ตอนที่ 7 : พันธะแห่งพิษ

หลังจากสายหมอกกลับไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงบลง พราวฟ้าเดินมานั่งข้างเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง เธอจับมือของลูกชายมากุมเอาไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความรัก ความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นที่แน่วแน่กับสิ่งที่เธอกำลังจะพูดออกมาหลังจากนี้

และเป็นจังหวะเดียวกันที่เมฆินทร์เห็นป้ายชื่อที่ถูกปักไว้บนเสื้อกาวน์ของคนตรงหน้า ชื่อจริงเป็นชื่อพราวฟ้า ส่วนนามสกุลทำไมนามสกุลเดียวกันกับเขา

มันเป็นความบังเอิญอีกอย่างที่น่าตกใจมาก บังเอิญราวกับถูกจับวาง รวมถึงการแสดงออกหรือสีหน้าท่าทางก็เหมือนแม่เนตรนภาในโลกเดิม แต่ที่สะดุดตาและชวนสงสัยมากกว่าคือแผนก เวชศาสตร์เพศรอง ชื่อแผนกแปลกจนในหัวเมฆินทร์นึกตลก หรือว่าจะเป็นพวกโอเมก้าอัลฟ่าแบบในนิยายที่เขาเคยอ่าน

‘ต้องช็อคอีกกี่เรื่อง… พวกเพศรองมีจริงบนโลกเหรอ? โอเมก้าเวิร์สของแท้ไหมเนี่ย แล้วลมหนาวคือโอเมก้า หรืออัลฟ่ากันล่ะ’

“ลมหนาว... ฟังแม่นะลูก”

เสียงของพราวฟ้าจริงจังเรียกสติที่กำลังคิดนั่นคิดนี่ของเมฆินทร์ให้เข้าที่

“สิ่งที่อยู่บนหลังของลูก พิษของดอกอะโคไนต์... มันไม่ใช่สิ่งที่จะปล่อยไว้เฉย ๆ ได้ แม่ว่าลูกเข้าใจความร้ายกาจของพิษนี้ดี เพราะมันเคยกำเริบมาหลายครั้งแล้ว”

เมฆินทร์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง สิ่งที่ได้ยินในตอนนี้ชวนงง สร้างความสงสัย และไม่เข้าใจเรื่องราวอะไรเลยยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ แต่ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงของพราวฟ้า ทำให้สัญชาตญาณบอกว่านี่คือเรื่องสำคัญ อาจจะเป็นเรื่องที่มีผลกับตัวเขามาก มันน่าจะมากพอที่ทำให้เขาตอบข้อสงสัยที่เกิดขึ้นหลายอย่างได้ในตอนนี้

“ลูกทรมานกับมันมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่เราต้องกำจัดพิษนี้ไม่ให้มันควบคุมร่างกายของลูก ให้ลูกตัดขาดความสัมพันธ์ที่เลวร้ายนั้นออกไปอย่างถาวร แต่อาจจะต้องใช้วิธีที่...พิเศษหน่อย”

คำว่า ‘พิเศษ’ ของพราวฟ้า ลอยค้างอยู่ในความเงียบของห้องพักผู้ป่วย ไหนจะพิษอะไรที่จะทำให้เกิดความทรมาน? มันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความนัยที่ยากจะคาดเดา

เมฆินทร์จ้องดวงตาของผู้เป็นแม่ รับรู้ได้เลยว่ายังคงมีความจริงจัง มุ่งมั่น และหนักแน่นมากแค่ไหน

“คือ... อะไรเหรอครับ?”

เขาถามเสียงแผ่ว พยายามที่จะทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรได้ยากนี้

“ก่อนอื่น ลูกต้องเข้าใจก่อนว่าโลกใบนี้มันทำงานยังไง... น้องหนาวตามแม่ทันไหมครับ?”

มือของพราวฟ้าที่กุมอยู่เริ่มขยับปลายนิ้วตบลงบนหลังมือของลูกชายตัวเองเบา ๆ เธอพยายามสร้างความผ่อนคลาย เพราะรู้ว่าเรื่องต่อไปนี้อาจจะกระทบต่อจิตใจ หรือค่อนข้างเครียดพอสมควร

อีกทั้งการประเมินสภาพจิตใจจากหมอเจ้าของไข้ที่มาแจ้งอาการให้ฟัง มีการบอกถึงสภาวะของความจำ และความสับสน ดังนั้นเธอต้องค่อยเป็นค่อยไปกับลมหนาวในเวลานี้ให้มาก ๆ

เธอเอ่ยคำในการสนทนาให้ช้าลงกว่าการพูดปกติ ในสิ่งที่เธอกำลังจะอธิบายหรือบอกทุกอย่างต่อจากนี้ การรีเช็กเป็นระยะถือเป็นสิ่งสำคัญ มันเป็นวิธีที่เธอเคยใช้กับคนไข้ในเคสที่คล้ายกับลมหนาวมาแล้ว

เมฆินทร์เลือกที่จะรับฟังเงียบ ๆ พลางพยักหน้าตอบกลับไป แม้ในหัวของเขากำลังหมุนคว้างกับสิ่งที่พราวฟ้าทำ

 

‘โลกในนี้ทำงานยังไง? หมายความว่ายังไง? แสดงว่ามันไม่ใช่โลกใบเดิมที่เราเคยอยู่แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์แล้วสินะ’

“น้องหนาวเป็นพิสทิล (Pistil) ซึ่งร่างกายของพิสทิลนั้น มีกิ่งก้านลำต้นที่พร้อมจะให้ดอกไม้ของสเตเมน (Stamen) แตกหน่อเบ่งบาน และดอกไม้ที่อยู่บนหลังของลูกตอนนี้ มันคือดอกอะโคไนต์ มันไม่ใช่แค่ดอกไม้ธรรมดา”

พราวฟ้าหยุดเว้นจังหวะ พลางมองปฏิกิริยาของลูกชาย ยังคงนิ่งและดูตั้งใจฟังเธอดี แม้หัวคิ้วจะชนกันอยู่ก็ตาม เธอเลือกที่จะพูดต่อ

“มันคือสัญลักษณ์ของเวน่อมสเตเมน (Venom Stamen) ดอกไม้พิษชนิดที่รุนแรงที่สุด และเจ้าของดอกไม้นี้คือแฟนเก่าของลูก”

“ห้ะ! อะไรนะครับ? พิษหรอ?” เมฆินทร์เผลอโพล่งออกมาแบบลืมตัว

‘นี่มันไม่ใช่เพศรองในโอเมก้าเวิร์สที่คิดไว้แต่แรกหรอกเหรอ แต่มันอะไรกัน’

“พิษของมันจะผูกมัดลูกเอาไว้กับเขาแค่คนเดียว หมายความว่าลูกจะไม่สามารถมีความสัมพันธ์กับสเตเมนทั่วไปได้ ถ้าลูกไปมีสัมพันธ์กับคนอื่น จะทำให้พิษเข้าสู่กระแสเลือดและปะปนอยู่ในสิ่งที่ปลดปล่อยออกมา ไม่ว่าจะเป็นทางเลือด น้ำลาย หรือสารคัดหลั่งอื่น ๆ ทั้งตัวลูกและสเตเมนคนนั้นจะได้รับพิษด้วยกัน แล้วมันยังส่งเข้าสู่หัวใจร้ายแรงที่สุดคือการเสียชีวิต... ลูกและคนที่รับพิษจะตาย… พอเข้าใจที่แม่พูดใช่ไหมครับ?”

