ตอนที่ 9 : ร่องรอยของลมหนาว

        

        สองวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าในห้องพักผู้ป่วยที่หรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวา ในที่สุดเมฆินทร์ก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ ร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนเพลียเบาโหวงอย่างไม่คุ้นชิน แต่ก็ดีขึ้นมากหลังจากได้รับวิตามินและสารอาหารอย่างต่อเนื่อง

        บรรยากาศในรถยนต์ระหว่างเดินทางกลับบ้านนั้นแสนสงบ มีเสียงเพลงบรรเลงเปียโนเบา ๆ ชวนให้ผ่อนคลาย พราวฟ้าดูคลายความกังวลมากกว่าเมื่อหลายวันก่อนที่เข้ามาคุยกับเขา เธอขับรถด้วยท่วงท่าเรียบนิ่ง ไม่ได้ชวนคุยอะไรมากนัก คงเพราะอยากให้เขาได้พักผ่อนและชื่นชมบรรยากาศนอกโรงพยาบาลอย่างเต็มที่ ซึ่งเมฆินทร์เองก็รู้สึกขอบคุณในใจสำหรับความเงียบนั้น ทำให้มีเวลาจมอยู่กับตัวเอง พิจารณาและทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่างที่แทบจะตลอดเวลาตั้งแต่เขาฟื้นมาก็เอาแต่คิดวนซ้ำ ๆ ไม่เลิก

        ดวงตาสีเทาเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ มันไม่ใช่ความตื่นตระหนกเหมือนครั้งแรกที่สัมผัสกับที่แห่งนี้ แต่เป็นการเฝ้ามองด้วยสายตาของนักสำรวจ ในการทำความเข้าใจสภาพแวดล้อม ทำความเข้าใจโลกใบใหม่ที่เขาถูกเหวี่ยงเข้ามา...

        สถาปัตยกรรมของตึกระฟ้าดูเน้นความทันสมัยและสวยงามแปลกตา ไม่มีแม้แต่เสาไฟหรือสายไฟฟ้าให้รกหูรกตา การใช้โทนสีเทาเงินและกระจก ทำให้เมืองดูมีชีวิตชีวาและเป็นระเบียบมากกว่ากรุงเทพฯ ในโลกเดิมของเขาอย่างเห็นได้ชัด ดูน่าตื่นตาตื่นใจจนทำให้เมฆินทร์รู้สึกตื่นเต้นและอยากลงไปสำรวจโลกใบนี้ให้มากขึ้น

        เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรูหราในย่านที่เงียบสงบ เมฆินทร์รู้สึกได้ถึงความโอ่อ่าและงดงามของอาคารสไตล์วิกตอเรียนที่ผสมผสานความคลาสสิกเข้ากับความทันสมัยได้อย่างลงตัว ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น สนามหญ้ากว้างใหญ่ เขารู้สึกทึ่งกับความงามและขนาดของบ้านหลังนี้อย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมกับพราวฟ้าที่เดินนำหน้า

        “คิดถึงบ้านเราไหมลูก ไปอยู่โรงพยาบาลมาตั้งหลายเดือน” พราวฟ้าหันมาถามด้วยรอยยิ้ม

        “ครับ” เมฆินทร์พยักหน้าตอบรับด้วยแววตาเป็นประกาย

        ‘คิดถึงสิ คิดถึงโลกเดิมด้วย แต่บ้านแม่พราวฟ้า มันใหญ่เกินไปไหมเนี่ย รวยระดับไหนกัน?’

        ในโลกเดิมของเขาถึงแม้จะเป็นซูเปอร์สตาร์ที่มีรายได้มหาศาล แต่เขาก็เลือกที่จะใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายในคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง แม้จะมีเงินมากพอที่จะซื้อบ้านหลังใหญ่เช่นนี้ได้ เขาก็ไม่เคยคิดที่จะทำเลยสักครั้ง เพราะการใช้ชีวิตคนเดียวทำให้เขาไม่ได้รู้สึกอยากมีบ้านหลังใหญ่ การอยู่คนเดียวในคอนโดขนาดพอเหมาะก็เพียงพอแล้ว แต่บ้านหลังนี้... มันทำให้เขาเห็นภาพตัวเองในอนาคต หากมีครอบครัวอบอุ่น ก็น่าจะเหมาะกับการได้มาอยู่รวมกัน

        “เข้าบ้านกันเถอะ ตากแดดตามลมนาน ๆ ยังไม่ดีต่อร่างการลูก” พราวฟ้าบอกก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน

        เมฆินทร์เดินตามเข้าไปในคฤหาสน์

        ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นตัวบ้าน... มันเหมือนการล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของคนอื่น ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นขโมยที่กำลังจะเข้าไปสำรวจร่องรอยของเจ้าของบ้านที่จากไปแล้ว

        ‘นี่คือชีวิตที่เราต้องสวมบทบาทต่อไปจริง ๆ อย่างนั้นสินะ?’

