- 1 - ไม่เหลือใคร

"อ้าปากเร็วๆ อย่ามัวแต่อมข้าวไว้ในแก้มได้ไหมวะพาย มึงเป็นหนูแฮมสเตอร์หรือไง"

"ก็คนมันกินไม่ลงนี่ เจ็บแขนด้วย มึงจะดุทำไมเนี่ย"

เสียงทุ้มที่ติดจะดุเจือความรำคาญนิดๆดังขึ้นสลับกับเสียงหวานที่ตอบกลับอย่างงอแง

ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพีที่มีแต่กลิ่นยาฆ่าเชื้อ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้

เกียร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มือหนาข้างหนึ่งถือถ้วยข้าวต้มหมูสับที่พร่องไปกว่าครึ่ง ส่วนมืออีกข้างถือช้อนที่ตักข้าวต้มพอดีคำเป่าจนคลายความร้อน แล้วจ่อไปที่ริมฝีปากบางของคนป่วยที่นั่งทำหน้างออยู่บนเตียง

พะพายขมวดคิ้วยุ่ง ดวงตากลมที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจ้องมองหน้าเพื่อนชายร่วมคณะอย่างจับผิด ก่อนจะยอมอ้าปากรับข้าวต้มที่อีกฝ่ายป้อนให้แต่โดยดี

"เคี้ยวแล้วก็กลืนด้วย ไม่ใช่อมไว้" 

เกียร์บ่นอุบอิบขณะดึงช้อนกลับมา แต่สายตาคมกริบกลับมองใบหน้าซีดเซียวของคนตรงหน้าด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับน้ำเสียงอย่างสิ้นเชิง

เขาใช้กระดาษทิชชูซับหยดน้ำซุปที่เลอะมุมปากของพะพายให้อย่างเบามือ การกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติและใส่ใจในทุกรายละเอียดนั้น ทำให้คนที่เอาแต่จมอยู่กับความเศร้ามาตลอดหลายวันเริ่มรู้สึกแปลกใจ

เมื่อเห็นว่าพะพายส่ายหน้าปฏิเสธข้าวต้มคำต่อไป เกียร์ก็ไม่ได้บังคับอะไร

 เขาแค่วางถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วเอี้ยวตัวไปหยิบแอปเปิลสีแดงสดจากตะกร้าของเยี่ยมมาถือไว้ พร้อมกับมีดปอกผลไม้เล่มเล็ก

พะพายนั่งมองมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดตามแบบฉบับของผู้ชายสายลุย ค่อยๆจรดคมมีดลงบนผิวแอปเปิลแล้วปอกเปลือกออกอย่างใจเย็นและประณีต

 เปลือกสีแดงหลุดลอกออกมายาวเป็นสายโดยไม่ขาดตอนเลยสักนิด ภาพความขัดแย้งระหว่างผู้ชายเถื่อนๆคณะวิศวะกับงานละเอียดอ่อนตรงหน้า ทำให้ริมฝีปากบางที่เรียบตึงมาหลายวันเผลอหลุดรอยยิ้มขำออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ขำอะไรของมึง" เกียร์ชะงักมือ ขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากคนบนเตียง

"ก็ขำมึงไง" พะพายยิ้มบางๆนัยน์ตาที่เคยหม่นหมองเริ่มมีประกายขึ้นมานิดหน่อย 

"ใครจะไปรู้ ว่าคนอย่างมึงก็ปลอกผลไม้เป็นด้วย แถมยังดูแลคนป่วยเป็นอีกต่างหาก"

เกียร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากตั้งใจหั่นแอปเปิลเป็นชิ้นพอดีคำ เลาะแกนกลางออกอย่างทะนุถนอม

"ถ้าสาวๆในสต็อกมึงมาเห็นภาพนี้เข้า คงกรี๊ดแย่เลยเนอะ ผู้ชายแบดบอยที่แท้ทรู กลายเป็นพ่อบ้านใจกล้าไปซะแล้ว" 

พะพายอดไม่ได้ที่จะพูดแซว เธอรู้จักเกียร์มานาน ภาพจำของเขาในสายตาคนทั้งคณะคือเสือผู้หญิงจอมกะล่อน ขี้เล่น และไม่เคยจริงจังกับใคร การมานั่งป้อนข้าวปอกผลไม้ให้คนอื่นแบบนี้ มันผิดคาดไปมากจริงๆ

