ตอนที่ 6 : แม่ที่กลับมามีชีวิต

แกร๊ก..

เสียงประตูห้องพักผู้ป่วยดังขึ้นทำลายความฟุ้งซ่านของเมฆินทร์ บานประตูเปิดออกแต่เขาไม่ได้สนใจมัน เพราะคิดว่าสายหมอกอาจจะลืมของหรือไม่ก็ร้านเค้กที่ว่ามันอยู่ใกล้จริง ๆ จนใช้เวลาไม่นานก็กลับมาแล้ว

เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่เขารู้สึกคุ้นเคยและจำได้ดี กลิ่นนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว รีบหันใบหน้าไปมองยังผู้มาเยือนทันที

“ลูกแม่ฟื้นแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง”

อ้อมกอดที่อบอุ่นและนุ่มนวลถูกมอบให้กับเขา เมฆินทร์นิ่งค้าง ตัวแข็งทื่อไปหมด ซ้ำยังเผลอกลั้นหายใจ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาและสัมผัสที่กำลังได้รับ

“แม่... ฟ้า? ...”

เขาพูดเสียงเบาหวิวและสั่นเครือ สองแขนยกขึ้นกระชับกอดหญิงสาวที่สวมชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาตรงหน้าแน่น

แต่แล้วความปวดหน่วงที่ศีรษะก็กลับมาอีกครั้ง มันสร้างความทรมานให้กับร่างกาย เสียงรอบตัวเริ่มอื้ออึงแทบจะจับใจความไม่ได้

‘อีกแล้ว... ความทรงจำมันไหลเข้ามาในหัวอีกแล้ว’

“หนาว ลมหนาว ลมหนาวลูก!”

เสียงเอ่ยเรียกชื่อเจ้าของร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าดึงให้เมฆินทร์กลับมาสู่ปัจจุบัน น้ำตาใสไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง เขาเข้าใจแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือ พราวฟ้า แม่ของลมหนาว

เธอเป็นแพทย์ประจำอยู่โรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ที่น่าตกใจและไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยก็คือ เธอช่างเหมือน แม่เนตรนภาของเขาอย่างกับถอดพิมพ์เดียวกัน

ความคล้ายคลึงนั้นชัดเจนเสียจนเขาเก็บกลั้นน้ำตาแห่งความโหยหาและคิดถึงแม่เอาไว้ไม่ไหว แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง... ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงก็จู่โจมเข้าใส่หัวใจ

‘นี่ไม่ใช่แม่เนตรนภา... เรากำลังกอดแม่ของคนอื่น แม่ที่เพิ่งสูญเสียลูกชายไป... และเราคือคนแปลกหน้าที่มาสวมรอยเป็นลูกของเขา’

“เป็นอะไรไป? เจ็บตรงไหน ปวดตรงไหนบอกแม่สิ”

เธอพยุงร่างกายของลมหนาวให้นั่งพิงกับหัวเตียง พลางจับสำรวจไปทุกจุดอย่างระมัดระวัง

“ดีใจจัง”

เมฆินทร์พูดออกมาเบา ๆ เขาเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผู้เป็นแม่เองก็เห็น เขาดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะรับรู้อยู่เต็มอกว่าไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิด แต่ความอบอุ่นที่ได้รับตอนนี้ เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน จะเป็นอะไรไหม… ถ้าเขาคิดว่าพราวฟ้าตรงหน้าคือแม่ของเขาอีกคน หรือบางทีแม่พราวฟ้าอาจจะเป็นคนเดียวกันกับแม่เนตรนภา เหมือนอย่างตัวเขาในตอนนี้ที่เป็นเมฆินทร์ในร่างของลมหนาว

“แม่ก็ดีใจ ดีใจที่ลูกกลับมาหาแม่... ตอนที่รู้ว่าลูกเข้าโรงพยาบาลหัวใจของแม่แทบจะสลายไปเลยรู้ไหม”

ว่าแล้วพราวฟ้าสวมกอดลูกชายอีกครั้งแต่คราวนี้ทั้งลูบแผ่นหลังและลูบหัวด้วยความห่วงหาและความรัก เธอร้องไห้ออกมาจนเมฆินทร์ถึงกับปล่อยโฮอย่างไม่อาย... เขาเข้าใจดีว่าการจากไปของใครสักคนนึง คนที่มีชีวิตอยู่นั้นจะทรมานและเจ็บปวดแค่ไหน

เขานึกถึงเจ้าของร่างอย่างลมหนาว อยากจะตำหนิในเรื่องที่เขาตัดสินใจทำลงไป แต่อีกใจนึงก็พยายามเข้าใจ เพราะความเจ็บปวดที่เขาสัมผัสได้จากสิ่งที่เห็นในความทรงจำมันก็หนักหน่วงพอดูในจิตใจของลมหนายคนเก่า แต่ทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้นนั้น ได้นำพาให้เขาได้มาพบเจอกับคนสำคัญที่เขาพร่ำคิดถึงอยู่ทุกช่วงเวลา... มันคงเป็นเรื่องดีจริง ๆ สินะ

“ผม... ผมขอโทษครับ”

“อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหม? ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูก เราจะมาคุยกันแล้วหาทางออกไปด้วยกันนะ”

“ครับ ผมสัญญา”

เมฆินทร์ในร่างของลมหนาวเป็นคนรับปากรับคำ พลางคิดว่าหลังจากนี้...