        “ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อนนะลูก” พราวฟ้าบอกด้วยรอยยิ้มพลางตบบ่าลูกชายของตนเบา ๆ “เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวเสร็จจะเรียกนะ”

        “ครับ..” เมฆินทร์ตอบรับแบบไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าไหร่ แล้วทอดสายตามองไปยังบันไดที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบนบ้านอย่างเชื่องช้า พร้อมกับความคิด ความสับสนมากมายในหัว จนถึงตอนนี้เขายังทบทวนมาตลอดจริง ๆ ว่าหลังจากนี้ต้องใช้ชีวิตแบบลมหนาวงั้นหรือ

        

        เมื่อเดินมาถึงด้านบนเขาพบว่ามีประตูอยู่สามบาน เขารู้สึกโล่งใจเล็ก ๆ เมื่อพบว่าบนบานประตูแต่ละห้องนั้นมีป้ายชื่อของงเจ้าของห้องแขวนเอาไว้อยู่ เขามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่มีชื่อว่า น้องหนาว มื่อเลื่อนไปจับเข้าที่ลูกบิดประตู สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง

        ห้องนอนของลมหนาวเป็นห้องที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยโทนสีฟ้าเทาและขาว ดูสะอาดตาสะท้อนรสนิยมของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี… เจ้าของห้องตัวจริงที่ไม่ใช่เขา ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยชั้นหนังสือ มีนิยายมากมายเรียงรายอยู่กินพื้นที่ไปมากกว่าสามส่วน อีกส่วนหนึ่งเป็นตำราเรียนที่ทำให้เมฆินทร์รับรู้ได้ว่าลมหนาวนั้นเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ สาขาศิลปะการแสดง บริเวณใกล้กับมีกีตาร์โปร่งวสงพิงมุมห้องที่สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนที่คงจะชื่อชอบทางด้านศิลปะความบันเทิงไม่ต่างจากตัวเขาเอง

        เมฆินทร์เดินไปยังโต๊ะทำงานเขาไล้มือสัมผัสขอบโต๊ะไม้โอ๊คช้า ๆ ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับตารางเรียนชั้นปีสาม นั่นทำให้เขาสามารถรับรู้ข้อมูลพื้นฐานของลมหนาวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง... ขาเรียวยาวก้าวเดินสำรวจห้องไปเรื่อย ๆ เก็บรายละเอียดทุกอย่างเท่าที่ตัวเขาจะสามารถทำความเข้าใจเจ้าของร่างนี้ได้ ก่อนจะหยุดลงที่อัลบั้มรูปเล่มหนา เขาตัดสินใจหยิบมันขึ้นมานั่งเปิดดูบนเตียง

        

        หน้าแรก ๆ ของอลับั้มเป็นรูปของเด็กชายผู้ชายหน้าตาน่ารักที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาตอนเด็กแบบไม่ผิดเพี้ยนเลยจริง ๆ กำลังยิ้มอย่างมีความสุขกับพราวฟ้าและผู้ชายที่ดูอบอุ่นใจดีอีกคนหนึ่งซึ่งอาจจะเป็นพ่อของลมหนาว แต่เมื่อไล่เปิดไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มมีเด็กผู้ชายอีกคนปรากฏตัวขึ้นภายในรูป เด็กคนนั้นดูอายุน้อยกว่าลมหนาวเล็กน้อย มักจะยืนอยู่ข้างลมหนาวเสมอ บางรูปก็เกาะแขน บางรูปก็เหมือนจะแกล้งกัน มีตั้งแต่ช่วงวัยเด็กจนกระทั่งค่อย ๆ เติบโตขึ้นแต่ก็ยังมีเด็กคนนี้อยู่ในรูปอยู่บ่อยครั้ง

        สายตาของเขาไม่เคยเปลี่ยนไปจนเมฆินทร์สามารถจับความรู้สึกนั้นได้ แล้วมันก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่า... เด็กผู้ชายในภาพเป็นใครกันแน่? มีความสำคัญยังไงกับลมหนาวถึงได้เหมือนกับจะอยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิตตั้งแต่เด็กจนโต ดูจากชุดแล้วน่าจะถึงแค่ระยะเวลาช่วงมัธยมละมั้ง แล้วจู่ ๆ ช่วงหลังของอัลบั้มก็เหลือเพียงแค่ลมหนาวกับแม่พราวฟ้าในรูป ช่วงวัยที่น่าจะโตมากขึ้นหรือปัจจุบัน

        

        เมื่อเมฆินทร์เปิดดูรูปในอัลบั้มของลมหนาวจนหมด ก็พอจะทำให้เข้าใจในวิถีชีวิตหรือไลฟ์สไตล์ส่วนหนึ่ง ก่อนจะเอนตัวลงนอนขวางเตียงกลิ้งไปมาให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือไปโดนเข้ากับอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้หมอน เขาจึงเปิดมันขึ้นพบกับไดอารี่ที่ถูกซ่อนเอาไว้

        “ไดอารี่? ถ้าเปิดดู… จะเป็นอะไรไหมนะ” เมฆินทร์พูดขึ้นมาลอย ๆ กับตัวเอง ปลายนิ้วสอดเข้าไปในหน้าที่ถูกขั้นด้วยที่ขั้นหนังสือ เขาชั่งใจอยู่สักพัก เพราะถ้าลมหนาวรู้ว่ามีใครมาเสียมรายาทแบบนี้อาจจะโกรธก็ได้ แต่อีกใจก็ฉุกคิดได้ว่าตอนนี้ตัวเขากำลังอยู่ในร่างลมหนาวไม่ใช่หรอ บางทีการเปิดอ่านมันอาจจะช่วงให้เขารู้จักเจ้าของร่างมากขึ้นจนเขาใช้ชีวิตแบบลมหนาวได้แนบเนียนก็ได้

        ไม่ได้มีทางเลือกอะไรให้ตัวเขามากนัก..

        ‘เปิดอ่านเลยแล้วกัน... ตัดสินใจด้วยตัวเองนี่แหละ!’