เกียร์หยุดมือที่กำลังหั่นแอปเปิลชิ้นสุดท้าย เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตากลมที่กำลังฉายแววหยอกล้อ 

รอยยิ้มขี้เล่นที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากเสมอค่อยๆจางหายไป แทนที่ด้วยแววตาดุดันที่แฝงความหมายบางอย่างเอาไว้ลึกซึ้ง

เขาแค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่กลับกระแทกใจคนฟังอย่างจัง

"ไม่มีใครได้เห็นหรอก กูแสดงออกแบบนี้ เฉพาะคนที่กูอยากแสดงออกด้วยเท่านั้นแหละ"

"..."

สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศรอบตัวก็คล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ พะพายชะงักกึก รอยยิ้มที่มุมปากค้างเติ่ง 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะสบเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยเต้นเนิบนาบจู่ๆก็กระตุกผิดจังหวะไปชั่ววินาที ความหมายแฝงในประโยคนั้นมันชัดเจนเสียจนคนที่เอาแต่ปิดกั้นตัวเองมาตลอดอย่างเธอถึงกับไปไม่เป็น

เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงนิ่งอึ้งไป เกียร์ก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลุดปากพูดอะไรที่มันมากเกินไปเสียแล้ว ความอึกอักและทำตัวไม่ถูกแทนที่ความเท่เมื่อครู่ทันที ใบหน้าหล่อเหลาหันหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา

เขาคว้ารีบเอาชิ้นแอปเปิลที่หั่นเสร็จแล้วยัดใส่ปากพะพายทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเอง

"อื้อ!"

"แดกเข้าไป! พูดมากชิบหาย!" เกียร์แกล้งทำเสียงดุ กลบเกลื่อนรอยสีแดงจางๆที่พาดผ่านใบหูของตัวเอง

พะพายขมวดคิ้วมุ่น รีบเคี้ยวแอปเปิลในปากตุ้ยๆ ก่อนจะแกล้งพูดสวนกลับเพื่อดึงบรรยากาศให้กลับมาเป็นปกติ

"แหวะ! เค็ม! ล้างมือยังเนี่ย!" เธอทำหน้าย่น แกล้งทำท่าจะคายแอปเปิลทิ้ง

เกียร์เห็นดังนั้นก็รีบรับมุกทันที เขาแกล้งทำหน้าตายแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน

"ยัง เพิ่งเข้าห้องน้ำมาเมื่อกี้ด้วย"

"อี๋! ไอ้เกียร์! สกปรก!" พะพายร้องลั่น คว้าหมอนใบเล็กบนเตียงปาใส่หน้าคนขี้แกล้งทันที

"ฮ่าๆๆๆ" 

เกียร์หัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก เขายกมือขึ้นรับหมอนเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มของเธอจนยุ่งเหยิง 

"ล้อเล่นน่า กูเช็ดแอลกอฮอล์จนมือจะเปื่อยแล้ว แดกๆเข้าไปเหอะ บำรุงสมองหน่อย"

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเกียร์ ทำให้พะพายเผลอยิ้มตามออกมาอีกครั้ง มันเป็นรอยยิ้มที่มาจากความรู้สึกผ่อนคลายจริงๆในรอบหลายวันที่ผ่านมา

เมื่อเห็นว่าคนป่วยอารมณ์ดีขึ้นแล้ว เกียร์ก็ผุดลุกขึ้นยืน หยิบจานเปลือกผลไม้เตรียมจะเดินเอาไปทิ้งที่ถังขยะมุมห้อง ทว่าก้าวเท้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงหวานที่ติดจะสั่นเครือของคนบนเตียงก็รั้งให้เขาต้องหยุดชะงัก

"เกียร์..."