เธอถามย้ำ ทุกอย่างที่เธอพูดคือเรื่องพื้นฐานที่โดยปกติแล้วจะได้รับการสอนและปลูกฝังตั้งแต่สมัยมัธยม แต่ลมหนาวนั้นอาจจะไม่รู้ข้อมูลในเชิงลึกที่มันเป็นเรื่องเฉพาะด้าน ซึ่งเธอมองว่าคือสิ่งจำเป็นอย่างมากในเวลานี้ ในทุกเรื่องที่กำลังจะบอกต่อไป…

 

เมฆินทร์เริ่มพูดอะไรไม่ออก แต่รับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวจับใจอีกครั้ง คำว่า เสียชีวิต, ตาย หลอนหูจนเขาไม่อยากกลับไปเจอเรื่องพวกนั้นอีก

นี่มันอาจจะไม่ใช่แค่คำสาป... แต่มันคือการผูกขาดที่สมบูรณ์แบบ ร่างกายนี้ถูกผูกติดกับอดีตจนไม่มีทางไปต่อ และทางรอดเพียงหนึ่งเดียวก็คงเป็นการที่ลมหนาวคนก่อนตัดสินใจจะพาตัวเองหลุดพ้นด้วยวิธีสิ้นคิดแบบนั้นสินะ

“แต่แม่มีวิธีที่พิเศษ เพื่อให้ลูกหลุดพ้นจากความทรมานและความทรงจำเลวร้ายพวกนั้น”

พราวฟ้าระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย “ในโลกนี้นอกจากเวน่อมสเตเมนที่เป็นผู้สร้างพิษแล้ว ยังมีกลุ่มคนที่เป็นขั้วตรงข้ามแอนไทสเตเมน (Anti Stamen) ที่สามารถถอนพิษร้ายเหล่านี้ได้”

“แอนไทสเตเมน?”

ถ้าไม่ติดว่าพราวฟ้าคอยกุมมือเขาอยู่ เมฆินทร์คงยกมือกุมขมับหรือทุบหัวตัวเองสักที...

 

‘เพศรองที่ว่ามันคือไอ้พวกนี้ใช่ไหมเนี่ย? พิสทิลเอย... เวน่อมสเตเมนเอย… นี่แอนไทสเตเมนโผล่มาอีกแล้ว แล้วอะไรนะ.. สเตเมนทั่วไปอีก’

ในความสับสนนั้น สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว แอนไทสเตเมนคือทางรอด คือตัวแปรที่จะพลิกสถานการณ์นี้ได้ ต้องรู้ให้ได้ว่าคนพวกนี้คือใคร และจะควบคุมพวกเขาได้อย่างไร จะได้ไม่ต้องตายซ้ำตายซาก

‘ถ้าได้ตายอีกที ยมบาลคงไม่ปล่อยมาให้มีชีวิตอีกเป็นครั้งที่สามแน่ ๆ’

 

“ใช่จ้ะ.. พวกเขามีน้อยมาก หาตัวยากมาก พบเจอแค่ 1% ของโลกนี้ การรักษาพิษของลูกจำเป็นที่จะต้องอาศัยพวกเขาเท่านั้น เพราะแม่เคยฉีดยาต้านพิษให้ลูกไปหลายเข็มแล้ว เพิ่มโดสก็แล้ว แต่มันไม่ได้ช่วยให้พิษของดอกอะโคไนต์ลดลงเลย”

“หมายความว่าผม.. จะตายหรอครับ? ถ้าไม่อยากตาย ผมต้องทำยังไงถึงจะเจอคนที่เป็นแอนไทสเตเมน”

เมฆินทร์เริ่มร้อนรน แววพินาศมาอีกแล้ว… ยังไม่ได้ใช้ชีวิต มันไม่ตลกสักนิดเดียว

“ปกติแล้วทางโรงพยาบาลจะมีให้แอนไทสเตเมนลงทะเบียนเพื่อเป็นอาสาสมัครในการรักษาพิสทิลที่ต้องการความช่วยเหลือจ้ะ แต่ว่า..”