บทนำ

"บาดแผลที่ข้อมือจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ โชคดีที่คนไข้ไม่ได้ลงน้ำหนักมือจนลึกถึงเส้นเลือดใหญ่ และโชคดีมากที่คุณพามาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา"

เสียงของนายแพทย์วัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยจางๆปะปนกับความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ

"แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากกว่าบาดแผลทางร่างกาย คือสภาวะทางจิตใจของคนไข้นะครับ อย่างที่คุณทราบว่าอาการของโรคซึมเศร้าที่คนไข้เป็นอยู่ ค่อนข้างอยู่ในระดับที่รุนแรงและฝังรากลึก การตัดสินใจทำร้ายตัวเองครั้งนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเผชิญกับความเครียด หรือมีเหตุการณ์บางอย่างไปกระตุ้นปมความสูญเสียในใจอย่างหนัก หมออยากให้ดูแลอย่างใกล้ชิด อย่าให้คลาดสายตาหรือปล่อยให้อยู่คนเดียวเด็ดขาดนะครับ"

"ครับหมอ ผมจะดูแลเขาเอง ขอบคุณมากครับ"

เกียร์รับคำด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้นิ่งสนิท ก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยส่งนายแพทย์ที่เดินออกจากห้องไป

เมื่อบานประตูเคลือบสีขาวปิดลง ร่างสูงในชุดที่หลุดลุ่ยก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อเรียกสติตามด้วยการถอนหายใจยาวเหยียด

สายตาคมกริบที่คนทั้งคณะมักจะเห็นว่ามันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ขี้เล่น และดูเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ที่รักสนุกไปวันๆ  บัดนี้หม่นแสงลงจนเหลือเพียงความปวดร้าว เขามองไปยังร่างเล็กบอบบางที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

พะพายผู้หญิงที่ใครต่อใครก็มองว่าเธอเป็นจอมเอาแต่ใจ ร้ายกาจ และชอบทำตัวเป็นศูนย์กลางของจักรวาล แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าวและพร้อมจะอาละวาดเมื่อไม่ได้ดั่งใจนั้น ซ่อนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่แสนอ่อนแอและแตกร้าวเอาไว้

สายตาของเกียร์เลื่อนไปหยุดที่ข้อมือเล็กซึ่งถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาดตา หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บหนึบ 

ภาพที่เขาพังประตูห้องเข้าไปแล้วเห็นเธอนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้องน้ำยังคงติดตา ถ้าเขาเอะใจช้ากว่านี้เพียงแค่นิดเดียว... เขาคงสูญเสียเธอไปตลอดกาล

"ทำไมมึงใจร้ายกับตัวเองขนาดนี้ว่ะพาย" เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา เอื้อมมือไปกุมมือข้างที่ไม่ได้เจ็บของเธอเอาไว้หลวมๆ

“พ่อ! แม่! อย่าเข้าไป! ไม่เอา! พายบอกว่าอย่าเข้าไป!”

จู่ๆร่างเล็กที่นอนนิ่งก็เริ่มกระสับกระส่าย พะพายสะบัดหน้าไปมาบนหมอน หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นตามกรอบหน้า ใบหน้าซีดเผือดแสดงออกถึงความหวาดกลัวสุดขีด

“ร้อน พายร้อน พ่อ! แม่ช่วยพายด้วย! ซีน ซีน!”

เสียงละเมอแหบพร่าดังหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง เธอส่ายหน้าไปมาอย่างรุนแรงจนผมยาวสลวยยุ่งเหยิง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานกับบางสิ่งบางอย่างที่ตามหลอกหลอน

ในความฝัน... พะพายกำลังยืนอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศที่กำลังถูกเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ความร้อนระอุแผดเผาผิวหนังจนแสบร้อนไปหมด 

กลิ่นควันไฟและกลิ่นไหม้ตลบอบอวลจนหายใจไม่ออก เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะและโครงสร้างบ้านที่พังครืนลงมาดังก้องอยู่ในโสตประสาท

ภาพของพ่อและแม่ที่วิ่งฝ่ากองไฟเข้าไปเพื่อช่วยครอบครัวของซีนฉายชัดซ้ำไปซ้ำมา... 