แผ่นหลังกว้างหยุดนิ่ง เกียร์ค่อยๆหันกลับมามอง รอยยิ้มบนใบหน้าของพะพายเลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงดวงตาที่วูบไหวและเต็มไปด้วยความกังวล

"มึงว่า... ซีนจะเกลียดกูไปเลยไหม" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาราวกับคนหลงทาง 

"ทุกคนเกลียดกู... แม้แต่ความเป็นเพื่อน กูยังไม่มีสิทธิ์ได้แล้วใช่ไหม"

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศที่เพิ่งจะสดใสเมื่อครู่ ดิ่งวูบลงสู่ความหม่นหมองอีกครั้ง 

เกียร์ลอบถอนหายใจยาว ความรู้สึกปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาเกลียด... เกลียดที่ต้องทนเห็นผู้หญิงที่เขารัก ร้องไห้และคร่ำครวญถึงผู้ชายคนอื่น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจดีว่าบาดแผลในใจของพะพายมันลึกเกินกว่าจะลบเลือนได้ง่ายๆ

เขาวางจานเปลือกผลไม้ลงบนโต๊ะ แล้วเดินกลับมายืนข้างเตียง เขาจ้องมองใบหน้าเศร้าสร้อยของเพื่อนสนิทด้วยแววตาจริงจัง

"ถ้าพูดตามตรง สิ่งที่มึงทำมันก็แย่อยู่"

เกียร์เลือกที่จะพูดความจริง เขาไม่คิดจะปลอบประโลมด้วยคำโกหกสวยหรู เพราะนั่นไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น 

สิ่งที่พะพายทำลงไป ทั้งการไประรานมีนา การสร้างเรื่องวุ่นวาย และการทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจ มันคือความผิดพลาดที่สร้างรอยร้าวให้กับความสัมพันธ์ของเธอและซีน รวมถึงความสัมพันธ์ของซีนและมีนาด้วย

"ถ้าอยากเป็นเพื่อนกับทุกคนจริงๆ มึงก็ต้องให้เวลาเขาหน่อยวะพาย ความรู้สึกคนเรามันเหมือนแก้ว ร้าวไปแล้วมันจะให้กลับมาติดกันเหมือนเดิมภายในวันสองวันมันเป็นไปไม่ได้หรอก"

พะพายก้มหน้าลงซ่อนหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้อรื้นขึ้นมาอีกครั้ง มือเล็กที่ไม่ได้เจ็บกำเข้าหากันแน่นบนตัก

"กูรู้  กูรู้ว่ากูมันแย่..." เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาเบาๆ 

"แต่ว่า... ซีนเป็นโลกทั้งใบของกูเลยนะเกียร์ ถ้ากูไม่มีเขา กูก็ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ"

คำว่า 'ไม่เหลือใคร' อีกแล้ว... คำนี้มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนที่ยืนอยู่ตรงนี้เสมอ

เกียร์เม้มริมฝีปากแน่น เขาเอื้อมมือไปวางแหมะลงบนศีรษะเล็ก แล้วลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม

"แต่มีนาก็มีแค่ไอ้ซีนเหมือนกันนะพาย" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง แต่แฝงไปด้วยการดึงสติ 

"มึงไม่สงสารบ้างเหรอเวลาที่เห็นสองคนนั้นเศร้า มึงรักไอ้ซีน มึงก็ควรจะอยากเห็นมันมีความสุขไม่ใช่เหรอวะ" พะพายเม้มริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาคู่สวยสั่นระริก 

"ก็สงสาร แต่..."

เธอหลับตาลงอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้น้ำตาหยดลงมาอาบแก้ม ความคิดในหัวตีกันให้วุ่นวายไปหมด

ภาพเหตุการณ์ต่างๆไหลย้อนเข้ามาประดังประเด ทั้งท่าทีร้ายกาจที่เธอจงใจแสดงออกไป วันที่เธอทำให้ซีนกับมีนาต้องทะเลาะและเข้าใจผิดกัน ไหนจะสารพัดวิธีที่เธอไปตามรังควานผู้หญิงคนนั้น...

