บทที่ 2

บทที่ 2

ร่างบางในอ้อมแขนเบาหวิวราวกับขนนก ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวเนื้อของนางทะลุผ่านเนื้อผ้าจนเขาสัมผัสได้ ไป๋อวี้เซวียนขมวดคิ้วแน่น ไม่เพียงแต่ชีพจรจะเต้นแผ่วจนแทบหยุดนิ่ง แม้แต่ริมฝีปากที่เคยแต้มชาด บัดนี้กลับซีดเผือดและเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ

เขาไม่สนใจธรรมเนียมเข้าหอใดๆ ทั้งสิ้น ชายหนุ่มช้อนร่างเจ้าสาวตัวปลอมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้ววางนางลงบนเตียงมงคลที่ปูด้วยผ้าไหมสีแดงสดอย่างเบามือ

ตระกูลหลินช่างอำมหิตเกินคน ส่งสตรีที่ใกล้ตายมาแต่งงานแทนรึ?

อวี้เซวียนคิดด้วยความกรุ่นโกรธ ในฐานะหมอที่รักษาคนมานับไม่ถ้วน เขาย่อมมองออกว่าไอเย็นที่แทรกซึมลึกถึงกระดูกไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวัน แต่มันคือผลจากการถูกทิ้งให้อยู่ในที่หนาวจัดและขาดการบำรุงมาตั้งแต่จำความได้!

“ใครอยู่ข้างนอก! ไปต้มน้ำร้อนมา! แล้วรีบไปเอาชุดเข็มเงินกับกล่องยาที่เรือนโอสถของข้ามาเดี๋ยวนี้!”

เสียงทุ้มตวาดสั่งการออกไป ทำเอาบ่าวรับใช้หน้าห้องสะดุ้งสุดตัวและรีบวิ่งไปจัดการทันที

ชายหนุ่มหันกลับมาที่เตียง เขาปลดมงกุฎหงส์และดึงปิ่นปักผมที่หนักอึ้งออกจากศีรษะเล็ก เพื่อให้นางหายใจได้สะดวกขึ้น จากนั้นจึงถอดเสื้อคลุมตัวนอกสีแดงที่หนาเทอะทะออก เหลือเพียงชุดตัวในสีขาวบางเบา

เมื่อมือหนาสัมผัสโดนผิวแก้ม อวี้เซวียนก็ต้องชะงัก แก้มของนางเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง อกบางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างยากลำบาก ลมหายใจติดขัดและมีเสียงหวีดแผ่วเบา

“แค่กๆ... หนาว... หนาวเหลือเกิน...”

มิลินในร่างของหลินเซวียนละเมอออกมาด้วยความทรมาน คิ้วเรียวขมวดแน่น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ สติสัมปชัญญะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด มีเพียงความหนาวเหน็บที่คอยกัดกิน

ฉันยังไม่อยากตายนะ! รอดจากเครื่องบินระเบิดมาได้ จะมาหนาวตายซ้ำซ้อนในร่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

มิลินกรีดร้องในใจ สองมือน้อยปัดป่ายไปในอากาศเพื่อหาไออุ่นตามสัญชาตญาณ

อวี้เซวียนเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปจับมือนางไว้ ทว่าร่างเล็กกลับคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของเขา แล้วออกแรงดึงเพื่อซุกตัวเข้าหาความอบอุ่น ใบหน้าซีดเซียวแนบลงกับฝ่ามือใหญ่ ลมหายใจรดรินแผ่วเบา

ชายหนุ่มชะงักไป นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเย็นชาทอประกายอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าต้องรอด... ข้าไม่ยอมให้เจ้ามาตายในห้องหอของข้าเด็ดขาด”

เมื่อบ่าวรับใช้ยกกล่องเข็มเงินและเตาอุ่นเข้ามา อวี้เซวียนก็สั่งให้ออกไปจนหมดแล้วลงมือรักษาทันที เขาฝังเข็มเงินลงบนจุดชีพจรสำคัญเพื่อเปิดเส้นลมปราณและขับไอเย็นที่คั่งค้างในร่าง

ค่ำคืนนั้นยาวนานและแสนทรมาน มิลินหมดสติ มีเพียงร่างกายที่กระตุกตอบสนองต่อปลายเข็ม ขณะที่ไป๋อวี้เซวียนไม่ได้หลับตาลงเลยแม้แต่น้อย เขานั่งเฝ้าข้างเตียง คอยเช็ดเหงื่อเย็นและคอยเปลี่ยนกระบอกน้ำอุ่นให้นางตลอดทั้งคืน

การยื้อชีวิตกับยมทูตดำเนินไปอย่างตึงเครียด

จนกระทั่ง...

