ตอนที่ 8 : การรักษาที่ต้องแลก

        

        “อะไรครับ? แต่อะไร”

        “ลูกใจเย็น ๆ ก่อน” พราวฟ้าเห็นท่าทางเริ่มไม่สงบของลมหนาว เธอเริ่มกังวลมากขึ้น “การรับการรักษาผ่านทางโรงพยาบาลต้องรอคิวที่นาน และทั้งพิสทิลเอง แอนไทเองก็มีสิทธิ์เลือกว่าจะตกลงรักษาให้กันหรือปฏิเสธที่จะไม่รับเคสนี้ก็ได้ มันเลยทำให้การรันระบบช้ามากกว่าที่ควรจะเป็น”

        “เอ้า.. แล้วแบบนี้จะมาลงทะเบียนเป็นอาสาสมัครเพื่อ?” เมฆินทร์ทั้งไม่เข้าใจ และงงหนักกว่าเก่า

        “เพื่อรักษาสิทธิประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายจ้ะ มันมีระบบกฎหมายเข้ามาคุ้มครองด้วยสำหรับแอนไทที่ลงทะเบียน เอาเป็นว่า… เราอย่าสนใจเลย เพราะที่แม่จะบอกคือแม่มีทางรักษาให้น้องหนาวแบบที่ไม่ต้องรอคิวอะไรทั้งนั้น อย่าที่แม่บอกไปพิษค่อนข้างรุนแรงจะมัวแต่ยืดเวลานานมากไม่ได้” พราวฟ้าพูดพลางลูบหัวลูกชายตนเบา ๆ เมื่อเห็นว่ามีการถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่คล้ายโล่งอก

        “งั้นดีเลยครับ แม่บอกวิธีมาเลย ผมจะทำตาม.. ผมไม่อยากจบชีวิตอีกรอบแล้วจริง ๆ”

        “ลูกยอมรับได้ใช่ไหม ถ้าลูกต้องมีอะไรกับแอนไทเพื่อการรักษาพิษ... มันอาจจะไม่ใช่แค่ครั้งเดียว หรือสองครั้ง”

        “ห้ะ!! ด…เดี๋ยวนะ มีอะไรกับแอนไทหรอครับ? หมายถึง?” เมฆินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ วิธีพิเศษที่แม่ของเขาพูดถึงหมายถึงวิธีอย่างว่านี่หรอ?

        ‘อยากจะบ้า ให้ไปนอนกับคนที่ไม่รู้จักอะไรเลยเนี่ยนะ’

        นี่มันคือการลดทอนศักดิ์ศรีกันชัด ๆ ความรู้สึกต่อต้านพุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง จากคนที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุด ต้องมาตกอยู่ในสถานะที่ต้องใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อแลกกับความอยู่รอด... มันน่าสมเพชเกินไปแล้ว

        “มันต้องรักษาด้วยวิธีแบบนี้วิธีเดียว เพราะร่างกายลูกรับยาเข้าไปแล้วก็สลายหมด ไม่สามารถลดหรือถอนพิษได้ การรักษาด้วยวิธีการโดยตรงเป็นการรักษาที่มีประสิทธิภาพสูงสุด การมีสัมพันธ์ทางกายกับแอนไทจะช่วยให้สารคัดหลั่งที่มีฤทธิ์เป็นยาถอนพิษซึมซับเข้าร่างกายจนลูกหายจากความทรมาน”

        พราวฟ้าอยากจะพูดและอธิบายให้มากกว่านี้ แต่กลัวลมหนาวจะไม่ยอมรับ ลูกชายเธอเพิ่งผิดหวังกับความรักมาและสภาพจิตใจน่าจะยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องพวกนี้ การได้รับสัมผัสจากคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักของตัวเองคงยากที่จะทำใจให้ทำลง แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ เรียกได้ว่าลองทุกวิธีทางการแพทย์ไม่ได้ผลกับร่างกายนี้ เหลือแค่ใช้วิธีดั้งเดิมและวิธีต้นกำเนิดเท่านั้น

        “…”

        “แม่รู้ว่ามันน่าตกใจและยอมรับได้ยาก แต่แอนไทที่แม่จะให้เขามาช่วยลูก ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนเลย เมื่อก่อนพวกลูกก็สนิทกันมาก น้องน่านฟ้า ลูกจำได้ไหม?”

