คอร์สเจ้าสาวก็มา

-๒-

คอร์สเจ้าสาวก็มา

“ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ควรจะดูดีกว่านี้สิคะ”

คำพูดเรียบๆที่หลุดออกมาจากปากของราตรี ทำเอาสองแม่ลูกยืนตาปริบๆ นังเด็กกำพร้าที่เพิ่งฟื้นจากความตายมาหยกๆ แทนที่จะร้องไห้ฟูมฟาย กลับยื่นข้อเสนอหน้าตาเฉย

“มึงหมายความว่ายังไงนังราตรี” นางสมใจถาม เสียงเข้มแต่ในใจกลับนึกหวั่นกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของหลานสาว

เมื่อก่อนอีเด็กคนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใคร เวลาพูดก็แผ่วเบาราวกับกลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก แต่หลังจากฟื้นขึ้นมาคราวนี้ ราตรีเหมือนพวกสมองกลับ นอกจากจะกล้าต่อปากต่อคำแล้ว แววตายังเชิดรั้น มั่นใจ มั่นหน้า ราวกับเป็นคนละคน

“ก็ไหนๆ ป้าอยากจะขายฉันเพื่อเอาเงินสินสอดใจจะขาด ‘สินค้า’ อย่างฉันมันก็ต้องมีสภาพที่ดูดีดึงดูดลูกค้าหน่อยสิคะ” ราตรีเวอร์ชันใหม่กอดอก อธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

 “สภาพฉันในตอนนี้ ถ้านายสิงห์อะไรนั่นมาเห็น คงหัวใจวายหนีกลับฟาร์มไก่ไม่ทันแน่ คิดดูสิคะ... ใครจะอยากแต่งงานกับผู้หญิงตัวมอมแมม ผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งแบบนี้ หรือว่า... พวกป้าไม่อยากได้เงินสองหมื่นกันแล้ว”

คำว่า ‘สองหมื่น’ ทำเอาสองแม่ลูกยืนบื้อเป็นสากกะเบือ

“แม่...” ละไม ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนรีบกระซิบกระซาบพลางเขย่าแขนผู้เป็นแม่ 

“นังราตรีมันก็พูดถูกนะ ถึงใครจะลือว่านายสิงห์ป่าเถื่อน แต่เขาก็คงไม่อยากได้ผู้หญิงเนื้อตัวเน่าหนอนแบบนี้ไปทำเมียหรอก สภาพแบบนี้เป็นหนู หนูก็ไม่เอา”

“ใช่ไหมล่ะคะ แบบนี้มันต้องเข้า ‘คอร์สเจ้าสาว’ แล้วป่ะ” ราตรียิ้มแฉ่งตาหยี

รอยยิ้มสดใสแบบที่ไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของราตรีคนเก่า ทำเอานางสมใจและละไมเริ่มขนลุกซู่ นึกระแวงในใจว่านังนี่มันประสาทกลับ หรือมีผีเหย้าผีเรือนตัวไหนเข้าสิงมันกันแน่

“พูดจาเลอะเทอะเหมือนคนบ้า มึงไปเอาภาษาพิลึกพิลั่นนั่นมาจากไหน” ป้าสมใจตะคอกกลบเกลื่อนความกลัว

“สงสัยมันจะบ้าเพราะกลัวผัวจริงๆ ละมั้งแม่” ละไมค้อนขวับ

นางสมใจสูดลมหายใจเข้าลึก ถอยฉากออกห่างจากราตรีไปก้าวหนึ่งอย่างไม่ไว้ใจ

 “แล้วมึงจะเอาอะไร ไอ้คอดๆเจ้าสาว ของมึงเนี่ย!”

“คอร์สเจ้าสาว ก็คือการเตรียมตัวของผู้หญิงก่อนแต่งงานไงคะ ต้องประโคมผิว สปาผม ให้เจ้าสาวสวยยยยที่สุดในวันงาน” ราตรีลากเสียงยาว ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ยิ่งเห็นสองแม่ลูกงงเป็นไก่ตาแตกเธอก็ยิ่งบันเทิง ถือเป็นการแก้แค้นให้เจ้าของร่างเดิมไปในตัว

“อ้อ… เข้าใจละ มันคงอยากอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ รอผัวมารับล่ะสิแม่” ละไมผู้หัวไวรีบสรุป

“ถูกต้องนะค้า” ราตรีดีดนิ้วเป๊าะ

นางสมใจเอามือทาบอก นึกอัศจรรย์ใจที่นังหลานตัวซวยเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ แต่ก่อนที่ป้าสมใจจะอ้าปากด่า คนเป็นลุงที่ยืนเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ไปอาบน้ำอาบท่าเถอะราตรี แล้วเอาชุดใหม่ที่ลุงซื้อให้มาใส่รอคุณสิงห์เขามารับ” ลุงแอบโล่งใจที่เห็นหลานสาวไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายขัดขืน

 คราวนี้ทั้งนางสมใจและละไมยอมปิดปากเงียบ ไม่คิดขัดศรัทธา เพราะมูลค่าเงินสองหมื่นมันค้ำคออยู่ ชุดใหม่ไม่กี่บาทของลุง จึงได้รับข้อยกเว้นไม่โดนจิกกัด

ละไมเดินกระแทกส้นนำทางราตรีมายังลำคลองหลังบ้าน ทันทีที่เห็นทัศนียภาพ รัตติในร่างราตรีถึงกับตาโต... น้ำในลำคลองเมื่อเกือบร้อยปีก่อน มันใสสะอาดระยิบระยับราวกับกระจกเงา สมคำร่ำลือประเภท ‘น้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลา’ ของจริง 

ละไมสะบัดหน้าใส่ ก่อนจะโยนขันสังกะสีบรรจุเครื่องอาบน้ำลงบนตลิ่ง ภายในมีใยบวบขัดตัวสีน้ำตาลแห้งๆ กับสบู่ก้อนสีขาวไร้กลิ่น

“สบู่กับใยบวบนั่นฉันยกให้เลย ไม่ต้องเอามาคืน เผื่อแกจะได้หอบไปใช้ที่บ้านผัว... แว่วมาว่าที่นั่นคงไม่มีอะไรนอกจากเล้าไก่เหม็นๆ หวังว่าเอ็งจะไม่ซมซานหนีกลับมาที่บ้านหลังนี้นะ ไปแล้วไปลับ อย่ากลับมาเป็นภาระอีก” ละไมเหยียดหัวเราะหึหึในลำคอ

ราตรีแสร้งทำท่าคิดทบทวน ก่อนจะสวนกลับนิ่มๆ

“ถ้าเขามีเงินมาสู่ขอฉันตั้งสองหมื่น... ละไมไม่คิดบ้างเหรอ ว่าที่ฟาร์มไก่นั่นอาจจะมีอะไรที่หรูหรากว่าใยบวบเก่า กับสบู่แห้งๆ นี่ก็ได้ เงินตั้งสองหมื่นเชียวนะ สำหรับเขาอาจจะเป็นแค่เศษเงินหลังตู้ ประสาอะไรกับสบู่ก้อนเดียว”

คำพูดต้อนให้จนมุมทำเอาละไมชะงักกึก... จริงสินะ ถึงชาวบ้านจะลือกันว่านายสิงห์โหดเถื่อน เป็นมาเฟียฆ่าคนตาย แต่ชายโฉดยากจนที่ไหน จะมีปัญญาขนสินสอดมาตั้งสองหมื่น ข้าวสารอีกสิบกระสอบ ไก่อีกยี่สิบตัวมาประเคนให้ 

ฟาร์มไก่นั่นคงไม่ได้แร้นแค้นอย่างที่เธอคิด

แต่ถึงอย่างนั้น... คนอย่างละไม ลูกสาวสุดที่รักของแม่สมใจ ก็ต้องได้ผู้ชายที่มีหน้ามีตา มีการศึกษาดีกว่านายสิงห์อะไรนั่นแน่นอน นายสิงห์น่ะเป็นพ่อหม้ายลูกติดถึงสองคน ถือเป็นผู้ชายมีตำหนิ ไม่คู่ควรกับเธอสักนิด ถ้านายสิงห์ดีจริง พ่อของเธอคงเสนอชื่อเธอให้เขาไปแล้ว เรื่องอะไรที่พ่อจะเห็นนังเด็กกำพร้าดีกว่าลูกในไส้

“เอ็งรีบๆ อาบไปเลยไป อ๊ะ... นี่คือน้ำยาสระผมว่านหางจระเข้ ฉันให้ยืมเฉยๆนะยะ ซื้อมาแพง... ใช้แต่น้อยล่ะ” ละไมโยนขวดแก้วใบย่อมให้

ราตรีรับมันไว้ได้อย่างแม่นยำดั่งจับวาง เธอเปิดฝาออกดม... นี่น่ะเหรอเคล็ดลับผมสลวยของแม่ละไม มิน่าล่ะ ผมของราตรีคนเก่าถึงได้แห้งกรังพันกันนัวเนียเป็นสังกะตังเหมือนคนไร้บ้าน

“แหม... ละไมก็ ฉันจะแต่งงานทั้งที ขี้เหนียวไปได้” ราตรีวักน้ำล้างผมในคลอง ก่อนจะคว่ำขวดบีบน้ำยาสระผมออกมาจนล้นทะลักเต็มฝ่ามือ