และวินาทีที่ท่อนไม้ติดไฟขนาดใหญ่กำลังจะร่วงหล่นลงมาใส่ร่างของซีน พะพายจำได้ดีว่าตัวเองพุ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้ เอาแผ่นหลังของตัวเองรับความร้อนระอุนั้นแทน

‘พาย... ซีนจะดูแลพายเองนะ ซีนสัญญา’

คำสัญญาของพ่อแม่ซีน และคำพูดของซีนในวันนั้น คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจที่แหลกสลายของเธอเอาไว้

 แต่ทำไมตอนนี้ เธอกลับมองไม่เห็นใครเลย ทำไมรอบกายถึงมีแต่กองไฟ มีแต่ความสูญเสีย และความโดดเดี่ยว คำสัญญานั้นสำหรับซีนคือความรับผิดชอบและการดูแลในฐานะเพื่อน แต่พะพายดันให้เจาเป็นโลกทั้งใบ ซีนไม่เคยทำหน้าที่บกพร่อง แต่เป็นเธอที่ต้องการมากกว่าที่เขาให้ได้

"พาย! พะพาย! ตื่น สติหน่อยพาย!"

สัมผัสอบอุ่นที่บีบกระชับฝ่ามือ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดึงรั้งให้พะพายที่กำลังจมดิ่งลงสู่ฝันร้ายค่อยๆรู้สึกตัว แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะกินหัวใจจนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เกียร์เห็นท่าไม่ดีที่คนตัวเล็กเริ่มดิ้นรนและร้องไห้ออกมาทั้งที่ยังหลับตา เขาจึงขยับตัวลุกขึ้นยืน โน้มตัวลงไปหา มือหนาข้างหนึ่งกุมมือเธอเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างเลื่อนไปลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม

"ชู่ว ไม่เป็นไร กูอยู่นี่แล้วพาย ไม่มีไฟ ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

เขากระซิบก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่ออย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นและปัดเป่าฝันร้ายทั้งหมดให้มลายหายไป

สัมผัสอ่อนโยนและการลูบหัวอย่างแผ่วเบานั้น ค่อยๆทำให้จังหวะการหายใจที่หอบถี่ของพะพายสงบลง ร่างกายที่สั่นเทาคลายความเกร็งลงช้าๆ

แพขนตาหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาค่อยๆขยับ ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้น เผยให้เห็นดวงตากลมที่บอบช้ำและแดงก่ำ 

แสงสว่างจ้าจากหลอดไฟบนเพดานทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัส กลิ่นยาและสีขาวสะอาดตาของห้องบอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องน้ำที่มืดมิดอีกต่อไป

ความเจ็บแปลบที่ข้อมือซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้า... พร้อมๆกับความทรงจำสุดท้ายที่ไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำ

‘พาย! เลิกทำแบบนี้สักทีได้ไหม!’

‘ซีน... แต่พายทำไปเพราะพายรักซีนนะ ซีนเป็นของพาย พ่อแม่ซีนบอกว่าซีนต้องดูแลพายไง!’

‘นั่นมันคนละเรื่องกัน กูดูแลมึงได้พาย แต่ในฐานะเพื่อน กูรักมีนา มึงเข้าใจไหม ถ้ามึงไม่เข้าใจ ก็อยู่ห่างๆกูหน่อย’

สายตาที่เย็นชาและน้ำเสียงที่ตวาดลั่นของซีน เพื่อนที่เธอรักที่สุดและเป็นโลกทั้งใบของเธอ ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ มันพังทลายความรู้สึกของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ความเสียใจและความน้อยใจที่ถูกทอดทิ้งถาโถมเข้าใส่จนสติขาดผึง... รู้ตัวอีกที เธอก็คว้าคัตเตอร์กรีดลงบนข้อมือตัวเองไปแล้ว

"พาย เป็นไงบ้าง? เจ็บแผลไหม?"

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นใกล้ๆดึงพะพายออกจากภวังค์ความคิด เธอหันขวับไปมองตามเสียง ก่อนจะชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงและกำลังจับมือเธอเอาไว้... ไม่ใช่ซีนอย่างที่ส่วนลึกในใจแอบหวัง

แต่เป็น...เกียร์

ผู้ชายที่มักจะกวนประสาทเธอไปวันๆ ผู้ชายที่เธอคิดมาตลอดว่าเขาเป็นแค่เพื่อนจอมกะล่อนที่ชอบทำตัวเจ้าชู้เรี่ยราด

 แต่ในวินาทีนี้... แววตาที่เกียร์มองมากลับไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย มันมีแต่ความห่วงใย ความโล่งอก และความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด

เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ที่นี่... ในตอนที่เธอไม่เหลือใคร

ขอบตาของพะพายร้อนผ่าว หยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปกลับมารื้นขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกอ้างว้าง หวาดกลัว และความเปราะบางที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเอาแต่ใจ พังทลายลงมาตรงหน้าผู้ชายคนนี้

"เกียร์..."