        ‘ใครในตอนนี้ก็จำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ผมจำได้แค่ตัวเองในตอนที่ฟื้นมาในโลกนี้ก็บุญหัวแล้ว..’

        “แม่คุยกับน้ารดาเรื่องลูก บ้านนั้นเลยอยากจะช่วยเรา เป็นฝ่ายเสนอมาเองเลยว่าควรให้ลูกกับน่านฟ้าหมั้นกันด้วย แล้วก็ให้น่านฟ้ารักษาลูกจนกว่าจะหายดี”

        “ห้ะ!? … หมั้น?” เมฆินทร์ทวนคำเสียงหลง สมองใกล้ระเบิดตู้มเต็มที่แล้ว เขาแทบอยากจะมุดดินหนีไปที่สงบ ๆ จริง ๆ เรื่องนั้นเรื่องนี้ยัดใส่หัวเขาจนต้องพยายามตั้งสติให้ดีครั้งแล้วครั้งเล่า “เดี๋ยวครับแม่ ผมตามไม่ทันแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน? พิษ แอนไท … แล้วยังหมั้นอีก มันจะต้องอะไรขนาดนั้น แค่ให้รักษาพิษด้วยการไปมีอะไรกับคนอื่นที่เป็นแอนไทอะไรนั่นก็เยอะแล้วนะครับ นี่ยังต้องหมั้นอีกหรอ?”

        ปฏิกิริยาของลมหนาวตอนนี้ทำเอาพราวฟ้าหัวใจหล่นวูบ สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดคือการที่ลมหนาวปฏิเสธในทางเลือกสุดท้ายที่เธอมีให้ ในฐานะของคนเป็นแม่ ตลอดระยะเวลาที่เธอเฝ้ามองลูกชายที่ทรมานจากความรัก ทรมานจากพิษ ช่วงนั้นแสนจะเจ็บปวดไม่ต่างกัน เธอไม่อยากให้เขาไม่ทำตามเธอในเรื่องนี้ แม้ว่าจะต้องบังคับเธออาจจะจำเป็นต้องทำ

        “แม่รู้ว่ามันกระทันหัน แม่รู้ว่ามันอาจจะดูมากไปสำหรับลูกที่เพิ่งผ่านเรื่องแย่ ๆ มา แต่จะให้แม่ทำยังไง!? การที่แม่ต้องมาคอยดูรายชื่อพิสทิลที่รอคิวการรักษากว่าจะผ่านพ้นไปแต่ละรายแล้วกว่าจะถึงคิวลูก เผลอ ๆ รอนานเป็นปี แล้วคอยมองตอนลูกต้องทรมานกับอาการรอบพิษกำเริบ หรือลูกจะไปขอร้องอ้อนวอนให้ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นกลับมารักลูกอีกครั้งงั้นหรอ!? … พอเถอะนะลมหนาว อย่าทรมานตัวเอง แค่นี้แม่ก็เจ็บปวดไปพร้อม ๆ กับลูกแล้วนะ”

        ความเข้มแข็งของพราวฟ้าที่พยายามจะพูดคุยกับลมหนาว และพยายามจะเก็บกั้นความรู้สึกทั้งหมดได้ถูกพังทลายลงในพริบตา ถึงเธอจะเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านเพศรองนี้โดยเฉพาะ แต่เธอก็ไม่สามารถผิดจรรยาบรรณหรือทำอะไรกับระบบของโรงพยาบาลได้เลย ต่อให้มันทำได้สามารถลัดคิวเพื่อลูกของตัวเอง แต่ถ้าลัดคิวแล้วแอนไทเกิดปฏิเสธอีกเพราะพิษของลมหนาวอยู่ในระดับสูง มันก็จะทำให้เสียโอกาสของคิวที่ควรจะได้ อีกทั้งยังเกิดการต่อคิววนซ้ำอีก ความผิดถูกหลายอย่างที่ตลอดระยะเวลามานี้ตีกันมั่วไปหมดในหัวเธอ