เธอทำเรื่องบ้าๆพวกนั้นลงไปได้ยังไง เธอทำไปด้วยความคิดตื้นเขิน หวังเพียงแค่อยากเหนี่ยวรั้งซีนเอาไว้ หวังเพียงแค่ไม่อยากสูญเสียที่พึ่งพิงทางใจเพียงหนึ่งเดียวไป โดยหลงลืมไปว่าการกระทำของตัวเองกำลังกรีดแทงคนที่เธอรักมากที่สุดให้เจ็บปวดเช่นกัน

เกียร์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของพะพายแล้วก็ทนไม่ได้ เขาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย ไม่ชอบเห็นเธอจมอยู่กับความเศร้าและความเกลียดชังตัวเอง 

มือหนาที่ลูบหัวเธออยู่จึงเปลี่ยนมาเป็นโยกหัวคนตัวเล็กเบาๆสองสามที เพื่อเรียกสติและเปลี่ยนเรื่องคุย

"เออๆช่างแม่งเหอะ มึงเลิกเครียดเถอะน่า ร้องไห้บ่อยๆ เดี๋ยวก็หน้าแก่ก่อนวัยหรอก"

เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ ดึงมือกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกง

"ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่... อยากได้ผู้ชายแบบไอ้ซีนอีกสักกี่คน เดี๋ยวพี่เกียร์จัดให้เอง รับรองว่าหล่อ รวย สายเปย์ เอาใจเก่งกว่ามันร้อยเท่า!"

พะพายเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินสรรพนามที่อีกฝ่ายใช้เรียกตัวเอง ความเศร้าเมื่อครู่ถูกปัดเป่าออกไปชั่วคราวด้วยความหมั่นไส้

"หยุดเลย! อย่ามาเรียกตัวเองว่าพี่เกียร์ ขนลุก!" เธอแหวเข้าให้พร้อมกับทำท่าลูบแขนตัวเองประกอบความสยองขวัญ

"ฮ่าๆๆๆ" 

เกียร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างพอใจที่สามารถดึงเธอกลับมาจากห้วงความเศร้าได้สำเร็จ 

"เออๆ รีบหายแล้วกัน กูมีที่ดีๆอยากพามึงไป รับรองว่ามึงไปแล้วต้องชอบแน่ๆ"

"ที่ไหน?" พะพายหรี่ตามองอย่างจับผิด 

"อย่ามาทำพูดดีเลย กูไม่ใช่สาวๆ ในสต็อกมึงนะ จะได้หลงกลคำหวานของมึงง่ายๆ หลอกพาไปขายหรือเปล่าก็ไม่รู้"

เกียร์หัวเราะหึๆในลำคอ เขาส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจกับความช่างระแวงของคนตัวเล็ก

"เออ กูไม่หลอกไปขายหรอกน่า มึงผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีขนาดนี้ ชั่งกิโลขายยังไม่ได้ราคาเลย รีบๆกินแล้วก็นอนพักไปซะ จะได้รีบออกจากโรงพยาบาลสักที กูขี้เกียจมานั่งเฝ้าแล้ว"

ปากก็บ่นไปอย่างนั้น แต่สายตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู พะพายเบ้ปากใส่คนตรงหน้า ก่อนจะยอมล้มตัวลงนอนตามคำสั่ง โดยมีเกียร์คอยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงหน้าอก

"นอนซะ กูอยู่นี่แหละ ไม่ไปไหนหรอก" เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ

พะพายพยักหน้ารับ ฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปบวกกับความอ่อนเพลียทำให้เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้ง เพียงไม่นาน ลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอก็บ่งบอกว่าคนบนเตียงเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

เกียร์ยืนมองใบหน้ายามหลับใหลของพะพายอยู่เนิ่นนาน รอยยิ้มจางๆผุดขึ้นบนมุมปาก

'ไม่ใช่สาวๆ ในสต็อกงั้นเหรอ'

เขาคิดในใจพลางส่ายหน้าเบาๆ พะพายไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ... ว่าสำหรับเขาแล้ว เธอไม่เคยอยู่ในสต็อกบ้าบออะไรนั่นเลย เธออยู่ในที่ที่พิเศษกว่านั้นมาตลอด

เธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตั้งแต่วินาทีที่เขาอุ้มร่างที่เปื้อนเลือดของเธอมาส่งที่โรงพยาบาล โลกทั้งใบของเขาก็หยุดหมุน 

แชททุกแชทจากผู้หญิงทุกคนที่คุยเล่นอยู่ สายโทรเข้าทุกสายที่ดังจนสายแทบไหม้... เขาไม่เคยกดเข้าไปดูหรือสนใจมันเลยสักนิด

เพราะในสายตาและในหัวใจของเกียร์ มีแค่พะพายคนเดียวมาตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอะไร เขายอมทิ้งได้ขอแค่เป็นเรื่องของพะพาย