ตอนที่ 6 : แม่ที่กลับมามีชีวิต

        

        แกร๊ก..

        เสียงประตูห้องพักผู้ป่วยดังขึ้นทำลายความฟุ้งซ่านของเมฆินทร์ บานประตูเปิดออกแต่เขาไม่ได้สนใจมัน เพราะคิดว่าสายหมอกอาจจะลืมของหรือไม่ก็ร้านเค้กที่ว่ามันอยู่ใกล้จริง ๆ จนใช้เวลาไม่นานก็กลับมาแล้ว

        เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่เขารู้สึกคุ้นเคยและจำได้ดี กลิ่นนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว รีบหันใบหน้าไปมองยังผู้มาเยือนทันที

        “ลูกแม่ฟื้นแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง” อ้อมกอดที่อบอุ่นและนุ่มนวลถูกมอบให้กับเขา เมฆินทร์นิ่งค้าง ตัวแข็งทื่อไปหมด ซ้ำยังเผลอกลั้นหายใจ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาและสัมผัสที่กำลังได้รับ

        "แม่... ฟ้า...” เขาพูดเสียงเบาหวิวและสั่นเครือ สองแขนยกขึ้นกระชับกอดหญิงสาวที่สวมชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาตรงหน้าแน่น แต่แล้วความปวดหน่วงที่ศีรษะก็กลับมาอีกครั้ง มันสร้างความทรมานให้กับร่างกาย เสียงรอบตัวเริ่มอื้ออึงแทบจะจับใจความไม่ได้

        ‘อีกแล้ว... ความทรงจำมันไหลเข้ามาในหัวอีกแล้ว’

        “หนาว ลมหนาว ลมหนาวลูก!” เสียงเอ่ยเรียกชื่อเจ้าของร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าดึงให้เมฆินทร์กลับมาสู่ปัจจุบัน น้ำตาใสไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง เขาเข้าใจแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือ พราวฟ้า แม่ของลมหนาว เธอเป็นแพทย์ประจำอยู่โรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ที่น่าตกใจและไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยก็คือ เธอช่างเหมือน แม่เนตรนภาของเขาอย่างกับถอดพิมพ์เดียวกัน

        ความคล้ายคลึงนั้นชัดเจนเสียจนเขาเก็บกลั้นน้ำตาแห่งความโหยหาและคิดถึงแม่เอาไว้ไม่ไหว

        แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง... ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงก็จู่โจมเข้าใส่หัวใจ

        ‘นี่ไม่ใช่แม่ของเรา... เรากำลังกอดแม่ของคนอื่น แม่ที่เพิ่งสูญเสียลูกชายไป...และเราคือคนแปลกหน้าที่มาสวมรอยเป็นลูกของเขา’

        “เป็นอะไรไป? เจ็บตรงไหน ปวดตรงไหนบอกแม่สิ” เธอพยุงร่างกายของลมหนาวให้นั่งพิงกับหัวเตียง พลางจับสำรวจไปทุกจุดอย่างระมัดระวัง

        “ดีใจจัง” เมฆินทร์พูดออกมาเบา ๆ เขาเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผู้เป็นแม่เองก็เห็น เขาดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะรับรู้อยู่เต็มอกว่าไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิด แต่ความอบอุ่นที่ได้รับตอนนี้ เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน จะเป็นอะไรไหมถ้าเขาคิดว่าพราวฟ้าตรงหน้าคือแม่ของเขาอีกคน

        “แม่ก็ดีใจ ดีใจที่ลูกกลับมาหาแม่... ตอนที่รู้ว่าลูกเข้าโรงพยาบาลหัวใจของแม่แทบจะสลายไปเลยรู้ไหม” ว่าแล้วพราวฟ้าสวมกอดลูกชายอีกครั้งแต่คราวนี้ทั้งลูบแผ่นหลังและลูบหัวด้วยความห่วงหาและความรัก

        เธอร้องไห้ออกมาจนเมฆินทร์ถึงกับปล่อยโฮอย่างไม่อาย... เขาเข้าใจดีว่าการจากไปของใครสักคนนึง คนที่อยู่นั้นจะทรมานและเจ็บปวดแค่ไหน เขานึกถึงเจ้าของร่างอย่างลมหนาว อยากจะตำหนิในเรื่องที่เขาตัดสินใจทำ แต่อีกใจนึงก็เข้าใจ เพราะความเจ็บปวดที่เขาสัมผัสได้จากสิ่งที่เห็นในความทรงจำมันก็หนักหน่วงพอดูในจิตใจของลมหนายคนเก่า

        แต่ทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้นนั้น ได้นำพาให้เขาได้มาพบเจอกับคนสำคัญที่เขาพร่ำคิดถึงอยู่ทุกช่วงเวลา... มันคงเป็นเรื่องดีจริง ๆ สินะ

        “ผม... ผมขอโทษครับ”

        “อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหม? ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูก เราจะมาคุยกันแล้วหาทางออกไปด้วยกันนะ”

        “ครับ ผมสัญญา” เมฆินทร์ในร่างของลมหนาวเป็นคนรับปากรับคำ พลางคิดว่าหลังจากนี้...