“บอกให้บีบน้อยๆ ไง!!!” ละไมตวาดลั่น ตาลุกโพลงด้วยความเสียดาย

“อุ๊ย มือลื่นค๊า... เดี๋ยววันหลังฉันซื้อมาคืนให้ก็ได้ ผมฉันมันเหนียวสังกะตังขนาดนี้ คงต้องสระสักสามสี่รอบถึงจะหายสาก” ราตรียิ้มเจ้าเล่ห์ สะใจที่ได้ปั่นประสาทลูกพี่ลูกน้องขี้หวง

“หมดขวดกันพอดีอีบ้า” ละไมถลึงตาใส่ด้วยความโมโหแทบกระอัก คิดว่าตัวเองอุตส่าห์ใจดี แต่กลับโดนนังราตรีคนใหม่แกล้งบีบขวดแชมพูต่อหน้าต่อตา

“ทำไมล่ะคะ ยาสระผมมันหาซื้อยากขนาดนั้นเลยเหรอ ปากซอยบ้านไม่มีโชห่วยขายหรือไง?” ราตรีสงสัยจริงๆ จากใจคนยุค 2025

“ปากซอยอะไรของมึง! นี่แม่ฉันได้มาจากญาติที่พระนคร นู่น... สองขวดตั้งสามสิบบาท ปัญญาอย่างมึงถ้าไม่ใช่โอกาสพิเศษ อย่าหวังว่าจะได้แตะ”

ราตรีทำตาโต มองของเหลวสีเขียวอ่อนในขวดแก้ว... กลิ่นก็งั้น ๆ สรรพคุณก็งดงามตามท้องเรื่อง แต่ขายตั้งขวดละสิบห้าบาท (ซึ่งในยุคปี 2503 ถือว่าแพงหูฉี่) สองแม่ลูกนี่คงโดนหลอกขายมาแน่ มองยังไงก็ไม่เหมาะกับราคานี้

สมองของนักธุรกิจสาวปี 2568 เริ่มหมุนติ้ว... ถ้าเธอทำน้ำยาสระผมสมุนไพรแบบนี้ขายคนในท้องถิ่น โดยไม่ต้องไปพึ่งพาของป่าจากพระนคร เธอคงรวยเละ! ต้นทุนก็มีแค่บรรจุภัณฑ์ ส่วนวัตถุดิบอย่างว่านหางจระเข้ มะกรูด อัญชัน ก็หาเด็ดเอาตามรั้วบ้านชัดๆ ปล่อยให้ละไมโง่ซื้อของแพงต่อไปเถอะ

ละไมทนไม่ไหว ถลาเข้ามาแย่งขวดแชมพูคืน แต่ราตรีไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบ ยื้อยุดฉุดกระชากแกล้งให้ละไมโมโต้จนหน้าดำหน้าแดง

“ฉันกะว่าจะทำดีด้วยเป็นครั้งสุดท้าย แต่แกมันกวนประสาท จะไปตายที่ไหนก็ไปเลยไป๊! แล้วไม่ต้องซมซานกลับมาบ้านพ่อกับแม่ฉันอีกนะ” ละไมกระชากขวดแชมพูคืนไปได้ก็ด่าเปิง ก่อนจะกระทืบเท้าสะบัดตูดหนีไปด้วยความโมโหสุดขีด

รัตติในร่างราตรีหลุดขำออกมาเสียงดังลั่นอย่างชอบใจ

เธอกางแขนทิ้งตัวลงลอยคอในน้ำใสสะอาด สบายอุราในท่าปลาดาว หงายหน้ามองท้องฟ้าครามยุคอดีตที่ปราศจากมลพิษ PM 2.5 กลิ่นไอของดงไม้และใบหญ้าช่างบริสุทธิ์สดชื่นจนฟินสุดๆ ถ้าไม่ติดว่ามีเรื่องแต่งงานกวนใจ เธอคงคิดว่าตัวเองกำลังนอนแช่สระว่ายน้ำในรีสอร์ทหรูระดับห้าดาว

มันก็ดีเหมือนกันที่ได้มาเกิดใหม่... ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในชาติก่อนอันตรธานหายไปสิ้น หลงเหลือเพียงความทรงจำจางๆ ที่ไม่มีผลต่อใจอีกต่อไป

นายสิงห์คนนั้นจะเป็นคนป่าเถื่อนถ่อยสถุลอย่างไรก็ช่างเถอะ แต่สิ่งหนึ่งที่เขายังไม่รู้คือ... เมียคนใหม่ของเขาคนนี้ ดีกรีเป็นถึงนักธุรกิจสาวที่ประสบความสำเร็จระดับร้อยล้านในปี 2568!

ในยุคที่ทรัพยากรธรรมชาติยังอุดมสมบูรณ์ ขุมทรัพย์อยู่รอบตัวขนาดนี้ เธอไม่มีวันยอมก้มหัวพึ่งพาใครเพื่อสร้างตัวแน่

คอยดูเถอะ... ราตรีคนนี้แหละ จะกลายเป็นมหาเศรษฐีนีที่ร่ำรวยที่สุดในยุค พ.ศ. 2503 ให้ได้!