รับเจ้าสาว

-๓-

รับเจ้าสาว

ราตรีในเวลานี้ อยู่ในชุดเสื้อแขนพองแต่งลูกไม้สีครีม นุ่งผ้าถุงลายขวางสีม่วงมังคุด ผมยาวสลวยถูกเกล้าเป็นมวยต่ำไว้ด้านหลังด้วยฝีมือของเธอเอง มันขับให้ดวงหน้าเรียวเล็ก ส่งประกายงดงามผุดผาดอย่างที่คนในบ้านไม่เคยมีโอกาสได้เห็น

 แค่อาบน้ำชำระคราบไคลจนสะอาดหมดจด แต่งกายด้วยเสื้อผ้าดีๆ แม้แต่ละไมที่เกลียดลูกพี่ลูกน้องคนนี้เข้าไส้ ก็ยังต้องยอมรับในใจอย่างจำนน... ว่านังราตรีเป็นผู้หญิงที่สวยจัดคนหนึ่ง เพียงแต่ความงดงามนั้นถูกซ่อนอยู่ใต้รอยแผลและความแร้นแค้นมาตลอดสิบเก้าปี

ลุงแดงเดินเข้ามาหาหลานสาวที่เพิ่งผลัดผิวแต่งหน้าเสร็จด้วยเครื่องสำอางเท่าที่พอจะหยิบยืมมาได้ มือที่สั่นเทาหยิบกิ๊บติดผมรูปดอกไม้โบราณขึ้นมาบรรจงติดลงบนเรือนผมให้หลานสาว

“นี่เคยเป็นของแม่หลาน... มันเป็นของชิ้นเดียวที่ลุงเก็บรักษาไว้ให้ราตรีได้”

แววตาของคนเป็นลุงฉายความโศกเศร้าลึกซึ้ง ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ภรรยาและลูกสาวแท้ๆ กดขี่หลานกำพร้ามาเนิ่นนาน ยังคงเป็นแผลเป็นในใจ ราตรียกมือไหว้ลุงอย่างนอบน้อม แววตาซาบซึ้ง

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะลุง ราตรีเชื่อว่าโอกาสที่ลุงมอบให้ในครั้งนี้ จะทำให้ชีวิตของราตรีเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นค่ะ”

“คุณสิงห์ท่านเป็นคนมีฐานะและใจกว้างนะลูก” ลุงแดงบอกพลาลูบหัวหลาน "ที่ชาวบ้านร่ำลือกันไปในทางไม่ดี เป็นเพราะท่านเป็นคนเข้มงวด เด็ดขาด เพราะต้องปกครองลูกน้องในฟาร์มตั้งมากมาย แต่ท่านรับปากกับลุงแล้ว ว่าจะดูแลราตรีอย่างสมฐานะภรรยาคนหนึ่ง หลานไม่ต้องกลัวว่าจะต้องอดๆ อยากๆ อีกต่อไป จากนี้ไปหลานจะมีทั้งเงินทองและศักดิ์ศรี มากกว่าผู้หญิงชาวบ้านทั่วไป... หมดเคราะห์หมดโศกสักทีนะลูก”

หากเป็นอย่างที่ลุงว่าก็คงจะดี... รัตติคิดในใจ หวังว่า ‘นายสิงห์’ ว่าที่เจ้าบ่าวคนนี้จะให้เกียรติผู้หญิงและรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับลุงแดง แต่ถ้าจะให้คาดหวังเรื่อง ‘ความรัก’ รัตติได้ฝังหัวใจดวงนั้นลงป่าช้าไปตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว

 การถูกอดีตสามีและเพื่อนรักหักหลังอย่างเจ็บแสบทำให้เธอตระหนักว่า สันดานไม่รู้จักพออยู่คู่กับผู้ชายทุกคน และเธอปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันชายตามองสิ่งที่เรียกว่าความรักอีกเป็นอันขาด

ตึง ๆ ๆ 

“มากันแล้ว” ป้าสมใจผลักประตูพรวดพราดเข้ามา ท่าทางร้อนรนระคนตื่นเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่

แน่ล่ะ... เงินสินสอดตั้งสองหมื่นบาท กำลังเดินทางมาประเคนให้ถึงชานเรือน 

ในชีวิตของนางสมใจ เงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เคยผ่านตาคือเงินหลักพันจากการขายที่ดินมรดกของพ่อ แต่นี่... สองหมื่นบาท! มันจะกองสูงขนาดไหนกันนะ เป็นครั้งแรกในรอบสิบเก้าปีที่นางยอมรับว่านังราตรีมีประโยชน์ต่อชีวิตของเธอและละไมลูกสาวสุดที่รัก