        “แม่เกือบจะเสียลูกไปครั้งนึงแล้วนะลมหนาว” เธอบอกด้วยเสียงสั่นเครือพลางโอบกอดลูกชายตน น้ำตาของผู้เป็นแม่ไหลอาบแก้มลงมาเมื่อนึกถึงวันที่เธอคิดว่ามันเลวร้ายที่สุดในชีวิต “การหมั้นครั้งนี้ อาจจะดูเป็นการบังคับ แต่มันคือหลักประกันเดียวที่ทำให้แม่มั่นใจได้ว่าลูกจะปลอดภัย ทำให้แม่สบายใจขึ้นมาได้หน่อยว่าจะไม่เสียลูกไปเป็นครั้งที่สอง... ขอร้องล่ะลมหนาว ทำเพื่อแม่ได้ไหม”

        ภาพของแม่ที่กำลังร้องไห้และน้ำเสียงที่แสนจะอ้อนวอนของเธอ ทำเอาเมฆินทร์น้ำตาไหลตาม มันบีบคั้นหัวใจ แม้ในหัวของเมฆินทร์จะต่อสู้กันอย่างหนักหน่วง ด้วยความที่เขาไม่รู้อะไรมากนัก มีแค่พราวฟ้าคอยเล่าและบอกทุกอย่าง ถ้าโดยปกติแล้วเขาจะต้องปฏิเสธวิธีการบ้า ๆ นี่อย่างแน่นอน คนอย่างเมฆินทร์... ทำไมต้องไปนอนอ้าขาให้ใครที่ไม่รู้จักด้วย!

        แต่แล้ว ภาพของแม่เนตรนภาที่นอนป่วยอยู่บนเตียงในวาระสุดท้ายของชีวิตก็ฉายชัดขึ้นมาให้เขาหวนนึกถึง ภาพของความเจ็บปวดที่เขาไม่มีแม้กระทั่งโอกาสที่จะได้รักษาแม่ให้หายแล้วกลับมามีชีวิตดูความสำเร็จของเขา การจากลาที่ทำให้คนที่ยังอยู่ทรมานเพราะคนที่รักสุดหัวใจได้จากไป...

        นั่นสินะ แม่พราวฟ้าในตอนนี้ อาจจะเปราะบางและพร้อมจะแหลกสลายเหมือนเขาในตอนนั้นก็เป็นได้ สำหรับเขายังถือว่ามีโอกาสที่จะรักษาและใช้ชีวิตอยู่ต่อกับผู้หญิงคนนี้ แม้จะคนละโลก หรือเธออยู่ในโลกคู่ขนานก็ยังคงเป็นแม่ของเขาอยู่เหมือนเดิม

        ก่อนที่เขาจะหมดลมหายใจในครานั้น เขาขอโอกาสในการได้มีชีวิตอีกครั้ง... อยากใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม อยากทำในสิ่งที่อยากทำเพื่อที่จะได้ไม่เสียใจในภายหลัง และที่สำคัญที่สุดเขาได้โอกาสนั้นมาแล้ว พร้อมกับการได้เจอแม่คนที่เขารักสุดหัวใจ แล้วทำไมถึงไม่คว้าทุกโอกาสเพื่อให้ได้ใช้ชีวิตตามที่ตัวเองขอเอาไว้ล่ะ?

        ‘เอาเถอะ.. แม้ฉันจะยังไม่เข้าใจโลกใบนี้ และยังไม่รู้จักคนที่ชื่อน่านฟ้า หรือแม้กระทั่งแฟนเก่าเฮงซวยที่สร้างพิษบ้าบออะไรนี่ไว้... แต่อนาคตไม่ว่าจะเป็นยังไง ชะตาถูกกำหนดให้ฉันต้องมาอยู่ที่นี่ มาลองดูกันสักตั้งแล้วกัน!’

        “ผม... จะทำครับ” เมฆินทร์ตัดสินใจเอ่ยบอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขาเห็นรอยยิ้มของผู้เป็นแม่ที่คลี่ออกมาอย่างโล่งอก และนั่นทำให้เขารู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้ผิดพลาดอะไรเลย

        “ดีใจจัง... แม่รู้ว่าลูกต้องเข้าใจ และแม่มั่นใจว่าน่านฟ้าจะดูแลลูกได้เป็นอย่างดี เขาจะช่วยให้ลูกหายแล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ไม่ต้องทนทรมานกับพิษร้าย” พราวฟ้าบอก ก่อนจะสวมกอดลูกชายแน่นอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจ