัวเองอัปลักษณ์ ซ้ำยังต้องสวมหน้ากากไม้น่ากลัวนั่น... ท่านไม่ได้ต้องการปิดบังบาดแผลอันใดหรอก แต่ท่านเพียงรำคาญใจ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

นัยน์ตาคมกริบของอวี้เซวียนไหววูบ คล้ายถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง

“และที่สำคัญที่สุดคือ... ท่านยังมิได้อยากแต่งงาน” มิลินเว้นจังหวะ ก่อนตายนางดูซีรีส์ย้อนยุคมาเป็นร้อยเรื่อง พวกคุณชายสูงศักดิ์ที่ชอบปกปิดใบหน้า หากไม่ทำงานลับ ก็มีอยู่เหตุผลเดียวคือหนีการคลุมถุงชน

“หากให้ข้าเดา บุรุษที่เพียบพร้อมเช่นท่าน คงอยากแต่งงานกับสตรีที่พึงใจ มากกว่าถูกผู้ใหญ่จับคลุมถุงชน... ข้าสามารถเป็น ‘ภรรยาบังหน้า’ คอยเป็นเกราะกันสตรีอื่นให้ท่านได้นะเจ้าคะ รับรองว่าเมื่อใดที่ท่านพบคนที่รักจริงและปรารถนาจะร่วมเรียงเคียงหมอน ข้าจะยอมรับหนังสือหย่าแล้วก้าวออกจากจวนไปทันทีโดยไม่สร้างความวุ่นวาย!”

ไป๋อวี้เซวียนนิ่งคิด สิ่งที่นางกล่าวมาล้วนแทงใจดำ เขามองดูครอบครัวของพี่ชายที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น จึงหวังว่าจะได้พบรักแท้เช่นนั้นบ้าง แต่เพราะมารดาเป็นสหายสนิทกับฮูหยินตระกูลหลิน เห็นเขาครองตัวเป็นโสดอยู่นาน จึงพยายามจับคู่ให้ไม่หยุดหย่อน

“แล้วอย่างไรต่อ?” อวี้เซวียนยกแขนขึ้นกอดอก รอฟังอย่างตั้งใจ

“ส่วนข้อแลกเปลี่ยน... ข้าขอเพียงสามข้อเจ้าค่ะ” นางชูสามนิ้วที่ยังสั่นเทาน้อยๆ ขึ้นมา

“หนึ่ง... ท่านต้องใช้ฝีมือหมอเทวดาของท่านรักษาไอเย็นในตัวข้าให้หายขาด สอง... ข้าขอเรือนพักที่อบอุ่นและอาหารดีๆ ทุกมื้อ และสาม...”

แววตาของมิลินเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและจริงจังขึ้น

“หากวันใดคนตระกูลหลินคิดจะมารังแกหรือแสวงหาประโยชน์จากข้า... ท่านต้องออกหน้าปกป้องข้า”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ไป๋อวี้เซวียนยืนประเมินสตรีตรงหน้าอย่างละเอียด นางฉลาด มีไหวพริบ และมองทะลุสถานการณ์ได้อย่างเฉียบคมจนน่าประหลาดใจ

“เจ้าช่างใจกล้าผิดกับรูปร่างยิ่งนัก” อวี้เซวียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าไร้แววขุ่นเคือง “ไม่กลัวข้าปฏิเสธ แล้วจับเจ้าส่งกลับตระกูลหลิน หรือปล่อยให้หนาวตายไปเองรึ?”

“ไม่กลัวเจ้าค่ะ” มิลินตอบสวนทันควัน “ข้าคิดว่าท่านคงส่งคนไปสืบเรื่องนิสัยใจคอน้องสาวของข้ามาหมดแล้ว ท่านย่อมรู้ดีว่านางเป็นคนเช่นไร... ท่านคงไม่อยากได้สตรีร้ายกาจพรรค์นั้นมาเป็นฮูหยินจริงๆ หรอกใช่ไหมเจ้าคะ?”