“แล้ว... ฉันต้องทำยังไงบ้างคะ” ว่าที่เจ้าสาวหันไปถาม แม้ในโลกปี 2568 เธอจะเคยผ่านพิธีวิวาห์มาแล้ว แต่สำหรับขนบธรรมเนียมในปี 2503 เธอไม่มีความรู้เลยสักนิด

“ก็ทำตัวดีๆ ยิ้มหวานๆ ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องอ้าปากพูดอะไรทั้งนั้น เงียบไว้ดีที่สุด!” ป้าสมใจสั่งสำทับ แค่นหัวเราะมองหญิงสาวในชุดที่สะอาดที่สุดเท่าที่เคยใส่มาในชีวิตด้วยความหมั่นไส้

“อ้าว... ป้าไม่ให้ฉันพูดอะไรเลย เจ้าบ่าวเขาจะไม่คิดว่าเจ้าสาวเป็นใบ้เหรอคะ? จากสินสอดสองหมื่นบาท อาจจะโดนหักสัญญาลดเหลือสองพันไม่รู้ด้วยนะป้า” ราตรีแสร้งทำตาซื่อ จงใจกวนประสาทป้าสะใภ้ และมันได้ผลชะงัดเมื่อนางสมใจหน้าหงิกงอทันตาเห็น

“หน็อย! ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมานี่เจื้อยแจ้วเถียงเก่งเป็นนกแก้วนกขุนทองเชียวนะนังราตรี ฉันว่าแกเงียบๆ เจียมตัวแบบเมื่อก่อนน่ะดีอยู่แล้ว เป็นผู้หญิงยิงเรือมันต้องสงบปากสงบคำถึงจะเรียกว่างาม” ป้าสมใจแขวะเข้าให้

“รีบออกไปเถอะ คุณสิงห์ท่านไม่ชอบคนไม่รักษาเวลา” ลุงแดงรีบตัดบทสงบศึก เพราะดูท่าราตรีคนใหม่จะไม่ยอมก้มหน้ารับกรรมเหมือนแต่ก่อน เธอพร้อมจะลับฝีปากกับป้าสมใจได้ทุกวินาทีอย่างไม่เกรงกลัว

ทั้งสี่คนเดินเรียงหน้ากันออกมาหน้าเรือนไม้ โดยมีราตรีเยื้องย่างออกมาเป็นคนสุดท้าย

สายตาคมกริบจ้องตรงมาที่เธอทันทีที่เท้าเรียวก้าวพ้นชายคา หญิงสาวจากโลกอนาคตที่เคยวาดภาพไว้ว่า… 

‘นายสิงห์ เจ้าของฟาร์มไก่’ คงจะเป็นชายวัยทอง ตัวดำคร่ำเคร่ง ขรึมดุ ถึงกับต้องล้างสมองตัวเองใหม่ทั้งหมด... เพราะชายหนุ่มที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้า ไม่มีความใกล้เคียงกับคำว่าป่าเถื่อนดั่งข่าวลือเลยแม้แต่น้อย!

โครงหน้าของเขาคมคายราวกับรูปสลัก ดวงตายาวรี  ผิวสองสีเนียนละเอียด จมูกโด่งเป็นสันคมปลายงุ้มเล็กน้อยส่งให้ใบหน้าดูหยิ่งผยองและทรงอำนาจไปโดยปริยาย

อุ๊ย... หล่อเอาเรื่องเลยนี่หว่า รัตติแอบอุทานในใจ จังหวะหัวใจสะดุดไปครึ่งจังหวะอย่างห้ามไม่ได้

“แม่...! ทำไมนายสิงห์ถึงดูดีขนาดนี้ล่ะ” ละไมกระซิบกระซาบร้องเรียกมารดาเสียงสั่น นางสมใจได้แต่ค้อนขวับไปทางสามี นึกแค้นเคืองในใจที่ลุงแดงตาถั่วคว้าผู้ชายรูปงามปานเทพบุตรแถมยังร่ำรวยมาประเคนให้หลานกำพร้า แทนที่จะเก็บไว้ให้ลูกสาวแท้ๆ อย่างละไม

“ถึงจะหน้าตาดี แต่เนื้อแท้คงโหดเหี้ยมป่าเถื่อนดั่งเขาว่านั่นแหละ พ่อแกคงไม่อยากให้แกไปตกนรกทั้งเป็น เลยปล่อยให้นังราตรีไปรับกรรมแทนยังไงล่ะ” ป้าสมใจกระซิบปลอบลูกสาวที่บัดนี้หน้าบูดบึ้งเป็นตูดลิง

ลุงแดงกวักมือเรียกหลานสาวให้เดินเข้าไปหา ราตรีค่อยๆ สืบเท้าเข้าไปหาว่าที่เจ้าบ่าวอย่างแช่มช้า ท่ามกลางสายตาคมกริบคู่คู่นั้นที่จับจ้องเธอทุกฝีก้าวไม่วางตา

“ราตรี... ไหว้คุณสิงห์สิลูก” ลุงแดงเอ่ยเสียงนุ่ม

รัตติในร่างราตรีช้อนสายตาขึ้นสบตาผู้ชายตรงหน้าอย่างเต็มตา ดวงตากลมโตสุกใสฉายแววมั่นใจไม่หลบเลี่ยง ทำเอาพ่อเลี้ยงหนุ่มถึงกับชะงักกึก... เขาไม่เคยเห็นหญิงชาวบ้านคนไหนกล้าจ้องหน้าเขาตรงๆ และทรงพลังขนาดนี้มาก่อน ความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในดวงตาหวานซึ้งคู่สตรีตรงหน้า กระแทกเข้ากลางใจของสิงห์อย่างจังโดยไม่รู้ตัว

ลุงแดงชายวัยใกล้ฝั่งเคยบากหน้าไปเล่าเรื่องความรันทดของหลานสาวให้เขาฟังหลายครั้ง จนเขาเกิดความเวทนา แท้จริงแล้วที่เขายอมตกปากรับคำแต่งงาน แผนการในหัวมีเพียงแค่ต้องการหาผู้หญิงสักคนมาเติมเต็มคำว่า ‘แม่’ ให้กับลูกชายและลูกสาวตัวน้อย เพื่อให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบ และใช้เป็นไม้กันหมาพวกผู้หญิงที่คอยตามตื้อวอแวเขา 

ลุงแดงบอกเขาว่าราตรีเรียบร้อยปานผ้าพับไว้... แต่ดูจากสายตาดื้อรั้นคู่นี้แล้ว ชายหนุ่มเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าสตรีตรงหน้าจะยอมเป็นผ้าพับไว้ให้เขาบงการง่ายๆ

“ตามสัญญา... เงินสินสอดสองหมื่นบาท ข้าวสารสิบกระสอบ ไก่พันธุ์ดีอีกยี่สิบตัว ฉันให้คนขนมาครบถ้วนแล้ว” นายสิงห์เอ่ยเสียงเรียบเย็น

ราตรีเหลือบสายตามองตามของหมั้นที่คนงานทยอยขนมาวาง ไก่ไข่เนื้อแน่นยี่สิบตัวนั้นมากพอจะช่วยให้ลุงแดงเลี้ยงขยายพันธุ์ทำมาหากินได้สบาย ๆ ส่วนเงินสดสองหมื่นบาทนั้น นางสมใจและละไมจ้องตาเป็นมันแทบจะถลาเข้าไปตะครุบ

“ฉันฝากราตรีด้วยนะคุณสิงห์ หลานคนนี้เป็นเด็กดี หากทำอะไรผิดพลาดไป ขอคุณสิงห์ได้โปรดค่อยๆอบรมสั่งสอน... ราตรีเอ๋ย ต่อไปนี้คุณสิงห์คือเจ้าของชีวิตของหลาน นอกเหนือจากดูแลท่านให้ดีแล้ว ขอให้หลานเชื่อฟังและเคารพสามีให้มาก ๆ นะลูก”

‘เจ้าของชีวิต’ เลยเหรอ หญิงสาวจากโลกอนาคตฟังแล้วรู้สึกขัดหูพิลึก ยุคปี 2568 ใครมาใช้คำคำนี้คงโดนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่

“เรื่องที่นายแดงขอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันเป็นคนรักษาคำพูด” นายสิงห์ตัดบท แววตาไร้ความรู้สึก 

“แต่วันนี้ฉันมีธุระด่วนต้องไปจัดการต่อ คงไม่อยู่ร่วมสำรับข้าวด้วย ถือว่าวันนี้ฉันขอมารับตัวหล่อนไปเลยแล้วกัน”

เขาเอ่ยจบโดยไม่หันมามองหน้าเจ้าสาวอีกเลย ราตรีแอบเบ้ปากเบา ๆ... คนอะไร นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป มารับเมียหรือมารับลูกเจี๊ยบกลับฟาร์มกันแน่? หน้าตาก็หล่อเหลาดีอยู่หรอก…แต่เย็นชาชาเย็นเหลือเกิน ท่าทางไว้ตัวจัดขี้เก็กทรงนี้ ถ้าเป็นยุคของเธอคงโดนตราหน้าว่าเป็นพวก ‘นาร์ซิสซิสต์’ ธงแดงธงดำ พวกหลงตัวเองขั้นสุดแน่ๆ

แต่ก็ช่างประไร... หากเขาอยากเย็นชา ต่างคนต่างอยู่ก็ดีเหมือนกัน ดีกรีเจ้าแม่ธุรกิจร้อยล้านอย่างรัตติมีหรือจะกลัวเกรง เธอไม่เคยคิดจะเอาชีวิตไปผูกติดกับผู้ชายคนไหนอยู่แล้ว

“ฉันไปรอที่รถนะ เผื่อเธออยากจะร่ำลาคนที่บ้าน” ชายหนุ่มทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำลิ่วไปที่รถ

ราตรีกะพริบตาปริบ ๆ มองตามแผ่นหลังกว้างของพ่อเลี้ยงขายไก่ผู้เย็นชา

 ร่ำลาญาติเหรอ? สำหรับราตรีคนเก่า บ้านหลังนี้คือนรกที่เธออยากหนีไปให้พ้น ส่วนสำหรับรัตติคนใหม่ การจากลาครั้งนี้คือ ‘อิสรภาพ’ การร่ำลาญาติใจร้ายจึงเป็นเรื่องไร้สาระที่สุด หญิงสาวยกมือไหว้ลุงแดงและป้าสมใจเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งป้าสมใจและละไมไม่ได้สนใจเธออีกต่อไปแล้ว ทั้งคู่กระโจนเข้านับเงินสินสอดอย่างเริงร่า มีเพียงลุงแดงคนเดียวที่ยืนส่งเธอด้วยแววตาอาวรณ์

“แล้วฉันจะหาเวลากลับมาเยี่ยมนะจ๊ะลุง”

“ไม่ต้องลำบากหรอกลูก... หากมีโอกาส ลุงจะเดินทางไปเยี่ยมหลานเอง ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เถอะนะราตรี” คนเป็นลุงน้ำตาคลอหน่วย

ราตรียิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันหลังเดินถือห่อผ้าซอมซ่อ ด้านในมีเสื้อผ้าเก่าๆ ไม่กี่ชิ้นติดตัวไป ถ้าเธอเป็นนายสิงห์คงแอบค่อนแคะในใจว่าเจ้าสาวมาแต่ตัวจริงๆ หญิงสาวส่ายหน้าขำขันให้อดีตอันน่าอนาถของร่างเดิม ก่อนจะก้าวตามว่าที่สามีไปที่รถเก๋งโบราณสีไข่ไก่

ประตูรถยุคเก่าค่อนข้างฝืดและหนัก เจ้าบ่าวหมาดๆ ของเธอนั่งนิ่งเป็นหุ่นสลักอยู่ด้านใน ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือมาช่วยเปิดให้เลยสักนิด มีเพียงคนขับรถท่าทางผอมเกร็ง ที่เห็นแม่เลี้ยงคนใหม่ยืนทึ้งประตูอย่างทุลักทุเล จึงรีบก้าวลงมาช่วยดึงเปิดให้ ราตรีกล่าวขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งเคียงข้างชายหนุ่มผู้เงียบขรึม

ทันทีที่หย่อนก้นลงนั่ง เคียงข้างชายหนุ่มผู้เย็นชา เจ้าสาวคนใหม่แอบเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางบ่นอุบในใจ 

‘ขี้เก็กระดับสิบเอ็ดริกเตอร์ หล่อซะเปล่า ชาตินี้อย่าหวังว่าฉันจะง้อเลย... ชิ!’

รถเก๋งโบราณค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าเรือนไม้สองชั้นโกโรโกโส รัตติในร่างของราตรีทอดสายตาออกไปนอกกระจกรถ มองทัศนียภาพสองข้างทางย้อนยุคเมื่อเกือบเจ็ดสิบปีก่อนด้วยความตื่นตาตื่นใจ จิตใจดวงใหม่ล่องลอยไปไกลแสนไกล

โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวเลยว่า... บุรุษลึกลับที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังลอบชำเลืองสายตาสำรวจเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธออย่างพินิจพิเคราะห์เช่นกัน