เสียงหวานสั่นเครือเรียกชื่อเขา ก่อนที่ร่างเล็กจะยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล แล้วโผเข้ากอดเอวหนาของคนตรงหน้าอย่างแรงจนเกียร์ผงะไปเล็กน้อย แต่เขาก็รีบตั้งหลักแล้วตวัดวงแขนแกร่งกอดรัดร่างบอบบางนั้นไว้แน่นทันที

พะพายซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของเกียร์ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย มือข้างที่ไม่ได้เจ็บกำชายเสื้อช็อปของเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีกคน

เกียร์หลับตาลง ขบกรามแน่นเพื่อข่มความรู้สึกปวดหนึบในอก มือหนายกขึ้นลูบแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นสะท้านตามแรงสะอื้นอย่างปลอบประโลม

"ไม่เป็นไร กูอยู่นี่แล้ว" เกียร์ลูบหลังเธอขึ้นลงช้าๆ น้ำเสียงทุ้มพร่าบิดเบี้ยวไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น 

"มึงอย่าทำแบบนี้อีกนะพาย"

เขาผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ ดันตัวคนขี้แยให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของพะพายด้วยความจริงจัง

"ถ้ากูไปไม่ทัน... มึงจะทำยังไงวะพาย มึงคิดบ้างไหมว่าคนที่อยู่ข้างหลังจะเป็นยังไง มึงจะทิ้งชีวิตตัวเองไปง่ายๆ ฃแบบนี้เลยเหรอ"

แม้จะฟังดูเหมือนการดุ แต่พะพายกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงและมือที่กำลังจับไหล่เธออยู่

"ฮึก ฮือออ" พะพายส่ายหน้า ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมจนตัวโยน น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นลงมาอาบสองแก้มเนียน 

"กู....กูไม่รู้ กูแค่อยากให้ซีนกลับมา ฮึก แต่ซีนไล่กู ซีนเกลียดกูแล้ว"

เธอสะอื้นพูดจาวกวนด้วยความเจ็บปวดที่อัดแน่นในใจ

"กูไม่เหลือใครแล้วเกียร์ พ่อกับแม่ก็ทิ้งกูไป ซีนที่เป็นความหวังเดียวของกู ฮึก ซีนก็จะทิ้งกูไปอีกคน กูไม่เหลือใครแล้วจริงๆ"

คำว่าไม่เหลือใครทำเอาเกียร์สะอึก เขาเฝ้ามองเธอมาตลอด คอยอยู่ข้างๆในวันที่เธออาละวาด คอยตามเช็ดตามล้างในวันที่เธอทำเรื่องเอาแต่ใจ คอยแกล้งกวนประสาทเพื่อให้เธอหันมาด่าและลืมความเศร้า

เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ๆโดยที่เธอไม่เคยรับรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทีทีเล่นทีจริงนั้น เขารักเธอมากแค่ไหน

รัก... จนยอมเป็นแค่เพื่อนที่น่ารำคาญดีกว่าต้องเสียเธอไป

เกียร์ดึงร่างเล็กที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายเข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง มือหนายกขึ้นลูบหัวเธออย่างทะนุถนอมที่สุด

"ใครบอกว่ามึงไม่เหลือใคร"

น้ำเสียงของเกียร์หนักแน่นและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะใช้ร่างกายของตัวเองเป็นเกราะกำบังความเสียใจทั้งหมดให้เธอ

"มึงยังมีกู กูอยู่กับมึงตลอดนะพาย"

ในห้องพักฟื้นที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นของพะพายที่ค่อยๆเบาลงเมื่อได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคย อ้อมกอดที่เธอเคยมองข้ามมาตลอด 

แต่ในวันนี้ มันกลับกลายเป็นที่พักพิงเดียวที่ทำให้เธอรู้ว่า โลกใบนี้ไม่ได้โหดร้ายจนเกินไปนัก ตราบใดที่ยังมีผู้ชายที่ชื่อเกียร์ยืนอยู่ตรงนี้... ข้างๆเธอ