        

        ‘ลมหนาว ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะ ฉันจะสวมบทบาทลูกชายของเธอให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก เพื่อชดเชยให้กับนาย และเพื่อโอกาสที่ฉันได้รับมานี้’

        

        “ลมหนาว... หันหลังให้แม่หน่อยสิลูก” พราวฟ้าเอ่ยขึ้นหลังจากปรับอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ความอ่อนโยนยังคงอยู่ แต่มีความจริงจังของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเข้ามาแทนที่

        “ครับ?” เมฆินทร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมขยับตัวลุกขึ้นนั่งหันหลังทำตามแต่โดยดี พราวฟ้าค่อย ๆ เลิกชายเสื้อโรงพยาบาลที่หลวมโพรกของเขาขึ้นอย่างแผ่วเบา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย... หัวใจของคนเป็นแม่ภาวนาขออย่าให้มันร้ายแรงอย่างที่คิดเลย

        แต่แล้วภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ บนแผ่นหลังที่ขาวซีดและซูบผอมนั้น คือรอยสักสัญลักษณ์ที่งดงามทว่าอันตรายถึงชีวิต

        ดอกอะโคไนต์ (Aconite) ในฐานะแพทย์ เธอรู้จักมันดี “ราชินีแห่งยาพิษ” สีของมันยังคงสดและเข้มขนาดนี้ บ่งบอกได้ดีว่าพิษร้ายยังคงทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ...

        ‘ไอ้เด็กสารเลวคนนั้น มันทำกับลูกฉันได้ยังไง!’

        ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดดีรื้นขึ้นมาในอกจนแทบจะทนไม่ไหว แต่เธอต้องรีบสะกดกลั้นมันเอาไว้ด้วยเหตุผล และต้องคอยประคับประคองให้ลมหนาวมีจิตใจที่เข้มแข็ง คนเป็นแม่อย่างเธอก็ยิ่งต้องมีสติอยู่เคียงข้างคนที่เธอรักสุดหัวใจ

        มือของพราวฟ้าที่ยังคงสั่นเทาค่อย ๆ ถูกควบคุมให้นิ่งลง แววตาของเธอที่เคยหม่นแสงลงวูบหนึ่ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด ขณะที่ริมฝีปากของเธอกำลังจะขยับเอ่ยคำพูดออกมาก็ต้องชะงักไปเมื่อประตูของห้องพักถูกเปิดออก

        “อ้าว… สวัสดีครับคุณน้า” สายหมอกยกมือไหว้ ในมือถือถุงจากร้านเค้กมาอย่างเต็มมือ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับแผ่นหลังของเพื่อนที่ยังไม่ได้ถูกเอาเสื้อลง เมื่อเขาเห็นสัญลักษณ์ของ Venom Stamen แววตาก็วูบไหวไปด้วยความโกรธ จนเผลอกำถุงในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาทันทีที่นึกถึงเจ้าของดอกไม้สารเลวนั่น

        “สวัสดีจ้ะ เหนื่อยแย่เลยเฝ้าลมหนาวแทนน้าแทบทุกวัน” พราวฟ้าเอ่ยก่อนจะดึงเสื้อของลมหนาวลง เธอลุกขึ้นไปช่วยสายหมอกถือถุงในมือ แต่สายหมอกก็ส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงว่าเขายังถือได้

        “ไม่เป็นไรเลยครับ นี่ผมซื้อเค้กมาให้มัน จะได้กลับมามีน้ำมีนวลเร็ว ๆ ผอมแห้งแบบนี้หมดมาดคุณชายประจำคณะนิเทศหมด” สายหมอกปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเดินไปวางถุงบนโต๊ะกาแฟ

        “ไหน ๆ คุณน้าก็มาแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า เมื่อคืนผมเผลอหลับยาวที่นี่ ยังไม่ได้อาบน้ำเลย”

        “ตายจริง... งั้นกลับบ้านดี ๆ นะลูก ขอบใจมากที่อยู่เป็นเพื่อนลมหนาวตลอด ไว้น้าจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะ”

        “ไม่เป็นไรเลยครับคุณน้า ไอ้ลมหนาวก็เพื่อนรักเพื่อนตายของผม” สายหมอกตอบก่อนจะหันไปทางเจ้าของชื่อ “กูไปก่อนนะ เดี๋ยวมาหามึงใหม่”

        “อืม ขอบคุณครับ” เมฆินทร์ตอบกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนได้ยินอย่างสายหมอกและพราวฟ้าทำสีหน้าแปลกใจกับการตอบรับนี้ แต่ก็ไม่ได้มีใครเอ่ยทักท้วงอะไร