แสงสีทองทาบทาลงบนขอบฟ้า เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาจากสวนด้านนอก เป็นสัญญาณว่าเช้าวันใหม่มาถึงแล้ว

พร้อมกับแสงแรกของวัน ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ผิวพรรณที่เคยซีดเผือดเริ่มมีเลือดฝาดสีชมพูจางๆ ปรากฏขึ้นบนพวงแก้ม ความเย็นยะเยือกในร่างถูกขับไล่ออกไปจนหมด

อวี้เซวียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาเก็บเข็มเงินเล่มสุดท้าย แล้วดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างให้นาง ชายหนุ่มยกมือนวดขมับตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า

แพขนตาหนาขยับไหวเล็กน้อย...

มิลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงสว่างจ้าทำให้นางต้องกะพริบตาถี่ๆ ความรู้สึกแรกคือ... เธอยังไม่ตาย! แถมร่างกายที่เคยหนาวสั่นเจียนตายเมื่อคืน ตอนนี้กลับอบอุ่นและเบาสบายขึ้นมาก

เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ ภาพแรกที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาว เขากำลังยืนหันหลังเก็บเครื่องมือรักษาอยู่บนโต๊ะ ใบหน้านั้นไม่ได้สวมหน้ากากไม้อีกต่อไปแล้ว

“ตื่นแล้วหรือ”

เสียงทุ้มเอ่ยถามโดยไม่หันกลับมา มิลินสะดุ้งเล็กน้อย พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

ชายหนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้านาง นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ความหล่อเหลาระดับทำลายล้างทำเอามิลินเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

พระเอกนิยายชัดๆ... หล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ ไอ้พวกตระกูลหลินเอาตาข้างไหนมองถึงลือกันว่าหน้าผี!

“ไอเย็นแทรกซึมในร่างเจ้ามานานหลายปี พลังหยางพร่องรุนแรง เมื่อคืนถ้าข้าไม่ช่วยไว้ เจ้าคงสิ้นใจไปก่อนฟ้าสางแล้ว” อวี้เซวียนเดินเข้ามาหยุดข้างเตียง น้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ในเมื่อฟื้นแล้ว ก็จงอธิบายมา... ทำไมคนที่ตระกูลหลินส่งมาแต่งงานกับข้า ถึงไม่ใช่ ‘หลินเยว่’ ผู้เลอโฉม แต่กลับเป็นสตรีร่อแร่ใกล้ตายเช่นเจ้า”

มิลินชะงักไปนิด เธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าฉลาดเป็นกรด การโกหกหมอที่เพิ่งจับชีพจรตัวเองหมาดๆ เป็นเรื่องโง่ที่สุด สำหรับหญิงสาวที่ผ่านชีวิตสู้ยิบตามาตลอดอย่างเธอ ความจริงใจและการเจรจาต่อรองคือไพ่ที่ดีที่สุดในตอนนี้

นางสูดหายใจเข้าลึก เงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ไร้แววหวาดกลัว

“ข้าคือ ‘หลินเซวียน’ แฝดพี่ของหลินเยว่ บุตรสาวคนโตที่ตระกูลหลินตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี แล้วขังข้าไว้ท้ายจวนตั้งแต่เกิดเจ้าค่ะ”

มิลินตอบเสียงฉะฉาน ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “น้องสาวของข้ากลัวข่าวลือเรื่องหน้าตาของท่าน ครอบครัวข้าเลยวางยาแล้วจับข้ายัดขึ้นเกี้ยวมาแทน แต่ดูเหมือนพวกเขาจะพลาดไปสองเรื่อง”

อวี้เซวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจกับท่าทีสงบนิ่งและใจกล้าของนาง “พลาดเรื่องอันใด?”

“เรื่องแรก... พวกเขาคงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วท่านหล่อเหลาปานเทพเซียน ไม่ได้หน้าผีเหมือนในข่าวลือสักนิด”

คำชมตรงไปตรงมาโดยไร้จริตเขินอาย ทำเอาคุณชายหมอถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วครู่

“และเรื่องที่สอง...” มิลินเอนหลังพิงหัวเตียง สบตาเขาด้วยแววตามุ่งมั่น

“พวกเขาคงคิดไม่ถึงว่า ท่านจะจับได้ทันทีว่าข้าไม่ใช่หลินเยว่”

นางยกมือประสานคารวะเขาเล็กน้อย “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้... ในเมื่อตอนนี้เรารู้ความลับของกันและกันแล้ว ท่านหล่อ ข้าป่วย... เรามาทำข้อตกลงกันหน่อยดีไหมเจ้าคะ ท่านสามี?”