‘ลมหนาว ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะ ฉันจะสวมบทบาทลูกชายของเธอให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก เพื่อชดเชยให้กับนาย และเพื่อโอกาสที่ฉันได้รับมานี้’

“ลมหนาว... หันหลังให้แม่หน่อยสิลูก”

พราวฟ้าเอ่ยขึ้นหลังจากปรับอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ความอ่อนโยนยังคงอยู่ แต่มีความจริงจังของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเข้ามาแทนที่

“ครับ?”

เมฆินทร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมขยับตัวลุกขึ้นนั่งหันหลังทำตามแต่โดยดี

พราวฟ้าค่อย ๆ เลิกชายเสื้อโรงพยาบาลที่หลวมโพรกของเขาขึ้นอย่างแผ่วเบา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย... หัวใจของคนเป็นแม่ภาวนาขออย่าให้มันร้ายแรงอย่างที่คิดเลย แต่แล้วภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ บนแผ่นหลังที่ขาวซีดและซูบผอมนั้น คือรอยสักสัญลักษณ์ที่งดงามทว่าอันตรายถึงชีวิต

ดอกอะโคไนต์ (Aconite) ในฐานะแพทย์ เธอรู้จักมันดี “ราชินีแห่งยาพิษ” สีของมันยังคงสดและเข้มขนาดนี้ บ่งบอกได้ดีว่าพิษร้ายยังคงทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ...

แม้ลูกชายของเธอเหมือนตายไปแล้วครั้งหนึ่ง และกลับมาเพราะการช่วยเหลือของทีมแพทย์ แต่พิษไม่ได้สลายตามลมหายใจ หรือจางหายไปเลยสักนิดเดียว

‘ไอ้เด็กสารเลวคนนั้น มันทำกับลูกฉันแบบนี้ได้ยังไง สัญญาที่เคยบอกจะดูแลลมหนาวให้ดี มันทำไม่ได้ตามที่ปากว่าเลยสักนิด!’

ความโกรธและความเจ็บปวดดีรื้นขึ้นมาในอกของคนเป็นแม่ แต่เธอต้องรีบสะกดกลั้นมันเอาไว้ด้วยเหตุผล เพราะเวลานี้คงต้องคอยประคับประคองให้ลมหนาวมีจิตใจที่เข้มแข็ง คนเป็นแม่อย่างเธอก็ยิ่งต้องมีสติอยู่เคียงข้างคนที่เธอรักสุดหัวใจ

มือของพราวฟ้าที่ยังคงสั่นเทาค่อย ๆ ถูกควบคุมให้นิ่งลง แววตาของเธอที่เคยหม่นแสงลงวูบหนึ่ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแววตาอ่อนโยนในยามปกติ ขณะที่ริมฝีปากของเธอกำลังจะขยับเอ่ยคำพูดออกมาก็ต้องชะงักไปเมื่อประตูของห้องพักถูกเปิดออก

“อ้าว… สวัสดีครับคุณน้า”

สายหมอกยกมือไหว้ ในมือถือถุงจากร้านเค้กมาอย่างเต็มมือ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับแผ่นหลังของเพื่อนที่ยังไม่ได้ถูกเอาเสื้อลง

เมื่อเขาเห็นสัญลักษณ์ของเวน่อมสเตเมน (Venom Stamen) แววตาก็วูบไหวไปด้วยความโกรธ จนเผลอกำถุงในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาทันทีที่นึกถึงเจ้าของดอกไม้สารเลวนั่น

“สวัสดีจ้ะ เหนื่อยแย่เลยเฝ้าลมหนาวแทนน้าแทบทุกวัน”

พราวฟ้าเอ่ยก่อนจะดึงเสื้อของลมหนาวลง เธอลุกขึ้นไปช่วยสายหมอกถือถุงในมือ แต่สายหมอกก็ส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงว่าเขายังถือได้

“ไม่เป็นไรเลยครับ นี่ผมซื้อเค้กมาให้มัน จะได้กลับมามีน้ำมีนวลเร็ว ๆ ผอมแห้งแบบนี้หมดมาดคุณชายเดือนมหาลัย ดาวเด่นประจำคณะนิเทศหมด”

สายหมอกปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเดินไปวางถุงบนโต๊ะกาแฟ

“แต่ไหน ๆ คุณน้าก็มาแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า เมื่อคืนผมเผลอหลับยาวที่นี่ ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเลยยังไม่ได้อาบน้ำเลยครับ”

“ตายจริง... งั้นกลับบ้านดี ๆ นะลูก ขอบใจมากที่อยู่เป็นเพื่อนลมหนาว ไว้น้าจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะ”

“ไม่เป็นไรเลยครับคุณน้า ไอ้ลมหนาวก็เพื่อนรักเพื่อนตายของผม” สายหมอกตอบก่อนจะหันไปทางเจ้าของชื่อ

“กูไปก่อนนะ เดี๋ยวมาหามึงใหม่”

“อืม ขอบคุณครับ”

เมฆินทร์ตอบกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนได้ยินอย่างสายหมอกและพราวฟ้าทำสีหน้าแปลกใจกับการตอบที่ดูจะสุภาพและเป็นทางการมากกว่าปกติ แต่ก็ไม่ได้มีใครเอ่ยทักท้วงอะไร