นางสบสายตาเขาพร้อมรอยยิ้มอย่างผู้กุมความได้เปรียบ

ไป๋อวี้เซวียนมองท่าทีนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำ คนทั่วไปล้วนพยายามเสแสร้งและหวาดเกรงเขา ทว่าสตรีร่างบอบบางที่เพิ่งรอดชีวิตมาได้หมาดๆ ผู้นี้ กลับกล้าตั้งเงื่อนไขต่อรองกับเขาอย่างสุขุมตรงไปตรงมา แม้จะดูมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง แต่ความอาจหาญของนางกลับทำให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างเงียบงัน

“ท่านสามี ลองพิจารณาดูให้ดีนะเจ้าคะ รับรองว่าข้าจะแสดงบทบาทภรรยาบังหน้าได้อย่างแนบเนียน ไม่ทำให้ท่านต้องรำคาญใจแม้แต่น้อย”

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง “แล้วหาก... ท่านแม่ของข้าปรารถนาจะอุ้มหลานเล่า เจ้าจะทำหน้าที่นั้นได้รึ?”

มิลินแอบยิ้มกริ่มในใจ ละครตบตาแค่นี้ สบายมาก

“แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าทำได้!” นางตอบเสียงหนักแน่น ไม่มีท่าทีเหนียมอายสักนิด

คราวนี้เป็นไป๋อวี้เซวียนที่ชะงักไปเสียเอง ปกติเขาไม่ชอบสตรีที่ก๋ากั่นไร้ยางอาย แต่กับคนป่วยตรงหน้าที่ทั้งหนักแน่นและแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขากลับไม่อาจละสายตาได้เลย

“ข้อเสนอของเจ้า... ข้าตกลง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น “แต่จงจำไว้ให้ดีหลินเซวียน ในเมื่อเจ้าเสนอตัวเป็นเพียงภรรยาบังหน้า ก็อย่าได้คิดเกินเลยไปกว่านั้น ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีก็พอ”

“แน่นอนเจ้าค่ะท่านสามี... ข้าจะเป็นภรรยาที่ว่าง่ายที่สุด” นางส่งยิ้มหวานเอาใจ

โลกก่อนต้องสู้ชีวิตจนตัวตายอย่างโดดเดี่ยว แต่โลกนี้มีที่พึ่งระดับเศรษฐีแถมยังรูปงาม ถึงปากจะร้ายแต่มือกลับคอยดูแลช่วยชีวิต... ขืนปล่อยหลุดมือไปก็โง่เต็มทน

“เจ้าพักผ่อนเถอะ ร่างกายยังไม่ฟื้นดี เดี๋ยวข้าจะไปบอกท่านแม่เองว่าเจ้าป่วย” อวี้เซวียนตัดบทแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” มิลินรีบส่งเสียงรั้งไว้ นางพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่ง

“เพียงเรียกสาวใช้มาช่วยข้าผลัดอาภรณ์ก็พอ ข้าจะไปยกน้ำชาคารวะแม่สามี... วันแรกจะละเลยธรรมเนียมไม่ได้เด็ดขาด”

ชายหนุ่มมองความดื้อรั้นของนางแล้วได้แต่ทอดถอนใจ ก่อนจะพยักหน้ายินยอมแล้วสั่งให้สาวใช้เข้ามาดูแล

เมื่อประตูเปิดออก สาวใช้สองคนก้าวเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่นและชุดกระโปรงสีชมพูกลีบบัว พวกนางช่วยกันเช็ดตัว เปลี่ยนชุด และเกล้าผมให้มิลินอย่างประณีต เมื่อแต้มชาดสีระเรื่อลงบนแก้มและริมฝีปากที่เคยซีดเผือด ร่องรอยของคนใกล้ตายก็ถูกกลบไปจนแทบมองไม่เห็น

มิลินในร่างนี้มีโครงหน้างดงามไม่ต่างจากแฝดน้อง ทว่าสิ่งที่ต่างไปคือแววตามั่นใจและรอยยิ้มที่มีชีวิตชีวา

เมื่อแต่งกายเรียบร้อย ร่างบอบบางที่ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นก็ดูสดใสเปล่งปลั่ง ราวกับดอกท้อแรกแย้มในยามเช้า

ไป๋อวี้เซวียนที่ยืนรออยู่หน้าห้องถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นร่างนี้ในสภาพที่ไร้คราบคนป่วย... ใบหน้างดงามและความดื้อรั้นในแววตาคู่นั้น กำลังสั่นคลอนหัวใจอันเย็นชาของคุณชายหมอโดยที่เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว