บทที่ 4

บทที่ 4

ไป๋อวี้เซวียนเผลอมองสตรีตรงหน้าเนิ่นนาน จนกระทั่งหลินเซวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงรีบดึงสติกลับมา เขากระแอมในลำคอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการเสียกิริยา ก่อนจะหยิบหน้ากากไม้แกะสลักขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้ตามเดิม

“จำข้อตกลงของเราเอาไว้ให้ดี... นับแต่ก้าวพ้นประตูห้องหอนี้ออกไป เจ้าคือฮูหยินของข้า” น้ำเสียงของเขากลับมาเรียบนิ่งและเยือกเย็นดังเดิม

“วางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน” หลินเซวียนยิ้มรับ นางก้าวเดินไปข้างหน้า แต่เพียงแค่ก้าวที่สาม ร่างกายที่ยังอ่อนแอและเพิ่งฟื้นไข้ก็ประท้วงขึ้นมาทันที อาการหน้ามืดทำให้นางเซถลาจนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

ทว่าท่อนแขนแกร่งภายใต้ชุดคลุมสีขาวก็ตวัดโอบรอบเอวบางของนางเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ปากเก่งนักนะ... เดินยังจะไม่ไหว ยังจะอวดดีไปยกน้ำชาอีก” อวี้เซวียนดุเสียงเข้ม กระนั้นเขากลับไม่ได้ปล่อยมือ ซ้ำยังช่วยพยุงและรั้งร่างบอบบางให้เข้ามาแนบชิด เพื่อให้นางทิ้งน้ำหนักพิงเขาได้ถนัดขึ้น

หลินเซวียนลอบยิ้มในใจ

ปากร้ายแต่การกระทำอ่อนโยน... พ่อเตาผิงเคลื่อนที่ชัดๆ!

ตลอดทางเดินไปยังโถงใหญ่ ไป๋อวี้เซวียนจงใจก้าวเดินช้าลงเพื่อประคองจังหวะก้าวของนาง บ่าวรับใช้ในจวนต่างลอบมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยเห็นคุณชายรองผู้เย็นชาและเข้าถึงยาก ยอมให้สตรีใดเข้าใกล้มาก่อน ซ้ำยังโอบประคองฮูหยินคนใหม่ด้วยความทะนุถนอมถึงเพียงนี้

เมื่อใกล้ถึงหน้าประตูโถงใหญ่ อวี้เซวียนก็ก้มลงกระซิบข้างหูนางด้วยเสียงแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ท่านแม่และทุกคนในจวนคิดว่าเจ้าคือหลินเยว่ หากความลับเรื่องสลับตัวแตกออกไป ตระกูลของเจ้าต้องโดนข้อหาหลอกลวง... ห้ามให้ใครจับพิรุธได้เด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะสวมบทบาทคุณหนูรองผู้เพียบพร้อมให้เนียนกริบที่สุด” นางกระซิบตอบพร้อมขยิบตาให้เขาหนึ่งที ทำเอาคุณชายหมอถึงกับต้องเบือนหน้าหนีความซุกซนนั้น

ภายในโถงใหญ่ ฮูหยินใหญ่ไป๋ มารดาของอวี้เซวียนกำลังนั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้วย สตรีผู้นั้นคือ เจียงหย่า ญาติผู้น้องห่างๆ ฝั่งมารดา ที่มักจะเทียวไปเทียวมาเพื่อประจบประแจงฮูหยินใหญ่

นางเป็นเพียงไม่กี่คนที่เคยบังเอิญเห็นใบหน้าที่แท้จริงอันหล่อเหลาภายใต้หน้ากากของคุณชายรอง จึงตกหลุมรักและใฝ่ฝันอยากแต่งเข้ามาเป็นภรรยาให้จงได้

เมื่ออวี้เซวียนประคองหลินเซวียนก้าวเข้ามา เจียงหย่าก็ตวัดสายตามองด้วยความริษยาทันที

“เยว่เอ๋อร์ มาแล้วหรือลูก” ฮูหยินใหญ่รีบลุกขึ้นรับ “หน้าตาเจ้าดูซีดเซียวพิกล ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือ? หรือว่า... เมื่อคืนตื่นตกใจกับหน้ากากของอวี้เซวียน?”

ฮูหยินใหญ่ถามด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าบุตรชายมีข่าวลือเรื่องหน้าตาอัปลักษณ์จนสตรีหวาดกลัว จึงเกรงว่าบุตรสาวของสหายรักจะรับไม่ได้

หลินเซวียนยิ้มหวาน นางค่อยๆ ย่อตัวทำความเคารพแม่สามีอย่างอ่อนช้อยงดงาม อาศัยทักษะที่จำมาจากซีรีส์ย้อนยุคที่เคยดูข้ามวันข้ามคืนในภพก่อนมาปรับใช้ได้อย่างแนบเนียน

“ท่านแม่เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ รูปลักษณ์ภายนอกล้วนเป็นเพียงเปลือกนอก ท่านพี่อวี้เซวียนอ่อนโยนและดูแลข้าเป็นอย่างดี ข้าเพียงแค่อ่อนเพลียจากการเดินทางเมื่อวานเท่านั้นเจ้าค่ะ”

คำตอบที่ฉะฉานและท่าทีนอบน้อมทำให้ฮูหยินใหญ่ยิ้มกว้างด้วยความพอใจ “ดีจริง... ดีจริงๆ ที่เจ้าคิดได้เช่นนี้ มารดาเจ้าเลี้ยงดูเจ้ามาได้ดีเหลือเกิน”

สาวใช้ยกถาดน้ำชาเข้ามา หลินเซวียนคุกเข่าลงบนเบาะรองอย่างระมัดระวัง รับถ้วยชามาประคองไว้ระดับสายตา “เชิญท่านแม่ดื่มชาเจ้าค่ะ”

ฮูหยินใหญ่รับถ้วยชาไปจิบ ก่อนจะถอดกำไลหยกเนื้อดีวงหนึ่งมาสวมลงบนข้อมือเล็ก “นี่เป็นของรับขวัญจากข้า ขอให้พวกเจ้ารักใคร่ปรองดอง และมีหลานให้ข้าอุ้มในเร็ววันนะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่” หลินเซวียนยิ้มรับอย่างยินดี

ทว่าบรรยากาศอันอบอุ่นกลับถูกขัดขึ้นด้วยเสียงแหลมเล็กของสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ

“แหม... ได้ยินข่าวลือหนาหูว่าคุณหนูรองตระกูลหลินร้องห่มร้องไห้ ไม่ยอมแต่งเข้าจวนเพราะรังเกียจที่พี่อวี้เซวียนต้องสวมหน้ากากผี ท่าทางเมื่อวานคงถูกบิดามารดาบังคับฝืนใจมาสินะเจ้าคะ ถึงได้มีสภาพร่อแร่ซีดเซียวปานนี้”

เจียงหย่าพูดพลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย หมายจะฉีกหน้าฮูหยินคนใหม่กลางโถง

หลินเซวียนไม่ได้ตอบโต้ทันที นางหันไปมองสตรีแปลกหน้าด้วยแววตางุนงง ก่อนจะหันไปหาบุรุษข้างกาย

“ท่านพี่... แม่นางท่านนี้คือใครกันหรือเจ้าคะ?”

ไป๋อวี้เซวียนนัยน์ตาเย็นเยียบลง เขามองญาติผู้น้องด้วยสายตาตำหนิ

“นางคือเจียงหย่า ญาติผู้น้องของข้า... เจียงหย่า ข้าเคยสั่งห้ามไม่ให้ใครพูดเรื่องข่าวลือเหลวไหลในจวนนี้ เจ้าลืมไปแล้วรึ?”

เมื่อสามีเปิดทางให้ หลินเซวียนก็รับช่วงต่อทันที นางยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น

“อ้อ ที่แท้ก็ญาติผู้น้องนี่เอง... ข่าวลือก็คือข่าวลือ บุรุษที่แสนดีและเพียบพร้อมเช่นท่านพี่อวี้เซวียน ไม่เห็นต้องมีใครมาบังคับ ข้าเต็มใจขึ้นเกี้ยวแต่งให้ท่านด้วยความยินดีต่างหากเจ้าค่ะ”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากและสบตากับเจียงหย่าอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“โบราณว่าไว้ ข่าวลือมักหยุดอยู่ที่ผู้มีปัญญา คนที่เชื่อข่าวลือโคมลอยเป็นตุเป็นตะ หากไม่ใช่เพราะหูเบา... ก็คงเป็นเพราะสมองเบากระมัง”

“กะ... กล้าดีอย่างไรมาหลอกด่าข้า!” เจียงหย่าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ลุกขึ้นยืนชี้หน้านางทันที

“เจียงหย่า! หุบปากเดี๋ยวนี้!” ฮูหยินใหญ่ตวาดลั่น “อวี้เซวียนเป็นพี่ชายของเจ้า เยว่เอ๋อร์แต่งเข้ามาก็มีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้! เจ้าเสียมารยาทเกินไปแล้ว!”

เจียงหย่าหน้าเสีย รีบคุกเข่าขอโทษฮูหยินใหญ่ด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะถูกสั่งให้สาวใช้พาตัวกลับเรือนไปสงบสติอารมณ์ทันที

เมื่อความวุ่นวายจบลง ไป๋อวี้เซวียนที่นั่งจิบชาอยู่เงียบๆ ก็ลอบยกยิ้มใต้หน้ากากไม้ เขาปรายตามองสตรีร่างบางที่เพิ่งจัดการตัวน่ารำคาญให้เขาอย่างหมดจด

การเจรจาเมื่อเช้านางไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด สตรีผู้นี้ฉลาดล้ำ รู้จักใช้คำพูดปกป้องสามีและเอาใจมารดาของเขาได้อย่างแยบยล ซ้ำยังฟาดฟันศัตรูให้ล่าถอยไปได้โดยไม่ต้องลงไม้ลงมือให้เสียกิริยา

เมื่อก้าวพ้นโถงใหญ่กลับมายังทางเดิน อวี้เซวียนก็เอ่ยขึ้นลอยๆ

“ฝีปากไม่เลวเลยนี่... ฮูหยิน”

หลินเซวียนหันไปกะพริบตาปริบๆ ใส่เขา “แน่นอนสิเจ้าคะ ข้าบอกแล้วว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด... ว่าแต่ผลงานชิ้นแรกของข้าเข้าตาท่านบ้างไหมเจ้าคะ ท่านสามี?”

“ก็พอใช้ได้” เขารับคำสั้นๆ พยายามรักษาความเย็นชาเอาไว้ ทั้งที่ในใจนึกถูกใจความร้ายกาจของนางไม่น้อย

“ถ้าเช่นนั้น...” หลินเซวียนถือวิสาสะสอดแขนเข้าไปควงแขนแกร่งของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ซบหาไออุ่นพร้อมส่งยิ้มหวาน

“รางวัลสำหรับภรรยาบังหน้าคนเก่ง มื้อเที่ยงนี้ขอเป็นน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมร้อนๆ รสชาติดีสักชามได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านหมอไป๋?”

ไป๋อวี้เซวียนมองมือเล็กที่ควงแขนเขาอยู่ ปกติเขาเกลียดการแตะเนื้อต้องตัวที่สุด แต่พอมองใบหน้าออดอ้อนของนาง เขากลับทำเพียงถอนหายใจเบาๆ

“เห็นแก่กินนักนะ เจ้ารออยู่ที่เรือนเถอะ เดี๋ยวข้าจะสั่งห้องครัวให้จัดเตรียมไว้ให้”

และนั่น... คือรอยยิ้มแรกที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของบุรุษผู้เย็นชา ก่อนที่เขาจะยอมปล่อยให้นางควงแขนเดินกลับเรือนไปด้วยกันอย่างว่าง่าย